“നമുക്ക് ഒരേ ആകാശത്തിന് കീഴിൽ ഒരേ ശ്വാസം പങ്കുവെക്കാമെങ്കിൽ, പിന്നെന്തിന് ഈ അതിർവരമ്പുകൾ മാധവാ?”
സന്ധ്യയുടെ മനോഹരമായ ആ ചോദ്യം ഒരു മന്ത്രം പോലെ മാധവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തെ പടവുകളിൽ ഇരുന്ന് ദൂരേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അറബിക്കടലിന്റെ അക്കരെ തന്റെ ഏട്ടൻ പ്രകാശൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം മിന്നിമറഞ്ഞു. പക്ഷേ, തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന സന്ധ്യയുടെ ദേഹത്തുനിന്നും ഉയരുന്ന മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും ഗന്ധം ആ ഓർമ്മകളെ നിഷ്കരുണം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
മാധവനും സന്ധ്യയും. ഒരു കുടുംബത്തിലെ രണ്ട് കണ്ണികൾ. മാധവൻ പ്രകാശന്റെ അനിയനാണ്. സന്ധ്യ പ്രകാശന്റെ ഭാര്യയും. ഏഴുവർഷമായി പ്രകാശൻ ദുബായിലാണ്. വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം വരുന്ന വിരുന്നുകാരൻ. മാധവനാകട്ടെ, ഈ തറവാട്ടിലെ സകല കാര്യങ്ങളും നോക്കിനടത്തുന്ന തണൽമരവും. മാധവനും വിവാഹിതനാണ്. ശാന്തിയാണ് അവന്റെ ഭാര്യ. അവർക്കൊരു നാല് വയസ്സുകാരൻ മകനുണ്ട്—അപ്പു.
“നീ എന്താണ് ആലോചിക്കുന്നത്?” സന്ധ്യ അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണോ സന്ധ്യേ? ഏട്ടൻ അവിടെ…” മാധവൻ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി.
“തെറ്റ്… ശരി… ഇതൊക്കെ ആരാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത് മാധവാ?” സന്ധ്യയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരുതരം നിസ്സംഗതയുണ്ടായിരുന്നു. “പത്തു വർഷമായി എന്റെ ജീവിതം ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിലാണ്. പ്രകാശേട്ടൻ വരുന്നത് പണവുമായാണ്, പ്രണയവുമായല്ല. എനിക്ക് വേണ്ടത് ആ സ്വർണ്ണമാലകളോ പണമോ ആയിരുന്നില്ല. ഒരു തൊടൽ, ഒരു വിളി… നീ തന്ന ആ പരിഗണന. അത് തെറ്റാണെങ്കിൽ ഈ ലോകത്തെ എല്ലാ പ്രണയങ്ങളും തെറ്റാണ്.”
സന്ധ്യയുടെയും പ്രകാശന്റെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് പത്തു വർഷമായി. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വർഷം അവർ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പിന്നീട് കടബാധ്യതകൾ തീർക്കാൻ പ്രകാശൻ വിമാനം കയറി. സന്ധ്യ ആ വീട്ടിൽ തനിച്ചായി. അമ്മായിയമ്മയുടെ ശകാരം കേട്ടും വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്തും അവൾ തന്റെ യൗവനം ഹോമിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മാധവന്റെ വിവാഹം നടക്കുന്നത്. ശാന്തി വീട്ടിലേക്ക് വന്നതോടെ സന്ധ്യയുടെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഒരു കൂട്ട് കിട്ടുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും, ശാന്തിയുടെ സ്വാർത്ഥതയും കുത്തുവാക്കുകളും സന്ധ്യയെ വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെടുത്തി.
മാധവൻ ശാന്തിയേക്കാൾ കൂടുതൽ സന്ധ്യയെ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണിലെ മ്ലാനത അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ പുകയുന്ന അടുപ്പിനരികിൽ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്ന സന്ധ്യയെ അവൻ പലപ്പോഴും ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ആ ആശ്വാസം പതുക്കെപ്പതുക്കെ ഒരു പ്രത്യേക തരം അടുപ്പമായി മാറി.
ഒരു രാത്രിയിൽ, കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, വീടിന്റെ മട്ടുപ്പാവിലെ തുണികൾ എടുക്കാൻ പോയതായിരുന്നു സന്ധ്യ. പിന്നാലെ മാധവനും ചെന്നു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഭയന്നുവിറച്ച സന്ധ്യ മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ നിമിഷം, വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടക്കിപിടിച്ച സ്നേഹവും കാമവും ഒരുമിച്ചൊഴുകി. അതിനുശേഷം അവർക്കിടയിൽ രഹസ്യങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ ലോകം തുറക്കപ്പെട്ടു.
പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ കേവലം ഏട്ടത്തിയമ്മയും അനിയനുമായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ മാധവൻ സന്ധ്യയെ ബഹുമാനത്തോടെ ‘ഏട്ടത്തീ’ എന്ന് വിളിച്ചു. സന്ധ്യ മാധവനോട് വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു. എന്നാൽ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, മറ്റുള്ളവർ ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ, അവർ തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ അതിരുകൾ ലംഘിച്ചു.
ശാന്തിക്ക് മാധവനെ സംശയമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് സ്വന്തം ഏട്ടത്തിയമ്മയോടാണെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല. മാധവൻ ഓഫീസിൽ പോയി തിരിച്ചുവരുന്നത് കാത്ത് സന്ധ്യ ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ശാന്തിയെ ചൊടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
“എന്താ ഏട്ടത്തീ, ഏട്ടൻ വരുന്നത് നോക്കി ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ? നിങ്ങളെ കെട്ടിയ ആൾ ദുബായിലല്ലേ?” ശാന്തി പരിഹാസത്തോടെ ചോദിക്കും.
സന്ധ്യ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകും. “മാധവൻ വരുമ്പോൾ ചായ കൊടുക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ ശാന്തി, നീ അപ്പുവിനെ ഉറക്കുകയല്ലേ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇരുന്നതാ.”
ഈ നുണകൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി.
ഒരു ദിവസം മാധവന്റെ ഫോണിലേക്ക് വന്ന ഒരു മെസ്സേജ് ശാന്തിയുടെ കൈയ്യിൽ അകപ്പെട്ടു. സന്ധ്യ അയച്ചതായിരുന്നു അത്. “ഇന്ന് രാത്രി മഴ പെയ്യുമെന്നാ തോന്നുന്നത്. മട്ടുപ്പാവിലെ വാതിൽ ഞാൻ തുറന്നിടാം.”
ശാന്തിക്ക് ആദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ അവൾ ആ രാത്രി ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നു. മാധവൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് മട്ടുപ്പാവിലേക്ക് പോകുന്നത് അവൾ കണ്ടു. പിന്നാലെ അവളും ചെന്നു. അവിടെ, ഇരുളിൽ പുണർന്നു നിൽക്കുന്ന രണ്ടു രൂപങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഭൂമി പിളരുന്നത് പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ അവൾ നിലവിളിച്ചില്ല. അവൾക്ക് മാധവനെ നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യായിരുന്നു. സന്ധ്യയെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയാൽ തന്റെ കുടുംബം തകരുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. അവൾ നിശബ്ദമായി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരികെ കിടക്കയിലേക്ക് പോയി.
പിറ്റേദിവസം മുതൽ ശാന്തിയുടെ പെരുമാറ്റം മാറി. അവൾ സന്ധ്യയെ കൂടുതൽ വെറുപ്പോടെ നോക്കി. മാധവനോട് പരുഷമായി പെരുമാറി. എന്നാൽ മാധവനും സന്ധ്യയും തങ്ങളുടെ ലോകത്ത് മത്തുപിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ ഈ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞു. പ്രകാശൻ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നു എന്ന വാർത്ത അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്തി. വീട്ടിൽ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായി. പക്ഷേ സന്ധ്യയുടെയും മാധവന്റെയും ഉള്ളിൽ ഭയം നിഴൽ വിരിച്ചു.
“പ്രകാശേട്ടൻ വന്നാൽ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?” സന്ധ്യ മാധവനോട് രഹസ്യമായി ചോദിച്ചു.
“നമുക്ക് പഴയപോലെ തുടരാം. ആരും അറിയാൻ പോകുന്നില്ല.” മാധവൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ പ്രകാശൻ വന്നത് വെറും കയ്യോടെ ആയിരുന്നില്ല. ഗൾഫിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അയാൾ വന്നത്. ഇനി നാട്ടിൽ തന്നെ കൂടാനാണ് ഭാവം. സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ആധി കൂടി. പ്രകാശൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ മാധവനെ കാണാനോ സംസാരിക്കാനോ അവൾക്ക് കഴിയില്ല.
പ്രകാശൻ വന്ന ദിവസം സന്ധ്യ അവനെ സ്വീകരിച്ചു. പക്ഷേ അയാളുടെ സ്പർശനം അവൾക്ക് അരോചകമായി തോന്നി. അവൾ മാധവന്റെ സാമീപ്യം കൊതിച്ചു. പ്രകാശൻ രാത്രിയിൽ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർക്കുമ്പോൾ അവൾ മാധവനെ ഓർത്ത് കണ്ണുനീർ വാർത്തു.
മറുവശത്ത് മാധവനും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. പ്രകാശനോടൊപ്പം സന്ധ്യ കഴിയുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവനിൽ അസൂയ പടർന്നു. അവൻ ശാന്തിയോട് കലഹിച്ചു. അപ്പുവിനെ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെയായി.
ഒരു വൈകുന്നേരം, പ്രകാശൻ ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ ശാന്തി അവനരികിലെത്തി.
“ഏട്ടാ, എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്.”
മാധവനും സന്ധ്യയും പേടിയോടെ അവളെ നോക്കി. ശാന്തിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം പക ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ ശാന്തീ? നീ എന്തിനാ ഇത്ര ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത്?” പ്രകാശൻ ചോദിച്ചു.
ശാന്തി സന്ധ്യയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ മരണം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ, മാധവേട്ടന് കുറച്ചു ദിവസമായി ഒരു മാറ്റം. ജോലി സ്ഥലത്ത് എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഏട്ടൻ ഒന്ന് ചോദിക്കണം.”
സന്ധ്യക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണു. പക്ഷേ ശാന്തി വെറുതെ വിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ തന്റെ ആയുധം മൂർച്ച കൂട്ടുകയായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി സന്ധ്യ മാധവനെ കാണാൻ അടുക്കളവാതിൽക്കൽ കാത്തുനിന്നു. മാധവൻ അവിടേക്ക് വന്നു.
“മാധവാ, നമുക്ക് എവിടെയെങ്കിലും ഓടിപ്പോകാം. എനിക്ക് ഇത് സഹിക്കാൻ വയ്യ.” സന്ധ്യ കരഞ്ഞു.
“നീ എന്ത് ഭ്രാന്താണ് പറയുന്നത്? അപ്പുവും എന്റെ ജീവിതവും ഇവിടെയാണ്. എനിക്ക് ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.” മാധവന്റെ മറുപടി പരുഷമായിരുന്നു.
“അപ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രണയം?”
“അത് വെറും ഒരു താൽക്കാലിക ആശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു സന്ധ്യേ. നീ അത് മനസ്സിലാക്കണം.”
സന്ധ്യ തകർന്നുപോയി. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് കരുതിയ മാധവൻ തന്നെ വെറുമൊരു ഉപഭോഗവസ്തുവായി മാത്രമാണ് കണ്ടതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രകാശനെ ചതിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയ വേദന മാധവന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് നൽകി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വീട് നിശബ്ദമായിരുന്നു. സന്ധ്യ പ്രകാശന് കാപ്പി നൽകി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
“സന്ധ്യേ, നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടോ?” പ്രകാശൻ ചോദിച്ചു. “ഞാൻ ജോലി പോയി വന്നതുകൊണ്ടാണോ നീ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്? നമുക്ക് നാട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാം. പേടിക്കണ്ട.”
അയാളുടെ സ്നേഹം അവൾക്ക് ഒരു ഭാരമായി തോന്നി. ആ മനുഷ്യൻ തന്നെ എത്രമാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നു! ആ വിശ്വാസത്തിന് മേലാണ് താൻ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിയത്.
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ശാന്തി സന്ധ്യയുടെ മുറിയിലെത്തി.
“ഏട്ടത്തീ, ഇനി ഈ കളി തുടരാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.” ശാന്തിയുടെ സ്വരം ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“നീ എന്താണ് പറയുന്നത് ശാന്തി?”
“എല്ലാം ഞാൻ കണ്ടു. മട്ടുപ്പാവിലെ ആ രാത്രി. മാധവേട്ടനെ ഞാൻ തിരിച്ചുപിടിക്കും. ഏട്ടത്തി ഇന്ന് തന്നെ ഇവിടുന്ന് പോകണം. പ്രകാശേട്ടനോട് സത്യം പറയണോ അതോ മിണ്ടാതെ വീട്ടിൽ പോയി ഇരിക്കണോ എന്ന് ഏട്ടത്തിക്ക് തീരുമാനിക്കാം.”
സന്ധ്യ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾക്ക് മാധവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. കുടുംബത്തിൽ മാനക്കേട് ഉണ്ടാക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
വൈകുന്നേരം പ്രകാശൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സന്ധ്യ തന്റെ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.
“ഞാൻ കുറച്ചു ദിവസം എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കാം ഏട്ടാ. മനസ്സൊന്ന് ശാന്തമാകാൻ.” സന്ധ്യ പറഞ്ഞു.
പ്രകാശൻ സമ്മതിച്ചു. മാധവൻ ആ സമയത്ത് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയില്ല. അവൻ തന്റെ മകൻ അപ്പുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു അവൻ—പഴയ തെറ്റുകളെ മറന്നുകൊണ്ട്.
സന്ധ്യ പടിയിറങ്ങി. വീടിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാധവൻ ജനലിലൂടെ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയമായിരുന്നില്ല, ഭയമായിരുന്നു. ആരും അറിയരുതേ എന്ന ഭയം.
സന്ധ്യ സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തി. അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ മരിച്ചുപോയിരുന്നു. ആ തറവാട് വീട് അവൾക്കായി തുറന്നു കിടന്നു.
അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരിക്കൽ അവൾ മാധവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു, ഒരേ ആകാശത്തിന് കീഴിൽ ഒരേ ശ്വാസം പങ്കുവെക്കാമെന്ന്. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ ആകാശം അവൾക്ക് അപരിചിതമായി തോന്നി.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പ്രകാശൻ ഇടയ്ക്ക് അവളെ വന്ന് കണ്ടു. അവൾ തിരികെ പോകാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. താൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് തനിക്ക് ലഭിച്ച ശിക്ഷയാണിതെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
മാധവൻ തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു. അവൻ സന്ധ്യയെ പൂർണ്ണമായും മറന്നുകഴിഞ്ഞു. പുരുഷന്മാർക്ക് പലപ്പോഴും പ്രണയം ഒരു സാഹസികത മാത്രമാണ്, എന്നാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് അത് അവരുടെ ജീവിതം തന്നെയാണ്.
സന്ധ്യ തന്റെ ഡയറിയിൽ അവസാനമായി ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു:
“ചില ബന്ധങ്ങൾ തീരമില്ലാത്ത കടൽ പോലെയാണ്. അവിടെ മുങ്ങി മരിക്കാനല്ലാതെ കരപറ്റാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. മാധവാ, നീ തന്നത് സ്നേഹമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ അത് വെറും നിഴലായിരുന്നു. ഇരുട്ട് വരുമ്പോൾ ഇല്ലാതാകുന്ന നിഴൽ.”
✍️പ്രവീണ കൃഷ്ണ
