നിങ്ങളുടെ മരുമകൾ കിടക്കുന്നത് കണ്ടോ. ഒൻപത് മണിയായിട്ടും ഒരു ചായ പോലും അടുപ്പത്തു വെച്ചിട്ടില്ല. ചോദിച്ചപ്പോൾ വയറുവേദനയാണെന്ന്. എല്ലാ….

“ഈ പീരിയഡ്‌സ് എന്നത് നിനക്ക് മാത്രം ഉള്ള ഒന്നല്ല എല്ലാ സ്ത്രീകൾക്കും ഉണ്ട്. പിന്നെ നിനക്ക് മാത്രം എന്താ ഇത്രയും പ്രത്യേകത ” മഹേഷ്‌ അത് പറയുമ്പോൾ കാവ്യയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.

“ഡീ… എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ലേ നീ? ഒൻപത് മണിയാകാറായി. എന്റെ ഓഫീസിൽ പോകേണ്ട സമയമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. ഇവിടെ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കുടിക്കാൻ പോലുമില്ല!”

രാവിലത്തെ ശാന്തതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മഹേഷിന്റെ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ വട്ടമിട്ടുപറന്നു. കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടിക്കിടന്ന കാവ്യ ആ ശബ്ദം കേട്ട് കൂടുതൽ ഉള്ളിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ ഒരു ഇരുമ്പുലക്ക വെച്ച് ആരോ ഇടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു മിന്നൽ പിണർ കാലുകളിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോകുന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്തു കുളിച്ചിരിക്കുകയാണ്. പുറത്ത് നല്ല തണുപ്പുള്ള ജൂൺ മാസത്തെ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിട്ടും അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.

“കാവ്യാ… നിന്നോടാ ചോദിക്കുന്നത്!” മഹേഷ് ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിൽ വലിച്ചുതുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറി.

മുഖം പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് പൂഴ്ത്തി, രണ്ട് കൈകളും വയറ്റിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന കാവ്യയെ കണ്ട് അവന്റെ ഭാവത്തിൽ ഒരു ദാക്ഷിണ്യവും തോന്നിയില്ല.

“എനിക്ക്… എനിക്ക് വയ്യ മഹേഷേ… ഭയങ്കര വയറുവേദന. ഇത്തിരി ചൂടുവെള്ളം…” അവൾ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട്, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞുതീർത്തു.

“വയറുവേദന! എപ്പോ നോക്കിയാലും നിനക്ക് ഈ വയറുവേദന തന്നെയല്ലേ? ഈ മാസത്തിൽ നാല് ദിവസം നീ ഇങ്ങനെ കിടന്നുറങ്ങിയാൽ ഈ കുടുംബം ആര് നോക്കും? ഇതാണോ നിന്റെ വീട്ടുകാർ പഠിപ്പിച്ചുവിട്ടത്?” മഹേഷ് ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തി നിന്ന് ആക്രോശിച്ചു.

ജനിച്ച നാൾ മുതൽ ഒരൊറ്റ മകനായി, വീട്ടിൽ സർവ്വ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ വളർന്നവനാണ് മഹേഷ്. അമ്മ ശാരദ മകനെ ഒരു ചെറുവിരൽ അനക്കാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെയാണ് വളർത്തിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിൽ നടക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, അവർ അനുഭവിക്കുന്ന ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ചോ അവന് യാതൊരു ധാരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശാരദ അകലെനിന്ന് മകന്റെ ബഹളം കേട്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്നും പതുക്കെ നടന്നു വന്നു.

മഹേഷിന്റെ അമ്മ ശാരദ പഴയ ചിന്താഗതിക്കാരിയായിരുന്നു. അവർക്ക് ആർത്തവമെന്നത് രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കേണ്ട, പുറത്തുപറയാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു ‘അശുദ്ധി’ മാത്രമായിരുന്നു. തനിക്ക് മെനോപോസ് ആകുന്നത് വരെ ഓരോ മാസവും അനുഭവിച്ച കഠിനമായ വേദനകളെല്ലാം അവർ ഉള്ളിലൊതുക്കി. കട്ടിലിൽ കിടന്നുപോയാൽ ഭർത്താവ് എന്ത് വിചാരിക്കും, വീട്ടുകാർ എന്ത് പറയും എന്ന ഭയം കാരണം കണ്ണ് നിറയുമ്പോഴും അവർ അടുക്കളയിൽ പണിയെടുത്തു. ആ വേദനകൾ പുറത്തുകാണിക്കുന്നത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ബലഹീനതയാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വന്തം മകന് അങ്ങനെയൊരു അറിവ് പകർന്നുനൽകാൻ അവർ ഒരിക്കലും തുനിഞ്ഞതുമില്ല.

“എന്താടാ മഹേഷേ… രാവിലെ തന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുന്നത്?” ശാരദ ചോദിച്ചു.

“ദേ നോക്കമ്മേ, നിങ്ങളുടെ മരുമകൾ കിടക്കുന്നത് കണ്ടോ. ഒൻപത് മണിയായിട്ടും ഒരു ചായ പോലും അടുപ്പത്തു വെച്ചിട്ടില്ല. ചോദിച്ചപ്പോൾ വയറുവേദനയാണെന്ന്. എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങൾക്കും ഉള്ളതല്ലേ ഈ മാസം തികയുമ്പോഴുള്ള പരിപാടി? അതിന് ലോകത്ത് ആദ്യമായിട്ട് ഇവൾക്കാണോ പീരിയഡ്‌സ് ആകുന്നത്?” മഹേഷ് പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

കാവ്യ പുതപ്പ് മാറ്റി പതുക്കെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം വിളറിയിരുന്നു, കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുപ്പ് പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

“മഹേഷേ… എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളുടെയും ശരീരം ഒരേപോലെയല്ല. എനിക്ക് പി.സി.ഒ.ഡി ഉള്ളതുകൊണ്ട് വേദന ഇത്തിരി കൂടുതലാ. നിൽക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല…” അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി.

“പി.സി.ഓ.ഡിയോ അതോ നിന്റെ മടിയോ? എന്റെ അമ്മയും പെണ്ണാ. അമ്മയ്ക്ക് ഇതൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ലല്ലോ. ഞാൻ ജനിച്ചതുമുതൽ ഇന്നേവരെ അമ്മ ഈ ആർത്തവത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു രാവിലെ ഇങ്ങനെ കിടന്നുറങ്ങുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. അമ്മയെ കണ്ടു പഠിക്ക് കാവ്യാ. സ്വന്തം കടമകൾ മറന്ന് ഇങ്ങനെ കിടക്കാൻ നാണമില്ലേ നിനക്ക്?” മഹേഷിന്റെ വാക്കുകളിൽ അഹങ്കാരവും ദേഷ്യവും കലർന്നിരുന്നു.

മഹേഷിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കാവ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ തറച്ചു. ശാരദ ചെറുതായി ഒന്ന് ഞെട്ടി. തന്റെ ഭൂതകാലം അവരുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി. പനി വന്ന് വിറയ്ക്കുമ്പോഴും, വയറിലെ വേദന കൊണ്ട് ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിന്ന് കരയുമ്പോഴും അടുക്കളയിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട നാളുകൾ അവർ ഓർത്തു.

കാവ്യ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു കഠിനമായ വേദന കാരണം അവൾ വീണ്ടും കട്ടിലിലേക്ക് തന്നെ ഇരുന്നുപോയി.

“എനിക്ക് അഭിനയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല മഹേഷേ. വേദന എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വേദന തന്നെയാണ്. നിനക്ക് അത് മനസ്സിലാകില്ല. കാരണം നീ ഒരു പുരുഷനാണ്. ഒരു പെണ്ണിന്റെ വയറ്റിൽ നിന്ന് ചോര ഒഴുക്കുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന എന്താണെന്ന് നിനക്ക് ഊഹിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല.” അവൾ ആദ്യമായി മഹേഷിന് നേരെ ശബ്ദമുയർത്തി.

“എന്താടീ… നീ എന്നെ ചൂണ്ടുന്നത്? നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിന്നെ ഇങ്ങനെയാണോ വളർത്തിയത്? ഭർത്താവിനോട് തർക്കുത്തരം പറയാൻ പഠിപ്പിച്ചാണോ ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടത്?” മഹേഷ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തു.

“ഭർത്താവായാൽ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിന് എന്ത് പറ്റുന്നു എന്ന് കൂടി നോക്കണം. അല്ലാതെ അടിമപ്പണി ചെയ്യാൻ കൊണ്ടുവന്ന വേലക്കാരിയല്ല ഞാൻ. ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ഈ വേദന നീ അനുഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നീ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കില്ലായിരുന്നു.” കാവ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി.

മഹേഷ് തന്റെ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “അമ്മേ, നിങ്ങളെങ്കിലും ഇവളോട് പറ. നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ പേരും പറഞ്ഞു അച്ഛന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാതിരുന്നിട്ടുണ്ടോ? എപ്പോഴെങ്കിലും വീട്ടിലെ പണി ചെയ്യാതെ ഇരുന്നിട്ടുണ്ടോ?”

ശാരദ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു. അവർ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ മുൻപിൽ വേദനിച്ച് നിന്നാൽ കിട്ടുന്ന ശാസനകളും, ‘പെണ്ണായാൽ ഇതൊക്കെ സഹിക്കണം’ എന്ന ഉപദേശങ്ങളും അവരുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി. അവർ കാവ്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലെ വേദനയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും ഒരു അമ്മയെന്ന നിലയിൽ അവരുടെ ഉള്ളുലച്ചു.

ശാരദ പതുക്കെ കാവ്യയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. മഹേഷ് വിചാരിച്ചത് അമ്മ കാവ്യയെ വഴക്ക് പറയുമെന്നാണ്. എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ശാരദ കാവ്യയുടെ തലയിൽ പതുക്കെ തലോടി, അവളുടെ അരികിലിരുന്നു.

“മഹേഷേ…” ശാരദ ശാന്തമെങ്കിലും ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.

“എന്താ അമ്മേ?”

“നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛന്റെ മുന്നിലോ നിന്റെ മുന്നിലോ ഈ വേദനയുടെ പേരിൽ കിടന്നിട്ടില്ല. പക്ഷേ അതിനർത്ഥം എനിക്ക് വേദന ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നല്ല.” ശാരദയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

മഹേഷ് അത്ഭുതത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി.

“ഞാൻ അനുഭവിച്ച വേദന എത്രത്തോളമാണെന്ന് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. ചോരയൊലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും ഈ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഞാൻ പുക തുപ്പുമ്പോൾ എന്റെ നടുവ് ഒടിയുന്ന വേദനയായിരുന്നു. പലപ്പോഴും വയറുവേദന എടുക്കുമ്പോൾ അടുക്കളയിലെ ചുമരിൽ തലയിടിച്ചു ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പുറത്തുപറഞ്ഞില്ല. കാരണം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് പെണ്ണ് സഹിക്കേണ്ടവളാണ് എന്നാണ്. അത് എന്റെ തെറ്റായിരുന്നു. എന്റെ വേദനകൾ ഞാൻ ഒളിച്ചുവെച്ചത് കൊണ്ട്, എന്റെ മകൻ ഇന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ വേദനയെ പരിഹസിക്കുന്നവനായി മാറി. അതിൽ എനിക്ക് സ്വയം ലജ്ജ തോന്നുന്നു.” ശാരദയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

മഹേഷ് അന്തംവിട്ടുപോയി. തന്റെ അമ്മയിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെ ഒരു മറുപടി അവൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

“അമ്മേ… നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഇതൊക്കെ അത്ര വലിയ കാര്യമാണോ?” മഹേഷ് ഇപ്പോഴും തന്റെ വാശി കൈവിട്ടിരുന്നില്ല.

“അതെടാ, വലിയ കാര്യം തന്നെയാണ്!” ശാരദ ശബ്ദമുയർത്തി. “ഓരോ മാസവും ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരം കടന്നുപോകുന്ന ഹോർമോൺ വ്യതിയാനങ്ങളും ആ വേദനയും നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. കാവ്യയ്ക്ക് പി.സി.ഓ.ഡി കൂടിയുണ്ട്. അതിന്റെ വേദന ഇരട്ടിയാണ്. നീ ഓഫീസിൽ പോയി എയർകണ്ടീഷണർ റൂമിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ഇവൾ ഇവിടെ ഈ വേദന മുഴുവൻ സഹിച്ചു നിനക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി തരണമെന്ന് നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നത് ക്രൂരതയാണ്.”

മഹേഷിന് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ ജനിച്ച നാൾ മുതൽ കണ്ട അമ്മ, എപ്പോഴും അടുക്കളയിൽ പണിയെടുക്കുന്ന, ഒരിക്കലും പരാതി പറയാത്ത സ്ത്രീയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ മുഖത്തിന് പിന്നിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു സങ്കടത്തിന്റെ കഥയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

“കാവ്യാ, നീ കിടന്നോ മോളേ. ഞാൻ നിനക്ക് കുടിക്കാൻ കുറച്ചു ചൂടുവെള്ളം എടുക്കാം.” ശാരദ കാവ്യയെ പതുക്കെ കിടത്തി പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്തു.

എന്നിട്ട് ശാരദ മഹേഷിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “നിനക്ക് ഓഫീസിൽ പോകാൻ സമയമായില്ലേ? നിനക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി അതും വേണ്ട എങ്കിൽ പുറത്തുനിന്ന് കഴിച്ചോ. കാവ്യ ഇന്ന് അടുക്കളയിലേക്ക് കയറില്ല.”

മഹേഷ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ അഹങ്കാരത്തിന് വലിയൊരു പ്രഹരമേറ്റിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി പാത്രം എടുത്തപ്പോഴാണ് അമ്മയും ഭാര്യയും എല്ലാ ദിവസവും എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ ഓർക്കുന്നത്. ഒരു ചായ പാത്രം പോലും എവിടെയാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.

അന്ന് ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും മഹേഷിന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു. “ചോരയൊലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും…” ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവൻ ഗൂഗിളിൽ ‘Period cramps and emotional changes’ എന്ന് സെർച്ച് ചെയ്തു നോക്കി. അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. ഹൃദയാഘാതം വരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വേദനയ്ക്ക് തുല്യമാണ് ചില സ്ത്രീകൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ആർത്തവവേദന എന്ന് അവൻ വായിച്ചറിഞ്ഞു. താൻ എത്ര വലിയ തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്ന് അവൻ പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി.

വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞു മഹേഷ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വീട് ശാന്തമായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. കാവ്യ അവിടെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ച കുറച്ചൊന്ന് മാറിയിട്ടുണ്ട്. ശാരദ അടുക്കളയിൽ രാത്രിയിലേക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുകയാണ്.

മഹേഷ് കാവ്യയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. കാവ്യ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് മഹേഷിനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഭയവും സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“കാവ്യാ…” മഹേഷ് വിളിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ദേഷ്യമോ പരിഹാസമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം സ്നേഹവും പശ്ചാത്താപവും മാത്രമായിരുന്നു.

“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം കാവ്യാ. ഞാൻ… ഞാൻ വലിയൊരു തെറ്റാണ് ചെയ്തത്. എനിക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. അമ്മയും എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇതൊരു സാധാരണ കാര്യമാണെന്ന്. ഇന്ന് ഓഫീസിൽ ഇരുന്നു ഞാൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് വായിച്ചു. നീ എത്രമാത്രം വേദന സഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴാ മനസ്സിലായത്.” മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.

കാവ്യ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ മഹേഷിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. താൻ ഇത്രയും കാലം ആഗ്രഹിച്ച മാറ്റം മഹേഷിൽ ഉണ്ടാകുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളം നിറഞ്ഞു.

“ഇനി മുതൽ ഓരോ മാസവും ഈ ദിവസങ്ങളിൽ നീ പൂർണ്ണമായും റെസ്റ്റ് എടുക്കണം. നിനക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്തു തരാം. അമ്മയെയും ഇനി ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുത്താൻ സമ്മതിക്കില്ല. എന്നെ ഒരു നല്ല ഭർത്താവായി മാറ്റാൻ നീ തന്ന ഈ പാഠം എനിക്ക് ആവശ്യമായിരുന്നു.” മഹേഷ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു.

കാവ്യയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ മഹേഷിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ശാരദ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷക്കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. താൻ അനുഭവിച്ച വേദനകൾ സ്വന്തം മരുമകൾക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരില്ലല്ലോ എന്ന ആശ്വാസം ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.

അടുത്ത മാസം കാവ്യയ്ക്ക് പീരിയഡ്സ് ആയപ്പോൾ, രാവിലെ മഹേഷ് തന്നെയാണ് അവൾക്ക് ബെഡ് കോഫി കൊണ്ടുകൊടുത്തത്. അവളുടെ വയറ്റിൽ വെക്കാൻ ഹോട്ട് വാട്ടർ ബാഗും അവൻ വാങ്ങി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

“ഡീ… എഴുന്നേൽക്കണ്ട. ഇന്ന് ഓഫീസിൽ ലീവ് എടുത്തിട്ട് ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കാം. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഫുഡ് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി തരാം.” മഹേഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

കാവ്യ മഹേഷിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ മനോഹരമായി മാറിയിരുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെയും അവളുടെ വേദനകളെയും ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരു പുരുഷനായി മഹേഷ് മാറിയിരുന്നു. കുടുംബം എന്നാൽ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കലും താങ്ങാകലുമാണെന്ന് ആ വീട് വീണ്ടും തെളിയിച്ചു.

✍️ആമി