“അമ്മേ ഞാനും അമ്മയുടെ മകൻ തന്നെയല്ലേ. എന്നിട്ട് അവനോടു കാണിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു അംശം സ്നേഹം അമ്മ എന്നോട് കാണിക്കുന്നുണ്ടോ?”
“അമ്മേ, ആ പാത്രത്തിൽ ഇന്നലത്തെ തണുത്ത ചോറുണ്ട്, അത് എനിക്ക് മതി; ചൂട് ദോശയൊക്കെ അഖിലിന് കൊടുക്ക്, അവനല്ലേ ഈ വീട്ടിലെ ഒരേയൊരു മകൻ!”
തുലാവർഷത്തിലെ കനത്ത ഒരു പുലർച്ചെ, അടുക്കളയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഹരിദേവ് ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഭവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കട്ടപിടിച്ചുകിടന്ന ഒരുതരം ശൂന്യതയായിരുന്നു.
ഒരു ചെടിയുടെ സൗന്ദര്യം അതിന്റെ പൂക്കളിലാണ് എല്ലാവരും കാണാറുള്ളത്. എന്നാൽ ആ പൂക്കൾക്ക് നിറവും മണവും നൽകാൻ മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞുപോയ വേരുകളെ ആരും ഓർക്കാറില്ല. ‘മാധവം’ എന്ന വീടിന്റെ വേരുകളായിരുന്നു മാധവന്റെയും സരസ്വതിയുടെയും മൂത്തമകൻ ഹരിദേവ്. എന്നാൽ, അവർക്ക് ആ വീടിന്റെ പൂവ് എപ്പോഴും അവരുടെ രണ്ടാമത്തെ മകൻ അഖിലായിരുന്നു.
ഹരിക്ക് മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സായി. നെറ്റിയിൽ വീണ ചെറിയ ചുളിവുകളിലും, എപ്പോഴും എന്തോ ആലോചിക്കുന്ന കണ്ണുകളിലും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും പേറുന്ന ഒരാളുടെ ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു. അഖിലിന് ഇരുപത്തിയാറ് വയസ്സ്. ഒരു തുള്ളി വിയർപ്പൊഴുക്കാതെ, ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം കൈവെള്ളയിൽ കിട്ടിയതിന്റെ ഗമയും അലസതയും അവന്റെ മുഖത്ത് എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു.
നാലരയ്ക്ക് തന്നെ ഹരി ഉണർന്നു. ടൗണിലെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബാങ്കിലെ അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജറാണ് അവൻ. എട്ടുമണിയുടെ ബസ്സിന് പോയാലേ ഒൻപതരയ്ക്ക് ഓഫീസിൽ എത്താൻ പറ്റൂ.
അടുക്കളയിൽ സരസ്വതി തിടുക്കത്തിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. ഹരി അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്ന് ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സ് എടുത്ത് അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് നീട്ടി.
“അമ്മേ, ഒരു ചായ…”
സരസ്വതി അവനെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ചായ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് പകർന്നു കൊടുത്തു. പാതിയും പതയായിരുന്നു.
“ഹരീ, പോകുമ്പോൾ റേഷൻ കടയിൽ ഒന്നു കയറണം. അവിടെ ആകെ തിരക്കായിരിക്കും. നിന്റെ അച്ഛന് വയ്യല്ലോ അങ്ങോട്ട് നടക്കാൻ,” സരസ്വതി പറഞ്ഞു.
“അമ്മേ, ഇന്ന് ബാങ്കിൽ ഓഡിറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. എനിക്ക് നേരത്തെ കയറണം. വൈകിട്ട് വരുമ്പോൾ വാങ്ങിയാൽ പോരേ?” ഹരി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് സരസ്വതിയുടെ മുഖം മാറി. “നിനക്ക് എപ്പോഴും ഓരോ ന്യായങ്ങളാണ്. ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ അനുസരിക്കില്ല. നിന്റെ അനിയനെ കണ്ടു പഠിക്ക്, അവൻ എന്തെങ്കിലും മറുത്തു പറയുമോ?”
ഹരി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഉള്ളിൽ ഒരു ചിരി വന്നു. അഖിൽ ഇതുവരെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റിട്ടു പോലുമില്ല. അവൻ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ പതിനൊന്ന് മണിയാകും. അവൻ എങ്ങനെ മറുത്തു പറയാനാണ്? ചായ കുടിച്ച് ഹരി കുളിക്കാൻ പോയി.
കുളി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ അഖിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന് മുന്നിൽ നല്ല ചൂട് ദോശയും ചമ്മന്തിയും, ഒപ്പം ഒരു വലിയ ചില്ല് ഗ്ലാസ്സിൽ നല്ല കട്ടിപ്പാലൊഴിച്ച ചായയും. സരസ്വതി സ്നേഹത്തോടെ അഖിലിന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് ഹരി ആ പഴയ ചോറ് പാത്രത്തിൽ നിന്ന് എടുത്ത് കഴിച്ചത്.
അഖിൽ ഹരിയെ നോക്കി ഒന്നു പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. അച്ഛൻ മാധവൻ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഹരി ഇറങ്ങാൻ നേരം അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“അച്ഛാ, ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു. ഗുളികയൊക്കെ കറക്റ്റ് ആയിട്ട് കഴിക്കണം.”
“ആ… നീ പൊക്കോ. അഖിലിന് വണ്ടിയിൽ പെട്രോൾ അടിക്കാൻ ഒരു ആയിരം രൂപ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു. നിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നിട്ട് പോ,” അച്ഛൻ പത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ, എന്റെ കയ്യിൽ ഈ മാസം ഇനി അധികം കാശില്ല. വീട്ടുസാധനങ്ങൾ വാങ്ങിയതിനും കറന്റ് ബില്ലിനും ഒക്കെയായി…”
“മതി, നിർത്ത്!” മാധവൻ പത്രം മടക്കി മേശപ്പുറത്ത് അടിച്ചു. “ചോദിച്ചപ്പോൾ തന്നെ കണക്ക് പുസ്തകം എടുത്തു. സ്വന്തം അനിയന് ഒരു ആയിരം രൂപ ചോദിച്ചപ്പോഴാണോ നിന്റെ ഈ വലിഞ്ഞു മുറുക്കൽ? നീ തന്നില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, ഞാൻ ആരോടെങ്കിലും കടം വാങ്ങിക്കോളാം.”
ഹരിയുടെ നെഞ്ച് ഒന്നു പിടഞ്ഞു. അവൻ പഴ്സ് തുറന്ന് അതിലുണ്ടായിരുന്ന അവസാനത്തെ രണ്ടായിരം രൂപയിൽ നിന്ന് ആയിരം രൂപ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. എന്നിട്ട് ഒന്നും പറയാതെ കുടയുമെടുത്ത് പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ മഴയത്തേക്ക് നടന്നു.
ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ ഹരിയുടെ മനസ്സ് പുറത്തെ മഴ പോലെ പെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇതൊന്നും ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അവൻ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് ഈ മാറ്റിനിർത്തൽ.
ഹരി പത്താം ക്ലാസ്സിൽ എൺപത്തിയഞ്ച് ശതമാനം മാർക്ക് വാങ്ങിയപ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്, “ഇത്രയൊക്കെയേ ഉള്ളൂ? അടുത്ത വീട്ടിലെ സുരേഷിന്റെ മകന് തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചുണ്ട്” എന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അഖിൽ ജസ്റ്റ് പാസ്സായപ്പോൾ വീട്ടിൽ പായസമുണ്ടാക്കി ആഘോഷിച്ചു.
ഹരിക്ക് ഒരു നല്ല ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ മെറിറ്റിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയപ്പോൾ, “ഹോസ്റ്റൽ ചിലവും വണ്ടിക്കൂലിയും ഒക്കെ നോക്കണം, അധികം ആഡംബരം ഒന്നും വേണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞ അച്ഛൻ, അഖിലിന് പ്രൈവറ്റ് കോളേജിൽ ലക്ഷങ്ങൾ ഡൊണേഷൻ നൽകിയാണ് സീറ്റ് എടുത്തു കൊടുത്തത്. അതും ഹരി തന്റെ ആദ്യത്തെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്നും പാർട്ട് ടൈം ജോലി ചെയ്തും ഉണ്ടാക്കിയ പണം കൂടി ചേർത്തായിരുന്നു.
ബാങ്കിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് രാത്രി എട്ടുമണിക്കാണ് ഹരി വീണ്ടുമെത്തിയത്. വല്ലാത്ത തലവേദനയുണ്ടായിരുന്നു അവന്.
വീട്ടിൽ കയറിയപ്പോൾ വലിയ ചിരിയും ബഹളവും കേട്ടു. അഖിലിന് പുതിയ ഐഫോൺ വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും അവനോടൊപ്പം ഇരുന്ന് ആ ഫോണിന്റെ ഫീച്ചേഴ്സ് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുന്നു.
“ഇതിന് എത്രയായി അഖിലേ?” മാധവൻ ചോദിച്ചു.
“അമ്പതിനായിരം രൂപയേ ഉള്ളൂ അച്ഛാ. എന്റെ ഫ്രണ്ട് കുറച്ചു ഓഫറിൽ തന്നതാ,” അഖിൽ ഗമയിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ മോന് ചേരുന്ന ഫോൺ തന്നെ,” സരസ്വതി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഹരി വന്ന് ഹാളിൽ നിൽക്കുന്നത് ആരും ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. ഹരി പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “അഖിലേ, നിനക്ക് ജോലി ഒന്നും ആയിട്ടില്ലല്ലോ, പിന്നെ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ ഇത്രയും വിലകൂടിയ ഫോൺ?”
പെട്ടെന്ന് സരസ്വതിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. “അവൻ വാങ്ങിയെങ്കിൽ അതിന് നിനക്കെന്താ? അവൻ എപ്പോഴും കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയിൽ നടക്കുന്നവനല്ലേ, അവനൊരു അന്തസ്സ് വേണ്ടേ? നീ സമ്പാദിക്കുന്ന കാശൊന്നും ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ.”
ഹരി ആകെ തകർന്നുപോയി. അവൻ സമ്പാദിക്കുന്ന കാശ് തന്നെയാണ് ആ വീടിന്റെ ലോണും, അച്ഛന്റെ മരുന്നും, അടുക്കളയിലെ പലചരക്കും എല്ലാം തീർക്കുന്നത് എന്ന് അമ്മ സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അന്ന് രാത്രി അവന് ആരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും വിളിച്ചില്ല. അവരും അവനെ ഓർക്കാൻ മറന്നുപോയിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അഖിലിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ കൂടിവന്നു. വണ്ടി വേണം, ബ്രാൻഡഡ് വസ്ത്രങ്ങൾ വേണം, ടൂറുകൾ പോകണം. മകനോടുള്ള അന്ധമായ സ്നേഹം കാരണം മാധവനും സരസ്വതിയും അവൻ ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം സാധിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. കടം വാങ്ങിയും സ്വർണം പണയം വെച്ചുമൊക്കെയാണ് അവർ അഖിലിനെ വളർത്തിയത്. എന്നാൽ ഈ കടങ്ങളെല്ലാം ഒടുവിൽ വന്ന് വീഴുന്നത് ഹരിയുടെ തലയിലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ബാങ്ക് മാനേജർ ഹരിയെ ചേമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“ഹരിദേവ്, നിങ്ങളുടെ പേഴ്സണൽ ലോണിന്റെ തിരിച്ചടവ് മുടങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് പിടിക്കാൻ ഓർഡർ വന്നിട്ടുണ്ട്. എന്താണിത്?”
ഹരി തല താഴ്ത്തി നിന്നു. “സർ, അച്ഛന്റെ ഹോസ്പിറ്റൽ ബില്ലും, അനിയന്റെ ഫീസും ഒക്കെ കാരണം…”
“എനിക്ക് മനസ്സിലാകും ഹരി. പക്ഷെ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടി നോക്കണം. നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സായി. ഒരു കല്യാണം കഴിക്കണ്ടേ?” മാനേജർ സഹതാപത്തോടെ ചോദിച്ചു.
കല്യാണം! ഹരി ആ വാക്കിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നാൽ, അവൾക്ക് കൊടുക്കാൻ തന്റെ കയ്യിൽ എന്താണുള്ളത്? തന്റെ ശമ്പളത്തിന്റെ മുക്കാൽ പങ്കും കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ചിലവാകുന്നത്.
അന്ന് വൈകിട്ട് ഹരി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് അച്ഛനും അമ്മയും അഖിലും ഗൗരവത്തിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹരീ, നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ. ഒന്നു സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” മാധവൻ വിളിച്ചു.
ഹരി ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“എന്താ അച്ഛാ?”
“അഖിലിന് ഒരു ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങണം. ടൗണിൽ ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് പാർട്ണർഷിപ്പിൽ വരുന്നുണ്ട്. ഒരു പത്തുലക്ഷം രൂപ വേണം,” മാധവൻ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.
“പത്തുലക്ഷമോ? അത്രയും തുക നമ്മുടെ കയ്യിൽ എവിടെയാ അച്ഛാ ഉള്ളത്?” ഹരി ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു.
“അതിനാണ് നീ ബാങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. നിനക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ലോൺ കിട്ടുമല്ലോ. ഈ വീടും പറമ്പും ജാമ്യം വെച്ച് ഒരു പത്തുലക്ഷം ലോൺ എടുക്കണം,” സരസ്വതി പറഞ്ഞു.
“അമ്മേ, പറയുന്നതിന് മുൻപ് ഒന്നു ചിന്തിക്ക്. ഈ വീടിയുടെ പേരിൽ ഓൾറെഡി അച്ഛൻ എടുത്ത ഒരു അഞ്ച് ലക്ഷത്തിന്റെ ലോൺ ഞാൻ ആണ് അടച്ചു തീർക്കുന്നത്. എന്റെ ശമ്പളത്തിൽ ഇനി ഒരു രൂപ പോലും ലോൺ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല. കൂടാതെ, അഖിലിന് ബിസിനസ്സ് നടത്തി പരിചയമുണ്ടോ? പണം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?” ഹരി തന്റെ ആശങ്ക വ്യക്തമാക്കി.
പെട്ടെന്ന് അഖിൽ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “ദേ ഹരിയേട്ടാ, ഏട്ടന് എന്നെ സഹായിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ അത് നേരിട്ട് പറയണം. അല്ലാതെ എന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ നോക്കരുത്. ഞാൻ വളർന്നു വരുന്നത് ഏട്ടന് ഇഷ്ടമല്ല, അത്രയേ ഉള്ളൂ!”
“അഖിലേ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ നല്ലതിന് വേണ്ടിയാ…” ഹരിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“നീ ഒന്നു മിണ്ടാതിരിക്ക് ഹരീ!” മാധവൻ ഗർജ്ജിച്ചു. “അവൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അതിന് തടസ്സം നിൽക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നുന്നു? മൂത്തമകനായ നിന്നെക്കൊണ്ട് ഈ കുടുംബത്തിന് ഒരു ഉപകാരവുമില്ല. ഒരു ലോൺ പോലും എടുത്തു തരാൻ പറ്റാത്ത നീ എന്തിനാ ഈ ബാങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത്?”
അമ്മയും അനിയനും അച്ഛന്റെ കൂടെ ചേർന്ന് ഹരിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. ആ വാക്കുകൾ ഹരിയുടെ നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. ഇത്രയും കാലം താൻ ഒഴുക്കിയ വിയർപ്പും, മാറ്റിവെച്ച ആഗ്രഹങ്ങളും എല്ലാം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അവർ ഇല്ലാതാക്കി കളഞ്ഞു.
“ശരി… ഞാൻ ലോൺ ശരിയാക്കാം,” ഹരി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ജീവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഹരി തന്റെ വ്യക്തിപരമായ എല്ലാ സ്വാധീനവും ഉപയോഗിച്ച് വീട് പണയപ്പെടുത്തി പത്തുലക്ഷം രൂപ ലോൺ എടുത്തു നൽകി. അഖിൽ വലിയ ആർഭാടത്തോടെ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങി. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു മാസങ്ങൾ അവൻ വലിയ ബിസിനസ്സുകാരനായി നടന്നു. കാർ വാടകയ്ക്കടുത്തു, വലിയ കൂട്ടുകാരെ കൂടെ കൂട്ടി. ഹരിയോട് സംസാരിക്കുന്നത് തന്നെ അവൻ നിർത്തി.
എന്നാൽ, ബിസിനസ്സ് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അഖിലിന്റെ അലസതയും ആഡംബര ഭ്രമവും കാരണം സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് നഷ്ടത്തിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി. പാർട്ണർ അഖിലിനെ ചതിച്ച് പണവുമായി മുങ്ങി. ഒടുവിൽ, ആറ് മാസത്തിനുള്ളിൽ കട പൂട്ടി. കടം ലക്ഷങ്ങളായി ഉയർന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ വീട്ടുപടിക്കൽ കുറച്ചു ആളുകൾ വന്ന് ബഹളം വെയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അഖിൽ നാട്ടിൽ പലരോടും വലിയ പലിശയ്ക്ക് പണം വാങ്ങിയിരുന്നു.
“എവിടെടാ നിന്റെ അനിയൻ? കാശ് വാങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഫോൺ പോലും എടുക്കുന്നില്ലല്ലോ!” വന്നവരിൽ ഒരാൾ ആക്രോശിച്ചു.
മാധവനും സരസ്വതിയും പേടിച്ചു വിറച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അഖിൽ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു.
ഹരി മുന്നോട്ട് വന്നു. “നിങ്ങൾ ദയവായി ബഹളം വെക്കാതിരിക്കൂ. എത്രയാണ് തരാനുള്ളത്?”
“മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്. ഈ ആഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ആരാന്ന് അവൻ അറിയും,” അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി മടങ്ങി.
ആളുകൾ പോയതിന് ശേഷം മാധവൻ അഖിലിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. “എന്റെ മോനേ, നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി? നീ ആകെ തകർന്നുപോയല്ലോ.”
സരസ്വതി ഹരിയുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിവന്നു. ഹരിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “ഹരീ… എന്റെ അഖിലിനെ അവന്മാർ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും. നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ കാശ് ഒന്നു കൊടുക്ക് മോനേ. നിനക്ക് പുണ്യം കിട്ടും.”
ഹരി അമ്മയുടെ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു.
“അമ്മേ, എന്റെ കയ്യിൽ ഇനി ഒരു നയാപൈസ പോലുമില്ല. എന്റെ ശമ്പളം മുഴുവൻ ഈ വീടിന്റെ ലോണിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഞാൻ എങ്ങനെ മൂന്ന് ലക്ഷം ഉണ്ടാക്കും?”
“നീ നിന്റെ കൂട്ടുകാരോട് ചോദിക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ലോൺ എടുക്ക്,” മാധവൻ അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഇനി ലോൺ കിട്ടില്ല അച്ഛാ. ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാണ്, അല്ലാതെ പണം കായ്ക്കുന്ന മരമല്ല!” ഹരി ആദ്യമായി ശബ്ദമുയർത്തി പറഞ്ഞു.
“നീ ഞങ്ങളോട് ചൂടാവുകയാണോ? അനിയൻ ഒരു ആപത്തിൽ പെട്ടപ്പോൾ സഹായിക്കാത്ത നീ എന്ത് ഏട്ടനാണ്?” സരസ്വതി കുറ്റപ്പെടുത്തി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹരി ബാങ്കിലേക്ക് പോയി. വൈകിട്ടാണ് അവൻ തിരിച്ചെത്തിയത്. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു വലിയ കവറുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും അഖിലും അവിടെത്തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വീടാകെ ഒരു മരണവീട് പോലെ മൂകമായിരുന്നു.
ഹരി ആ കവർ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇതെന്താ ഹരീ?” മാധവൻ ചോദിച്ചു.
“ഇതിൽ മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്. അഖിൽ കടം വാങ്ങിയവർക്ക് കൊടുക്കാനുള്ളത്. ഇത് കൊടുത്ത് ആ പ്രശ്നം തീർക്കാം,” ഹരി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
സരസ്വതിയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. “എന്റെ ഹരി മോനേ… എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു നീ ഞങ്ങളെ കൈവിടില്ലെന്ന്. നീ എവിടുന്നാ ഈ കാശ് ഒപ്പിച്ചത്?”
“ഇത് ഞാൻ ആരോടും കടം വാങ്ങിയതല്ല അമ്മേ. എന്റെ പ്രൊവിഡന്റ് ഫണ്ടും , ഗ്രാറ്റുവിറ്റിയും ഒക്കെ മുൻകൂട്ടി പിൻവലിച്ചതാണ്. കൂടാതെ…” ഹരി ഒന്നു നിർത്തി, തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു കടലാസ്സ് കൂടി എടുത്തു.
“ഇത് എന്റെ ട്രാൻസ്ഫർ ഓർഡറാണ്. എനിക്ക് ബാങ്കിൽ നിന്ന് അസ്സാം ബ്രാഞ്ചിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാളെ രാവിലെ ഞാൻ പോകും.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവനും സരസ്വതിയും ഞെട്ടിപ്പോയി.
“അസ്സാമോ? അത്രയും ദൂരെയോ? നീ പോയാൽ ഇവിടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആര് നോക്കും? ഈ ലോൺ ആര് അടയ്ക്കും?” മാധവന്റെ ചോദ്യത്തിൽ ഇപ്പോഴും സ്വന്തം സ്വാർത്ഥത മാത്രമായിരുന്നു.
ഹരി ദയനീയമായി ഒന്നു ചിരിച്ചു. “അച്ഛാ… ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഈ വീടിന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് ജീവിച്ചത്. എന്റെ മുപ്പത്തിരണ്ട് വർഷത്തെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ദിവസം പോലും ഞാൻ എനിക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്ക് നല്ലൊരു വസ്ത്രം വാങ്ങാനോ, ഒരു സിനിമയ്ക്ക് പോകാനോ തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ അതെല്ലാം മാറ്റിവെച്ചു, കാരണം ആ പൈസ ഉണ്ടെങ്കിൽ അഖിലിന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാമല്ലോ, അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിലെ കടം തീർക്കാമല്ലോ എന്ന് കരുതി.”
അവൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “അമ്മയ്ക്ക് എപ്പോഴും അഖിൽ മാത്രമായിരുന്നു മകൻ. അവന് പനി വന്നപ്പോൾ അമ്മ ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, കഴിഞ്ഞ മാസം എനിക്ക് കടുത്ത ഡെങ്കിപ്പനി വന്ന് ഞാൻ മുറിയിൽ കിടന്നപ്പോൾ, എനിക്ക് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് കഞ്ഞി വെള്ളം തരാൻ പോലും അമ്മ മറന്നുപോയി. അഖിലിന്റെ വണ്ടിയുടെ സർവീസിംഗിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അന്ന് അമ്മയുടെ ആകുലത.”
സരസ്വതിയുടെ തല താഴ്ന്നുപോയി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
“അഖിലേ…” ഹരി അനിയനെ നോക്കി. “നിന്നെ ഞാൻ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചു. പക്ഷെ, നീ എന്നെ ഒരു ഏട്ടനായിട്ടല്ല, വെറുമൊരു എടിഎം മെഷീൻ ആയിട്ടാണ് കണ്ടത്. നീ ഉണ്ടാക്കിയ കടങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ തീർത്തിട്ടുണ്ട്. ഈ വീടിന്റെ ലോൺ തുക ഓരോ മാസവും എന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ നിന്ന് പൊയ്ക്കോളും. അതിൽ നിങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകില്ല.”
ഹരി തന്റെ പെട്ടി എടുത്തു. “പക്ഷെ, ഇനി ഈ ഹരിദേവ് ഈ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകില്ല. ഒരു അദൃശ്യനായ വേരായി മണ്ണിൽ കിടന്ന് നശിക്കാൻ എനിക്ക് ഇനി വയ്യ. ഞാനും മനുഷ്യനാണ് , എനിക്കും ഒരു ജീവിതം വേണം.”
“മോനേ… ഹരീ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കെടാ. അമ്മയ്ക്ക് തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി,” സരസ്വതി ഹരിയുടെ കാലിൽ പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
“അമ്മേ ഞാനും അമ്മയുടെ മകൻ തന്നെയല്ലേ. എന്നിട്ട് അവനോടു കാണിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു അംശം സ്നേഹം അമ്മ എന്നോട് കാണിക്കുന്നുണ്ടോ?”
മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. തന്റെ മൂത്തമകന്റെ നിശബ്ദമായ ത്യാഗങ്ങളുടെ ആഴം അദ്ദേഹം ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അഖിൽ തലതാഴ്ത്തി വിതുമ്പി.
ഹരി പതുക്കെ അമ്മയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. “അമ്മ കരയേണ്ട. എനിക്ക് ആരോടും ദേഷ്യമില്ല. പക്ഷെ, ചില അകലങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. അഖിൽ ഇനി സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പഠിക്കട്ടെ.”
ഹരി തന്റെ പെട്ടിയുമെടുത്ത് പടിയിറങ്ങി. പുറത്ത് ഇരുട്ട് വീണിരുന്നു. എന്നാൽ ഹരിയുടെ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാരക്കുറവ് തോന്നി. ഇത്രയും കാലം പേറിയ വലിയൊരു ഭാരം അവൻ ഇറക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി, തന്റെ പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിലേക്ക്..
✍️ആമി
