“ഒരു പെൺകുട്ടി സ്വന്തം മാനം കളഞ്ഞ് നിനക്കെതിരെ കള്ളക്കേസ് കൊടുക്കുമോടാ?”
“അവൻ എന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കി സാറേ… ആ കാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോയി…”
പതിമൂന്നുകാരിയായ അനാമികയുടെ ആ അലർച്ചയും വിതുമ്പലും അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആ പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അവിടിവിടെയായി കീറിയിരുന്നു. കൈമുട്ടുകളിൽ ചോര പൊടിഞ്ഞ പാടുകൾ. ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന അവളുടെ അമ്മ രാധ നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരയുകയായിരുന്നു.
എസ്.ഐ. രാഘവൻ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. ഒരു പതിമൂന്നുകാരി പെൺകുട്ടി ഈ അവസ്ഥയിൽ സ്റ്റേഷനിൽ ഓടിക്കയറി വരുമ്പോൾ ഏതൊരു പോലീസുകാരന്റെയും ചോര തിളയ്ക്കും.
“ആരാടാ അവൻ? പറ മോളേ… നീ പേടിക്കണ്ട, ഈ സാറൊപ്പമുണ്ട്.” രാഘവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.
“അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ… വിഷ്ണു… ” വിങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അനാമിക പറഞ്ഞു. “ഞാൻ വൈകുന്നേരം ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ വഴിയിൽ കാത്തുനിന്നു. എന്നിട്ട് ബലമായി ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിലേക്ക്… ഞാൻ കുതറി ഓടിയതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ എന്നെ…” അവൾക്ക് ബാക്കി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
സ്റ്റേഷനിൽ ആകെ ബഹളമായി. പോക്സോ കേസിന്റെ ഗൗരവം രാഘവന് നന്നായറിയാം. ഇരുപത് വയസ്സുകാരൻ വിഷ്ണു. നാട്ടിൽ മാന്യമായി ജീവിക്കുന്ന, ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന പാവം ചെറുപ്പക്കാരൻ. പക്ഷേ, ഒരു പെൺകുട്ടി ഇത്രയും ക്രൂരമായ ഒരനുഭവം വന്നു പറയുമ്പോൾ ആർക്കാണ് വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുക?
അരമണിക്കൂറിനകം ജീപ്പ് വിഷ്ണുവിന്റെ വീട്ടുപടിക്കൽ ചെന്നുനിന്നു. സൈറന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് വിഷ്ണുവും അവന്റെ അമ്മയും പരിഭ്രാന്തിയോടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“ആരാ വിഷ്ണു?” ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങിയ സി.പി.ഒ. രമേശൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
“ഞാനാണ് സാർ… എന്തുപറ്റി?” വിഷ്ണു ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്തുപറ്റിയെന്നോ? വണ്ടിയിൽ കയറടാ കാട്ടാളാ!” രമേശൻ അവന്റെ കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു.
“അയ്യോ സാറേ… എന്റെ മോൻ എന്തുപിഴച്ചു? അവനെങ്ങും വരില്ല,” അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പോലീസുകാരുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“നിന്റെ മോൻ ഒരു പതിമൂന്നുകാരിയെ പിച്ചിച്ചീന്താൻ നോക്കിയിട്ടാണ് ഇപ്പൊ ഒന്നും അറിയാത്തപോലെ നിൽക്കുന്നത്. ബാക്കി സ്റ്റേഷനിൽ വന്ന് സംസാരിക്കാം.”
നാട്ടുകാർ പലരും ഓടിക്കൂടി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ വിഷ്ണുവിനോടുള്ള വെറുപ്പ് നിഴലിച്ചു നിന്നു. വിഷ്ണുവിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ നിരപരാധിത്വം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു കരഞ്ഞു. പക്ഷേ, നിയമത്തിന്റെ കൈകൾ അവനെ വണ്ടിയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
ലോക്കപ്പിന്റെ അഴിക്കുള്ളിലിരുന്ന് വിഷ്ണു ദൈവത്തെ വിളിച്ച് കരയുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എസ്.ഐ. രാഘവൻ അവന്റെ മുന്നിലെത്തി.
“എന്താടാ… നിനക്ക് പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കൊച്ചുങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ ഇളകുമല്ലേ?” രാഘവന്റെ ശബ്ദം കനത്തു.
“സാറേ… ദൈവത്തിനാണെ സത്യം! ഞാൻ അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഞാൻ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ആറുമണിക്ക് വർക്ക്ഷോപ്പ് പൂട്ടി നേരെ വീട്ടിൽ വന്നതാണ്. അമ്മയോട് ചോദിച്ചാൽ അറിയാം,” വിഷ്ണു കൈകൾ കൂപ്പി.
“അവൾ വെറുതെ പറയുമല്ലേ? അവളുടെ വസ്ത്രമൊക്കെ കീറി, ദേഹത്ത് പോറലുകളുണ്ട്. നീ അവളെ ബലമായി പിടിച്ചതിന്റെ തെളിവുകളാണത്. ഒരു പെൺകുട്ടി സ്വന്തം മാനം കളഞ്ഞ് നിനക്കെതിരെ കള്ളക്കേസ് കൊടുക്കുമോടാ?”
രാഘവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ വിഷ്ണു തകർന്നുപോയി. അതൊരു വലിയ ചോദ്യമാണ്. ഏതൊരു സമൂഹവും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം: “ഒരു പെൺകുട്ടി എന്തിന് സ്വന്തം മാനം പണയം വെച്ച് കള്ളം പറയണം?”
പക്ഷേ, ആ ചോദ്യത്തിന് പിന്നിൽ വിഷ്ണുവിന് മാത്രം അറിയാവുന്ന, എന്നാൽ പോലീസിന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു കയ്പ്പുള്ള സത്യമുണ്ടായിരുന്നു.
വിഷ്ണുവിന്റെ വീടിനടുത്താണ് അനാമിക താമസിക്കുന്നത്. എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരിയായ അവൾ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളെക്കാൾ വളരെ വേഗത്തിൽ വളർന്ന ചിന്താഗതിയുള്ളവളായിരുന്നു. സ്മാർട്ട്ഫോണിന്റെയും സോഷ്യൽ മീഡിയ റീലുകളുടെയും ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന അവൾക്ക് വിഷ്ണുവിനോട് ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ വഴിയിൽ വെച്ചു കാണുമ്പോൾ അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു. വിഷ്ണു അതിനെ ഒരു അയൽപക്കത്തെ കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പെരുമാറ്റമായിട്ടേ കണ്ടുള്ളൂ.
“വിഷ്ണുവേട്ടാ… ഈ മാസം എന്റെ ബർത്ത്ഡേയ്ക്ക് എനിക്കൊരു ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങിത്തരണം കേട്ടോ,” ഒരു ദിവസം അനാമിക വഴിയിൽ വെച്ചു പറഞ്ഞു.
“പിന്നെന്താ മോളേ, വാങ്ങിത്തരാമല്ലോ. നന്നായി പഠിക്കണം കേട്ടോ,” വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തലയിൽ തലോടി.
പക്ഷേ, അനാമികയുടെ മനസ്സിൽ അതൊരു സാധാരണ സ്നേഹമായിരുന്നില്ല. അവൾ സിനിമകളിലും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലും കാണുന്ന തരം പ്രണയം വിഷ്ണുവിനോട് സ്ഥാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. വിഷ്ണുവിന് ഇരുപത് വയസ്സുണ്ടെന്നോ തനിക്ക് പതിമൂന്ന് വയസ്സേ ഉള്ളൂ എന്നോ ഉള്ള യാഥാർത്ഥ്യം അവളുടെ കൗമാര മനസ്സ് ഉൾക്കൊണ്ടില്ല.
രണ്ടാഴ്ച മുൻപാണ് ആ സംഭവം നടന്നത്. അനാമികയുടെ അമ്മ വീട്ടിൽ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. വിഷ്ണു അവരുടെ വീട്ടിലെ പൈപ്പ് നന്നാക്കാൻ വേണ്ടി ചെന്നതായിരുന്നു. പണി കഴിഞ്ഞ് കൈ കഴുകുമ്പോൾ അനാമിക അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൾ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കത്തുമായിട്ടാണ് നിന്നത്.
“ഇതെന്താ മോളേ?” വിഷ്ണു ചോദിച്ചു.
“ഇത് വിഷ്ണുവേട്ടന് ഞാൻ എഴുതിയതാ… വായിച്ചു നോക്ക്.” അവൾ കത്ത് അവന്റെ കൈയിലേക്ക് തിരുകി.
വിഷ്ണു അത് തുറന്നു വായിച്ചു. അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന വരികൾ കണ്ട് അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പ്രണയലേഖനമായിരുന്നു അത്! ഒരു പതിമൂന്നുകാരി എഴുതേണ്ട വരികളല്ല അതിലുണ്ടായിരുന്നത്.
“എന്താ മോളേ ഇത്? നിനക്ക് വട്ടായോ? നീ പഠിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ ഇതാണോ ചെയ്യേണ്ടത്?” വിഷ്ണു ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് വിഷ്ണുവേട്ടനെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാ… എനിക്ക് ഏട്ടന്റെ കൂടെ ജീവിക്കണം,” അനാമിക യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
“നിർത്തടി!” വിഷ്ണു ശബ്ദമുയർത്തി. “ഇനി മേലാൽ ഇത്തരം ഭ്രാന്തുമായി എന്റെ മുന്നിൽ വന്നാൽ ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയോട് പറയും. നിന്റെ പ്രായമെന്താ? എന്റെ പ്രായമെന്താ? പോയി ഇരുന്ന് പഠിക്കാൻ നോക്ക്!”
വിഷ്ണു കത്ത് കീറിയെറിഞ്ഞ് അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോന്നു.
അനാമികയ്ക്ക് അത് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. അവളുടെ ഈഗോ വല്ലാതെ മുറിപ്പെട്ടു. ‘എന്നെ അവൻ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചല്ലേ… എനിക്ക് പ്രായമില്ലെന്ന് പരിഹസിച്ചല്ലേ… ഇതിന് ഞാൻ പകരം ചോദിക്കും,’ അവളുടെ ഉള്ളിലെ വാശി പ്രതികാരമായി മാറി.
ടിവിയിലെ ക്രൈം പരമ്പരകളും ഫോണിലെ വാർത്തകളും കണ്ടുള്ള അറിവ് വെച്ച് അവൾ ഒരു കെണിയൊരുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു പുരുഷനെ തകർക്കാൻ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള വഴി സ്ത്രീപീഡന കേസ് ആണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ അനാമിക മനഃപൂർവ്വം വിജനമായ ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെയുള്ള മുള്ളുകളിൽ അവൾ സ്വന്തം കൈകളും കാലുകളും ഉരസി മുറിവേൽപ്പിച്ചു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അവൾ തന്നെ ബലമായി കീറിപ്പറിച്ചു. എന്നിട്ട് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടി വീട്ടിലെത്തി.
അമ്മ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ തിരക്കഥ മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയതുപോലെ പറഞ്ഞു: “വിഷ്ണു എന്നെ പിടിച്ചുവെച്ചു… കാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി…”
മകൾ പറഞ്ഞത് വേദവാക്യമായി എടുത്ത അമ്മ അവളെയും കൂട്ടി നേരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു.
സ്റ്റേഷനിൽ കേസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തെങ്കിലും എസ്.ഐ. രാഘവൻ ഒരു പരിചയസമ്പന്നനായ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ കരച്ചിലും അവന്റെ അമ്മയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് എവിടെയോ ഒരു സംശയം തോന്നി. എങ്കിലും നിയമപ്രകാരം പെൺകുട്ടിയുടെ മൊഴിയാണ് പ്രധാനം.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ചൈൽഡ് വെൽഫെയർ കമ്മിറ്റിയുടെയും വുമൺ സെല്ലിന്റെയും ഉദ്യോഗസ്ഥർ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. അനാമികയെ ഒരു പ്രൊഫഷണൽ കൗൺസിലറുടെ അടുത്തേക്ക് മാറ്റി. കുട്ടികളുടെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ കഴിവുള്ള സുചിത്ര എന്ന കൗൺസിലറാണ് അനാമികയെ പരിശോധിച്ചത്.
സുചിത്ര വളരെ സൗമ്യമായി അനാമികയോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് ചോക്ലേറ്റും ജ്യൂസും നൽകി.
“മോളേ… വിഷ്ണു എപ്പോഴാണ് നിന്നെ പിടിച്ചത്? കൃത്യം സമയം ഓർമ്മയുണ്ടോ?” സുചിത്ര ചോദിച്ചു.
“വൈകുന്നേരം ആറുമണിക്ക്,” അനാമിക പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ വിഷ്ണു എന്താണ് ധരിച്ചിരുന്നത്?”
“ഒരു കറുത്ത ഷർട്ട്,” അനാമിക പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
ഇവിടെയാണ് ആദ്യത്തെ പിഴവ് സംഭവിച്ചത്. വിഷ്ണു അന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ നീല വസ്ത്രമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. അത് പോലീസ് ഇൻക്വസ്റ്റിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
സുചിത്ര അവളുടെ ഫോൺ പരിശോധിക്കാൻ പോലീസിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പോലീസ് അവളുടെ ഫോൺ വാങ്ങി പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അതിൽ ഡിലീറ്റ് ചെയ്ത ചില ചാറ്റുകൾ കണ്ടെടുത്തു. അനാമിക തന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരിക്ക് അയച്ച മെസ്സേജ് അതീവ നിർണ്ണായകമായിരുന്നു: “അവൻ എന്നെ അനാവശ്യം പറഞ്ഞു. അവനെ ഞാൻ അകത്താക്കും, നീ നോക്കിക്കോ.”
കൗൺസിലർ സുചിത്ര അനാമികയെ തനിച്ചിരുത്തി വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. “മോളേ… നീ പറയുന്നതിൽ ചില തെറ്റുകളുണ്ട്. വിഷ്ണു അന്ന് ആറുമണിക്ക് വർക്ക്ഷോപ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവിടുത്തെ സിസിടിവി ക്യാമറയിൽ തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് (അങ്ങനെ ഒരു ക്യാമറ ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിലും സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ സുചിത്ര നുണ പറഞ്ഞതാണ്). നീ കള്ളം പറയുകയാണെങ്കിൽ വലിയ ശിക്ഷ കിട്ടും. സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിന്നെ ഞങ്ങൾ രക്ഷിക്കാം.”
ജയിലിൽ പോകുമെന്ന ഭയം ആ പതിമൂന്നുകാരിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർന്നു. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് അവനെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു സാറേ…” അനാമിക വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു. “ഞാൻ പ്രണയലേഖനം കൊടുത്തപ്പോൾ അവൻ എന്നെ ചീത്ത പറഞ്ഞു. എന്റെ അമ്മയോട് പറയുമെന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് പേടിയായി… അതുകൊണ്ട് ഞാൻ…”
അവൾ സത്യങ്ങളെല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞു. താൻ തന്നെയാണ് വസ്ത്രം കീറിയതെന്നും മുറിവുകൾ ഉണ്ടാക്കിയതെന്നും അവൾ സമ്മതിച്ചു.
സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്തുനിന്ന രാധ മകളുടെ കള്ളത്തരം കേട്ട് തരിച്ചുപോയി. സ്വന്തം മകൾ ഇത്രയും വലിയൊരു ചതി ചെയ്യുമെന്ന് അവർ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചതല്ല.
എസ്.ഐ. രാഘവൻ ലോക്കപ്പ് തുറന്ന് വിഷ്ണുവിനെ പുറത്തിറക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയിരുന്നു.
“നിനക്ക് പോകാം വിഷ്ണൂ… നീ നിരപരാധിയാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു,” രാഘവൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി.
“സാറേ… എന്റെ അന്തസ്സ് പോയില്ലേ? ഈ നാട്ടുകാർ ഇനി എന്നെ ഏത് കണ്ണോടെ നോക്കും?” വിഷ്ണു ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ നിയമത്തിനും പോലീസിനും മറുപടിയില്ലായിരുന്നു.
അനാമികയ്ക്ക് പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തതിനാൽ ജുവനൈൽ നിയമപ്രകാരം കൗൺസിലിംഗിന് വിധേയയാക്കാൻ കോടതി ഉത്തരവിട്ടു. പക്ഷേ, ഒരു കൗമാരക്കാരിയുടെ അതിരുവിട്ട വാശിയും പ്രതികാരചിന്തയും തകർത്തത് ഒരു പാവം ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ജീവിതവും അവന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനവുമായിരുന്നു.
സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ വിഷ്ണു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. നിയമം തന്നെ രക്ഷിച്ചേക്കാം, പക്ഷേ ഈ സമൂഹം ഏൽപ്പിച്ച മുറിവ് ഉണങ്ങാൻ കാലമേറെ എടുക്കുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.
✍️ആമി
