രാവിലെ ഉടുത്തൊരുങ്ങി പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങുന്ന അനാമികയെ കണ്ടപ്പോൾ ഗിരിജയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ പഴയ ഭയം വീണ്ടും ഉണർന്നു. ഭയം പതുക്കെ കോപമായി മാറി. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട രാത്രിമുതൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് ഇന്നും ഒരു മുഖം വേണമായിരുന്നു.
ആ മുഖം അനാമികയുടേതായി മാറിയിരുന്നു.
ഇവൾ ഇത്ര രാവിലെ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്..?
പോക്കും വരവും ഒന്നും ആരോടും ചോദിക്കാതെയും പറയാതെയും. മകൻ പോയിട്ട് രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇവൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്നപോലെ ജീവിക്കുന്നു. ഞാൻ മാത്രം ഓരോ ശ്വാസത്തിലും അവനെ തിരയുന്നു. ചോദിക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ.
അവർ തിടുക്കത്തിൽ അവളുടെ മുന്നിലേയ്ക്ക് കയറി നിന്നു.
“അല്ല. എങ്ങോട്ടാണ് തമ്പുരാട്ടി ഇത്ര രാവിലെ ഉടുത്തൊരുങ്ങി പോകുന്നത്. ഇനിയും ആരുടെയെങ്കിലും കഴുത്തിൽ തൂങ്ങാനാണോ. ഒന്നിന്റെ ജീവൻ എടുത്തിട്ട് തൃപ്തി ആയില്ലേ..”
വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്ന നിമിഷം തന്നെ ഗിരിജയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിയെങ്കിലും, അവൾ അത് തിരിച്ചെടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. കോപത്തിന്റെ മറവിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഭയം വീണ്ടും അവളെ കടിച്ചുകീറുകയായിരുന്നു.
“അമ്മേ..”
അറിയാതെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പോയി അനു.
“എന്താ, നീയെന്നെ വിളിച്ചു പേടിപ്പിക്കുവാണോ. അതോ എനിക്ക് നിന്നോട് ഒന്നും ചോദിക്കാനുള്ള അധികാരമില്ലേ. എന്റെ മോനേ പോയൊള്ളൂ. അവന്റെ അമ്മ ഇവിടെ ജീവനോടെ ഉണ്ട്. അത് ചിലരൊക്കെ ഓർത്താൽ കൊള്ളാം.”
“ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തിട്ടാണ് അമ്മ എന്നോട് ഇങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്. ഗിരീഷേട്ടൻ പോയത് ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടാണോ. എന്റെ കുറ്റം കൊണ്ടാണോ. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ എന്റെ ജീവനേക്കാൾ ഏറെ സ്നേഹിച്ചതാണ്. അത് അമ്മയ്ക്കും അറിയാമല്ലോ. പിന്നെ എന്തിനാണ് എന്നെ മാത്രം ഏത് നേരവും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത്..”
അനാമികയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവൾ കണ്ണുനീർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഗിരീഷിന്റെ പേര് കേട്ടതുമാത്രം അവളുടെ ഉള്ളിൽ അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന വേദന മുഴുവൻ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.
പക്ഷേ ഗിരിജയുടെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി കെട്ടിക്കിടന്ന ദുഃഖത്തിന് മുന്നിൽ ആ കണ്ണുനീർ പോലും തോറ്റുപോയി. അവൾക്ക് അനാമികയുടെ വേദന കാണാനായില്ല; കണ്ടാലും അത് അംഗീകരിക്കാൻ അവളുടെ സ്വന്തം വേദന അനുവദിച്ചില്ല.
“നീയവനെ സ്നേഹിച്ചിട്ട് എന്താണ് ഉണ്ടായത്. നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കരുത്, ജീവനാപത്താണ് എന്ന് മോഹനൻ പോറ്റി തീർത്തു പറഞ്ഞതാണ്. എന്നിട്ട് അവൻ കേട്ടോ. നിന്നോട് ഞാൻ വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞതല്ലേ. അവനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു കല്യാണത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം എന്നൊക്കെ. എന്നിട്ട് എല്ലാം അന്ധവിശ്വാസമാണെന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ പരിഹസിച്ചു കൊണ്ട് രണ്ടും കൂടി എന്റെ സമ്മതമോ അനുവാദമോ കൂടാതെ എവിടെയോ പോയി താലികെട്ടിയിട്ട് യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കേറിവന്നു.
അന്ന് മുതൽ ഓരോ ദിവസവും തീ തിന്നാണ് ഞാൻ ജീവിച്ചത്. ആകെയുള്ള എന്റെ പൊന്ന് മോന് ഒരാപത്തും സംഭവിക്കരുതേയെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാത്ത ഒരു നിമിഷം പോലും അതിന് ശേഷം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അവൻ ശ്വാസം മുട്ടി കിടന്ന ഓരോ രാത്രിയും, ആശുപത്രിയിലെ ഓരോ വാതിൽ തുറന്ന ശബ്ദവും, ഇന്നും എന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇന്നും എനിക്ക് മാത്രമാണല്ലോ നഷ്ടം മുഴുവനും. നീ മാത്രം യാതൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ ദിവസവും ഒരുങ്ങിച്ചമഞ്ഞു നടക്കുന്നു. ഇനി എന്റെ ജീവനും കൂടി ഇല്ലാണ്ടാക്കിയാലേ സമാധാനം വരൂ നിനക്ക്. കുടുംബത്തിൽ വന്നു കേറിയ കാലനാണ് നീയ്.”
അവസാന വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ ഗിരിജയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ആ വിറയൽ അവൾ കോപമായി മറച്ചു. അനാമികയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ തന്റെ തന്നെ കുറ്റബോധം കാണേണ്ടിവരുമെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
അനാമിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഗിരിജയുടെ വാക്കുകൾ കുത്തിയിറങ്ങി. ഗിരീഷിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയ്ക്കുമുകളിൽ, അവന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ താൻ തന്നെയാണ് അവനെ കൊന്നവളെന്ന തോന്നൽ വീണ്ടും പതിഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുനീർ കൈകൊണ്ട് തുടച്ചിട്ട് അവൾ വാതിലിനരികിൽ കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ ബാഗ് എടുത്തു.
“അമ്മേ…”
വീണ്ടും അവൾ വിളിച്ചു.
ഗിരിജ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാൽ തന്റെ വാക്കുകളുടെ ക്രൂരത അവളുടെ മുഖത്ത് കാണാമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.
“ഞാൻ പോകുന്നത് ആരുടെയെങ്കിലും കഴുത്തിൽ തൂങ്ങാനല്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇത്തവണ വേദനയേക്കാൾ ഉറപ്പായിരുന്നു. ഏറെ നാളായി സഹിച്ച അപമാനത്തിന്റെ അടിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഉറപ്പ്.
“എവിടേക്കാണെന്ന് അറിയാമോ അമ്മയ്ക്ക്?”
ഗിരിജ നിശ്ശബ്ദയായി. അവളുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
“ഗിരീഷേട്ടൻ അവസാനമായി പോയ ആശുപത്രിയിലേക്ക്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവരുടെ മുഖം മാറി. ഗിരിജയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു തണുത്ത ഭയം പടർന്നു. ആ ആശുപത്രിയുടെ പേര് കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം മകന്റെ അവസാന ശ്വാസം അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ വീണ്ടും ജീവിക്കുമായിരുന്നു.
“ആശുപത്രിയിലേക്കോ?”
“അതെ.”
അനാമിക ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു. ഫയൽ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അതിനുള്ളിൽ ഗിരീഷിന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങൾ അടച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“ഗിരീഷേട്ടൻ മരിക്കുന്നതിന് രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് എനിക്ക് തന്നതാണ് ഇത്. അന്ന് തുറന്ന് നോക്കിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന് എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നെ… പിന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് സമയം കിട്ടിയില്ല.”
അവൾ ഫയൽ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ആശുപത്രിയുടെ ചില രേഖകളും ഒരു കത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് എന്താ?”
ഗിരിജ ചോദിച്ചു.
അനാമികയുടെ കൈ വിറച്ചു.
“ഗിരീഷേട്ടന്റെ ചികിത്സയുടെ രേഖകൾ.”
ഗിരിജയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആശയക്കുഴപ്പം നിറഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി ഉറച്ചുനിന്നിരുന്ന ഒരു വിശ്വാസം ആദ്യമായി തളർന്നു.
“അത് കൊണ്ട്?”
“അദ്ദേഹത്തിന് ഹൃദയസംബന്ധമായ ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡോക്ടർ ശസ്ത്രക്രിയ നിർദേശിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹം അത് അമ്മയോട് പറഞ്ഞില്ല.”
ഗിരിജ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഓരോ ചുവടും അവളുടെ പഴയ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളിൽ നിന്ന് പിന്നോട്ടുള്ള യാത്രപോലെ തോന്നി.
“എന്തിന്?”
“അമ്മ പേടിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു.”
അനാമികയുടെ കണ്ണുനീർ വീണ്ടും ഒഴുകി.
“അദ്ദേഹം പോയ ദിവസം രാത്രി പോലും എന്നോട് പറഞ്ഞത് ‘അമ്മയോട് ഒന്നും പറയരുത്, അമ്മ പേടിക്കും’ എന്നായിരുന്നു. അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈ എന്റെ കൈയിൽ ആയിരുന്നു. ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടും അമ്മയെക്കുറിച്ചാണ് ചോദിച്ചത്.”
ഗിരിജയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“പക്ഷേ… മോഹനൻ പോറ്റി പറഞ്ഞത്…”
“മോഹനൻ പോറ്റി പറഞ്ഞത് ഒരു ജാതകത്തിലെ കാര്യമായിരുന്നു അമ്മേ. പക്ഷേ ഗിരീഷേട്ടന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നടന്നത് ജാതകത്തിൽ എഴുതിയതല്ല.”
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഗിരിജയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം മുഴങ്ങി: ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ആരെയാണ് ശിക്ഷിച്ചത്?
അനാമിക കത്തിലെ അവസാന വരികൾ ഗിരിജയ്ക്ക് നീട്ടി.
“ഇത് അമ്മ തന്നെ വായിക്കണം.”
ഗിരിജ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കത്ത് വാങ്ങി. പേപ്പർ പിടിച്ചിരുന്ന വിരലുകൾക്ക് ശക്തിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ വായിച്ചു.
“അമ്മേ,
അനാമികയെ ഒരിക്കലും കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്.
ഞാൻ അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചതുകൊണ്ടല്ല എന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നത്. മറിച്ച് അവൾ വന്നതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന ദിവസങ്ങൾ പോലും സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞത്. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അവളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്. അവൾക്ക് ഈ വീട്ടിൽ അമ്മയെക്കാൾ മറ്റാരുമില്ല.
അമ്മ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്റെ പേരിൽ അവളെ ശിക്ഷിക്കരുത്.”
അവസാന വരിയിലെത്തിയപ്പോൾ ഗിരിജയുടെ കാഴ്ച മങ്ങി. കത്ത് അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു.
ഗിരിജയ്ക്ക് തന്റെ കാലുകൾ തളരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ കസേരയിൽ ഇരിക്കാതെ നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു. ഇത്രയും കാലം അനാമികയുടെ മേൽ ചുമത്തിയ ഓരോ കുറ്റവും ഇപ്പോൾ തന്റെ നെഞ്ചിന്മേൽ കല്ലുകളായി വീഴുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“അവൻ… ഇതെന്താ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല?”
അവർ നിലത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. ശബ്ദത്തിൽ കോപമില്ലായിരുന്നു; മകനെ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകിപ്പോയ അമ്മയുടെ തകർച്ച മാത്രമായിരുന്നു.
“അവൻ അമ്മയെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് പറയാതിരുന്നത്.”
അനാമിക പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അമ്മ എന്നെ വെറുത്താലും എനിക്ക് സങ്കടമില്ല. പക്ഷേ ഗിരീഷേട്ടൻ പോയതിന്റെ കുറ്റം എന്റെ തലയിൽ വെച്ചിട്ട് അമ്മ ഓരോ ദിവസവും സ്വയം വേദനിക്കരുത്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല. അമ്മ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോഴൊക്കെ, ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിക്കാനായില്ലെന്ന കുറ്റബോധം വീണ്ടും എന്നെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.”
ഗിരിജ തല ഉയർത്തി അവളെ നോക്കി. ആദ്യമായി അവൾ അനാമികയുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്വന്തം വേദനയുടെ പ്രതിബിംബം കണ്ടു. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ടത് താൻ മാത്രം അല്ലെന്ന്, ആ നഷ്ടത്തിൽ അനാമികയും ഓരോ ദിവസവും മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
അവൾ പെട്ടെന്ന് അനാമികയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“നീ… എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?”
“ആശുപത്രിയിലേക്ക്. ഗിരീഷേട്ടന്റെ പേരിൽ അവിടെ ഒരു ചെറിയ ചികിത്സാ സഹായനിധി തുടങ്ങാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കാൻ. അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു. തന്റെ പോലെ ചികിത്സ കിട്ടാതെ ആരും പേടിച്ച് ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.”
ഗിരിജയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മകന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം അനാമിക ഇത്രയും നാളും ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമന്നുനടന്നുവെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്.”
അനാമിക അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ അവൾ എത്രയോ നാളായി കാത്തിരുന്നുവെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു.
“ഞാനും വരാം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഭാനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഗിരിജ അനാമികയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വർഷങ്ങളായി തന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു വാക്ക് അവളുടെ നാവിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു.
“കാലനെന്ന് വിളിച്ച എന്റെ മരുമകളല്ല നീ…”
അവളുടെ ശബ്ദം പൊട്ടി. കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.
“എന്റെ മകൻ പോയിട്ട് അവന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു ജീവിച്ചവളാണ് നീ. അവൻ പോയതിന് ശേഷം അവന്റെ ഓർമ്മയും, അവന്റെ അമ്മയെയും നീയല്ലേ ഇത്രയും നാൾ കാത്തത്.”
അനാമികയ്ക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല.
അവൾ ഗിരിജയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു കരഞ്ഞു. രണ്ടുവർഷമായി അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന കരച്ചിൽ അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ കുലുക്കി. ഗിരീഷിന്റെ മരണദിവസം മുതൽ അവൾ കരഞ്ഞത് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു; ഇന്ന് ആദ്യമായി ആ കരച്ചിലിന് ഒരു നെഞ്ച് ലഭിച്ചു.
ആദ്യമൊന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും ഗിരിജയും അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ അനാമികയുടെ പുറത്ത് വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ ചേർത്തുപിടിക്കേണ്ടിയിരുന്ന മരുമകളെ, രണ്ടുവർഷം വൈകിയാണ് അവൾ ചേർത്തുപിടിച്ചത്.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം മോളേ…”
ആ ഒരു വാക്ക് കേൾക്കാൻ അനാമിക കാത്തിരുന്നത് ഗിരീഷിന്റെ മരണശേഷം കഴിഞ്ഞ ആ രണ്ട് വർഷമായിരുന്നു. ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കട്ടപിടിച്ചിരുന്ന ഏകാന്തത
ഉരുകിത്തുടങ്ങി.
“അമ്മ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ലേ?”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഗിരിജ അവളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു. വിരലുകൾ അവളുടെ മുടിയിലൂടെ പതുക്കെ നീങ്ങി.
“സ്നേഹിച്ചിരുന്നു മോളേ… അത്രയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയിൽ നിന്നെ കുറ്റക്കാരിയാക്കിയത്. നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവൻ എന്നിൽ നിന്ന് പോയിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ ഇന്ന് മനസ്സിലായി… എന്റെ മകനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതിൽ നീയല്ല കുറ്റക്കാരി. അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ഞാൻ തന്നെയാണ് നിന്നെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്. നീ എന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഞാൻ നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി.”
അനാമിക ഗിരിജയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ കൈയിൽ ആദ്യമായി കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ കാഠിന്യമല്ല, അമ്മയുടെ വിറയുന്ന സ്നേഹമായിരുന്നു.
വാതിലിനരികിൽ നിന്ന അനാമിക കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
അന്ന് ആദ്യമായി ആ വീട്ടിൽ ഗിരീഷിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചല്ല സംസാരിച്ചത്.
അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന പങ്കിട്ടുകൊണ്ട്, ഒരാളെ കൂടി നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കണമെന്ന തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
അനാമിക ഗിരിജയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“അമ്മേ..വരൂ . നമുക്ക് ആശുപത്രിയിൽ പോകാം.”
ഗിരിജ തലകുലുക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ ചൂടും തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
“പോകാം മോളേ.”
വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് അവർ ഒരുമിച്ച് ഇറങ്ങി.
ഒരിക്കൽ ഗിരിജയുടെ കണ്ണിൽ “കാലനായി” തോന്നിയിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി, അന്ന് അവളുടെ കൈപിടിച്ച് മുന്നിൽ നടന്നു.
പിന്നിൽ ഗിരീഷിന്റെ ചിത്രം മുറിക്കുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന കുടുംബം…
ഒടുവിൽ, അവന്റെ മരണത്തിന് ശേഷമെങ്കിലും ഒരുമിച്ചുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
✍️ശാലിനിമുരളി
