മകനെ ഒരു ആൺകുട്ടിയായി വളർത്താൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിന്റെ കേടാ ഞാൻ ഈ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക്….

“എടോ പ്രമോദേ… താൻ വെറുമൊരു നട്ടെല്ലില്ലാത്ത കോമാളിയാണെന്ന് എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു. അതിങ്ങനെ നാടുമൊത്തം പാടി നടക്കണമായിരുന്നോ?”

നാട്ടിലെ പ്രധാന ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ നടുമുറ്റത്ത് വെച്ച് സിമി ആ വാക്കുകൾ വിളിച്ചുപറയുമ്പോൾ, ചുറ്റും നിന്ന നൂറുകണക്കിന് ബന്ധുക്കളുടെ നോട്ടം പ്രമോദിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. പ്രമോദിന്റെ അനിയത്തിയുടെ വിവാഹനിശ്ചയ ചടങ്ങായിരുന്നു അത്. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നിന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ വെച്ചാണ് സിമി തന്റെ ഭർത്താവിനെ പരസ്യമായി വിചാരണ ചെയ്തത്.

കാരണം വളരെ നിസ്സാരമായിരുന്നു. സിമിയുടെ അച്ഛന് വേദിയിൽ മുൻനിരയിൽ സീറ്റ് കിട്ടിയില്ല. ചടങ്ങുകളുടെ തിരക്കിൽ പ്രമോദിന് അത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറ്റിയില്ല എന്നതായിരുന്നു അവൾ കണ്ടെത്തിയ മഹാപരാധം.

“സിമീ… ദയവായി ശബ്ദം കുറയ്ക്കൂ. ആളുകൾ നോക്കുന്നു. ഇത് എന്റെ അനിയത്തിയുടെ നല്ലൊരു ദിവസമാണ്,” പ്രമോദ് കൈകൾ കൂപ്പി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ആളുകൾ നോക്കിയാൽ എനിക്കെന്താ? നോക്കട്ടെ!” സിമി കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ ആക്രോശിച്ചു. “തന്റെ അനിയത്തിയുടെ കെട്ടുകാഴ്ചയേക്കാൾ വലുതാണ് എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛന്റെ ആത്മാഭിമാനം. നാലു കാശുണ്ടാക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്ത തനിക്ക് എന്റെ അച്ഛൻ തന്ന പിച്ചക്കാശിലാണ് ഈ നിശ്ചയം പോലും നടക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ അച്ഛൻ വിചാരിച്ചാൽ ഈ പന്തൽ ഇപ്പൊ പൊളിക്കും!”

അരികിൽ നിന്ന സിമിയുടെ അച്ഛൻ വിശ്വനാഥനും അമ്മ സുലോചനയും മകളെ തടയുന്നതിന് പകരം, തങ്ങൾക്ക് കിട്ടേണ്ട ‘രാജകീയ പദവി’ നഷ്ടപ്പെട്ട ഭാവത്തിൽ തലയുയർത്തി നിന്നു. പ്രമോദിന്റെ വൃദ്ധയായ അമ്മ ഭാരതി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മരുമകളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.

“മോളേ സിമീ… അവന് തെറ്റ് പറ്റിയതാകും. നീയിങ്ങനെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച്…”

“അമ്മേ, അമ്മ ഇതിൽ ഇടപെടേണ്ട!” സിമി ഭാരതിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. “മകനെ ഒരു ആൺകുട്ടിയായി വളർത്താൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിന്റെ കേടാ ഞാൻ ഈ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വില കൽപ്പിക്കാത്ത ഇവനെയൊക്കെ കെട്ടിയതിനേക്കാൾ ഭേദം…”

പെട്ടെന്ന്, ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് അഞ്ചുവയസ്സുകാരി അമ്മുക്കുട്ടി ഓടിവന്ന് പ്രമോദിന്റെ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. “പപ്പാ… കരയല്ലേ പപ്പാ…”

മകളുടെ ആ കുഞ്ഞുശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് പ്രമോദ് ബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്. അവൻ കണ്ണീരടക്കി മകളെ കോരിയെടുത്തു. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ സഹതാപം നിറഞ്ഞ നോട്ടവും പരിഹാസച്ചിരികളും അവനെ ദഹിപ്പിച്ചു കളയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, മകളുടെ ഭാവിയോർത്ത് അവൻ അന്നും ആ അപമാനം നിശ്ശബ്ദമായി വിഴുങ്ങി.

പ്രമോദും സിമിയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആറ് വർഷമായി. ഒരു ഇടത്തരം കുടുംബത്തിലെ കഠിനാധ്വാനിയായ യുവാവായിരുന്നു പ്രമോദ്. എന്നാൽ സിമി വളർന്നത് പണത്തിന്റെ കൊഴുപ്പിലും ആഡംബരത്തിലുമായിരുന്നു. വിവാഹശേഷമാണ് സിമിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവന്നത്. പ്രമോദിന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയെയും അവന്റെ ജോലിയെയും അവൾ എപ്പോഴും പുച്ഛിച്ചു.

വീട്ടിൽ ഒരു സാധനം വാങ്ങുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടോ, ഒരു യാത്ര പോകുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടോ എന്ത് തർക്കമുണ്ടായാലും സിമി ഉടൻ തന്നെ ഫോണെടുത്ത് സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ വിളിച്ചുവരുത്തും. പിന്നീട് പ്രമോദിന്റെ വീട്ടിലിരുന്ന് വലിയൊരു കോടതി വിചാരണയാണ് നടക്കുക.

കഴിഞ്ഞ വിഷുവിന് നടന്ന സംഭവം പ്രമോദിന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു കനലായി കിടപ്പുണ്ട്.

പ്രമോദ് തന്റെ ബോണസ് തുക മുഴുവൻ എടുത്ത് അമ്മയ്ക്കും അനിയത്തിക്കും സിമിക്കും അമ്മുവിനും വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ സിമിക്ക് ആ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

“ഇതാണോ താൻ എനിക്ക് വാങ്ങിത്തന്ന തുണി?” സിമി ആ വസ്ത്രം ഹാളിലെ നിലത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവിടെ പ്രമോദിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളായ രാഹുലും ജീവനും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“സിമീ… എന്റെ കൂട്ടുകാർ ഇരിക്കുന്നു. കുറച്ചെങ്കിലും മര്യാദ കാണിക്കൂ,” പ്രമോദ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“എന്ത് മര്യാദ? നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള ദരിദ്രവാസികളോട് എനിക്ക് മര്യാദ കാണിക്കാൻ പറ്റില്ല,” സിമി സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് കയർത്തു. “എന്റെ അച്ഛൻ എനിക്ക് വാങ്ങിത്തരുന്ന ബ്രാൻഡഡ് തുണികളുടെ വിലയെങ്കിലും അറിയാമോ തനിക്ക്? കൂട്ടുകാരെ കാണിക്കാൻ വലിയ മാന്യനാണെന്ന് ഭാവിക്കേണ്ട. അകത്ത് ഒന്നുമില്ലാത്ത വെറും പൊള്ളയായ മനുഷ്യനാണ് താൻ.”

സുഹൃത്തുക്കൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നും പോയി. അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ പ്രമോദ് ഉറങ്ങിയില്ല. ഒരു പുരുഷന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ഭാര്യ തന്നെ നാലാൾക്ക് മുന്നിലിട്ട് ചവിട്ടിമെതിക്കുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന അവൻ മാത്രം അറിഞ്ഞു.

സിമിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നവയായിരുന്നില്ല. പ്രമോദിന്റെ വരുമാനത്തിന് അപ്പുറമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് അവൾ എപ്പോഴും ആവശ്യപ്പെട്ടത്. ഒരു പുതിയ ഐഫോൺ, വിദേശ ടൂറുകൾ, ആഡംബര പാർട്ടികൾ… ഇതിനെല്ലാം വേണ്ടി അവൾ പ്രമോദിനെ നിരന്തരം സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി. കടം വാങ്ങിയും ലോണെടുത്തും പ്രമോദ് പലതും സാധിച്ചു കൊടുത്തു. എന്നിട്ടും അവൾക്ക് തൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരു ദിവസം പ്രമോദിന്റെ ഓഫീസിലെ സഹപ്രവർത്തകർക്കായി വീട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ വിരുന്ന് ഒരുക്കിയിരുന്നു. പ്രമോദിന്റെ പ്രമോഷനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സന്തോഷം പങ്കുവെക്കാനായിരുന്നു അത്.

ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ, പ്രമോദിന്റെ മാനേജർ സിമിയോട് പറഞ്ഞു: “പ്രമോദ് വളരെ മിടുക്കനാണ് സിമി. ഓഫീസിലെ എല്ലാവർക്കും അവനെ വലിയ കാര്യമാണ്.”

അത് കേട്ടയുടൻ സിമി ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ഓഫീസിൽ മിടുക്കനായിരിക്കും സാർ. പക്ഷേ വീട്ടിൽ ഒരു കാര്യത്തിനും കൊള്ളാത്തവനാണ്. ഒരു നല്ല കാർ വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞിട്ട് എത്ര വർഷമായി? എന്റെ അച്ഛൻ പണം തരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ഇയാളുടെ ഈ ദുരഭിമാനം കാരണം വാങ്ങുന്നില്ല. ശമ്പളം ഇത്തിരി കിട്ടുമെന്നല്ലാതെ കുടുംബം നോക്കാൻ ഇയാൾക്ക് അറിയില്ല.”

മാനേജരും മറ്റ് സഹപ്രവർത്തകരും പരസ്പരം നോക്കി. ആകെ ഒരു അസ്വസ്ഥത അവിടെ പടർന്നു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചയുടൻ അവർ ഓരോരുത്തരായി യാത്രപറഞ്ഞു പോയി.

“നീ എന്തിനാ സിമീ എന്നെ ഇങ്ങനെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ നാണംകെടുത്തുന്നത്?” അവർ പോയ ശേഷം പ്രമോദ് ചോദിച്ചു.

“നാണംകെടുത്തുകയല്ല, തനിക്കുള്ള യോഗ്യത ഞാൻ പറഞ്ഞു തന്നതാ. എനിക്ക് വേണ്ടത് സാധിച്ചു തരാൻ തനിക്ക് പറ്റില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെ പറയും. എനിക്ക് എന്റെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കണം, അതിന് ആരുടെ മുന്നിൽ വെച്ചായാലും ഞാൻ പറയും,” സിമി താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

സിമിയുടെ അനിയന്റെ പുതിയ ബിസിനസിന് വേണ്ടി പ്രമോദിന്റെ പേരിൽ ഒരു വലിയ തുക ബാങ്ക് ഗ്യാരണ്ടി നിൽക്കണം എന്നതായിരുന്നു പുതിയ ഭീഷണി. പ്രമോദ് അതിന് തയ്യാറായില്ല. കാരണം, സിമിയുടെ അനിയൻ പണം ധൂർത്തടിക്കുന്നവനാണെന്ന് പ്രമോദിന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

അന്ന് ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു. സിമിയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം അവളുടെ അച്ഛൻ വിശ്വനാഥനും അമ്മ സുലോചനയും രാവിലെ തന്നെ പ്രമോദിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. ഹാളിൽ പ്രമോദിന്റെ അമ്മയും അനിയത്തിയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“പ്രമോദേ… നാളെ ബാങ്കിൽ വന്ന് ആ പേപ്പറിൽ നീ ഒപ്പിട്ടു തരണം. സിമിയുടെ അനിയന്റെ കാര്യമാണ്,” വിശ്വനാഥൻ ആജ്ഞാപിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല വിശ്വനാഥൻ സാറേ… ഞാൻ ഒപ്പിടില്ല. ഇതിന് മുൻപും ഞാൻ ലോൺ എടുത്തു കൊടുത്ത പണം അവൻ നശിപ്പിച്ചു. ഇനിയും എന്റെ പേരിൽ ബാധ്യത വരുത്താൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല,” പ്രമോദ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ടതും സിമി സോഫയിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു.

“എന്താടോ പറഞ്ഞത്? ഒപ്പിടില്ലെന്നോ?” സിമി പ്രമോദിന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. പ്രമോദിന്റെ അമ്മയും അനിയത്തിയും ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.

“സിമീ… കൈ വിട്!” പ്രമോദ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“എന്റെ അച്ഛന്റെ തണലിലാണ് താൻ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നത്. നാളെ രാവിലെ ആ ബാങ്കിൽ വന്ന്ഒ പ്പിട്ടു കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ തന്റെ ഈ വൃദ്ധയായ അമ്മയെയും അനിയത്തിയേയും ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടും. ഈ വീടിന്റെ ആധാരം എന്റെ അച്ഛന്റെ
പേരിലാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന കാര്യം താൻ മറക്കണ്ട,” സിമി അലറി.

സുലോചന മകളെ പിന്തുണച്ചു: “അതെ, എന്റെ മകൾ പറയുന്നത് കേട്ടില്ലെങ്കിൽ നീ അനുഭവിക്കും പ്രമോദേ. നിന്റെ കുടുംബം വഴിയാധാരമാകും.”

പ്രമോദ് പതുക്കെ സിമിയുടെ കൈകൾ തന്റെ കോളറിൽ നിന്ന് മാറ്റി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും കാലം മൗനമായിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ഇല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. സിമിയും അവളുടെ മാതാപിതാക്കളും കരുതിയത് അവൻ പേടിച്ച് പോയതാണെന്നാണ്.

പക്ഷേ, മിനിറ്റുകൾക്കകം പ്രമോദ് തിരിച്ചുവന്നത് കൈകളിൽ വലിയൊരു ട്രാവൽ ബാഗും, മകൾ അമ്മുവിന്റെ കൈകളും പിടിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു.

ബാഗുമായി നിൽക്കുന്ന പ്രമോദിനെ കണ്ട് സിമി അമ്പരന്നു. “താൻ എന്താ ഈ നാടകം കളിക്കുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.

പ്രമോദ് ബാഗ് താഴെ വെച്ചു. അവൻ വിശ്വനാഥന്റെയും സുലോചനയുടെയും സിമിയുടെയും മുഖത്തേക്ക് മാറി മാറി നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത വന്യമായ ഒരു ശാന്തത ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നാടകമല്ല സിമീ… എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്,” പ്രമോദിന്റെ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ഭിത്തികളെ വിറപ്പിച്ചു.

“ഞാൻ ഈ വീട് വിടുകയാണ്. ഈ നിമിഷം മുതൽ നിന്റെ ഭർത്താവ് എന്ന പദവി ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. എന്റെ മകൾ അമ്മു എന്റെ കൂടെ വരും. അവളെ നിന്നെപ്പോലൊരു വിഷപ്പാമ്പിന്റെ കൂടെ വളർത്താൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല.”

“പ്രമോദ്… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?” വിശ്വനാഥൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“ഭ്രാന്ത് എനിക്കല്ല, നിങ്ങൾക്കാണ് വിശ്വനാഥാ!” പ്രമോദ് വിരൽ ചൂണ്ടി ആക്രോശിച്ചു. “പണത്തിന്റെ തിമിരം ബാധിച്ച നിങ്ങൾ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വളർത്തേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്ന് പഠിച്ചില്ല. സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ നാലാൾക്ക് മുന്നിൽ നാണംകെടുത്തുന്നതാണോ ഒരു ഭാര്യയുടെ യോഗ്യത? എന്റെ ഓഫീസിൽ, എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്നിൽ, എന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തിയുടെ വിവാഹനിശ്ചയ പന്തലിൽ … എവിടെയാ ഇവൾ എന്നെ നാണംകെടുത്താത്തത്? എല്ലാം ഞാൻ സഹിച്ചു, എന്റെ മകൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം. പക്ഷേ ഇന്ന് ഇവൾ എന്റെ അമ്മയുടെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. എന്റെ കുടുംബത്തെ വഴിയാധാരമാക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഇനി ഒരൊറ്റ നിമിഷം ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കില്ല.”

സിമിക്ക് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വന്നു. “ഇയാൾ പോയാൽ എനിക്കെന്താ? താൻ പോയാൽ വേറെ ആളില്ലേ എനിക്ക്? ഇറങ്ങിപ്പോടോ!” അവൾ ആക്രോശിച്ചു.

“ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പോകുക തന്നെയാണ് സിമീ…” പ്രമോദ് ഒരു കവർ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഇത് ഡിവോഴ്സ് പേപ്പേഴ്സ് ആണ്. ഇതിൽ ഞാൻ ഒപ്പിട്ടിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ അച്ഛന്റെ പണവും നിന്റെ അഹങ്കാരവും വെച്ച് നീ ഇനി ജീവിച്ചോ. ഈ പ്രമോദ് ഇനി നിന്റെ അടിമയല്ല.”

പ്രമോദ് ബാഗും എടുത്ത് അമ്മുവിന്റെ കൈപിടിച്ച് പടിയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഭാരതിയമ്മയും പവിത്രയും അവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി.

പെട്ടെന്നാണ് വിശ്വനാഥന് കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായത്. പ്രമോദ് വെറുതെ പറയുകയല്ല. അവൻ ശരിക്കും ഇറങ്ങിപ്പോവുകയാണ്. ഒരു ഡിവോഴ്സ് ഉണ്ടായാൽ തങ്ങളുടെ വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കപ്പലേറുമെന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു. നാട്ടുകാർ മുഴുവൻ തങ്ങളുടെ മകളുടെ അഹങ്കാരത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങും. എല്ലാറ്റിനുമുപരി, പ്രമോദിനെപ്പോലെ ഒരു ഉത്തമനായ മനുഷ്യനെ തങ്ങളുടെ മകൾക്ക് ഇനി കിട്ടില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പായിരുന്നു.

“പ്രമോദേ… നിൽക്ക്! മോനേ ഒന്നു നിൽക്ക്!” വിശ്വനാഥൻ ഓടിവന്ന് മുറ്റത്ത് വെച്ച് പ്രമോദിന്റെ കാലുകളിൽ പിടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഞങ്ങൾക്ക് തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി മകനേ. എന്റെ മകളുടെ അഹങ്കാരം ഞാൻ തിരുത്തിത്തരാം. നീ ഇങ്ങനെ പോയാൽ ഞങ്ങൾ ആകെ തകർന്നുപോകും. ദയവായി എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ,” വിശ്വനാഥൻ കരഞ്ഞു.

സുലോചനയും കൈകൾ കൂപ്പി പ്രമോദിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു: “പ്രമോദേ… അവൾക്ക് ബുദ്ധിയില്ലായ്മ കൊണ്ട് പറ്റിയതാ. നീയില്ലാതെ അവൾക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല. ദയവായി ആ ബാഗ് അകത്തേക്ക് വെക്കൂ.”

സിമി ഹാളിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. താൻ എപ്പോഴും പുച്ഛിച്ച, താൻ എന്ത് പറഞ്ഞാലും തലകുനിച്ചു നിന്ന പ്രമോദ് ഇന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി പടിയിറങ്ങാൻ പോകുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. പ്രമോദിന്റെ സ്നേഹവും പരിചരണവും ഇല്ലാത്ത ഒരു ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കോട്ടകൾ ഓരോന്നായി തകർന്നുവീണു.

സിമി ഓടി മുറ്റത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ പ്രമോദിന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു.

“പ്രമോദ്… എന്നെ ഇട്ടിട്ട് പോകല്ലേ…” അവൾ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. അവളുടെ ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങളും മേക്കപ്പും കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നു. “ഞാൻ ഒരുപാട് തെറ്റുകൾ ചെയ്തു. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് നിങ്ങളെ അപമാനിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു അഹങ്കാരമായിരുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങൾ പോയാൽ എനിക്ക് ആരുമില്ല പ്രമോദ്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ… ഇനി ഞാൻ ഒരക്ഷരം എതിർത്തു പറയില്ല.”

അമ്മുക്കുട്ടി പേടിച്ച് പ്രമോദിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. പ്രമോദ് സിമിയെ നോക്കി. ഇത്രയും കാലം രാജ്ഞിയെപ്പോലെ നടന്ന് തന്നെ അടിമയെപ്പോലെ കണ്ടവൾ ഇന്ന് മണ്ണിൽ കിടന്ന് യാചിക്കുന്നു.

പ്രമോദ് പതുക്കെ വിശ്വനാഥനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. പിന്നീട് അവൻ സിമിയെ നോക്കി വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:

“സിമീ… നീ കരയുന്നത് നിന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നിന്റെ ആത്മാഭിമാനം തകരുമെന്ന ഭയം കൊണ്ടാണ്. എങ്കിലും… എന്റെ മകളുടെ കണ്ണീര് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യാത്തതുകൊണ്ട്, എന്റെ അമ്മയുടെ അപേക്ഷ മാനിച്ച് ഞാൻ ഒരു അവസരം കൂടി തരാം.”

സിമിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യാശയുടെ വെളിച്ചം മിന്നി.

“പക്ഷേ ഒരു കാര്യമുണ്ട്,” പ്രമോദിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇടിയുടെ മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. “ഇനി ഈ വീട്ടിൽ നിന്റെയോ നിന്റെ അച്ഛന്റെയോ പണത്തിന്റെ കൊഴുപ്പ് നടക്കില്ല. ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കുന്ന പണം കൊണ്ട് മാത്രമേ നമ്മൾ ജീവിക്കൂ. എന്റെ അമ്മയെയും അനിയത്തിയേയും നീ ബഹുമാനിക്കണം. ഇനി ഒരൊറ്റ തവണയെങ്കിലും നാലാൾ കൂടുന്നിടത്ത് വെച്ച് നീ എന്നെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, അന്ന് ഞാൻ ഈ അമ്മുവിനെയും കൊണ്ട് പോകും. പിന്നെ നീ നിന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കരഞ്ഞാലും ഈ പ്രമോദ് തിരിച്ചു വരില്ല. മനസ്സിലായോ?”

“മനസ്സിലായി പ്രമോദ്… ഇനി ഞാൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ല,” സിമി തലകുനിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

വിശ്വനാഥൻ മകളെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “സിമീ… നീ ഒരു നല്ല ഭാര്യയായി ജീവിക്കാൻ പഠിക്ക്. പ്രമോദ് പറഞ്ഞതാണ് ശരി.”

അന്ന് വൈകുന്നേരം വിശ്വനാഥനും സുലോചനയും അവിടെ നിന്ന് യാത്രയായി. പോകുമ്പോൾ പ്രമോദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രാത്രിയിൽ പ്രമോദ് ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു നിന്നു. പുറത്ത് കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സിമി പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് വന്നു, അവളുടെ കൈകളിൽ പ്രമോദിന് പ്രിയപ്പെട്ട ചായ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അത് വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

പ്രമോദ് ചായ കപ്പിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഇത്രയും കാലം താൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച മൗനം ഒടുവിൽ തന്റെ കുടുംബത്തിന് കാവലായി മാറിയെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇനി അവന് ഭയമില്ലായിരുന്നു, കാരണം അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

✍️ആമി