കല്യാണത്തിന് കൃത്യം രണ്ടാഴ്ച ബാക്കി നിൽക്കെയാണ് വിവേകിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ആ മെസ്സേജ് വന്നത്. അത് ‘സ്നേഹ’യിൽ നിന്നായിരുന്നു.…

“എടോ… എനിക്ക് ഇതുവരെ ഒരു ലൈനും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ താൻ വിശ്വസിക്കുമോ?”

അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ വിവേക് ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ, കാപ്പിക്കപ്പിലെ പതയിലേക്ക് നോക്കി അഞ്ജലി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിലെ ആ തിരക്കുള്ള കഫേയിൽ, തങ്ങളുടെ കല്യാണാലോചനയുടെ ഭാഗമായി ആദ്യമായി തനിച്ചു സംസാരിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.

“വിശ്വസിക്കാൻ കുറച്ച് പാടാണ്. ഈ കാലത്ത്, പ്രത്യേകിച്ചും ഐടി ഫീൽഡിൽ ഒക്കെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരു ക്രഷ് പോലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് പറയുന്നത്…” അഞ്ജലി ബാക്കി പൂരിപ്പിച്ചില്ല.

“സത്യമാണ് അഞ്ജലി. പുസ്തകങ്ങളും യാത്രകളും സിനിമായും ഒക്കെയായിരുന്നു എന്റെ ലോകം. പ്രണയിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി. വീട്ടുകാർ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. എനിക്ക് തന്നോട് ഒരു കാര്യം മാത്രമേ പറയാനുള്ളൂ, എന്റെ ജീവിതം ഒരു ക്ലീൻ സ്ലേറ്റ് ആണ്. അവിടെ ആദ്യമായി എഴുതപ്പെടുന്ന പേര് തന്റേതാകണം എന്ന് എനിക്കുണ്ട്.”

വിവേകിന്റെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത കണ്ട് അഞ്ജലിക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി. അവൾ മെല്ലെ തലയുയർത്തി വിവേകിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “എന്റെ കാര്യവും വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല വിവേക്. പഠനവും കരിയറും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രണയത്തിനൊന്നും സ്പേസ് കിട്ടിയില്ല. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ ബോട്ടിലെ യാത്രക്കാരാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”

അന്ന് ആ കഫേയിൽ നിന്ന് പിരിയുമ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പങ്കാളി ഒരു ‘ശുദ്ധ പാവം’ ആണല്ലോ എന്ന ആശ്വാസം. വിവാഹനിശ്ചയം ഗംഭീരമായി നടന്നു. അടുത്ത മാസം കല്യാണം.

കല്യാണത്തിന് കൃത്യം രണ്ടാഴ്ച ബാക്കി നിൽക്കെയാണ് വിവേകിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ആ മെസ്സേജ് വന്നത്. അത് ‘സ്നേഹ’യിൽ നിന്നായിരുന്നു. വിവേകിന്റെ ഔദ്യോഗികമായ ‘ഇല്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞ ലിസ്റ്റിലെ ഒന്നാമത്തെ പേര്. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി വിവേകിന്റെ ജീവിതത്തിലെ രഹസ്യ കാമുകി.

“വിവേക്, കല്യാണത്തിന് മുൻപ് നമുക്ക് അവസാനമായി ഒന്ന് കാണണ്ടേ? എനിക്കറിയാം നീ ബിസിയാണെന്ന്. പക്ഷെ ഇത് നമ്മുടെ ലാസ്റ്റ് മീറ്റിംഗ് ആണ്. കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ ഹോട്ടലിൽ ഞാൻ റൂം ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ശനിയാഴ്ച നീ വരണം.”

വിവേക് ഒന്ന് പതറി. അഞ്ജലിയോട് പറഞ്ഞ കള്ളം അവനെ വേട്ടയാടി. പക്ഷെ സ്നേഹയെ കാണാതിരിക്കാൻ അവന് കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു ‘ഫൈനൽ ഗുഡ്‌ബൈ’ പറഞ്ഞു പിരിയാം എന്ന് അവൻ സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു.

അതേസമയം, അഞ്ജലിയുടെ ഫോണിലും ഒരു കോൾ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ‘സീക്രട്ട് എക്സ്’ അരുൺ ആയിരുന്നു അത്.

“അഞ്ജലി, നീ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് കരുതി എന്നെ ഇങ്ങനെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. നമുക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം. സാറ്റർഡേ കൊച്ചിയിൽ വരാൻ പറ്റുമോ? ഒരു ദിവസം… ജസ്റ്റ് വൺ ഡേ. അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ നിന്റെ ലൈഫിൽ ഉണ്ടാവില്ല.”

അഞ്ജലി ആലോചിച്ചു. വിവേകിനെപ്പോലെ ഒരു പാവം മനുഷ്യനെ പറ്റിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. പക്ഷെ അരുണുമായുള്ള ബന്ധം ഒരു തടസ്സമില്ലാതെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഈ കൂടിക്കാഴ്ച അത്യാവശ്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. വീട്ടിൽ ‘ഫ്രണ്ടിന്റെ ബാച്ചിലറേറ്റ് പാർട്ടി’ എന്ന് നുണ പറഞ്ഞ് അവൾ അനുവാദം വാങ്ങി.

ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് രണ്ട് മണി.
കൊച്ചിയിലെ പ്രശസ്തമായ ആ ലക്ഷ്വറി ഹോട്ടലിന്റെ റിസപ്ഷനിൽ വിവേക് എത്തി. കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് വെച്ച്, മുഖം പരമാവധി മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചാണ് അവൻ നിൽക്കുന്നത്. സ്നേഹ നേരത്തെ തന്നെ എത്തി റൂം എടുത്തിരുന്നു. റൂം നമ്പർ 404.

വിവേക് അഞ്‌ജലിക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് ഇട്ടു “എവിടെയാണ്??”
“ഷോപ്പിംഗ്. കല്യാണസാരി എടുക്കാൻ നിക്കുന്നു.” അഞ്ജലി റിപ്ലൈ കൊടുത്തു.

ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്തുള്ള കൗണ്ടറിൽ ഒരു പരിചിത രൂപം വിവേക് ശ്രദ്ധിച്ചത്. നീല നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ, തോളിൽ ഒരു സൈഡ് ബാഗ്. അത് അഞ്ജലിയല്ലേ?

വിവേക് ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ മാസ്ക് ശരിയാക്കി മുഖം തിരിച്ചു. ‘അല്ല, അവൾ ഈ സമയത്ത് ഇവിടെ വരാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. പാവം കുട്ടി ഇപ്പോഴല്ലേ തനിക്ക് മെസ്സേജ് ഇട്ടത്. കല്യാണത്തിന് സാരി എടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരിക്കും.’ അവൻ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു.

അതേസമയം അഞ്ജലിയും വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളത്തിലായിരുന്നു. അരുൺ റൂം നമ്പർ 405-ൽ ഉണ്ടെന്ന് മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടുണ്ട്. അവൾ ഷാൾ തലയിലൂടെ ഇട്ട് മുഖം മറച്ച് ലിഫ്റ്റിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. വിവേകും അതേ ലിഫ്റ്റിലുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കാതിരിക്കാൻ ഫോണിൽ തോണ്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.

ലിഫ്റ്റ് നാലാം നിലയിൽ നിന്നു. രണ്ടുപേരും പുറത്തിറങ്ങി. വിവേക് ഇടത്തോട്ട് നടന്നു, അഞ്ജലി വലത്തോട്ട്. പക്ഷെ വിധിക്ക് മറ്റൊന്നായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

സ്നേഹ റൂം നമ്പർ 404-ന്റെ വാതിൽ തുറന്നു നിന്നു. വിവേക് അകത്തേക്ക് കയറി. സ്നേഹ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഐ മിസ്സ്ഡ് യു വിവേക്!”

അപ്പുറത്ത് 405-ൽ അരുൺ അഞ്ജലിയെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്നതും അരുൺ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ സ്വീകരിച്ചു.

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞു. ഹോട്ടലിലെ ഫയർ അലാറം പെട്ടെന്ന് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇടനാഴിയിൽ ബഹളമായി. “എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങൂ, ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ട് ആണ്!” ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാർ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പരിഭ്രമിച്ച സ്നേഹയും വിവേകും മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഓടി. അതേ സമയം തന്നെ അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് അഞ്ജലിയും അരുണും പുറത്തിറങ്ങി.

നാടിനെ നടുക്കുന്ന ആ നിമിഷം അവിടെ സംഭവിച്ചു.

നാലാം നിലയിലെ ആ ഇടനാഴിയിൽ, നാല് പേരും മുഖാമുഖം നിന്നു. വിവേകിന്റെ കൈ സ്നേഹയുടെ തോളിലായിരുന്നു. അഞ്ജലി അരുണിന്റെ കൈ മുറുക്കി പിടിച്ചിരുന്നു.

കുറച്ചു സെക്കന്റുകൾ നിശബ്ദത. ഫയർ അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാത്ത വിധം അവരുടെ ഉള്ളിൽ ബോംബ് പൊട്ടി.

വിവേക് പതുക്കെ അഞ്ജലിയെ നോക്കി. അഞ്ജലി വിവേകിനെയും.

“ക്ലീൻ സ്ലേറ്റ്?” അഞ്ജലി പതുക്കെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസവും ഞെട്ടലും കലർന്നിരുന്നു.

വിവേക് വിക്കി. “അത്… അഞ്ജലി… ഇത് സ്നേഹ, എന്റെ ഒരു… കസിൻ ആണ്. അതെ, കസിൻ!”

സ്നേഹ വിവേകിനെ നോക്കി ഒന്ന് കടുപ്പിച്ചു നോക്കി. “കസിനോ? വിവേക്, നീ എന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണ് പറയുന്നത്?”

അഞ്ജലി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “അപ്പോൾ കസിൻസുമായിട്ടാണോ നീ ഹോട്ടലിൽ റൂം എടുക്കാറുള്ളത്? കൊള്ളാം വിവേക്, നിന്റെ ആത്മാർത്ഥത സമ്മതിക്കണം.”

വിവേക് പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചടിച്ചു. “അപ്പോൾ ഇവനാരാ? നിന്റെ കല്യാണത്തിന് സാരി സെലക്ട് ചെയ്യാൻ വന്ന അസിസ്റ്റന്റ് ആണോ?”

അരുൺ ഇടയിൽ കയറി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “നോക്കൂ, ഞാൻ അരുൺ. ഞങ്ങൾ വെറുതെ ഒന്ന്…”

“നീ മിണ്ടരുത്!” വിവേകും അഞ്ജലിയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ അലറി.

ഹോട്ടലിലെ ആ ബഹളത്തിനിടയിലും അവർ അവിടെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ലോഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. സ്നേഹയും അരുണും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. വിവേകും അഞ്ജലിയും പരസ്പരം തീപാറുന്ന കണ്ണുകളോടെ നോക്കി.

“എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല വിവേക്. ‘പ്രണയിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല’, ‘യാത്രകളും പുസ്തകങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു ലോകം’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്നെ സെന്റി അടിച്ചത് ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വരുന്നത്.” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.

“നീയും ഒട്ടും മോശമല്ലല്ലോ അഞ്ജലി. ‘രണ്ടുപേരും ഒരേ ബോട്ടിലെ യാത്രക്കാരാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി നീ വലിയ സതിയാണെന്ന്. ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി ആ ബോട്ടിന് നല്ല പച്ചനിറമാണെന്ന്!”

സ്നേഹ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. “വിവേക്, എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഇവർക്ക് തമ്മിൽ കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട് എന്ന്. നീ നിന്റെ ക്ലീൻ സ്ലേറ്റ് മാറ്റാൻ നോക്ക്. ഞാൻ പോകുന്നു.” അവൾ അവിടുന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.

അരുണും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. “അഞ്ജലി, കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കാണാം എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. ഗുഡ് ലക്ക്!” അവനും സ്ഥലം വിട്ടു.

ഇപ്പോൾ അവിടെ വിവേകും അഞ്ജലിയും മാത്രം. രണ്ടുപേരും തല കുനിച്ചിരുന്നു. ഒരു വലിയ കള്ളം പൊളിഞ്ഞതിന്റെ ചമ്മലും, അതേസമയം തന്നെ ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയ ആശ്വാസവും അവർക്ക് തോന്നി.

കുറേ നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം വിവേക് പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “എത്ര കാലമായി?”

“മൂന്ന് വർഷം. നിനക്കോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.

“നാല്. പക്ഷെ സത്യമായിട്ടും എനിക്ക് നിന്നോട് അത് പറയാൻ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ വീട്ടുകാർ ഉറപ്പിച്ച ഒരു ബന്ധം, നീ എന്നെ കുറിച്ച് എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന പേടിയായിരുന്നു.”

അഞ്ജലി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. “എനിക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു പ്രശ്നം. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു അല്ലെ? ഒരു മാന്യന്റെയും മാന്യതയുള്ള പെണ്ണിന്റെയും വേഷം.”

വിവേക് പതുക്കെ ചിരിച്ചു. “സത്യത്തിൽ ഇപ്പോൾ നല്ല ആശ്വാസം തോന്നുന്നു. ഇനി നമുക്ക് നുണ പറയേണ്ടല്ലോ. നീ ഇപ്പോഴും അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല വിവേക്. അത് അവസാനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇന്ന് വന്നത്. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒരു എൻഡിംഗ് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രം. നിന്റെ കാര്യമോ?”

“സ്നേഹയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു ഇത് നമ്മുടെ അവസാന കൂടിക്കാഴ്ചയാണെന്ന്. അവളും അത് അംഗീകരിച്ചതാണ്.”

വിവേക് അഞ്ജലിയുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. “നമുക്ക് ഈ കല്യാണം വേണ്ടെന്ന് വെക്കണോ? അതോ ഈ ‘ക്ലീൻ അല്ലാത്ത’ സ്ലേറ്റിൽ പുതിയതായി എന്തെങ്കിലും എഴുതണോ?”

അഞ്ജലി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്ക് നോക്കി. “നുണ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന ബന്ധത്തേക്കാൾ നല്ലത്, സത്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന ബന്ധമല്ലേ വിവേക്? നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മോശക്കാരാണെന്ന് ഇപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കും അറിയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പരസ്പരം വിരൽ ചൂണ്ടാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല.”

വിവേക് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. “ശരിയാണ്. ഒരു പെർഫെക്റ്റ് പാർട്ണറെക്കാൾ നല്ലത്, നമ്മളെപ്പോലെ കുറച്ച് കുഴപ്പങ്ങളുള്ള, അത് തുറന്നു പറയാൻ ധൈര്യമുള്ള ഒരാളായിരിക്കും.”

അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിച്ചു. “പക്ഷെ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾ തമ്മിൽ നുണകൾ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല.”

“പ്രോമിസ്. ക്ലീൻ സ്ലേറ്റ് അല്ലെങ്കിലും, നമുക്ക് ഇതൊരു പുതിയ തുടക്കമാക്കാം.”

അവർ ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. കാറിൽ കയറുമ്പോൾ വിവേക് ചോദിച്ചു, “അപ്പോൾ നമുക്ക് ആ പഴയ കഫേയിലേക്ക് തന്നെ പോയാലോ? ഇത്തവണ കുറച്ച് സത്യങ്ങൾ കുടിക്കാം.”

അഞ്ജലി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി. കള്ളങ്ങളിൽ കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു കൊട്ടാരം തകർന്നുവീണപ്പോൾ, സത്യത്തിന്റെ ഉറപ്പുള്ള മണ്ണിൽ അവർ പുതിയൊരു ജീവിതം പണിയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

കല്യാണത്തിന് മുൻപ് അവർക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം ആ ‘കൈയോടെ പിടിക്കപ്പെടൽ’ ആയിരുന്നു എന്ന് അവർക്ക് പിന്നീട് തോന്നി. കാരണം, നുണകളുടെ ഭാരമില്ലാതെ അവർക്ക് പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വിവേകിന്റെയും അഞ്ജലിയുടെയും കല്യാണം ഗംഭീരമായി നടന്നു. ഇന്നും അവരുടെ ബെഡ്റൂമിലെ ചുവരിൽ ഒരു ഫ്രെയിം ചെയ്ത ഫോട്ടോയുണ്ട്. അത് മറ്റൊന്നുമല്ല, ഹോട്ടൽ ‘ഗ്രാൻഡ് പാരഡൈസിലെ’ ആ നാലാം നിലയിലെ ഇടനാഴിയുടെ ഫോട്ടോയാണ്.

ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അവർ പറയും, “ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം തുടങ്ങിയത് ആ നാലാം നിലയിലെ 404-നും 405-നും ഇടയിലുള്ള ദൂരത്തിൽ നിന്നാണ്!”

സത്യം ചിലപ്പോൾ കയ്പ്പുള്ളതായിരിക്കും, പക്ഷെ അത് നൽകുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റൊന്നിനും നൽകാൻ കഴിയില്ല എന്ന വലിയ പാഠം അവർ ആ ദിവസം പഠിച്ചു. പ്രണയമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയവർ, ഒടുവിൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്രണയിതാക്കളായി മാറി. കാരണം, അവരുടെ ഇടയിൽ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ രഹസ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല.

വിവേക് ഇപ്പോൾ പതുക്കെ അഞ്ജലിയുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിക്കും, “എടോ… എനിക്ക് നിന്നെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെയും ഇഷ്ടമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ താൻ വിശ്വസിക്കുമോ?”

അഞ്ജലി കണ്ണിറുക്കി ചിരിക്കും. “ഇത്തവണ ഞാൻ വിശ്വസിക്കാം വിവേക്. കാരണം, നിന്റെ കള്ളത്തരങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ ലൈവ് ആയി കണ്ടതല്ലേ!”

രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ കള്ളത്തരങ്ങളുടെ ചമ്മലില്ലായിരുന്നു, പകരം പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

✍️പ്രവീണ കൃഷ്ണ