“ഭാര്യയെ സർപ്രൈസ് ചെയ്യാൻ ഗൾഫിൽ നിന്ന് രഹസ്യമായി വന്ന ഭർത്താവ്… പക്ഷേ വീട്ടിൽ കണ്ട കാഴ്ച അയാളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.”
“മീരേ… ഇത്തവണ ഞാൻ വരുമ്പോൾ നീ ശരിക്കും ഞെട്ടും.”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് അവൾ ചിരിച്ചു.
“എന്താ പുതിയ സർപ്രൈസ്?”
“അതൊക്കെ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ സർപ്രൈസ് എങ്ങനെയാ?”
“എങ്കിലും ഒരു clue താ…”
“ഞാൻ വരുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കണം.”
അത് പറഞ്ഞ് അനൂപ് ഫോൺ വച്ചു.
പക്ഷേ മീര അറിഞ്ഞില്ല…
അനൂപ് ഇതിനകം ടിക്കറ്റ് എടുത്തിരുന്നു.
ഗൾഫിൽ നിന്ന് നേരെ നാട്ടിലേക്ക്.
ഭാര്യയോടുപോലും പറയാതെ.
എട്ട് മാസം കഴിഞ്ഞിരുന്നു അയാൾ നാട്ടിൽ വന്നിട്ട്.
ഓരോ ദിവസവും ജോലിക്ക് പോകുമ്പോഴും അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഭാര്യയുടെയും മകളുടെയും മുഖമായിരുന്നു.
മീര പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു,
“അനൂപേ… നീ ഇല്ലാത്ത വീട്ടിൽ എല്ലാം ഉണ്ടെങ്കിലും എന്തോ ഒരു കുറവാണ്.”
ആ വാക്ക് അനൂപിന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്തവണ ആരോടും പറയാതെ വരാൻ തീരുമാനിച്ചത്.
വിമാനം ഇറങ്ങിയപ്പോൾ രാത്രി ഏറെ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഏകദേശം പതിനൊന്ന് മണി.
ഗേറ്റ് തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
വീട്ടിനുള്ളിൽ ലൈറ്റ്.
അനൂപിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി.
“മീര ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല…”
അവൻ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു.
“മീരേ…”
മറുപടിയില്ല.
അവൻ മുകളിലേക്ക് കയറി.
മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്തുനിന്ന് ഒരു പുരുഷന്റെ ശബ്ദം.
അനൂപ് പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
വാതിലിന്റെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ അയാൾ അകത്തേക്ക് നോക്കി.
മീര കട്ടിലിനരികിൽ ഇരിക്കുന്നു.
അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു പുരുഷൻ.
അവൻ മീരയുടെ കൈ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
അനൂപിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായി.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് നിലത്തേക്ക് വീണു.
ശബ്ദം കേട്ട് മീര തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവളുടെ മുഖം വെളുത്തുപോയി.
“അനൂപ്…!”
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ആ പുരുഷനെയും മീരയെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“ഞാൻ… ഞാൻ പറയാം…”
മീര എഴുന്നേറ്റു.
“ഒന്നും പറയണ്ട.”
അനൂപിന്റെ ശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.
ആ ശാന്തതയായിരുന്നു ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തിയത്.
“എട്ട് മാസം.”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എട്ട് മാസം ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരുന്നു.”
മീര കരഞ്ഞു.
“അനൂപ്, നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല.”
“ഞാൻ എന്താണ് വിചാരിക്കുന്നത്?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ഒന്നും വിചാരിച്ചിട്ടില്ല. ഞാൻ കണ്ടത് മാത്രമേയുള്ളൂ.”
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് വിമാന ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.
“ഇത് നിനക്കുള്ള സർപ്രൈസ് ആയിരുന്നു.”
ടിക്കറ്റ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
“പക്ഷേ എനിക്ക് കിട്ടിയ സർപ്രൈസ് അതിലും വലുതായിരുന്നു.”
മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
“എന്നെ ഒന്ന് വിശ്വസിക്ക്…”
അനൂപ് ആ പുരുഷനെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറയൂ!”
മീര പെട്ടെന്ന് ഇടയിൽ കയറി.
“അയാൾ പോകട്ടെ.”
അനൂപ് ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി.
“അയാൾ പോകട്ടെയോ?”
അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ ഞാൻ പോകണോ?”
മീരയ്ക്ക് മറുപടി പറയാനായില്ല.
ആ രാത്രി അനൂപ് ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
⸻
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ വാർത്ത കുടുംബത്തിലറിഞ്ഞു.
എല്ലാവരും മീരയോട് ചോദിച്ചു.
“ആ മനുഷ്യൻ ആരായിരുന്നു?”
മീര മിണ്ടിയില്ല.
അനൂപും ഒന്നും പറയാൻ തയ്യാറായില്ല.
അയാൾ ഗൾഫിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു കാര്യം മാത്രം പറഞ്ഞു.
“സത്യം എന്താണെന്ന് ഒരിക്കൽ പറയണം. ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞു.
മീര അനൂപിനെ വിളിച്ചു.
ഫോൺ എടുത്തില്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചു.
വീണ്ടും എടുത്തില്ല.
അവസാനം ഒരു മെസ്സേജ് മാത്രം അയച്ചു.
“നീ കണ്ടത് സത്യമല്ല.”
അനൂപ് മറുപടി നൽകി.
“അപ്പോൾ സത്യം എന്താണ്?”
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും മറുപടി വന്നില്ല.
പത്ത് മിനിറ്റ്…
ഇരുപത് മിനിറ്റ്…
അവസാനം ഒരു ഫോട്ടോ മാത്രം വന്നു.
അനൂപ് ഫോട്ടോ തുറന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആ പുരുഷൻ മീരയുടെ സഹോദരനായിരുന്നു.
അപകടത്തിൽപ്പെട്ട് ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുന്ന അവളുടെ സഹോദരൻ.
ആ രാത്രിയിൽ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് മീരയെ കാണാൻ വന്നതായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അനൂപ് വീണ്ടും ഫോട്ടോ നോക്കി.
അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം.
“അപ്പോൾ അയാൾ മീരയുടെ കൈ പിടിച്ചത് എന്തിനാണ്?”
മീരയുടെ അടുത്ത മെസ്സേജ് വന്നു.
“അനൂപേ…”
“അയാൾ എന്റെ സഹോദരനാണ്.”
“പക്ഷേ…”
“അവൻ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.”
അനൂപിന്റെ കൈ വിറച്ചു.
“എന്ത്?”
മീര കുറച്ച് നേരം ടൈപ്പ് ചെയ്തിട്ട് നിർത്തി.
വീണ്ടും ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
അവസാനം മെസ്സേജ് വന്നു.
“അവൻ പറഞ്ഞു… ‘ചേച്ചീ, ചേട്ടനോട് സത്യം പറയണം. ഇനി ഇത് ഒളിപ്പിക്കരുത്.’”
അനൂപിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
“എന്ത് സത്യം?”
മീര മറുപടി നൽകിയില്ല.
അന്ന് രാത്രി അനൂപ് ഉറങ്ങിയില്ല.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൻ മീരയെ വിളിച്ചു.
“ഇനി ഒന്നും ഒളിപ്പിക്കരുത്.”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് അവൾ കരയുകയായിരുന്നു.
“അനൂപേ…”
“പറ.”
“നീ അന്ന് കണ്ടത് എന്റെ സഹോദരനെയായിരുന്നു.”
“അത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.”
“പക്ഷേ…”
അവൾ നിശബ്ദയായി.
“പക്ഷേ എന്ത്?”
മീരയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“അയാൾ ഇവിടെ വന്നത് നിന്നെക്കുറിച്ച് ഒരു കാര്യം പറയാനായിരുന്നു.”
അനൂപ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എന്ത് കാര്യം?”
മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“നീ ഗൾഫിൽ നിന്ന് എന്നോട് പറയാതെ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നതിന് മുമ്പ്… നിന്നെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അറിഞ്ഞ ഒരു കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അനൂപിന്റെ മുഖം മാറി.
“എന്ത് കാര്യം?”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദത.
പിന്നെ മീര പറഞ്ഞു…
“നീ എനിക്ക് സർപ്രൈസ് തരാൻ വന്നതല്ലേ?”
അനൂപ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
“പക്ഷേ…”
അവളുടെ ശബ്ദം പൊട്ടി.
“നിന്നെക്കാൾ വലിയൊരു സർപ്രൈസ് ഞാൻ നിനക്കായി ഒരുക്കിയിരുന്നു.”
അനൂപ് ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“നമ്മുടെ വിവാഹജീവിതം തകരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു സത്യം…”
അവൾ അവിടെ നിർത്തി.
ഫോൺ കട്ട് ആയി.
അനൂപ് വീണ്ടും വിളിച്ചു.
ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്.
അവൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
ആ രാത്രി അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി…
ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ കണ്ട കാഴ്ച സത്യമല്ല.
പക്ഷേ…
ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ സത്യമെന്ന് കരുതുന്ന ബന്ധങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സത്യമാകണമെന്നില്ല.
മീരയുടെ ആ അവസാന വാക്കുകൾ മാത്രം അയാളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
“നമ്മുടെ വിവാഹജീവിതം തകരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു സത്യം…”
അത് എന്തായിരുന്നു?
മീര തെറ്റുകാരിയായിരുന്നോ?
അല്ലെങ്കിൽ…
അനൂപ് അറിയാത്ത ഒരു വലിയ സത്യം അവൾ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നോ?
നിങ്ങളായിരുന്നെങ്കിൽ ആ രാത്രിയിൽ അനൂപ് എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു?
ഭാര്യയെ വിശ്വസിക്കുമോ… അതോ അവളെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ?
✍️Shanimole Varghese
