“ഒരു മച്ചിയെ നിന്റെ ഭാര്യയാക്കി വയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടോ അനൂപേ?”
അമ്മ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അനൂപ് ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
” പ്രശ്നം എനിക്കാണെന്ന് എല്ലാരും വിധിയെഴുതുമ്പോൾ അനൂപേട്ടൻ കൂടെ മൗനം പാലിച്ചാൽ അതെനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന എന്റെയൊരു മനസ്സ് കൂടിയുണ്ടെന്ന് എന്തേ ആരും കാണാതെ പോകുന്നത്?!”
ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ
നിന്ന് ആര്യ വിങ്ങിപൊട്ടിയപ്പോൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്ന അനൂപ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ നിശബ്ദത അവളെ കൂടുതൽ നോവിച്ചു.
അനൂപും ആര്യയും വിവാഹിതരായിട്ട് ഇപ്പോൾ കൃത്യം രണ്ടു വർഷം തികയുന്നു. പ്രണയവിവാഹമായിരുന്നില്ല, വീട്ടുകാർ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ചു നടത്തിയ കല്യാണം. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു മാസങ്ങൾ സ്വപ്നതുല്യമായിരുന്നു. കോഴിക്കോട്ടെ ഒരു പ്രമുഖ ഐ.ടി കമ്പനിയിലെ സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയറാണ് അനൂപ്. ആര്യ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കോളേജിൽ ഗസ്റ്റ് ലക്ചററായും ജോലി ചെയ്യുന്നു. രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അവിടം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ, ഒന്നാം വാർഷികം കഴിഞ്ഞതോടെ ആളുകളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ മാറിത്തുടങ്ങി.
“എന്താ മോളെ, വിശേഷമൊന്നും ആയില്ലേ?”
“പ്രായം കടന്നുപോവുകയാണ്, ഒന്നുരണ്ടെണ്ണം വേഗം വേണം.”
“ചികിത്സ വല്ലതും തുടങ്ങിക്കൂടേ?”
നാട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ചോദ്യങ്ങൾ ആദ്യം അവർ ചിരിച്ചു തള്ളി. എന്നാൽ, രണ്ടാം വർഷത്തിലേക്ക് കടന്നതോടെ ചോദ്യങ്ങളുടെ മൂർച്ച കൂടി. ഒടുവിൽ, പരസ്പരമുള്ള ചർച്ചകൾക്കൊടുവിൽ അവർ ഒരു ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിനെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. പ്രശസ്ത വന്ധ്യതാ നിവാരണ വിദഗ്ദ്ധയായ ഡോക്ടർ ലക്ഷ്മിയുടെ ക്ലിനിക്കിലേക്കാണ് അവർ പോയത്.
പ്രാഥമിക പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ രണ്ടുപേർക്കും ചില ടെസ്റ്റുകൾ നിർദ്ദേശിച്ചു. ആര്യയുടെ ടെസ്റ്റ് റിസൾട്ടുകൾ എല്ലാം നോർമൽ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ അനൂപിന്റെ സെമെൻ അനാലിസിസ് റിസൾട്ട് വന്നപ്പോൾ കഥ മാറി. അവന്റെ കൗണ്ട് വളരെ കുറവായിരുന്നു.
റിപ്പോർട്ട് നോക്കി ഡോക്ടർ ലക്ഷ്മി അവരോട് ശാന്തമായി സംസാരിച്ചു: “നോക്കൂ അനൂപ്, ആര്യ… ഇതിൽ ഭയപ്പെടാനോ നിരാശപ്പെടാനോ ഒന്നുമില്ല. മെഡിക്കൽ സയൻസ് ഇന്ന് ഒത്തിരി വളർന്നു കഴിഞ്ഞു. അനൂപിന് ചെറിയൊരു കൗണ്ട് കുറവുണ്ട്. ഇതിന് നല്ല മെഡിക്കേഷൻസ് ലഭ്യമാണ്. കുറച്ചു മാസങ്ങൾ കൃത്യമായി മരുന്ന് കഴിക്കുകയും, ലൈഫ്സ്റ്റൈലിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയും ചെയ്താൽ പരിഹരിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. പക്ഷെ, മാനസികമായ സമാധാനം വളരെ പ്രധാനമാണ്. സ്ട്രെസ്സ് പാടില്ല.”
ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അനൂപിന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടിരുന്നു. പുരുഷത്വം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടതുപോലെയുള്ള ഒരു അപകർഷതാബോധം അവനെ പിടികൂടി. കാറിലിരുന്ന് അവൻ വിതുമ്പി.
“ആര്യാ… എനിക്ക്… എനിക്ക് എന്തോ കുറവുള്ളതുപോലെ. എന്റെ ഭാഗത്താണ് തെറ്റെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ…” അവന്റെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ ആര്യ സമ്മതിച്ചില്ല. അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“അനൂപേട്ടാ, എന്താ ഈ പറയുന്നേ? നമ്മൾ ഒന്നല്ലേ? ഇതിൽ കുറവോ കൂടുതലോ എവിടുന്ന് വന്നു? ഇതൊരു തരം ഹോർമോൺ വ്യതിയാനമോ അല്ലെങ്കിൽ സ്ട്രെസ്സ് കൊണ്ടോ വരുന്നതാണ്. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞില്ലേ മരുന്ന് കഴിച്ചാൽ മാറുമെന്ന്. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഇതിനെ നേരിടും. പക്ഷെ ഒരു കാര്യം, ഈ വിവരം ഇപ്പോൾ പുറത്താരും അറിയേണ്ട. നമ്മുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ഇതൊന്നും താങ്ങാൻ പറ്റില്ല. അവർ വെറുതെ ആകുലപ്പെടും. ചികിത്സ രഹസ്യമായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാം.” ആര്യയുടെ ആ വാക്കുകളാണ് അനൂപിന് അന്ന് ധൈര്യം നൽകിയത്.
അങ്ങനെ അവർ ചികിത്സ ആരംഭിച്ചു. ആര്യ കൃത്യസമയത്ത് അനൂപിന് മരുന്നുകൾ നൽകി, അവന്റെ ഭക്ഷണക്രമം മാറ്റി, അവനെ എപ്പോഴും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ പുറംലോകം ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല. മലബാറിലെ ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക കുടുംബമാണ് അനൂപിന്റേത്. അച്ഛൻ മാധവൻ നായരും അമ്മ ശാരദയും പഴയ ചിന്താഗതിക്കാരാണ്. കുട്ടികളുണ്ടാകാത്തതിന്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം സ്ത്രീക്കാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം.
ഒരു ശനിയാഴ്ച രാവിലെ, യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ അനൂപിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും മൂത്ത ജ്യേഷ്ഠൻ ഹരിയും നാത്തൂൻ പ്രീതയും അവരുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് എത്തി.
“അമ്മേ, അച്ഛാ… എന്താ പെട്ടെന്ന്? വരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞതേയില്ലല്ലോ!” അനൂപ് വാതിൽ തുറന്ന് അവരെ സ്വീകരിച്ചു.
“പിന്നെ വരാൻ പാടില്ലേ? രണ്ടു വർഷമായില്ലേ നീ ഈ പട്ടണത്തിൽ വന്ന് താമസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. ഞങ്ങൾക്കൊന്ന് വരണം എന്ന് തോന്നി, പോന്നു,” ശാരദയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി സോഫയിലിരുന്നു. ആര്യ ഓടിവന്ന് എല്ലാവരെയും വന്ദിച്ചു, കുടിക്കാൻ വെള്ളം എടുത്തു നൽകി.
അന്നത്തെ ദിവസം സാധാരണ പോലെ കടന്നുപോയെങ്കിലും, അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് എല്ലാവരും ഡൈനിങ് ടേബിളിന് ചുറ്റും ഇരുന്നു. ഇഡ്ഡലിയും സാമ്പാറും വിളമ്പുന്നതിനിടയിലാണ് ശാരദ വിഷയം എടുത്തത്.
“അല്ല അനൂപേ, ഞാൻ ചോദിക്കണം എന്ന് കരുതിയതാ. നിങ്ങളുടെ ഈ പോക്ക് എങ്ങോട്ടാ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടിപ്പോ രണ്ടു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞു. കൂടെക്കൂടെ ഞങ്ങൾ നാട്ടിലെ അമ്പലങ്ങളിൽ വഴിപാട് കഴിക്കുന്നു. നീ ഒന്നുത്തരം പറയണം, എന്താ ഒരു വിശേഷം ഇല്ലാത്തത്?” ശാരദ ആര്യയെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ആര്യയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. അവൾ അനൂപിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൻ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അമ്മേ, അതിപ്പോ… ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ജോലി തിരക്കിലല്ലേ. കുറച്ചുകൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടാവാം എന്ന് കരുതി…” അനൂപ് പരുങ്ങി.
“നിന്റെയൊരു ജോലി തിരക്ക്! ജോലി ഉള്ളവർക്കൊന്നും കുട്ടികളുണ്ടാകുന്നില്ലേ?” ശാരദ ശബ്ദമുയർത്തി. “എനിക്ക് തോന്നുന്നത് പ്രശ്നം വേറെയാണെന്നാണ്. ആര്യേ, നിനക്ക് വല്ല ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ടോ? ഈ കാലത്തെ പെൺകുട്ടികൾ ഫാസ്റ്റ് ഫുഡും കഴിച്ച് നടന്ന് ശരീരം നശിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഞങ്ങളുടെ കാലത്തൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ അടുത്ത വർഷം തന്നെ പ്രസവിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
നാത്തൂൻ പ്രീതയും അതിൽ പങ്കുചേർന്നു: “അതെ അമ്മേ, എന്റെ അനിയത്തിയുടെ നാത്തൂനും ഇതുപോലെയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിനെ കാണിച്ചപ്പോഴാ അറിഞ്ഞത് ഗർഭപാത്രത്തിന് എന്തോ തകരാറാണെന്ന്. ആര്യ നീ വല്ല ഡോക്ടറെയും കണ്ടോ? എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ തുറന്നു പറയണം. അനൂപിന്റെ ജീവിതം കളയരുത്.”
ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് സത്യം വിളിച്ചു പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘പ്രശ്നം എനിക്കല്ല, നിങ്ങളുടെ മകനാണ്’ എന്ന് പറയാൻ അവളുടെ നാവിൻതുമ്പോളം വന്നതാണ്. പക്ഷെ, തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ആത്മാഭിമാനം തകരുമെന്നോർത്ത് അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് ഒതുങ്ങി.
അനൂപ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എഴുന്നേറ്റു പോയി. അവൻ അമ്മയോടോ ജ്യേഷ്ഠനോടോ എതിർത്തു സംസാരിച്ചില്ല. തന്റെ കുറവ് കാരണം ആര്യ പഴികേൾക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും അവൻ ഭയം കൊണ്ട് നിശബ്ദനായി.
ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്തും ഇതേ പല്ലവി തുടർന്നു. അച്ഛൻ മാധവൻ നായരും ഇടപെട്ടു: “അനൂപേ, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ഒരു വംശഗുണമില്ലേ? നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠന് രണ്ടു കുട്ടികളായി. നിനക്ക് മാത്രം എന്താ ഇങ്ങനെ? ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് അത്ര ശരിയല്ല. ആളുകൾ എന്നോട് ചോദിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് മറുപടി പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
ആര്യ വിളമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചോറ് പാത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ തിരികെ വീണു. അവൾ വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് ഓടി വാതിലടച്ച് കരഞ്ഞു. വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ ആര്യയുടെ സഹനശക്തി അസ്തമിച്ചിരുന്നു.
അനൂപ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു, “ആര്യാ, എനിക്ക് മനസ്സിലാകും നിന്റെ സങ്കടം. പക്ഷെ അമ്മയോട് ഇപ്പോൾ ഇത് പറഞ്ഞാൽ അമ്മയ്ക്ക് അത് താങ്ങാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പഴഞ്ചൻ ചിന്താഗതിക്കാരാണ്. എന്നെ അവർ കുറ്റപ്പെടുത്തും.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ കുറ്റക്കാരിയാകുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് പ്രശ്നമില്ലേ അനൂപേട്ടാ? ഒരു പെണ്ണായതുകൊണ്ട് മാത്രം എല്ലാ പഴിയും ഞാൻ കേൾക്കണോ? നിങ്ങളുടെ അമ്മ ഇന്ന് എന്നെ നോക്കിയത് എങ്ങനെയാണെന്ന് കണ്ടോ? ഒരു പാപിയെപ്പോലെ!” ആര്യയുടെ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
“കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിൽ അല്ല അനൂപേട്ടാ എനിക്ക് വിഷമം. നിങ്ങൾ എതിർത്ത് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാത്തതിലാണ് ”
അനൂപിന് പറയാൻ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അന്നു രാത്രി കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളായി. എല്ലാവരും ഹാളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ശാരദ വലിയൊരു ബോംബ് പൊട്ടിച്ചു.
“അനൂപേ, നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്ക്. എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” ശാരദ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അനൂപ് വന്നു സോഫയിലിരുന്നു. ആര്യ അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയായിരുന്നു എങ്കിലും അവളുടെ ശ്രദ്ധ ഹാളിലായിരുന്നു.
“ഞാനും നിന്റെ അച്ഛനും കൂടി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോയാൽ ശരിയാവില്ല. ആര്യയ്ക്ക് എന്തോ വലിയ തകരാറുണ്ട്. അത് ചികിത്സിച്ചാൽ മാറുന്നതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. രണ്ടു വർഷമായിട്ടും ഒരു ലക്ഷണവുമില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട്… നീ അവളെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകണം. നമുക്ക് നിനക്ക് പറ്റിയ വേറെ നല്ലൊരു കുട്ടിയെ നോക്കാം. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ഒരു ചോര വേണ്ടേ?” ശാരദ വളരെ ലളിതമായി പറഞ്ഞു തീർത്തു.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്റ്റീൽ പ്ലേറ്റ് താഴെ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആര്യ തരിച്ചുപോയി. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ ലോകം ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പ്രീതയും ഹരിയും അതിനെ അനുകൂലിക്കുന്നത് പോലെ തലയാട്ടി.
ഈ സമയം അനൂപിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഇത്രയും കാലം അവൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച നിശബ്ദതയും ഭയവും പെട്ടെന്ന് കോപമായി മാറി. തന്റെ ഭാര്യ, തനിക്കുവേണ്ടി എല്ലാ നിന്ദനങ്ങളും സഹിച്ചവൾ, അവളെ തന്റെ സ്വന്തം അമ്മ വീടുവിട്ടിറക്കാൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നു! അവന്റെ പുരുഷത്വവും മാനവികതയും ഉണർന്നു.
അനൂപ് സോഫയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ മുഖം ചുവന്നു തുടത്തു.
“നിർത്തൂ അമ്മേ! ഇനി ഒരു വാക്ക് പോലും ആര്യയെക്കുറിച്ച് മോശമായി പറയരുത്!” അനൂപ് ഉച്ചത്തിൽ ഒച്ചവെച്ചു. ഹാളിൽ പെട്ടെന്ന് കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു. മാധവൻ നായരും ശാരദയും ഇത്രയും കാലത്തിനിടയിൽ അനൂപ് ഇങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.
“ഒരു മച്ചിയെ നിന്റെ ഭാര്യയാക്കി വയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടോ അനൂപേ?”
അമ്മ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അനൂപ് ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
“എന്താടാ നീ അമ്മയോട് ചൂടാവുന്നത്? അവർ പറഞ്ഞതിൽ എന്താ തെറ്റ്?” ഹരി ചോദിച്ചു.
“തെറ്റുണ്ട് ജ്യേഷ്ഠാ, വലിയ തെറ്റുണ്ട്! നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി ആര്യയെ മാനസികമായി കൊലപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് വല്ല തകരാറുമുണ്ടോ, അവൾക്ക് വംശഗുണമില്ലേ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചില്ലേ? എന്നാൽ കേട്ടോളൂ… പ്രശ്നം ആര്യയ്ക്കല്ല, പ്രശ്നം എനിക്കാണ്!” അനൂപ് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ശാരദ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു, “നീ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നേ?”
“അതെ അമ്മേ, ഞാൻ പറയുന്നത് തന്നെയാണ് സത്യം. ഞങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ മാസം ഡോക്ടറെ കണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ ടെസ്റ്റുകളും ചെയ്തു. ആര്യയ്ക്ക് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല, അവൾ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവതിയാണ്. കുഴപ്പം എനിക്കാണ്. എന്റെ കൗണ്ട് കുറവാണ്. കുട്ടികളുണ്ടാകാൻ തടസ്സം ഞാനാണ്!” അനൂപ് തന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യം മുഴുവൻ പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു.
മാധവൻ നായരുടെ കൈയിലെ പത്രം താഴേക്ക് വീണു. ശാരദ തളർന്ന് സോഫയിലേക്ക് തന്നെ ഇരുന്നു. ഹരിയും പ്രീതയും പരസ്പരം നോക്കി, എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ നിശബ്ദരായി.
“എന്നിട്ടും…” അനൂപിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “എന്നിട്ടും അവൾ ഈ സത്യം നിങ്ങളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ചു. എന്റെ അന്തസ്സിനും അഭിമാനത്തിനും ക്ഷതമേൽക്കരുത് എന്ന് കരുതി അവൾ എല്ലാ പഴിയും സ്വന്തം തലയിൽ ഏറ്റുവാങ്ങി. നിങ്ങൾ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയപ്പോഴും, വംശഗുണമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴും അവൾ അനുഭവിച്ച വേദന എത്രമാത്രമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ആര്യ എന്നെക്കാൾ എന്നെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഈ അപമാനം മുഴുവൻ സഹിച്ചത്. അങ്ങനെയുള്ള എന്റെ ഭാര്യയെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്ത് വേറൊരു കല്യാണം കഴിക്കാൻ എന്നോട് പറയാൻ അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി?!”
അനൂപ് ആര്യയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആര്യ നിയന്ത്രണം വിട്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അവളുടെ രണ്ടു വർഷത്തെ സങ്കടവും ഭാരവും ആ കണ്ണീരിലൂടെ ഒലിച്ചുപോയി.
ഹാളിൽ വലിയൊരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ നിഴൽ പടർന്നു. ശാരദയ്ക്ക് തന്റെ തെറ്റ് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായി. ഒരു പെണ്ണായിരുന്നിട്ടും മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കാതെ, മകന്റെ ഭാഗത്താണ് തെറ്റെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകാതെ താൻ ചെയ്ത ക്രൂരത അവരെ വേട്ടയാടി.
ശാരദ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ആര്യയുടെ അടുക്കലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവർ ആര്യയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“മോളെ… ആര്യേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ വിവരമില്ലായ്മ കൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാ. ഈ അമ്മയ്ക്ക് തെറ്റ് പറ്റി. നീയൊരു പുണ്യവതിയാ മോളെ… എന്റെ മകന്റെ അഭിമാനം കാക്കാൻ നീ ഇത്രയും സഹിച്ചല്ലോ. ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഒത്തിരി വേദനിപ്പിച്ചു,” ശാരദ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് ആര്യയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
മാധവൻ നായരും അരികിലേക്ക് വന്നു ആര്യയുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു: “മോളെ, അച്ഛനും മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു. ഈ കാലത്ത് നിന്നെപ്പോലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കിട്ടിയത് ഞങ്ങളുടെ പുണ്യമാണ്. അനൂപിന് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല, അവന് ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനയും നല്ല ചികിത്സയും ഉണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാം ശരിയാകും.”
ഹരിയും പ്രീതയും ആര്യയോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ കാർമേഘങ്ങൾ മാറി പ്രകാശം പരന്നതുപോലെ തോന്നി. ആര്യ തന്റെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് അമ്മായിയമ്മയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അമ്മേ, അതൊന്നും സാരമില്ല. നിങ്ങൾ സത്യം അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. ഇനി നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കാം, ചികിത്സിക്കാം. എല്ലാം ശരിയാകും,” ആര്യ ഭാവിയേക്കുറിച്ച് പ്രത്യാശയോടെ പറഞ്ഞു.
അന്നു രാത്രി, എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ആ വീട് വീണ്ടും സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒളിച്ചുവെക്കലുകളില്ലാത്ത, കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളില്ലാത്ത ഒത്തുചേരൽ. തന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ അനൂപ് വീണ്ടും തോറ്റുപോയിരുന്നു, തോൽക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു തോൽവി.
✍️ആമി
