“അവൾ വെറുമൊരു വേശ്യയാണ് അരുൺ, നീ നിന്റെ ജീവിതമാണ് ഈ കളഞ്ഞുകുളിക്കുന്നത്!”
“വേശ്യ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ശരീരത്തിന്റെ വില പേശുന്നവൾ എന്നാണെങ്കിൽ അമ്മേ… ഈ ലോകത്ത് സ്വന്തം മനസ്സിനെ പണയം വെച്ച് ജീവിക്കുന്ന നമ്മളൊക്കെ ഏറിയോ കുറഞ്ഞോ ആ കൂട്ടത്തിൽ പെട്ടവർ തന്നെയാണ്.”
അരുണിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ശാന്തതയായിരുന്നു. ആ ശാന്തതയാണ് അവന്റെ അമ്മ മാലതിയമ്മയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്. താൻ വളർത്തി വലുതാക്കിയ, നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ അഭിമാനത്തോടെ തലയുയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ഒരു ജോലി വാങ്ങിയ മകൻ, നഗരത്തിലെ ചുവന്ന തെരുവുകളിലൊന്നിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടി തങ്ങളെയെല്ലാം തള്ളിപ്പറയുകയാണ്.
“നിനക്ക് വട്ടാണ്…” മാലതിയമ്മ തലയിൽ കൈവെച്ച് നിലത്തിരുന്നു.
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിലേക്കുള്ള ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് കൃത്യം രണ്ട് വർഷം പുറകിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.
രണ്ട് വർഷം മുമ്പ്, ഒരു ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗിന്റെ ഭാഗമായാണ് അരുൺ ആദ്യമായി ആ നഗരത്തിലെ ആഡംബര ഹോട്ടലിൽ എത്തുന്നത്. കൂട്ടുകാരും ബിസിനസ്സ് പങ്കാളികളുമായ ചിലരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയാണ് അവൻ അന്ന് രാത്രി അവിടെ തങ്ങിയത്. അവർ അവന് നൽകിയ ‘സമ്മാനം’ അതൊരു പെണ്ണായിരുന്നു.
മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ അകത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അരുൺ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ നഗരക്കാഴ്ചകൾ കാണുകയായിരുന്നു.
“ഞാൻ… വൈദേഹി.” ഒരു ചെറിയ കാൽച്ചിലമ്പിന്റെ ശബ്ദത്തോടെ അവൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. കടും ചുവപ്പ് നിറമുള്ള സാരി ധരിച്ച, കണ്ണുകളിൽ ഒരുപാട് കാർമേഘങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി. രൂപത്തിൽ അവൾ അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നുവെങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു യാന്ത്രികതയുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇരിക്കൂ,” അരുൺ കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
അവൾ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. സാധാരണയായി ഈ മുറികളിൽ എത്തുന്ന പുരുഷന്മാർ സംസാരിക്കാനല്ല സമയം കളയാറുള്ളത്.
“നിനക്ക് എത്ര വയസ്സുണ്ട് വൈദേഹി?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
“ഇരുപത്തിരണ്ട്,” അവൾ ബെഡിന്റെ കോണിലിരുന്ന് തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“ഈ പേര് നിന്റെ യഥാർത്ഥ പേരാണോ?”
“ഈ നരകത്തിൽ ആർക്കാണ് സാറേ സ്വന്തം പേരുള്ളത്? ഇവിടെ വരുമ്പോൾ പഴയതൊക്കെ നമ്മൾ പടിക്ക് പുറത്ത് ഉപേക്ഷിക്കണം. ഇത് വൈദേഹി… ജനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളവൾ.” അവളുടെ ചിരിയിൽ ഒരു തരം ആത്മപരിഹാസം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി അരുൺ അവളെ തൊട്ടില്ല. പകരം അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. ഒരു തുള്ളി മദ്യം പോലും കഴിക്കാതെ, പരസ്പരം കഥകൾ പറഞ്ഞു. വൈദേഹിയുടെ നാട് തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു ഉൾഗ്രാമമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ കടബാധ്യതകളും അനിയത്തിയുടെ പഠനവും ഒടുവിൽ ചതിക്കുഴിയിൽ വീഴ്ത്തിയ ഒരു കാമുകനുമാണ് അവളെ ഈ നഗരത്തിലെത്തിച്ചത്.
“സാറിന് എന്നോട് അറപ്പ് തോന്നുന്നില്ലേ?” രാത്രിയുടെ അവസാന യാമത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.
“എന്തിന്? നീ നിന്റെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. മോഷണം നടത്തുന്നില്ല, ആരെയും ചതിക്കുന്നില്ല. പിന്നെന്തിന് ഞാൻ നിന്നെ വെറുക്കണം?” അരുണിന്റെ ആ വാക്കുകൾ വൈദേഹിയുടെ ഉള്ളിൽ അതുവരെ ആരും തൊടാത്ത ഒരിടത്താണ് ചെന്നുതൊട്ടത്. ആരും അവളോട് അത്രയും ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അരുണിന് വൈദേഹിയെ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ഒരു ലഹരിയായി അവന്റെ മനസ്സിൽ പടരുകയായിരുന്നു. ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം അവൻ വീണ്ടും അവളെ തേടി ആ നഗരത്തിലെത്തി. ഇത്തവണ ഹോട്ടലിലല്ല, അവൾ താമസിക്കുന്ന, നഗരത്തിന്റെ ഒരു ഇടുങ്ങിയ കോണിലുള്ള ഫ്ലാറ്റിലാണ് അവൻ എത്തിയത്.
വാതിൽ തുറന്ന വൈദേഹി അവനെ കണ്ട് ഞെട്ടിപ്പോയി. മേക്കപ്പില്ലാത്ത, സാധാരണ ഒരു ചുരിദാർ ധരിച്ച വൈദേഹിയെയാണ് അരുൺ അവിടെ കണ്ടത്.
“അരുൺ സാർ… നിങ്ങളെന്താ ഇവിടെ?” അവൾ പരിഭ്രമിച്ചു.
“നിന്നെ കാണാൻ വന്നതാണ് വൈദേഹി. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്.” അരുൺ അകത്തേക്ക് കയറി.
ആ ചെറിയ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ കൃഷ്ണവിഗ്രഹവും അതിന് മുന്നിൽ കത്തുന്ന ഒരു നിലവിളക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ട് അരുൺ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“നീ ഇപ്പോഴും പ്രാർത്ഥിക്കാറുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“പാപികളാണെന്ന് കരുതി പ്രാർത്ഥിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ സാറേ? ഉള്ളിൽ ഒരു പേടിയാണ്, എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ നരകം അവസാനിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ.” അവൾ അവന് ചായ എടുത്തു നൽകി.
“എങ്കിൽ ആ പ്രതീക്ഷ ഇന്ന് യാഥാർത്ഥ്യമാവുകയാണ് വൈദേഹി. നീ ഈ പണി നിർത്തണം. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കാം.” അരുൺ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
വൈദേഹി ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് കൈകൾ പിൻവലിച്ചു. “സാറിന് ഭ്രാന്താണ്! ഞാൻ ആരാണെന്ന് സാറിന് അറിയില്ല. എന്റെ ശരീരം വിറ്റാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. ഈ കൈകളിൽ പിടിക്കാൻ സാറിനെപ്പോലെയുള്ള മാന്യന്മാർക്ക് യോഗ്യതയില്ല.”
“യോഗ്യത തീരുമാനിക്കുന്നത് സമൂഹമല്ല വൈദേഹി, എന്റെ മനസ്സാണ്. എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്. അതൊരു വേശ്യയോടുള്ള ദയയല്ല, ഒരു പെണ്ണിനോടുള്ള പ്രണയമാണ്.” അരുണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സത്യസന്ധതയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. “വേണ്ട സാറേ… എന്നെ കൂടുതൽ മോഹിപ്പിക്കരുത്. ഈ ചതുപ്പിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. ഇവിടുത്തെ ലോബികൾ, എന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഭായ്… അവർ എന്നെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല. സാറിന്റെ ജീവനും അപകടത്തിലാകും.”
വൈദേഹിയുടെ മുന്നറിയിപ്പുകൾ അരുൺ കാര്യമാക്കിയില്ല. അവൻ അവളെ ആ നഗരത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ വിചാരിച്ചത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. വൈദേഹിയെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ‘റഫീഖ് ഭായ്’ എന്ന ഗുണ്ട അരുണിന്റെ ഓഫീസിലെത്തി അവനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
“അരുൺ സാബേ… പരസ്ത്രീ ബന്ധമൊക്കെ കൊള്ളാം. പക്ഷെ നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് സാധനങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കാൻ നോക്കിയാൽ കളി മാറും. അവൾക്ക് വലിയ ഡിമാൻഡുള്ള സമയമാണിത്. അവളെ കൊണ്ടുപോകണമെങ്കിൽ അഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ എനിക്ക് തരണം.” റഫീഖ് മേശപ്പുറത്ത് തട്ടി പറഞ്ഞു.
“അവൾ ഒരു സാധനമല്ല, മനുഷ്യനാണ്. പണം ഞാൻ തരാം. ഇനി അവളുടെ നിഴൽ പോലും നീ തുടരരുത്.” അരുൺ തന്റെ സമ്പാദ്യത്തിൽ നിന്നും ലോണിൽ നിന്നുമായി അഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ ഒപ്പിച്ചു റഫീഖിന് നൽകി.
അങ്ങനെ വൈദേഹി ആ നരകത്തിൽ നിന്നും മോചിതയായി. അരുൺ അവൾക്കായി നഗരത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് ഒരു ചെറിയ വീട് വാടകയ്ക്കെടുത്തു. അവൾക്ക് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു.
ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ വൈദേഹിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ കാൽച്ചിലമ്പിന്റെ ശബ്ദത്തിന് പകരം പ്രകൃതിയുടെ ശാന്തത. ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ പുരുഷന്മാരുടെ കാമാതുരമായ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം പച്ചപ്പ്.
“എനിക്ക് ഇതൊരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു അരുൺ,” ഒരു വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ അവൾ അവനെ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിക്കാറില്ലായിരുന്നു.
“ഇത് സ്വപ്നമല്ല വൈദേഹി, നിന്റെ പുതിയ ജീവിതമാണ്. ഇനി നീ പഴയതൊന്നും ഓർക്കരുത്.” അരുൺ അവളോട് ചേർന്നിരുന്നു.
“പക്ഷെ അരുൺ… നിന്റെ കുടുംബം? അവർ എന്നെ സ്വീകരിക്കുമോ? ഒരു വേശ്യയെ മരുമകളായി സ്വീകരിക്കാൻ ഏത് അമ്മയ്ക്കാണ് കഴിയുക?” അവളുടെ ചോദ്യം അരുണിനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി.
അവൻ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകിയില്ല, പകരം അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഉള്ളിൽ അവൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ ഭയം തന്നെയാണ് പിന്നീട് സത്യമായി ഭവിച്ചതും. അരുണിന്റെ വീട്ടുകാർ ഈ വിവരമറിഞ്ഞ് അവനെ തേടിയെത്തുകയും വലിയ വഴക്കിൽ കലാശിക്കുകയും ചെയ്തത്.
തന്റെ കുടുംബം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും അരുൺ വൈദേഹിയെ കൈവിട്ടില്ല. അവൻ അവളോടൊപ്പം ആ വാടകവീട്ടിൽ താമസം തുടങ്ങി. അവർ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. നിയമപരമായി വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് വൈദേഹിക്ക് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തണമെന്നായിരുന്നു അരുണിന്റെ ആഗ്രഹം. അവൾ പണ്ട് കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്നതാണ്. അരുണിന്റെ സഹായത്തോടെ അവൾ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കോഴ്സ് പൂർത്തിയാക്കി.
ഒരു ദിവസം വൈദേഹിക്ക് ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ ഡാറ്റാ എൻട്രി ഓപ്പറേറ്ററായി ജോലി ലഭിച്ചു. ആ ദിവസം അവർ വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
“അരുൺ, ഞാൻ ആദ്യമായി അധ്വാനിച്ച് ഉണ്ടാക്കാൻ പോകുന്ന പണമാണിത്. എനിക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷമാകുന്നു.” അവൾ അരുണിന് മധുരം നൽകി.
“ഇതാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം വൈദേഹി. ഇനി ആർക്കും നിന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയില്ല.” അരുൺ അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു.
എന്നാൽ വിധി വീണ്ടും അവരെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു. വൈദേഹി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഓഫീസിൽ അരുണിന്റെ പഴയൊരു സുഹൃത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വൈദേഹിയെ പണ്ട് ഹോട്ടലിൽ വെച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ വിവരം ഓഫീസിലെല്ലാവരോടും പറയുകയും മാനേജറോട് പരാതിപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിൽ എത്തിയ വൈദേഹിയെ മാനേജർ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വിളപ്പിച്ചു.
“തന്റെ പാസ്റ്റ് ഞങ്ങൾക്ക് അറിവില്ലായിരുന്നു വൈദേഹി. ഞങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ റെപ്യൂട്ടേഷനെ ബാധിക്കുന്ന ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് അനുവദിക്കാൻ കഴിയില്ല. താൻ ഇന്ന് തന്നെ റിസൈൻ ചെയ്യണം.” മാനേജരുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഈയ്യം ഉരുക്കി ഒഴിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു.
“സർ… ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആ ജീവിതമൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്. എനിക്ക് ജീവിക്കണം സാർ…” അവൾ കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു.
“അതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കാം, പക്ഷെ സമൂഹം ഇത് അംഗീകരിക്കില്ല. താൻ പൊയ്ക്കോളൂ.”
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വീട്ടിലെത്തിയ വൈദേഹിയെ കണ്ട് അരുണിന്റെ നെഞ്ച് തകർന്നു. കാര്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ അവന് കടുത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. അവൻ ആ ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി.
“വേണ്ട അരുൺ!” വൈദേഹി അവനെ തടഞ്ഞു. “അവർ പറഞ്ഞതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? എന്റെ ശരീരത്തിൽ പുരണ്ട ആ കറ എത്ര കഴുകിയാലും പോവില്ല. ഭൂതകാലം ഒരു നിഴൽ പോലെ എന്നെ പിന്തുടരും. നീ നിന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് വേണ്ടി കളയരുത്. എന്നെ പഴയ ഇടത്തേക്ക് തന്നെ വിട്ടേക്കൂ.”
“ഒരിക്കലുമില്ല വൈദേഹി! അവർക്ക് നിന്റെ ശരീരത്തെ മാത്രമേ അറിയൂ, നിന്റെ മനസ്സിനെ അറിയില്ല. നമ്മൾ ഈ നഗരം വിടുന്നു. നമ്മളെ ആർക്കും അറിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് നമ്മൾ പോകും.” അരുൺ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അവർ ആ നഗരത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. കേരളത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്കാണ് അവർ മാറിയത്. അവിടെ അരുൺ ഒരു ചെറിയ കൺസൾട്ടൻസി സ്ഥാപനം തുടങ്ങി. വൈദേഹി വീട്ടിലിരുന്ന് തന്നെ ചെയ്യാവുന്ന ചില ഓൺലൈൻ ജോലികൾ കണ്ടെത്തി.
അവിടെ അവരെ ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. നാട്ടുകാർക്ക് അവർ സ്നേഹസമ്പന്നരായ ഒരു ദമ്പതികളായിരുന്നു. വൈദേഹി അവിടുത്തെ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവങ്ങളിലും അയൽപക്കത്തെ ചടങ്ങുകളിലും സജീവമായി പങ്കെടുത്തു. അവൾക്ക് ചുറ്റും ഒരുപാട് കൂട്ടുകാരികളുണ്ടായി.
ഒരു ദിവസം വൈദേഹി അരുണിനോട് പറഞ്ഞു, “അരുൺ, എനിക്ക് ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷമാണ് ഇത്രയും സമാധാനം തോന്നുന്നത്. ആരും എന്നെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടുന്നില്ല, ആരും എന്നെ വിലയിരുത്തുന്നില്ല.”
“ഇതാണ് നീ അർഹിക്കുന്ന ജീവിതം വൈദേഹി,” അരുൺ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വൈദേഹി ഗർഭിണിയാണെന്ന വിവരം അവരെ കൂടുതൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരാൻ പോകുന്ന പുതിയ അതിഥിയെ വരവേൽക്കാൻ അവർ കാത്തിരുന്നു. അരുൺ തന്റെ അമ്മയെ വിളിച്ച് ഈ വിവരമറിയിച്ചു. പേരക്കുട്ടി ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മാലതിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ മാതൃത്വം ഉണർന്നു. അവർ അരുണിനെയും വൈദേഹിയെയും കാണാൻ വരാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു.
അമ്മ വരുന്ന ദിവസം അരുണും വൈദേഹിയും വലിയ ഒരുക്കങ്ങളിലായിരുന്നു. വൈദേഹി അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വിഭവങ്ങളൊക്കെ പാകം ചെയ്തു.
മാലതിയമ്മ വീട്ടിലെത്തി. വാതിൽ തുറന്ന വൈദേഹിയെ അവർ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ പ്രകാശം, കണ്ണുകളിലെ ഭയമില്ലായ്മ, ഒപ്പം ഗർഭിണിയായതിന്റെ ആ ഒരു ചന്തം… ഒരു വേശ്യയുടെ യാതൊരു ലക്ഷണങ്ങളും അവളിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മാലതിയമ്മ വൈദേഹിയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു. “എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി മോളേ… അരുൺ അന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എനിക്ക് ഇപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. നീ എന്റെ മകന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അവന് നല്ലൊരു ജീവിതം നൽകുകയാണ് ചെയ്തത്.”
വൈദേഹിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവൾ അമ്മയുടെ കാലിൽ വീണു അനുഗ്രഹം വാങ്ങി.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അവരുടെ മകൾ ‘ആരതി’ക്ക് അഞ്ച് വയസ്സായപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു, “അമ്മേ, അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും പ്രണയകഥ എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരുമോ?”
വൈദേഹി അരുണിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അരുൺ മകളെ മടിയിലിരുത്തി പറഞ്ഞു:
“അതൊരു വലിയ കഥയാണ് മോളേ… ഇരുട്ടിൽ പെട്ടുപോയ ഒരു മാലാഖയെ ഒരു സാധാരണക്കാരൻ കണ്ടെത്തിയ കഥ. ലോകം അവളെ കൊള്ളരുതാത്തവൾ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അവളെ ‘തന്റെ ജീവൻ’ എന്ന് വിളിച്ചു. കാരണം, സ്നേഹത്തിന് മനുഷ്യന്റെ ഭൂതകാലമല്ല പ്രധാനം, വർത്തമാനകാലവും അവർ ഒന്നിച്ചു പടുത്തുയർത്തുന്ന ഭാവികാലവുമാണ് പ്രധാനം.”
✍️ആമി
