“ഭാര്യ ഒളിച്ചോടി പോയതിന്റെ ഒരു സങ്കടവും അവന് ഇല്ലല്ലോ ശോഭേ ”
സുധേച്ചി അത് പറയുമ്പോൾ രാജീവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തീകനൽ വീണതുപോലെ ആയി..
“എടാ രാജീവേ, നീ വിമാനത്താവളത്തിൽ എത്തിയാൽ എന്നെയൊന്ന് വിളിക്കണേ, പെട്ടിയൊക്കെ എടുക്കാൻ ഞാൻ ജീപ്പുമായി വരാം…”
ദുബായ് എയർപോർട്ടിലെ ലഗേജ് ബെൽറ്റിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ രാജീവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് വന്ന സുഹൃത്ത് പ്രവീണിന്റെ വോയിസ് മെസ്സേജ് കേട്ട് അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
മണലാരണ്യത്തിലെ മടുപ്പിക്കുന്ന ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച്, നാട്ടിൽ സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങി കുടുംബത്തോടൊപ്പം ജീവിക്കണം എന്ന വലിയ സ്വപ്നവുമായാണ് മുപ്പത്തിയഞ്ചുകാരനായ രാജീവ് ഇന്ന് നാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയത്.
എങ്ങും ക്രിസ്മസിന്റെ ആവേശം. നക്ഷത്രങ്ങളും പുൽക്കൂടുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കടകളും വഴിയോരങ്ങളും. തട്ടുകടകളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ചൂടു കാപ്പിയുടെയും അപ്പത്തിന്റെയും മണം അവനിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസം നിറച്ചു.
കയ്യിലുള്ള വലിയ പെട്ടികളിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ അഞ്ജലിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സിൽക്ക് സാരികളും, അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള മരുന്നുകളും, അച്ഛന് വേണ്ടിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളുമുണ്ട്. എല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി, അഞ്ചു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ കിട്ടിയ തന്റെ പ്രണയവും ഭാര്യയുമായ അഞ്ജലിയെ കണ്ണുനിറയെ കാണാനുള്ള കൊതിയായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ.
വിമാനത്താവളത്തിന്പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ പ്രവീൺ അവന്റെ പഴയ മഹീന്ദ്ര ജീപ്പുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അളിയാ! ഒടുവിൽ നീ പ്രവാസിയെന്ന ലേബൽ അഴിച്ചുവെച്ച് തിരികെ എത്തിയല്ലോ!” രാജീവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പ്രവീൺ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, പ്രവീണിന്റെ മുഖത്ത് ഒരുതരം അസ്വസ്ഥതയും ഗൗരവവും രാജീവ് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തികഞ്ഞ ഒരു സംഘർഷം നിഴലിച്ചിരുന്നു.
“എന്താടാ പ്രവീണേ മുഖം വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” പെട്ടികൾ ജീപ്പിന്റെ പുറകിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് രാജീവ് ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… ഒന്നുമില്ലടാ. രാത്രി വണ്ടി ഓടിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണം,” പ്രവീൺ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വഴിനീളെ വീടുകൾക്ക് മുന്നിൽ ക്രിസ്മസ് നക്ഷത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രാജീവ് വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു—തന്റെ പുതിയ ബിസിനസ് പ്ലാനുകളെക്കുറിച്ച്, ഇനി അഞ്ജലിയുമൊത്ത് ജീവിക്കാൻ പോകുന്ന മനോഹരമായ ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച്…
“അളിയാ, അഞ്ജലി എന്തെടുക്കുകയാ? എന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കാണുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷം ആകും. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി അവൾ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുകയാണല്ലോ, എന്താ കാര്യം?” രാജീവ് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
പ്രവീണിന്റെ കൈകൾ സ്റ്റീയറിംഗിൽ മുറുകി. അവൻ റോഡിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി വണ്ടി മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. “അത്… ഫോൺ എന്തോ കേടാണെന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടു. ”
രാവിലെ എട്ടുമണിയോടെ ജീപ്പ് രാജീവിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി.
പതിവില്ലാത്ത ഒരു നിശ്ശബ്ദത ആ വീടിനെ മൂടിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്മസ് തലേന്നായിട്ടും മുറ്റത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളോ പുൽക്കൂടോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉമ്മറത്ത് രാജീവിന്റെ അച്ഛൻ മാധവൻപിള്ള തളർന്നിരിക്കുകയാണ്. അമ്മ സാവിത്രിയമ്മ സ്വീകരണമുറിയിലെ കസേരയിൽ തലയിൽ കൈവെച്ച് വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് മാധവൻപിള്ള എഴുന്നേറ്റു. മകനെ കണ്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.
“അച്ഛാ … അമ്മേ…” ആവേശത്തോടെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയ രാജീവിന്റെ കാലുകൾ പെട്ടെന്ന് തറഞ്ഞുനിന്നു.
അമ്മ സാവിത്രിയമ്മ ഓടിവന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
“എന്താ… എന്താ അമ്മേ ഇത്? ഞാൻ ഇങ്ങ് വന്നില്ലേ ഇനി എന്തിനാ കരയുന്നത്? അഞ്ജലി എവിടെ? അവൾ മുറിയിലുണ്ടോ?” രാജീവ് അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി .
പക്ഷേ, സാവിത്രിയമ്മ ഒന്നും പറയാനാകാതെ മുഖം പൊത്തി.
രാജീവ് അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “അച്ഛാ , എന്താ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്? നിങ്ങളാരും ഒന്നും മിണ്ടാത്തത് എന്താ? അഞ്ജലി എവിടെ പോയി?”
മാധവൻപിള്ള തന്റെ കൈയിലിരുന്ന ഒരു കടലാസ് കഷണം വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ രാജീവിന് നേരെ നീട്ടി. അത് അഞ്ജലിയുടെ കൈപ്പടയിലുള്ള ഒരു കത്തായിരുന്നു.
രാജീവ് വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ആ കത്ത് തുറന്നു വായിച്ചു:
“രാജീവേട്ടാ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എനിക്ക് ഈ ജീവിതവുമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല. രാജീവേട്ടൻ എനിക്ക് എല്ലാ സുഖസൗകര്യങ്ങളും തന്നു, പക്ഷേ എനിക്ക് വേണ്ടത് അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. നിവിനുമായി ഞാൻ പണ്ടേ പ്രണയത്തിലായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നെ അന്വേഷിച്ച് ആരും വരേണ്ടതില്ല. സോറി…”
വായന പൂർത്തിയായതും രാജീവിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കറങ്ങുന്നതായി അവന് തോന്നി. അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ആ കത്ത് താഴെ വീണു.
“നിവിൻ…?” രാജീവ് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ പിറുപിറുത്തു.
നിവിൻ! അവന്റെ സ്വന്തം ബാല്യകാല സുഹൃത്ത്. ഒരുമിച്ച് വളർന്നവൻ, രാജീവ് ഗൾഫിലായിരുന്നപ്പോൾ വീട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കിനടത്തിയിരുന്നവൻ. രാജീവ് അയച്ചുകൊടുക്കുന്ന പണം ഉപയോഗിച്ച് നാട്ടിൽ സ്വന്തമായി ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പ് തുടങ്ങിയവൻ!
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയും, ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച സുഹൃത്തും ചേർന്ന് തന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് കുത്തുകയായിരുന്നു!
“രാജീവേ…” പ്രവീൺ രാജീവിന്റെ തോളിൽ തൊട്ടു.
“നിനക്ക്… നിനക്കെല്ലാം അറിയാമായിരുന്നോടാ?” രാജീവ് പ്രവീണിന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അപ്പോൾ ഇതുകൊണ്ടാണ് രണ്ട് ദിവസമായി അവളുടെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നത് അല്ലേ. രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് നടന്ന കാര്യമായിട്ടും നിങ്ങൾ ആരും എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ! ദുബായിൽ വെച്ച് എന്നെ വിളിച്ചപ്പോൾ പോലും നീയെന്താടാ എന്നോട് ഇത് പറയാതിരുന്നത്?!”
പ്രവീണിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “ടാ… രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നിന്നെ വിളിച്ചു അറിയിക്കാൻ പോയതാണ്. പക്ഷേ, അപ്പോഴാണ് നിന്റെ അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ തടഞ്ഞത്. ആ വാർത്ത കേട്ട് നീ അവിടെ വെച്ച് എന്തെങ്കിലും അബദ്ധം കാണിക്കുമോ എന്ന് ഞങ്ങൾ ഭയന്നു. നാട്ടിൽ സുരക്ഷിതനായി എത്തിയ ശേഷം മാത്രം ഇത് നിന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതിയെന്ന് അച്ഛനാണ് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞത്…”
മാധവൻപിള്ള രാജീവിന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി. “എന്റെ മോനേ… നിന്നെ ഓർത്ത് മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ ഇത് മറച്ചുവെച്ചത്. അഞ്ചു കൊല്ലം നീ അവിടെ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഞങ്ങൾക്കറിയാം. ആ സന്തോഷത്തോടെ നീ നാട്ടിൽ എത്തുന്നതുവരെ നിന്റെ മനസ്സമാധാനം കളയണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചു. എന്നോട് ക്ഷമിക്കടാ മോനേ…”
രാജീവ് തളർന്നിരുന്നു. അവൻ കരഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ നെഞ്ച് തകരുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ശൂന്യത അവനെ വിഴുങ്ങി.
വർഷങ്ങളോളം മരുഭൂമിയിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടത് ആർക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു? ഇല്ലാത്ത പ്രണയം അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നുവോ അവൾ ഈ വർഷങ്ങളത്രയും? താൻ അയച്ചു കൊടുത്ത പണം കൊണ്ട് സാമ്പത്തികമായി നിലയുറപ്പിച്ച ശേഷമാണോ തന്റെ സുഹൃത്ത് തന്നെ ചതിച്ചത്?
സന്ധ്യ മയങ്ങിത്തുടങ്ങി. നാട്ടിലെ പള്ളിയിൽ നിന്ന് ക്രിസ്മസ് കരോൾ വരുന്നതിന്റെ ഒച്ച മുഴങ്ങി കേട്ടു. ഗ്രാമം മുഴുവൻ ആഘോഷ തിമിർപ്പിലായിരുന്നു. എന്നാൽ രാജീവിന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു മരണവീടിന് തുല്യമായ നിശ്ശബ്ദത തങ്ങിനിന്നു.
അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ രാജീവ് തടവുകാരനെപ്പോലെ സ്വന്തം മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്നു. ആഹാരം കഴിച്ചില്ല, ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. അവനിൽ ദേഷ്യവും നിരാശയും മാറിമാറി വന്നു. നിവിനെയും അഞ്ജലിയെയും തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് പ്രതികാരം ചെയ്യണം എന്ന ചിന്ത അവനിൽ തിളച്ചുപൊന്തി.
എന്നാൽ നാലാം ദിവസം രാവിലെ, പ്രവീണും അവന്റെ ചില പഴയ കൂട്ടുകാരും വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.
പ്രവീൺ രാജീവിന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ ബലമായി തുറന്നു. “മതിയാക്കടാ രാജീവേ ഈ ഇരിപ്പ്! എത്ര ദിവസം നീ ഇങ്ങനെ സ്വയം നശിക്കും?”
“എനിക്ക് അവരെ കാണണം ടാ… എന്നെ ചതിച്ച അവരെ എനിക്ക് വെറുതെ വിടാൻ പറ്റില്ല!” രാജീവ് ആക്രോശിച്ചു.
“എന്നിട്ട്? എന്നിട്ട് നിനക്ക് എന്ത് കിട്ടും?” പ്രവീൺ അവനെ പിടിച്ച് കുലുക്കി. “അവൾ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല രാജീവേ! അത് നിനക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായില്ലേ? ആ ചതിയന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയ ഒരുവൾക്ക് വേണ്ടി നീ നിന്റെ ജീവിതവും, പ്രായമായ നിന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ അവസാന കാലവും നശിപ്പിക്കാൻ പോകുകയാണോ?”
മാധവൻപിള്ള മുറിയിലേക്ക് വന്നു. “മോനേ… അവൾ പോയത് നന്നായി എന്ന് വിചാരിക്കുക. നിന്റെ ബാക്കി ജീവിതം മുഴുവൻ ഒരു ചതിയുടെ നിഴലിൽ കഴിയുന്നതിൽ നിന്ന് ദൈവം നിന്നെ രക്ഷിച്ചതാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് നീ മാത്രമേയുള്ളൂ…”
അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ രാജീവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാക്കി.
താൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. നഷ്ടം തനിക്കല്ല, തന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്ത അവൾക്കും, സ്നേഹിച്ച കൂട്ടുകാരനെ ചതിച്ച അവനുമാണ്.
രാജീവ് എഴുന്നേറ്റു. അവൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. തന്റെ മുഖത്തെ ക്ഷീണം അവൻ നോക്കിക്കണ്ടു.
അവൻ ആഴത്തിൽ ഒരു ശ്വാസമെടുത്തു. “പ്രവീണേ… ജീപ്പിന്റെ കീയെടുക്ക്. നമുക്ക് പുറത്തുപോകാം.”
രാജീവ് കുളിച്ച് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, അച്ഛന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണമായിരുന്നു അച്ഛാ… പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒക്കെയാണ്. എന്നെ ഓർത്ത് ഇനി ആരും കരയണ്ട.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം രാജീവ് പ്രവീണിനൊപ്പം കവലയിലേക്ക് പോയി.
“ഭാര്യ ഒളിച്ചോടി പോയതിന്റെ ഒരു സങ്കടവും അവന് ഇല്ലല്ലോ ശോഭേ ”
സുധേച്ചി അത് പറയുമ്പോൾ രാജീവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തീകനൽ വീണതുപോലെ ആയി..
എന്നാൽ നാട്ടുകാരുടെ സഹതാപ തരംഗങ്ങളായ നോട്ടങ്ങളെ അവൻ ഭയന്നില്ല. അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാവരെയും നേരിട്ടു.
അവൻ ഗൾഫിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന പണം ഉപയോഗിച്ച്, സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ ടൗണിൽ ഒരു വലിയ ടെക്സ്ടൈൽ ഷോപ്പ് തുടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളെ പുതിയൊരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അവൻ തിരിച്ചുവിട്ടു.
ക്രിസ്മസ് ആഘോഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് പുതുവത്സരം പിറന്നപ്പോൾ, രാജീവ് തന്റെ കടയുടെ തറക്കല്ലിട്ടു.
ജീവിതം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ലെന്നും, ചതിച്ചവർക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതികാരം താൻ സന്തോഷത്തോടെയും വിജയത്തോടെയും ജീവിച്ചു കാണിക്കലാണെന്നും അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
വഴിയിൽ വെച്ച് എപ്പോഴെങ്കിലും നിവിനെയോ അഞ്ജലിയെയോ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ പോലും, അവരുടെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി പിടിച്ച്, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കടന്നുപോകാൻ തനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് രാജീവ് സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു.
ആമി
