കോളേജ് ബസിന്റെ അവസാന സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അനഘയുടെ മനസ്സ് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ ദിശയിലേക്കാണ് വഴുതിപ്പോകുന്നത്. കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന മാവിൻഇലകളെക്കാൾ അധികം ഇളകിയിരുന്നത് അവളുടെ ചിന്തകളായിരുന്നു. മുന്നിലെ സീറ്റിൽ, പുസ്തകം തുറന്നുവെച്ചിട്ടും വായിക്കാതെ ഇരിക്കുന്ന അർജുന്റെ മുഖം അവളുടെ കണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു.
അർജുൻ സംസാരിക്കുന്നവനല്ല. അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു അനഘയും. രണ്ടുപേരുടെയും പ്രണയം ശബ്ദമില്ലാത്തതായിരുന്നു. വാക്കുകളില്ലാതെ വളർന്ന, കണ്ണുകളിൽ മാത്രം ഒളിച്ചിരുന്ന ഒരു ബന്ധം.
ആദ്യമായി അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചത് ലൈബ്രറിയിലായിരുന്നു. അവൾ തേടിയിരുന്ന പുസ്തകം തിരിച്ചു വയ്ക്കുമ്പോൾ, അതേ സമയം അവനും അതേ പുസ്തകം കൈവശമെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ ഒറ്റ നിമിഷം തൊട്ടു. ആ സ്പർശം ചെറിയതായിരുന്നു, പക്ഷേ അനഘയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ ചലനം സൃഷ്ടിച്ചു. അർജുൻ ക്ഷമ ചോദിച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് പറഞ്ഞുപോകാനുണ്ടായിരുന്ന വാക്കുകൾ മൗനമായി.
അതിനു ശേഷം അവൾ പലപ്പോഴും അവനെ കാണാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സിലെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ, ബസിലെ മുൻസീറ്റിൽ, ക്യാംപസിലെ വലിയ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ. എവിടെയൊക്കെയോ അവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അടുത്ത് വന്നില്ല. അവനും അവളെ പോലെ തന്നെ, ഉള്ളിലെ പ്രണയം പുറത്തുപറയാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. സെമസ്റ്റർ പരീക്ഷകൾ അടുത്തു. പഠനത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിലും, അനഘയുടെ മനസ്സ് അർജുനിലായിരുന്നു. ഒരുദിവസം മഴ പെയ്യുന്ന വൈകുന്നേരം, ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ അവൾ കുട മറന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരാൾ കുട നീട്ടി. തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, അത് അർജുൻ ആയിരുന്നു.
“വേണ്ടെങ്കിൽ… ഒരുമിച്ച് പോകാം,” അവൻ മന്ദമായി പറഞ്ഞു.
അനഘ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കുടയ്ക്കടിയിൽ അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ, മഴയേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നത് അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു. ആ വഴിയാത്രയിൽ അവർ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ ആ മൗനം അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സംഭാഷണമായി തോന്നി.
അന്നത്തെ ആ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം, അവർക്കിടയിലെ അകലം അലിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഒരുമിച്ച് ചായ കുടിക്കാൻ പോയി, പരീക്ഷയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു, ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് പങ്കുവച്ചു. പക്ഷേ പ്രണയം മാത്രം പറയാതെ വച്ചു. പറഞ്ഞാൽ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം ഇരുവർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവസാനം കോളേജിലെ അവസാന ദിവസം എത്തി. ക്യാംപസിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ അനഘ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാം അവസാനിക്കുന്നുവെന്ന തോന്നൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ അർജുൻ വന്നു നിന്നു. കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം.
“ഇത്… നിനക്കായി,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അത് അവൾ ആദ്യമായി ലൈബ്രറിയിൽ അവനെ കണ്ട ദിവസം അവർ ഒരുമിച്ച് സ്പർശിച്ച അതേ പുസ്തകമായിരുന്നു. അതിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ അവൻ എഴുതിയിരുന്നു:
“ചില പ്രണയങ്ങൾ വാക്കുകളില്ലാതെ വളരും.
പറയാതെ പോയാൽ നഷ്ടമാകും എന്ന് തോന്നും.
പക്ഷേ പറയാതെ പോയാലും,
നിനക്കുള്ള എന്റെ പ്രണയം സത്യമായിരുന്നു.”
അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ആദ്യമായി അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“നീ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും… എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വർഷങ്ങളോളം ഒളിച്ചിരുന്ന പ്രണയം തെളിഞ്ഞു.
അവർ ഒന്നിച്ചു നടന്നു. പ്രണയം അങ്ങനെ ആരംഭിച്ചു—വാക്കുകളില്ലാതെ, പക്ഷേ ആത്മാർത്ഥമായി.
ചില പ്രണയങ്ങൾ വലിയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലല്ല.
ചിലത് മൗനത്തിലാണ് ഏറ്റവും ശബ്ദമുള്ളത്….
❤️
കോളേജിന്റെ അവസാന ദിവസത്തിന് ശേഷം ജീവിതം രണ്ടുപേരെയും രണ്ടുദിശകളിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്. അനഘക്ക് ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി കിട്ടി. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. രാവിലെ ഓഫീസിലേക്കുള്ള ഓട്ടവും, വൈകുന്നേരം ക്ഷീണിച്ചുള്ള മടങ്ങിവരവും—അവളുടെ ജീവിതം അതിലൊതുങ്ങി. എന്നിരുന്നാലും, ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ തുറക്കുന്ന ആ ചെറിയ പുസ്തകം അവളെ വീണ്ടും കോളേജിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
അർജുനുമായി ബന്ധം അകലെയായിരുന്നെങ്കിലും, പൂർണ്ണമായി മുറിഞ്ഞില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന ഒരു സന്ദേശം, ഒരു വിളി—അവരെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ രണ്ടുപേരും സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ പെട്ടുപോയി. പറയാനുള്ളത് ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ സമയം എല്ലായ്പ്പോഴും കുറവായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, അനഘയുടെ അമ്മ അവളോട് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. “ഇനി പ്രായം കൂടുന്നു, നമുക്ക് ആലോചിക്കണം,” എന്ന അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസിൽ വലിയ അലസലുണ്ടാക്കി. അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അർജുന്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
അന്നുതന്നെ അവൾ അർജുനെ വിളിച്ചു. ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം വന്ന ആ വിളി അവനെ അമ്പരപ്പിച്ചു.
“നമുക്ക് ഒന്ന് കാണാമോ?” അനഘ ചോദിച്ചു.
അവർ കണ്ടുമുട്ടിയത് പഴയ കോളേജിനടുത്തുള്ള ഒരു ചായക്കടയിൽ ആയിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവിടത്തെ ചായയുടെ രുചി മാറിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അവർ മാറിയിരുന്നു. കൂടുതൽ പക്വത, കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ.
“ജീവിതം നമ്മളെ എവിടെയൊക്കെയോ കൊണ്ടുപോയല്ലോ,” അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“അതെ… പക്ഷേ ചില കാര്യങ്ങൾ അവിടെയേത് തന്നെയാണ്,” അനഘ മറുപടി നൽകി.
അവർ ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചു. ജോലികൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ, പേടികൾ—എല്ലാം. ഒടുവിൽ അനഘ തന്റെ മനസ്സിലെ ഭാരം തുറന്നു പറഞ്ഞു. വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വീട്ടിലെ സമ്മർദ്ദം, തന്റെ ആശയക്കുഴപ്പം.
അർജുൻ കുറച്ച് നിമിഷം മൗനത്തിലായിരുന്നു. പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് അറിയാമോ, ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നെ മറന്നിട്ടില്ല. പക്ഷേ നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇടപെടാൻ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു.”
അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. “നീ അന്ന് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ഇന്ന് പറയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ വീണ്ടും മൗനത്തിലേക്ക് മടങ്ങും.”
അർജുൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. “എനിക്ക് നിന്നെ വേണം, അനഘ. ഇന്നും.”
ആ വാക്കുകൾക്ക് ശബ്ദം കുറവായിരുന്നു. പക്ഷേ അർത്ഥം ഏറെ ആഴമുള്ളതായിരുന്നു.
അവരുടെ പ്രണയം അങ്ങനെ വീണ്ടും തുടക്കമിട്ടു. diesmal മൗനത്തിൽ അല്ല, ധൈര്യത്തിൽ. വീട്ടിൽ സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായി, സംശയങ്ങൾ ഉയർന്നു. പക്ഷേ അവർ പിന്മാറിയില്ല. പരസ്പരം കൈവിടാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം, അതേ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ അവർ വീണ്ടും നിന്നു. ഈసారి കൈകോർത്ത്. കാറ്റ് ഇലകളെ ഇളക്കിയപ്പോൾ, അനഘ ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു:
“നമ്മുടെ പ്രണയം ഒരിക്കലും ശബ്ദമുള്ളതായിരുന്നില്ല.”
അർജുൻ മറുപടി നൽകി:
“പക്ഷേ അത് എന്നും സത്യമായിരുന്നു.”
ചില പ്രണയങ്ങൾ സമയമെടുക്കും.
ചിലത് പരീക്ഷണങ്ങൾ കടന്നുപോകും.
എന്നാൽ സത്യമെങ്കിൽ,
അത് മൗനത്തിൽ തുടങ്ങിയും
ജീവിതം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കും.
❤️
വിവാഹത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങുമ്പോൾ, അനഘയും അർജുനും ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ അടുത്ത് മനസ്സിലാക്കി. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അനഘയുടെ ധൈര്യം അർജുനെ അമ്പരപ്പിച്ചു; ചിലപ്പോൾ അർജുന്റെ നിശബ്ദത അനഘയെ വിഷമിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും അവർ പഠിച്ചു—സംസാരിക്കാനും, കേൾക്കാനും, വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാനും.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഇരുവരും കടൽത്തീരത്ത് നടക്കാനിറങ്ങി. സൂര്യൻ പതുക്കെ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, ആകാശം ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും നിറങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞു. അനഘ പറഞ്ഞു:
“നമ്മൾ അന്ന് മൗനം തിരഞ്ഞെടുത്തില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, എത്ര വർഷങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടില്ലായിരുന്നു, അല്ലേ?”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതെ. പക്ഷേ ആ മൗനം തന്നെ നമ്മളെ ഇന്ന് ഇവിടെ എത്തിച്ചില്ലേ?”
അവൾ ആലോചിച്ചു. സത്യം അതായിരുന്നു. ഓരോ കാത്തിരിപ്പും, ഓരോ പറയാതെ പോയ വാക്കും, അവരെ കൂടുതൽ ശക്തരാക്കി.
വിവാഹദിനം എത്തി. ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും തിരക്കിനിടയിൽ, അനഘ ഒരു നിമിഷം അർജുനെ നോക്കി. കോളേജിലെ ആ ശാന്തനായ യുവാവിനെ അവൾ വീണ്ടും കണ്ടതുപോലെ തോന്നി. അവൻ കണ്ണുകളിലൂടെ മാത്രം പറഞ്ഞു: “നമ്മൾ ജയിച്ചു.”
ജീവിതം അതിന് ശേഷം ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ വർധിച്ചു, സ്വപ്നങ്ങൾ മാറി. പക്ഷേ ഓരോ രാത്രിയും ഒരുമിച്ച് ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും, പഴയ ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെക്കുമ്പോഴും, അവരുടെ പ്രണയം പുതുക്കപ്പെട്ടു.
അനഘ പലപ്പോഴും ആ ചെറിയ പുസ്തകം തുറക്കും. ആദ്യ പേജിലെ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും അവളോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. അവൾ മനസ്സിൽ പറയും:
ചില പ്രണയങ്ങൾ വാക്കുകളിലല്ല, ജീവിതത്തിലാണ് എഴുതപ്പെടുന്നത്.
അർജുന്റെ മൗനം ഇനി അവൾക്ക് ഭയമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. അത് അവൾക്ക് ആശ്വാസമാണ്. കാരണം അവൾക്ക് അറിയാം—ആ മൗനത്തിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്, അവസാനമില്ലാത്ത ഒരു പ്രണയമാണെന്ന്.
❤️
കാലം കടന്നുപോയിട്ടും, അനഘയും അർജുനും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, കോളേജിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ മൗനം വീണ്ടും ജീവിച്ചിരിക്കും. വാക്കുകൾ കുറവായിരുന്നാലും, വിശ്വാസവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ അവരുടെ ജീവിതം, പ്രണയം എത്ര ശാന്തമായാലും അതിന് എത്ര ശക്തിയുണ്ടെന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും, അവർ തമ്മിലുള്ള ആ ശാന്തമായ ബന്ധം ഒരിക്കലും മങ്ങിപ്പോയില്ല. ഓരോ പ്രഭാതവും പുതിയ പ്രതീക്ഷയോടെ ആരംഭിച്ചു, ഓരോ സന്ധ്യയും നന്ദിയോടെ അവസാനിച്ചു. അങ്ങനെ, മൗനത്തിൽ തുടങ്ങി ഉറപ്പിൽ വളർന്ന അവരുടെ പ്രണയം, കാലത്തിനപ്പുറത്തേക്കും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു കഥയായി മാറി.
ശുഭം 🙏
💞കനി 💞
