“നിനക്കറിയാമോ മീര, നീ വന്നതിനുശേഷമാണ് ഈ തോട്ടത്തിന് ഇത്രയും ഭംഗി തോന്നുന്നത്,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
മീര മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, പകരം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ തനിക്കായുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കം അവൾ കണ്ടു. അവൾ അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ മഴയത്ത്, ആ ഇരുട്ടിൽ, അവർ രണ്ട് ശരീരങ്ങളും ഒരു ആത്മാവുമായി മാറി.
മീര ഒരു എഴുത്തുകാരിയായിരുന്നു. തിരക്കേറിയ നഗരജീവിതത്തിൽ നിന്നും ഒരല്പം സമാധാനം തേടിയാണ് അവൾ വയനാട്ടിലെ ഈ പഴയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് എത്തിയത്. അവളുടെ അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളതായിരുന്നു ആ തോട്ടം. അവിടെയാണ് അവൾ ആദ്യമായി ദേവനെ കാണുന്നത്. തോട്ടത്തിലെ മാനേജരായിരുന്നു ദേവൻ. പരുക്കൻ ഭാവമാണെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു നിഗൂഢത ഒളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ അവർക്കിടയിൽ വെറും ഔദ്യോഗികമായ സംസാരങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ തണുത്ത വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ വരാന്തയിലിരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുമ്പോൾ, അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ നീണ്ടുപോയി. ദേവൻ തന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. മീര തന്റെ ഭാവനയിലെ ലോകത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. പതിയെ അവർക്കിടയിൽ പ്രണയം മോട്ടിട്ടു..
ഒരു രാത്രി കഠിനമായ മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ജനാലയ്ക്കൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു മീര. പെട്ടെന്ന് കറന്റ് പോയി. ഇരുട്ടിൽ അവൾ ഭയന്നുപോയി. അപ്പോഴാണ് ഒരു മെഴുകുതിരി വെട്ടവുമായി ദേവൻ അവിടേക്ക് വന്നത്.
“ഭയപ്പെടേണ്ട മീര, ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്,” അവന്റെ ശബ്ദം അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി.
ആ മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ ചുവരിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും വർദ്ധിച്ചു. ദേവൻ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതിയെ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ ചൂട് കൂടിവരികയായിരുന്നു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ തണുപ്പ് അവർ അറിഞ്ഞില്ല. ദേവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മാറ്റി കഴുത്തിൽ ചുംബിച്ചു. മീരയുടെ ശരീരം ഒരു തന്ത്രിപോലെ വിറച്ചു. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അവളിൽ പുതിയൊരു ഉണർവ് നൽകി.
ആ നിമിഷം അവർക്ക് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു. ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ലയനത്തിനപ്പുറം, രണ്ട് മനസ്സുകളുടെ ആത്മീയമായ കൂടിച്ചേരലായിരുന്നു അത്.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. നഗരത്തിൽ നിന്നും അവളുടെ അച്ഛൻ വിളിച്ചു. അവളുടെ വിവാഹം മറ്റൊരാളുമായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്തയാണ് അദ്ദേഹം അറിയിച്ചത്. ഒരു ബിസിനസ്സ് ഉടമ്പടിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു ആ വിവാഹം.
മീര തകർന്നുപോയി. അവൾ ഓടി ദേവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. നടന്ന കാര്യങ്ങൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു.
“എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടുപോകൂ ദേവൻ, എനിക്ക് മറ്റാരെയും വിവാഹം കഴിക്കാൻ കഴിയില്ല,” അവൾ യാചിച്ചു.
ദേവൻ നിശബ്ദനായിരുന്നു. അവനറിയാമായിരുന്നു താനൊരു സാധാരണക്കാരനാണെന്നും മീരയുടെ അച്ഛനെ എതിർക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്നും. “മീര, പ്രണയം ചിലപ്പോൾ ത്യാഗത്തിന്റേത് കൂടിയാണ്. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സ് കളയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല,” അവൻ വേദനയോടെ പറഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീര തിരികെ നഗരത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുത്തു. പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ അവസാനമായി ആ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു. ഓരോ ചെടിയും ഓരോ മണ്ണും അവളോട് ദേവന്റെ മണം പങ്കുവെക്കുന്നതായി തോന്നി.
യാത്ര തിരിക്കുന്ന നേരം ദേവൻ അവളെ കാണാൻ വന്നില്ല. അവൻ അകലെ ഒരു കുന്നിൻ മുകളിൽ നിന്ന് ആ കാർ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ മണ്ണിൽ പതിച്ചു. മീര കാറിനുള്ളിലിരുന്ന് വിതുമ്പി. അവൾക്ക് തന്റെ ഹൃദയം അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി.
നഗരത്തിലെത്തിയ മീര ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ ജീവിച്ചു. വിവാഹത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ മഞ്ഞുമൂടിയ കുന്നുകളിലായിരുന്നു.
വിവാഹ ഒരുക്കങ്ങൾ ഒക്കെ വീട്ടിൽ തുടങ്ങി. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവൾ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങിന് ഒരുങ്ങി. രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞുള്ള നല്ലൊരു മുഹൂർത്തത്തിൽ വിവാഹം നടത്താൻ തീരുമാനമായി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി മീരയ്ക്ക് ദേവനെ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ മറക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം ആ ബന്ധം വളർന്നിരുന്നു.
മീരയുടെ വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞിരുന്നത് നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ വ്യവസായിയായ ശേഖരന്റെ മകൻ അർജുനുമായായിരുന്നു. വിവാഹത്തിന് ആഴ്ചകൾ മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കെ, മീരയുടെ ശാരീരിക മാറ്റങ്ങൾ അവളുടെ അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. നിരന്തരമായ നിർബന്ധത്തിനൊടുവിൽ മീര സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി. താൻ വയനാട്ടിലെ തോട്ടം മാനേജരായ ദേവന്റെ കുഞ്ഞിനെ ചുമക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത ആ വീട്ടിൽ ഒരു ഇടിത്തീ പോലെ പതിച്ചു.
മീരയുടെ അച്ഛൻ ശിവരാജൻ തകർന്നുപോയി. “നീ എന്റെ അന്തസ്സ് മണ്ണിൽ ചവിട്ടി അരച്ചല്ലോ മൂദേവി ,” അദ്ദേഹം ആക്രോശിച്ചു. എന്നാൽ മീര തളർന്നില്ല. “എന്റെ ഉള്ളിൽ വളരുന്നത് എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമാണ് അച്ഛാ, അതിനെ തള്ളിപ്പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല,” അവൾ ഉറച്ചു പറഞ്ഞു.
സത്യം അധികകാലം മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അർജുന്റെ കുടുംബം ഈ വിവരമറിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ശേഖരനും അർജുനും അവരുടെ ഗുണ്ടകളുമായി ശിവരാജന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
“എന്റെ മകനെക്കൊണ്ട് മറ്റൊരുത്തന്റെ വിത്ത് ചുമക്കുന്നവളെ കെട്ടിക്കാനാണോ താൻ നോക്കിയത്?” ശേഖരൻ അലറി.
അവിടെ വലിയൊരു വാഗ്വാദം നടന്നു. അർജുൻ ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. “നീ വിചാരിച്ചോ ആ തോട്ടം തെണ്ടിയുടെ കൂടെ നിനക്ക് സുഖമായി ജീവിക്കാമെന്ന്? ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും!” അവൻ അവളുടെ കൈയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു.
ശിവരാജൻ തന്റെ മകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഇടയിൽ നിന്നു. “എന്റെ മകൾ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷേ അവളെ തൊടാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല!”
കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം തെരുവിലേക്ക് നീണ്ടു. ശേഖരന്റെ ആളുകൾ രാഘവന്റെ വീട് അടിച്ചുതകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അർജുൻ മീരയെ തള്ളിവീഴ്ത്താൻ നോക്കിയപ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരാൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് ദേവനായിരുന്നു. മീരയെ കാണാൻ വയനാട്ടിൽ നിന്നും എത്തിയതായിരുന്നു അവൻ.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെയും കുഞ്ഞിനെയും അപായപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ട ദേവന്റെ ഉള്ളിലെ അഗ്നി ആളിപ്പടർന്നു. അവൻ അർജുന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. “ഇവളെയും എന്റെ കുഞ്ഞിനെയും തൊടണമെങ്കിൽ നീ ആദ്യം എന്റെ മൃതദേഹത്തിന് മുകളിലൂടെ കടന്നുപോകണം,” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വന്യമായ ഒരു കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവനും അർജുന്റെ ആളുകളും തമ്മിൽ വലിയൊരു സംഘട്ടനം നടന്നു.
ഒടുവിൽ, അയൽവാസികളും പോലീസും എത്തിയതോടെയാണ് ശേഖരനും സംഘവും പിന്തിരിഞ്ഞത്. “നിങ്ങളെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല,” എന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവർ അവിടെനിന്നും പോയി.
ഈ സംഭവങ്ങൾ ശിവരാജന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചു. തന്റെ മകളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ദേവന്റെ ആത്മാർത്ഥതയും അദ്ദേഹം നേരിട്ട് കണ്ടു. ശേഖരന്റെയും അർജുന്റെയും ക്രൂരത മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം ആ വിവാഹബന്ധം എന്നെന്നേക്കുമായി വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു.
“എന്നെ ക്ഷമിക്കൂ മോളേ,” അയാൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പണത്തേക്കാളും അന്തസ്സിനേക്കാളും വലുത് നിന്റെ സന്തോഷമാണെന്ന് ഞാൻ വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.”
അദ്ദേഹം ദേവന്റെ കൈ മീരയുടെ കൈകളോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വയനാട്ടിലെ ആ പഴയ ബംഗ്ലാവിൽ വീണ്ടും മഞ്ഞു പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ഇത്തവണ മീര ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. അവളുടെ വയർ നന്നായി വീർത്തിരുന്നു. ഓരോ ചലനവും അവൾ ആസ്വദിച്ചു.
ദേവൻ അവളെ അതീവ ജാഗ്രതയോടെയാണ് നോക്കിയത്. ഒരു രാത്രി, നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവർ വരാന്തയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. ദേവൻ പതിയെ അവളുടെ വയറിൽ കൈവെച്ചു. ഉള്ളിലെ ജീവൻ അവന്റെ സ്പർശനത്തോട് പ്രതികരിച്ചതുപോലെ ഒന്ന് അനങ്ങി.
“നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്… അവൻ വരാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്,” മീര മന്ത്രിച്ചു.
ദേവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമ്മുടെ പ്രണയം ഇത്രയും വലിയൊരു പോരാട്ടത്തെ അതിജീവിച്ചെങ്കിൽ, ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന എല്ലാത്തിനെയും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നേരിടാം.”
മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അത് ആ പുതിയ ജീവനെ വരവേൽക്കാനുള്ള പ്രകൃതിയുടെ സംഗീതം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. നഗരത്തിലെ ആക്രോശങ്ങളും സംഘട്ടനങ്ങളും ഒരു ദുസ്വപ്നം പോലെ മറഞ്ഞുപോയി. ഇപ്പോൾ അവിടെയുള്ളത് ശാന്തമായ പ്രണയവും, വളരുന്ന ഒരു ജീവന്റെ തുടിപ്പും മാത്രമായിരുന്നു.
✍️പ്രവീണ കൃഷ്ണ
