“ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടാൽ അവൾ ആർക്കും വന്ന് കൊത്താവുന്ന ഒരു ഇരയാണെന്നോ? മേലാൽ എന്റെ അടുത്തു വന്ന് ഇങ്ങനെയുള്ള വൃത്തികേടുകൾ സംസാരിക്കരുത്. ”
“എടോ മാലതി, താൻ ഈ ഫയലുമായി ഇന്ന് വൈകിട്ട് എന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി വരണം. തനിച്ചാണെങ്കിൽ സംസാരിക്കാൻ കുറച്ചുകൂടി എളുപ്പമുണ്ടാകും.”
റീജിയണൽ മാനേജർ രാഘവൻ നായരുടെ ആ സ്വരത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേകതരം ഇടുപ്പും അത്യാഗ്രഹവും കലർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയലിലേക്ക് കൺപീലികൾ താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ച്, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചാണ് മാലതി ആ വാക്കുകൾ കേട്ടത്. അവളുടെ കൈവിരലുകൾ പേനയിൽ മുറുകി.
മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സുള്ള മാലതിക്ക് ഈ ഓഫീസ് ഒരു ജോലിസ്ഥലം മാത്രമല്ല, അവളുടെയും അവളുടെ ആറുവയസ്സുകാരൻ മകൻ അപ്പുവിന്റെയും ജീവന്റെ താളമായിരുന്നു. രണ്ടു വർഷം മുൻപ്, മദ്യപാനവും ശാരീരിക പീഡനവും സഹിക്കവയ്യാതെ രമേശനിൽ നിന്നും വിവാഹമോചനം നേടി ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുമ്പോൾ കൈയിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് ഈ അക്കൗണ്ടന്റ് ജോലിയും നെഞ്ചിലെ ധൈര്യവും മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ധൈര്യത്തെയാണ് ഇപ്പോൾ ദിവസേന ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ പലരും മാന്തിക്കീറാൻ നോക്കുന്നത്.
രാഘവൻ നായർ നടന്നുപോയപ്പോൾ മാലതി ദീർഘമായി ഒന്നു ശ്വാസം വിട്ടു. തൊട്ടടുത്ത ക്യൂബിക്കിളിൽ ഇരുന്നിരുന്ന സുനിത പതിയെ കസേര നീക്കി അരികിലേക്ക് വന്നു.
“മാലതീ… നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? അയാൾ വേറെ എന്തൊക്കെയോ അർത്ഥത്തിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.” സുനിതയുടെ സ്വരത്തിൽ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്കറിയാം സുനിതാ,” മാലതി കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണ് എടുക്കാതെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും? പ്രതികരിച്ചാൽ നാളെ എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ അയാൾക്ക് ഒരു നിമിഷം മതി. എനിക്ക് വേറെ ഒരു വരുമാനവുമില്ല. അപ്പുവിന്റെ സ്കൂൾ ഫീസും, അമ്മയുടെ മരുന്നും, വാടകയും… എല്ലാം ഈ ഒരു ശമ്പളത്തിലാണ് നടക്കുന്നത്.”
“അതാണല്ലോ ഇവന്മാരുടെ ഒക്കെ ധൈര്യം!” സുനിത ദേഷ്യത്തോടെ പിറുപിറുത്തു. “ഒരു പെണ്ണ് തനിച്ചായാൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഡിവോഴ്സ്ഡ് ആണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, പിന്നെ എല്ലാവർക്കും അവൾ ഒരു എളുപ്പവഴിയാണെന്നാണ് വിചാരം. വിവാഹം കഴിഞ്ഞവർക്കും ഉണ്ട് പ്രശ്നങ്ങൾ, പക്ഷേ അവർക്ക് പിന്നിൽ ചോദിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടാകും എന്ന ഭയം ഈ കാട്ടാളന്മാർക്കുണ്ടാകും. ഇതിപ്പോ…”
സുനിത പറഞ്ഞത് നൂറു ശതമാനം ശരിയായിരുന്നു. ഓഫീസ് റൂമിലെ പുരുഷന്മാരുടെ നോട്ടത്തിൽ ഒരു മാറ്റം വന്നത് മാലതിയുടെ ഡിവോഴ്സ് കേസ് കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷമാണ്. അതിനു മുൻപ് ബഹുമാനത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നവർ പോലും ഇപ്പോൾ വഴുക്കലുള്ള നോട്ടങ്ങളുമായിട്ടാണ് വരുന്നത്.
വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയായി. ഓഫീസിലെ ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി. മാലതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി വന്നു. രാഘവൻ നായരുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് പോകേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു. ഫയലുകൾ കൈയിലെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാഘവൻ നായരുടെ ക്യാബിന്റെ ഗ്ലാസ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് മാലതി അകത്തേക്ക് കയറി. എസി മുറിയിലെ തണുപ്പിലും അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.
“ഇരിക്കൂ മാലതി,” സോഫയിലേക്ക് ചൂണ്ടി അയാൾ പറഞ്ഞു. തന്റെ വലിയ കസേരയിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് അയാൾ മാലതിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
“സാർ, ഈ മാസത്തെ ഓഡിറ്റിംഗ് റിപ്പോർട്ട് ആണ്. എല്ലാം ക്ലിയർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഒപ്പ് വേണം,” മാലതി മേശപ്പുറത്ത് ഫയൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അയാൾ ഫയലിലേക്ക് നോക്കിയില്ല. പകരം മാലതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. “ഫയലൊക്കെ അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ മാലതീ. താൻ എന്താ ഇപ്പോഴൊക്കെ ഭയങ്കര ബിസിയാണല്ലോ. ഒരു ചിരി പോലും കാണാറില്ല. എന്താ പ്രശ്നം? ആ പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മറന്നുകളയണം. തനിച്ചൊരു സ്ത്രീക്ക് ജീവിക്കാൻ എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഒരു തുണയൊക്കെ എല്ലാവർക്കും വേണം.”
അയാൾ മാലതിയുടെ തോളിൽ കൈവെക്കാൻ ആഞ്ഞു. മാലതി പെട്ടെന്ന് ഒരടി പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“സാർ, എനിക്ക് അങ്ങനെയുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒന്നുമില്ല. എനിക്ക് എന്റെ മകനുണ്ട്. ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ എനിക്കറിയാം. സാർ ദയവായി ഇത് ഒപ്പിട്ടു തരുമോ?” അവളുടെ സ്വരത്തിൽ കാർക്കശ്യവും ഭയവും കലർന്നിരുന്നു.
രാഘവൻ നായരുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. കപടമായ ആ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായി, പകരം കറുത്ത ഒരു ഭാവം വന്നു. “ഓ… അപ്പൊ അത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരമാണല്ലേ? താൻ ആരാണെന്നാ വിചാരം? ഒരു ഡിവോഴ്സ്ഡ് ആയ പെണ്ണ്! സമൂഹത്തിൽ എന്ത് വിലയുണ്ട് തനിക്ക്? ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ ഈ ജോലിയിൽ നിന്ന് നാളെ തന്നെ നിന്നെ പുറത്താക്കാം. ഓർഡിനറി ഇൻക്രിമെന്റ് പോലും തടയാൻ എനിക്ക് കഴിയും. മര്യാദയ്ക്ക് അനുസരിച്ചാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം.”
“സാർ!” മാലതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു. “ഞാൻ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നത് എന്റെ കഷ്ടപ്പാട് കൊണ്ടാണ്. അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനുമല്ല. എന്നെ ദയവായി ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്.”
“പൊയ്ക്കോ… ഇപ്പോൾ പൊയ്ക്കോ. പക്ഷേ ആലോചിച്ചിട്ട് മതി. ഈ മാസം പ്രൊമോഷൻ ലിസ്റ്റ് വരാനുണ്ട്,” ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ അയാൾ കസേരയിലേക്ക് തിരികെ ഇരുന്നു.
മാലതി ക്യാബിന് പുറത്തേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു. ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ച് അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. സ്വന്തം അന്തസ്സ് പണയം വെക്കാതെ ജീവിക്കാൻ ഈ ലോകത്ത് ഒരു പെണ്ണിന് ഇത്രമാത്രം പോരാടേണ്ടി വരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ഓഫീസിലെ അന്തരീക്ഷം മാലതിക്ക് കൂടുതൽ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നതായി മാറി. രാഘവൻ നായർ നേരിട്ട് മാത്രമല്ല, തന്റെ വിശ്വസ്തനായ സൂപ്പർവൈസർ ഹരിഹരൻ വഴിയും അവൾക്കെതിരെ കരുക്കൾ നീക്കാൻ തുടങ്ങി.
“മാലതി, ഈ ആഴ്ചയിലെ സ്റ്റോക്ക് വെരിഫിക്കേഷൻ റിപ്പോർട്ടിൽ വലിയ തെറ്റുകളുണ്ടല്ലോ. താൻ എന്താണ് ഉറങ്ങിത്തൂങ്ങിയാണോ ജോലി ചെയ്യുന്നത്?” രാവിലെ തന്നെ ഹരിഹരൻ സെക്ഷനിലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് ഉച്ചത്തിൽ ചോദിച്ചു.
മാലതി ഞെട്ടിപ്പോയി. “ഹരി സാർ, ഞാൻ മൂന്ന് വട്ടം ചെക്ക് ചെയ്തതാണ്. അതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല.”
“എനിക്ക് നേരെ തർക്കിക്കാൻ വരേണ്ട. മാനേജർ സാർ ഇത് കണ്ടാൽ നിന്റെ പണി തെറിക്കും. ഒരു കാര്യത്തിലും ശ്രദ്ധയില്ല. കുടുംബം നോക്കാൻ അറിയില്ല, ഇപ്പോ ജോലിയും…” ഹരിഹരൻ ക്രൂരമായി പരിഹസിച്ചു.
ചുറ്റുമിരുന്ന സഹപ്രവർത്തകരിൽ ചിലർ സഹതാപത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ, മറ്റു ചിലർ അത് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് അക്കൗണ്ട്സ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ പ്രദീപ്. അവൻ പണ്ടേ മാലതിയോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും അവൾ താല്പര്യം കാണിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ പക മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നവനാണ്.
ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് മാലതി കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പ്രദീപ് അവളുടെ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് വന്നു.
“എന്താ മാലതീ, മുഖം വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു? മാനേജർ സാർ ചൂടായോ? ഞാൻ അന്നേ പറഞ്ഞില്ലേ, അധികം അഹങ്കാരം കാണിക്കരുതെന്ന്. സാറിനെ ഒന്ന് സോപ്പിട്ടാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേ നിനക്കുള്ളൂ. വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ വഴി ഒന്നു സംസാരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് എന്ത് തരും?” ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവൻ ചോദിച്ചു.
മാലതി എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ കൈയിലെ ചോറ്റുപാത്രം ടേബിളിൽ ശക്തമായി ഇടിച്ചു. “പ്രദീപ്! നിന്റെയൊക്കെ വിചാരം എന്താണ്? ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടാൽ അവൾ ആർക്കും വന്ന് കൊത്താവുന്ന ഒരു ഇരയാണെന്നോ? മേലാൽ എന്റെ അടുത്തു വന്ന് ഇങ്ങനെയുള്ള വൃത്തികേടുകൾ സംസാരിക്കരുത്. മര്യാദയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ വിട് ഞങ്ങളെ!”
അവളുടെ ആ ഭാവം കണ്ട് പ്രദീപ് ഒന്നു പതറി, എങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. “നോക്കാം… നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം എത്ര നാൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന് നമുക്ക് കാണാം,” അവൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മാലതി പൂർണ്ണമായും തളർന്നിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്നത് അവളുടെ അമ്മ ശാരദമ്മയായിരുന്നു. മാലതിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആ അമ്മയ്ക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി.
“എന്താ മോളേ, മുഖം ഒക്കെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്? ഓഫീസിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ലമ്മേ, തലവേദന…” മാലതി കള്ളം പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് അപ്പു ഓടിവന്ന് അവളുടെ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“അമ്മേ… ഇന്ന് സ്കൂളിൽ മിസ്സ് എന്നെ നല്ല കുട്ടി എന്ന് പറഞ്ഞു. ദാ ഈ സ്റ്റാർ തന്നു,” അവൻ തന്റെ ചെറിയ കൈയിലെ നക്ഷത്ര ചിത്രം കാണിച്ചു തന്നു.
മകന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ മാലതിയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഒലിച്ചുപോയി. അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ അവൾ ചിന്തിച്ചു ഇവന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിക്കുവേണ്ടി എനിക്ക് തളരാൻ കഴിയില്ല.
രാത്രിയിൽ ഉറക്കം വരാതെ മാലതി ജനലിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. നാളെ ഓഫീസിൽ പോകാൻ അവൾക്ക് ഭയം തോന്നി. രാഘവൻ നായരുടെയും പ്രദീപിന്റെയും മുഖങ്ങൾ അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. നിയമപരമായി നീങ്ങിയാൽ ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. പോലീസിൽ പരാതി നൽകിയാൽ മാധ്യമങ്ങളും നാട്ടുകാരും തന്റെ മുൻകാല ജീവിതം കൂടി ചർച്ചയാക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക. ഒടുവിൽ കണ്ണീരോടെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
അടുത്ത ആഴ്ച ഓഫീസ് അക്കൗണ്ട്സിൽ വലിയൊരു തുകയുടെ തിരിമറി കണ്ടെത്തിയതായി വാർത്ത പരന്നു. മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപയുടെ കുറവാണ് കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് മാലതി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന സെക്ഷനിലാണ്.
രാവിലെ തന്നെ മാലതിയെ മാനേജറുടെ റൂമിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. അവിടെ രാഘവൻ നായരും ഹരിഹരനും പ്രദീപും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മാലതി, ഈ തുക എവിടെ പോയി? താൻ അല്ലാതെ വേറെ ആരും ഈ ലോഗിൻ ഉപയോഗിക്കാറില്ലല്ലോ,” രാഘവൻ നായർ ഫയൽ മേശപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
“സാർ, എനിക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ല. ഞാൻ എല്ലാ തുകയും കൃത്യമായി ബാങ്കിൽ അടച്ചിട്ടുണ്ട്. ദാ അതിന്റെ റെസീപ്റ്റുകൾ,” മാലതി വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
“ആ റെസീപ്റ്റുകൾ വ്യാജമാണെന്ന് ഹരിഹരൻ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. താൻ ഡിവോഴ്സ് കേസിന്റെയും മറ്റും ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വലിയ തുക ചിലവാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയാം. അതിനായി ഓഫീസിലെ പണം എടുത്തു അല്ലേ?” പ്രദീപ് ചോദിച്ചു.
“കള്ളം! ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല! ദൈവത്തെ ഓർത്ത് എന്നെ ഇങ്ങനെ ചതിക്കരുത് സാർ,” മാലതി അലറിക്കരഞ്ഞു.
രാഘവൻ നായർ മറ്റുള്ളവരോട് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് മാലതിയുടെ അരികിൽ നിന്നു.
“ഇപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സിലായോ മാലതീ? ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ നിന്നെ കള്ളക്കേസിൽ ജയിലിൽ അടയ്ക്കാം. നിന്റെ കുഞ്ഞ് തെരുവിൽ ആകും. ഇപ്പോഴും സമയമുണ്ട്… ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ ഈ കേസ് ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കാം. ആ തുക ഞാൻ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം. എന്ത് വേണം? ജയിലോ അതോ എന്റെ കൂടെ ഒരു രാത്രിയോ?” അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാമം തിളങ്ങി.
മാലതിയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. ഭയം മാറി അവിടെ ഒരു അഗ്നി പടർന്നു കയറുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ഇത്രയും കാലം താൻ സഹിച്ച ഒതുങ്ങിപ്പോകൽ ഇവന്മാർക്ക് കൂടുതൽ ധൈര്യം നൽകുകയേ ഉള്ളൂ എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
“ഇല്ല സാർ… ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ കീഴടങ്ങില്ല,” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ അനുഭവിച്ചോ! നാളെ രാവിലെ ഓഡിറ്റിംഗ് ടീം വരും. നിന്നെ പോലീസിന് കൈമാറും,” അയാൾ ആക്രോശിച്ചു.
ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാലതി കരഞ്ഞില്ല. സുനിത അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.
“മാലതീ, എനിക്കറിയാം നീ ഇത് ചെയ്യില്ലെന്ന്. പ്രദീപ് ഇന്നലെ രാത്രി വൈകി ഓഫീസിൽ ഇരുന്ന് നിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ എന്തോ ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്,” സുനിത രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു.
“സുനിതാ, നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ നമുക്ക് അവരെ പൂട്ടാം,” മാലതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
അവൾ നേരെ പോയത് നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തയായ വനിതാ വക്കീലും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകയുമായ അഡ്വ. ഗായത്രിയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. മാലതി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും, രാഘവൻ നായരുടെ ഭീഷണികളും, ഓഫീസിലെ പീഡനങ്ങളും ഒട്ടും വിട്ടുപോകാതെ അവരോട് പറഞ്ഞു.
“മാലതി, നീ ഭയപ്പെടരുത്. അവർ നിന്നെ ഒരു ഇരയായി കണ്ടത് നീ ഡിവോഴ്സ്ഡ് ആയതുകൊണ്ടും നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നതുകൊണ്ടുമാണ്. നിയമം നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ട്. നമുക്ക് നാളെ ഓഫീസിൽ വെച്ച് തന്നെ ഇതിനൊരു മറുപടി നൽകാം. സുനിത കണ്ടത് വലിയൊരു തെളിവാണ്. ഓഫീസിലെ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ മാറ്റാൻ അവർക്ക് കഴിയില്ല, കാരണം അതിന്റെ മെയിൻ സെർവർ ഹെഡ് ഓഫീസിലാണ്,” അഡ്വ. ഗായത്രി ധൈര്യം നൽകി.
അവർ ഹെഡ് ഓഫീസിലെ വിരമിച്ച ഐടി വിഭാഗം മേധാവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചില നീക്കങ്ങൾ നടത്തി. മാലതിയുടെ ലോഗിൻ വിവരങ്ങൾ ഹാക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ടതാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ തെളിവുകൾ അവർ അന്നുരാത്രി തന്നെ ശേഖരിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഓഫീസ് സന്ദർഭവശാൽ വളരെ അശാന്തമായിരുന്നു. ഹെഡ് ഓഫീസിൽ നിന്നുള്ള പ്രത്യേക അന്വേഷണ സംഘവും പോലീസും എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു. രാഘവൻ നായരും പ്രദീപും മാലതി കുടുങ്ങുന്നത് കാണാൻ വിജയച്ചിരിയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മാലതിയെ വിളിപ്പിച്ചു. അവളോടൊപ്പം അഡ്വ. ഗായത്രിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മാലതി, നിങ്ങളുടെ ഭാഗം എന്താണ്? തെളിവുകൾ എല്ലാം നിങ്ങൾക്ക് എതിരാണല്ലോ,” ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ചോദിച്ചു.
“സർ, തെളിവുകൾ അവർ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. യഥാർത്ഥ തെളിവ് ഇതാണ്,” മാലതി തന്റെ ഫോണിൽ നിന്ന് ഒരു ഓഡിയോ ഫയൽ പ്ലേ ചെയ്തു.
അതിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാഘവൻ നായർ മാലതിയോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു: “ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ നിന്നെ കള്ളക്കേസിൽ ജയിലിൽ അടയ്ക്കാം… എന്ത് വേണം? ജയിലോ അതോ എന്റെ കൂടെ ഒരു രാത്രിയോ?”
മാലതി തന്റെ ഫോണിൽ വോയ്സ് റെക്കോർഡർ ഓൺ ചെയ്തു വെച്ചിട്ടാണ് അന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയത്. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും രാഘവൻ നായരുടെ മുഖത്തെ ചോര വറ്റിപ്പോയി.
തുടർന്ന് അഡ്വ. ഗായത്രി ഡിജിറ്റൽ തെളിവുകൾ ഹാജരാക്കി. “സർ, പ്രദീപ് എന്ന ഈ ജീവനക്കാരൻ മാലതിയുടെ കമ്പ്യൂട്ടർ പാസ്വേഡ് ദുരുപയോഗം ചെയ്ത് ഫയലുകളിൽ തിരിമറി നടത്തുന്ന സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ ഇതാ. ഹെഡ് ഓഫീസിലെ സെർവറിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് എടുത്ത ഒറിജിനൽ ദൃശ്യങ്ങളാണിത്.”
ഓഫീസ് മുറിയിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ഹരിഹരനും പ്രദീപും ഭയന്നു വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
“രാഘവൻ നായർ, പ്രദീപ്… നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഓഫീസ് ഫണ്ട് തട്ടിപ്പിനും ഒരു വനിതാ ജീവനക്കാരിയെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിനും പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ എടുക്കുകയാണ്,” അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
പോലീസ് അവർക്ക് കൈവിലങ്ങണിയിക്കുമ്പോൾ മാലതി അവരെ നോക്കി നേരെ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച പോരാളിയുടെ തിളക്കമായിരുന്നു.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഓഫീസിലെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറി. മാലതിക്ക് അർഹമായ പ്രൊമോഷൻ ലഭിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവളാണ് ആ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ഹെഡ്.
വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സുനിത മാലതിയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. “മാലതീ, നീ അന്ന് കാണിച്ച ആ ധൈര്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് നമ്മളാരും ഇവിടെ ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു. നീ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു മാതൃകയാണ്.”
“സുനിതാ,” മാലതി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “വിവാഹമോചനം എന്നത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനമല്ല. അതൊരു പുതിയ തുടക്കമാണ്. നമ്മൾ ഭയപ്പെടുമ്പോഴാണ് സമൂഹം നമ്മളെ വേട്ടയാടുന്നത്. ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നിന്നാൽ, ഉറക്കെ ‘നോ’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, തീരാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങളേ ഈ കാട്ടാളന്മാർ നമുക്ക് മുന്നിൽ ഉയർത്തുന്നുള്ളൂ.”
മാലതി ഓഫീസ് പടികൾ ഇറങ്ങി നടന്നു. ആകാശത്ത് അപ്പോൾ സന്ധ്യാസൂര്യൻ ചുവന്നു തുടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വഴിയിൽ കാത്തുനിന്നിരുന്ന അമ്മയുടെയും മകൻ അപ്പുവിന്റെയും അടുത്തേക്ക് അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു ചെന്നു. അപ്പു ഓടിവന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി.
ഇപ്പോൾ അവൾ തനിച്ചല്ല. അവൾക്ക് ചുറ്റും അവളുടേതായ ഒരു ലോകമുണ്ട്—അഭിമാനത്തോടെ, തലയുയർത്തി ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ മനോഹരമായ ലോകം!
✍️ആമി
