“ഇതാണോടീ നിന്റെ അസുഖം? ഇതിന് എന്തെ ഞാൻ പോരേ??”
അരവിന്ദ് അലറിക്കൊണ്ട് അവളുടെ മുടി കുത്തിന് കയറിപ്പിടിച്ചു. എന്തു പറയണം എന്നറിയാതെ പൊട്ടി കരഞ്ഞു പോയി വൃന്ദ. താൻ എന്തുപറഞ്ഞാലും ഇപ്പോൾ അരവിന്ദേട്ടൻ വിശ്വസിക്കില്ല എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരു കാഴ്ചയല്ലേ അയാൾ കണ്ടത്..
കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന മനോജ്. കാഴ്ച അതാണെങ്കിലും തന്റെ ഭാഗത്ത് യാതൊരു തെറ്റും ഇല്ല എന്ന് എങ്ങനെ അയാളെ പറഞ്ഞ ബോധ്യപ്പെടുത്തണമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അരവിന്ദ് അവളെ വിട്ട് മനോജിനെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
””ആദ്യം കെട്ടിയവൻ നന്നാവണം അല്ലെങ്കിൽ ഭാര്യമാർ ഇതുപോലെ കണ്ടവരെ വീട്ടിലോട്ട് വിളിച്ചു കയറ്റി എന്ന് വരും!!”” മനോജ് അന്നേരം പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാൻ ആവാതെ അവൾ നിന്നു.
അതിനർത്ഥം ഞാൻ അയാളെ വിളിച്ചു കേറ്റി എന്നല്ലേ? അതും കൂടി ആയപ്പോൾ ആകെ തകർന്നു പോയി വൃന്ദ. തന്റെ ലോകം തന്നെ ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. മനോജിന്റെ മുഖത്തെ ആ പരിഹാസച്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അറപ്പ് തോന്നി. ഒരു സുഹൃത്താണെന്ന് കരുതി തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചതിന് ഇത്ര വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.
അരവിന്ദിന്റെ ഓരോ അടിയും മനോജിന്റെ മേൽ പതിക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പക അടങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉയർന്ന ഒരു ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് അരവിന്ദൻ. പാവപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നിന്ന് വൃന്ദയെ പെണ്ണുകാണുമ്പോൾ അയാളുടെ വീട്ടുകാർക്ക് എല്ലാവർക്കും വലിയ എതിർപ്പായിരുന്നു.
പണവും പദവിയും നോക്കി മറ്റൊരു ബന്ധം ആലോചിച്ചിരുന്ന അവർക്ക് വൃന്ദയെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. എന്നാൽ വൃന്ദയെ കണ്ട മാത്രയിൽ തന്നെ അരവിന്ദിന് അവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. “ഈ വിവാഹം തന്നെ മതി” എന്ന് അയാൾ നിർബന്ധം പിടിക്കുകയായിരുന്നു. വൃന്ദയുടെ വീട്ടുകാർ അത് അവളുടെ വലിയ ഭാഗ്യമായി കരുതി. ഇത്രയും വലിയൊരു നിലയിലുള്ള ഒരാൾ തങ്ങളുടെ മകളെ തേടി വന്നത് ദൈവാനുഗ്രഹമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ വിവാഹശേഷം കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. അരവിന്ദ് ഒരു തികഞ്ഞ ‘വർക്ക് ഹോളിക്’ ആയിരുന്നു. ഫയലുകൾക്കും മീറ്റിങ്ങുകൾക്കും ഇടയിൽ അയാൾക്ക് സ്വന്തം വീടും ഭാര്യയും മകനും ഉണ്ടെന്ന കാര്യം പോലും പലപ്പോഴും മറന്നുപോയി. വീട്ടിലെത്തിയാലും ലാപ്ടോപ്പിലും ഫോണിലും തന്നെയായിരുന്നു അയാളുടെ ലോകം. ഒരു ആൺകുട്ടി ജനിച്ചു എന്നല്ലാതെ അവന്റെ ഒരു കാര്യങ്ങളും അയാൾ അന്വേഷിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്ത് ചോദിച്ചാലും പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പണം എടുത്തു കൊടുക്കും. പണം കൊടുത്താൽ എല്ലാമായി, തന്റെ കടമ കഴിഞ്ഞു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ. എന്തിനും ഏതിനും പണം മാത്രം മതി എന്ന് ആണ് അരവിന്ദന്റെ വിചാരം പണം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ സമൂഹത്തിൽ സ്ഥാനം ഉണ്ടാവും എന്ന് കൂടെ കൂടെ പറയും..
സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഒരു നോട്ടമോ, എങ്ങനെയുണ്ട് നിന്റെ ദിവസമെന്നൊരു ചോദ്യമോ വൃന്ദക്കോ കുഞ്ഞിനോ അയാളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. ആ വലിയ വീടിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ അവൾ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു.
ഈ അവസരമാണ് മനോജ് മുതലാക്കിയത്. അരവിന്ദിന്റെ അകന്ന ബന്ധുവും സുഹൃത്തുമായിരുന്നു മനോജ്. വൃന്ദയുടെ ഒറ്റപ്പെടൽ അയാൾ നേരത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അനാവശ്യമായി അവരുടെ കുടുംബ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെട്ട്, വൃന്ദയ്ക്ക് വലിയ സപ്പോർട്ട് നൽകുന്നതു പോലെ അയാൾ അഭിനയിച്ചു. “അരവിന്ദ് ഇങ്ങനെയാണ് വൃന്ദാ, അവന് ജോലിയാണ് എല്ലാം. നീ വിഷമിക്കണ്ട, നിനക്ക് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നോട് പറയാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ പതിയെ അവളുടെ വിശ്വാസം പിടിച്ചുപറ്റി.
അവൾ അവനെ ഒരു സഹോദരനെപ്പോലെയോ നല്ലൊരു സുഹൃത്തായോ ആണ് കണ്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ അവന് അവളുടെ ശരീരത്തോടായിരുന്നു കൊതി. അത് പാവം വൃന്ദ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
ഇന്ന് അരവിന്ദ് ഓഫീസിൽ പോയ നേരത്താണ് മനോജ് വന്നത്. മോന് പനിയാണ് അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഡോക്ടറുടെ അരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയിക്കോ എന്നും പറഞ്ഞ് കുറച്ച് പണം എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് പോയി…
എന്നാൽ ഓഫീസിൽ എത്തിയശേഷം ഒന്ന് വിളിക്കുകയോ അന്വേഷിക്കുകയോ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. എല്ലാം കൊണ്ടും മടുപ്പായി.. അറിയാതെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.. കുഞ്ഞ് ഈ സമയം തളർന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് മനോജ് അവിടേക്ക് കയറി വന്നത്.. കരഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്ന വൃന്ദയെ കണ്ടപ്പോൾ മനപ്പൂർവ്വം അയാൾ ഓരോന്ന് കുത്തി കുത്തി ചോദിച്ചു. ആരോടെങ്കിലും ഒന്ന് മനസ്സ് തുറന്നാൽ മതി എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വൃന്ദ എല്ലാം പറഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു..
താൻ എത്രത്തോളം ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് വൃന്ദ കരഞ്ഞപ്പോൾ, ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന വ്യാജേന അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ നിമിഷം തന്നെയാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി അരവിന്ദ് കയറിവന്നതും ഈ കണ്ട പുകിൽ ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കിയതും.
മനോജിനെ അടിച്ചു പുറത്താക്കിയ ശേഷം അരവിന്ദ് കിതച്ചുകൊണ്ട് പൂമുഖത്തെ തൂണിൽ ചാരിനിന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അഗ്നി ജ്വാലകൾ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അകത്ത് മുറിയിൽ കട്ടിലിൽ മുഖം അമർത്തി വൃന്ദ കരയുകയാണ്. അവളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കുമ്പോൾ അരവിന്ദിന് കൂടുതൽ ദേഷ്യം വന്നു. അയാൾ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.
”എഴുന്നേൽക്കടി!” അയാൾ അലറി.
വൃന്ദ വിറച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നീരുവന്നു വീർത്തിരുന്നു.
“അരവിന്ദേറ്റാ… സത്യം അതല്ല. ഞാൻ അയാളെ വിളിച്ചതല്ല. അയാൾ സ്വയം വന്നതാണ്. ഞാൻ കരഞ്ഞപ്പോൾ…”
”മതി!” അരവിന്ദ് അവളുടെ വാക്കുകൾ തടഞ്ഞു. “അവൻ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടല്ലോ? കെട്ടിയവൻ നന്നല്ലെങ്കിൽ പെണ്ണുങ്ങൾ വഴിതെറ്റുമെന്ന്. നീ അത് തെളിയിച്ചു തന്നല്ലോ. എന്തിന്റെ കുറവാണ് നിനക്ക് ഇവിടെ ഉള്ളത്? നീ ചോദിച്ചതിലധികം പണം ഞാൻ തരുന്നില്ലേ? ഈ കാണുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ നിന്റെ വീട്ടിൽ സ്വപ്നം കാണാൻ പറ്റുന്നതാണോ?”
വൃന്ദയുടെ കരച്ചിൽ നിന്നു. അവൾ അയാളെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി വലിയൊരു വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. “പണം… എപ്പോഴും പണത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമേ നിങ്ങൾ സംസാരിക്കാറുള്ളൂ. എനിക്ക് വേണ്ടത് നിങ്ങളുടെ പണമല്ല അരവിന്ദേട്ടാ . നിങ്ങളുടെ കൂടെ അഞ്ചു മിനിറ്റ് സംസാരിക്കാനാണ് ഞാൻ കൊതിച്ചത്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് ഇന്ന് ഇവിടെ പനിച്ച് തുള്ളിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു…
ഞാൻ രാവിലെ പോകുമ്പോഴും അത് പറഞ്ഞതല്ലേ എന്നിട്ട് നിങ്ങൾ അവൻ എങ്ങനെയുണ്ട് എന്ന് ഒരു വാക്ക് വിളിച്ചു ചോദിച്ചോ??. എനിക്ക് പനിയായി കിടന്നപ്പോൾ ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം തരാൻ പോലും നിങ്ങൾ വന്നില്ല. ഫയലുകൾക്കിടയിൽ നിങ്ങൾ എന്നെ മറന്നുപോയി എന്റെ കുഞ്ഞിനെ മറന്നു പോയി അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്രയോ മനോഹരമായ ഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് അവൻ കമിഴ്ന്ന് വീണത് പിച്ചവെച്ച് നടന്നത് എന്തെങ്കിലും നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ.
ആ സങ്കടം കേൾക്കാൻ ഒരാൾ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ സംസാരിച്ചു പോയി. പക്ഷേ ദൈവത്തെ സാക്ഷി നിർത്തി ഞാൻ പറയുന്നു, ഞാൻ നിങ്ങളെ ചതിച്ചിട്ടില്ല. മനോജ് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചത് ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല. അയാൾ എന്നെ ചതിച്ചതാണ്.”
അരവിന്ദ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ വാക്കുകളിലെ സത്യസന്ധത അയാളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തട്ടി. അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ വീടുവിട്ടിറങ്ങി കാറെടുത്ത് എങ്ങോട്ടോ പോയി.
ആ രാത്രി അരവിന്ദ് തിരികെ വന്നില്ല. വൃന്ദ ഉറങ്ങിയില്ല. താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് എന്താണെന്ന് അവൾ ആവർത്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു. ഒരു അപരിചിതനെ വിശ്വസിച്ചത് വലിയ തെറ്റായിപ്പോയി. നേരം വെളുക്കാറായപ്പോൾ അരവിന്ദ് തിരിച്ചെത്തി. അയാളുടെ മുഖം ശാന്തമായിരുന്നു. അയാൾ വൃന്ദയുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.
”രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു വൃന്ദാ. മനോജ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ നിന്നെ അപമാനിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അതിൽ വലിയൊരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരു നല്ല ഭർത്താവായിരുന്നില്ല. പണം കൊണ്ട് സ്നേഹം വാങ്ങാമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.
പക്ഷേ ഒരു സ്ത്രീക്ക് വേണ്ടത് സുരക്ഷിതത്വവും പരിഗണനയുമാണെന്ന് ഞാൻ മറന്നുപോയി. എന്റെ ഈ അവഗണനയാണ് മനോജിനെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വഴി തുറന്നു കൊടുത്തത്. നീ തെറ്റുകാരിയല്ല എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നു. നിന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ അവൻ മുതലെടുക്കുകയായിരുന്നു.”
അരവിന്ദിന്റെ സ്വരം ഇടറി.
അയാൾ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമുക്ക് ഇവിടം വിട്ടു പോകാം വൃന്ദാ. എനിക്ക് പ്രൊമോഷൻ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്, സിറ്റിക്ക് പുറത്താണ് പോസ്റ്റിംഗ്. നമുക്ക് അവിടെ ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങാം. ഇനി ഫയലുകൾക്കിടയിലല്ല, നിന്റെയും നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെയും കൂടെയായിരിക്കും എന്റെ സമയം. മനോജിനെപ്പോലെയുള്ളവർ ഇനി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
വൃന്ദയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവളുടെ അരവിന്ദേട്ടൻ തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്ത ആ വലിയ വീടിനേക്കാൾ, തനിക്ക് വേണ്ടി സമയം കണ്ടെത്തുന്ന തന്റെ ഭർത്താവിനെയാണ് അവൾക്ക് വേണ്ടത്. അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത് ചതിയുടെയോ കാമത്തിന്റെയോ കെട്ടിപ്പിടുത്തമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തിരിച്ചറിവിന്റെയും പുതിയൊരു തുടക്കത്തിന്റെയും അടയാളമായിരുന്നു.
അരവിന്ദ് മാറാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അയാൾ ഓഫീസിലെ ജോലികൾ ഓഫീസിൽ തന്നെ തീർത്തു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മകനോടൊപ്പം കളിക്കാനും വൃന്ദയോടൊപ്പം സംസാരിച്ചിരിക്കാനും അയാൾ സമയം കണ്ടെത്തി. മനോജ് പലതവണ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അരവിന്ദ് അവനെ എന്നെന്നേക്കുമായി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു. സ്നേഹവും പരിഗണനയും നിറഞ്ഞ ആ കൊച്ചു കുടുംബം പിന്നീട് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
സ്റ്റോറി by ചന്ദ്ര
