“പെണ്ണെന്നു വച്ചാൽ പെറ്റമ്മയ്ക്ക് പോലും ഭാരമാടാ… അതുകൊണ്ട് ഇവളെയങ്ങ് കെട്ടിച്ചു വിട്ടാൽ എന്റെ തലയിലെ ഒരു വലിയ ചുമടാണ് ഇറക്കി വയ്ക്കുന്നത്!”
ചായക്കടയുടെ തിണ്ണയിലിരുന്ന് അപ്പുക്കുട്ടൻ നായർ തന്റെ സുഹൃത്ത് മാധവനോട് പരുഷമായ സ്വരത്തിൽ അത് പറയുമ്പോൾ, തൊട്ടപ്പുറത്തെ അടുക്കളയിൽ ചായ തിളപ്പിക്കുന്ന പാത്രത്തിന്റെ പുകയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു പത്തൊൻപതുകാരിയായ അരുണിമ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു പുതിയ അറിവായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്. ജനിച്ച അന്നുതൊട്ട് കേൾക്കുന്നതാണ്. താനൊരു ഭാരമാണ്, വേണ്ടാത്തവളാണ് എന്ന ചിന്ത അവളുടെ മനസ്സിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു.
അരുണിമയുടെ വീട് ഒരു സാധാരണ ഇടത്തരം വീടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവിടെ അവൾക്ക് ലഭിച്ച പരിഗണന വളരെ താഴെയായിരുന്നു. അവൾക്കൊരു അനിയനുണ്ടായിരുന്നു—അർജുൻ. അർജുൻ വീട്ടിലെ രാജകുമാരനായിരുന്നു. അവൻ എന്ത് ചോദിച്ചാലും അപ്പൊത്തന്നെ സാധിച്ചുകൊടുക്കുന്ന അമ്മ ശാരദ, അരുണിമയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ വസ്ത്രം ചോദിച്ചാൽ പോലും മുഖം തിരിക്കും.
“അവനിനി വലിയ നിലയിൽ എത്തേണ്ടവനാ, അവന് നല്ല പഠിപ്പും സൗകര്യവും വേണം. നീയിപ്പോ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞില്ലേ, ഇനിയിപ്പോ കോളേജിൽ പോയി വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥയൊന്നും ആകേണ്ട. ഏതെങ്കിലും ഒരു നല്ല ആലോചന വന്നാൽ കെട്ടിച്ച് വിടണം. അതാ ഈ വീടിന് നല്ലത്,” ശാരദ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കുന്ന സമയത്ത് അർജുൻ തനിക്ക് പുതിയൊരു ബൈക്ക് വേണമെന്ന് വാശിപിടിച്ചു.
“അച്ഛാ, കോളേജിൽ പോകാൻ എനിക്കൊരു ബൈക്ക് വേണം. കൂട്ടുകാരെല്ലാം വണ്ടിയിലാണ് വരുന്നത്,” അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“അതിനെന്താടാ, നാളെത്തന്നെ നമുക്ക് ഷോറൂമിൽ പോയി നോക്കാം,” അപ്പുക്കുട്ടൻ നായർ സ്നേഹത്തോടെ മകന്റെ തലയിൽ തലോടി.
അത് കേട്ടപ്പോൾ അരുണിമ പതിയെ ചോദിച്ചു, “അച്ഛാ, എനിക്ക് ഡിഗ്രിക്ക് ചേരാൻ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഫീസ് അടക്കാൻ നാളെയാണ് അവസാന തീയതി. ഇപ്പോൾ തന്നെ രണ്ട് വർഷം വെറുതെ പോയി …”
അവൾ പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ ശാരദ ഇടപെട്ടു, “നീയിനി എന്ത് പഠിക്കാനാടി? നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചു വലിയ കളക്ടറാക്കാൻ ഇവിടെ പണമില്ല. അനിയന് കോളേജിൽ പോകാൻ വണ്ടി വേണം. നിന്റെ പഠിത്തമൊക്കെ ഇതോടെ നിർത്താം. നിനക്കൊരു ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്. പയ്യൻ ഗൾഫിലാണ്, നല്ല കുടുംബം. വരുന്ന ഞായറാഴ്ച്ച അവർ പെണ്ണുകാണാൻ വരും.”
അരുണിമയുടെ നെഞ്ച് തകർന്നു. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം ആ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ കരിഞ്ഞുപോയി. സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും തന്നെ ഒരു ബാധ്യതയായി കണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. കരയാൻ പോലും അവൾക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കരഞ്ഞാൽ “ലക്ഷണം കെട്ടവൾ” എന്ന ചീത്തവിളി കേൾക്കേണ്ടി വരും.
പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങുകൾ നടന്നു. വരുൺ എന്നായിരുന്നു ചെറുക്കന്റെ പേര്. കാണാൻ നല്ല ഗാംഭീര്യമുള്ള ചെറുപ്പക്കാരൻ. ഗൾഫിൽ നല്ലൊരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. വരുണിന്റെ കൂടെ അച്ഛൻ രാഘവനും അമ്മ സുമിത്രയും വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പെണ്ണുകാണലിനിടയിൽ വരുൺ അരുണിമയോട് തനിയെ സംസാരിക്കാൻ അനുവാദം ചോദിച്ചു. അവർ വീടിന്റെ വരാന്തയിലേക്ക് മാറി നിന്നു. അരുണിമ ഭയത്തോടെയും വിഷമത്തോടെയും തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. തന്റെ വീട്ടുകാർ തന്നെ ഭാരമായി കണ്ട് ഒഴിവാക്കുകയാണെന്ന സത്യം വരുണിനോട് എങ്ങനെ പറയുമെന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചു.
“അരുണിമയ്ക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണോ?” വരുൺ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
അരുണിമ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. സമ്മതമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ തന്നെ ജീവനോടെ വെക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി. ആ മുഖത്തെ ഭയവും സങ്കടവും വരുൺ ശ്രദ്ധിച്ചുവെങ്കിലും അവളൊന്നും തുറന്നുപറയാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ കൂടുതൽ നിർബന്ധിച്ചില്ല.
വിവാഹം വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നിശ്ചയിച്ചു. പത്തൊൻപതാം വയസ്സിൽ, ജീവിതം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുൻപ് അരുണിമയുടെ കഴുത്തിൽ വരുൺ താലി ചാർത്തി. വിവാഹപ്പന്തലിൽ വച്ച് എല്ലാവരും സന്തോഷിക്കുമ്പോഴും അരുണിമയുടെ മനസ്സ് ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ ഇത്രയും ക്രൂരമായി ദ്രോഹിച്ചെങ്കിൽ, തീർത്തും അപരിചിതരായ ഒരു കുടുംബം തന്നെ എങ്ങനെയായിരിക്കും സ്വീകരിക്കുക? അവർ തന്നെ ഒരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെ കാണുമോ? വരുൺ തന്നെ ഉപദ്രവിക്കുമോ? ഇത്തരം ചിന്തകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
വിവാഹശേഷം അരുണിമ വരുണിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ച് കയറി. വലിയൊരു തറവാട് വീടായിരുന്നു അത്. വരുണിന്റെ അമ്മ സുമിത്ര നിലവിളക്കുമായി അവളെ സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ അരുണിമയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു മതിൽ തീർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ നല്ല കാര്യങ്ങളെയും അവൾ സംശയത്തോടെയാണ് കണ്ടത്.
ആദ്യത്തെ ദിവസം രാവിലെ അരുണിമ വളരെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു. സ്വന്തം വീട്ടിൽ അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് തൂത്തുവാരി ചായ ഉണ്ടാക്കിയില്ലെങ്കിൽ അമ്മയുടെ ചീത്തവിളി കേൾക്കുമായിരുന്നു. ഇവിടെയും അങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി അവൾ വേഗം കുളിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ സുമിത്ര ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. അരുണിമയെ കണ്ടതും സുമിത്ര അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു, “അയ്യോ മോളേ, നീയെന്താ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്? ഇന്നലത്തെ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കാണുമല്ലോ. പോയി കുറച്ചുനേരം കൂടി കിടന്നോ.”
എന്നാൽ അരുണിമ വിചാരിച്ചത് സുമിത്ര തന്നെ പരീക്ഷിക്കുകയാണെന്നാണ്. ‘ഇപ്പോൾ സ്നേഹം നടിക്കും, പിന്നെ ഞാൻ ജോലി ചെയ്യാതിരുന്നാൽ വഴക്ക് പറയും’—അവൾ മനസ്സിൽ കരുതി.
“ഏയ്, കുഴപ്പമില്ല അമ്മേ. ഞാൻ ശീലിച്ചതാ. ഞാൻ എന്ത് ജോലിയാ ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി,” അരുണിമ ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“മോളേ, ഇവിടെ നിന്നെക്കൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യിക്കാൻ ആരും ബദ്ധപ്പെടുന്നില്ല. നീ ചെന്ന് വരുണിനെ വിളിക്ക്. ചായ കുടിക്കാം,” സുമിത്ര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അരുണിമ വരുണിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. വരുൺ എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന് നേരെ ചായ നീട്ടി. വരുൺ ചായ വാങ്ങി ഒരു സിപ്പ് എടുത്ത ശേഷം ചോദിച്ചു, “അരുണിമയ്ക്ക് ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ? മുഖത്തൊരു സങ്കടം പോലെ.”
“ഇല്ല, ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല,” അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ഭയമായിരുന്നു. ഭർത്താവിനോട് അധികം സംസാരിച്ചാൽ അയാൾക്ക് ദേഷ്യം വരുമോ എന്ന ഭയം.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വരുണിന്റെ കുടുംബം അരുണിമയെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചു. വരുണിന്റെ അച്ഛൻ രാഘവൻ ടൗണിൽ പോയി വരുമ്പോഴൊക്കെ മകന് വാങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പലഹാരങ്ങളും സാധനങ്ങളും അരുണിമയ്ക്കായി വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു.
“ദാ മോളേ, നിനക്ക് ബേക്കറിയിലെ ലഡു ഇഷ്ടമാണെന്ന് വരുൺ പറഞ്ഞു. ഇത് മോൾക്ക് വേണ്ടിയാ,” രാഘവൻ കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
അരുണിമ അത് വാങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു, ‘ഇതെല്ലാം എന്നെ കയ്യിലെടുക്കാനുള്ള തന്ത്രങ്ങളായിരിക്കും. സ്വന്തം അച്ഛൻ എനിക്കൊരു മിഠായി പോലും വാങ്ങിത്തന്നിട്ടില്ല. അപ്പോഴാണോ ഒരു അന്യമനുഷ്യൻ!’ അവൾ അവരുടെ സ്നേഹത്തെ കപടതയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന സമയത്ത് അരുണിമയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് അബദ്ധത്തിൽ ഒരു ചില്ലുപാത്രം താഴെ വീണു പൊട്ടി. ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അത് തറയിൽ ചിതറി. അരുണിമയുടെ ശരീരം ആകെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വന്തം വീട്ടിൽ വച്ച് ഇങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അമ്മ അവളെ അടിക്കുമായിരുന്നു, അച്ഛൻ ആക്രോശിക്കുമായിരുന്നു.
അരുണിമ കണ്ണുകൾ ഭയത്തോടെ അടച്ചു, വരാൻ പോകുന്ന ചീത്തവിളികൾക്കായി കാതോർത്തു. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് സുമിത്ര അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിവന്നു. “മോളേ! നിനക്ക് എവിടെയെങ്കിലും മുറിഞ്ഞോ? കൈയിൽ ചില്ല് കൊണ്ടോ?” സുമിത്ര പരിഭ്രാന്തിയോടെ അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു നോക്കി.
അരുണിമ അത്ഭുതത്തോടെ സുമിത്രയെ നോക്കി. “അമ്മ… എന്നെ വഴക്ക് പറയുന്നില്ലേ? ഞാൻ വിലകൂടിയ പാത്രമാണ് ഉടച്ചത്…”
സുമിത്ര ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അതിനെന്താ മോളേ, പാത്രമല്ലേ പോയത്. അതിനേക്കാൾ വിലയുണ്ട് എന്റെ മോൾക്ക്. നീ മാറി നിൽക്ക്, ചില്ല് കാലിൽ കൊള്ളും. ഞാൻ ഇതൊക്കെ തൂത്തുവാരിക്കോളാം.”
വരുൺ ആ സമയത്ത് അവിടെ വരികയും അരുണിമ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെക്കുകയും ചെയ്തു. “എന്താ അരുണിമ, ഇതിനാണോ നീ പേടിച്ചത്? സാരമില്ലടോ, പോട്ടെ.”
അവരുടെ ആ പ്രതികരണം അരുണിമയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ സംശയത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. ‘ഇവർ ഇപ്പോൾ നല്ലവരായി അഭിനയിക്കുകയാണ്, വരുൺ ഗൾഫിലേക്ക് തിരികെ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവരും’ അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
ചില മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വരുണിന് ഗൾഫിലേക്ക് തിരികെ പോകേണ്ട സമയം അടുത്തു. അരുണിമ ഉള്ളാലെ ഭയന്നു. വരുൺ പോയാൽ അമ്മായിയമ്മയും അമ്മായിയപ്പനും തന്നെ പീഡിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുമെന്ന ഭയം അവളെ വേട്ടയാടി.
യാത്ര തിരിക്കുന്ന ദിവസം വരുൺ അരുണിമയെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. അവളുടെ കൈകളിൽ കുറച്ചു പണം വെച്ചുകൊടുത്തു.
“അരുണിമ, ഞാൻ പോയാലും നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അമ്മയോടോ അച്ഛനോടോ പറയണം. അവരോട് പറയാൻ മടിയാണെങ്കിൽ എന്നെ വിളിച്ചു പറയണം. നിന്നെ ഞാൻ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ നോക്കിയതാ, വിസയുടെ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണമാ നടക്കാത്തത്. അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ നിന്നെയും ഞാൻ കൂട്ടും.” വരുൺ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
വരുൺ പോയതിനുശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദിവസങ്ങൾ അരുണിമ അതീവ ജാഗ്രതയോടെയാണ് ജീവിച്ചത്. അവർ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തനിക്കിട്ട് ഒരു പണി തരാം എന്ന് അവൾ കരുതി. എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
വരുൺ പോയതോടെ സുമിത്രയ്ക്ക് അരുണിമയോടുള്ള സ്നേഹം ഇരട്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. മകൻ ഇല്ലാത്തതിന്റെ വിഷമം മരുമകളെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ കണ്ട് അവർ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അരുണിമയ്ക്ക് കടുത്ത പനി ബാധിച്ചു. അവൾ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ ശീലം കാരണം അവൾ ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. സ്വന്തം വീട്ടിൽ പനി വന്നാൽ “അഭിനയിക്കുകയാണ്, ജോലി ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള അടവാണ്” എന്ന് അമ്മ പറയുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അരുണിമ വരാത്തതുകൊണ്ട് സുമിത്ര മുറിയിലേക്ക് അന്വേഷിച്ചു ചെന്നു. അരുണിമയുടെ ശരീരം തൊട്ടുനോക്കിയ സുമിത്ര ഞെട്ടിപ്പോയി. തിളയ്ക്കുന്ന പനി!
“രാഘവേട്ടാ… വേഗം വണ്ടി എടുക്കൂ! മോളുടെ ദേഹം തീ പോലെ തിളയ്ക്കുന്നു!” സുമിത്ര ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.
രാഘവൻ ഓടിവന്ന് അരുണിമയെ താങ്ങിയെടുത്ത് കാറിൽ കിടത്തി. അവർ അവളെ അടുത്തുള്ള വലിയൊരു ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. ഡോക്ടർമാർ അവളെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു.
ആ രാത്രി മുഴുവൻ സുമിത്ര അരുണിമയുടെ കട്ടിലിനരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നനഞ്ഞ തുണിയിട്ട് പനി കുറയ്ക്കാൻ അവർ പ്രയത്നിച്ചു. രാഘവൻ പുറത്തുനിന്ന് മരുന്നുകളും മറ്റും വാങ്ങി ഓടിനടന്നു. അരുണിമ പകുതി മയക്കത്തിൽ ആണെങ്കിലും ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് സ്വന്തം അമ്മയുടെ മുഖം ഓർമ്മവന്നു. ഒരിക്കൽ അവൾക്ക് പനി വന്നപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി: “ഒരു പനി വന്നപ്പോഴേക്കും കിടപ്പായോ? ഇവിടെ ആര് ജോലി ചെയ്യും? പോയി വല്ല ഗുളികയും എടുത്ത് കഴിച്ച് അടുക്കളയിൽ കേറാൻ നോക്ക്.”
പക്ഷേ ഇവിടെ, ഈ അമ്മ തന്റെ അരികിലിരുന്ന് കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നു. സ്വന്തം ചോരയല്ലാത്ത ഈ മനുഷ്യർ തനിക്കുവേണ്ടി ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അരുണിമയുടെ മനസ്സിലെ സംശയത്തിന്റെ മതിൽ പതിയെ തകരാൻ തുടങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പനി കുറഞ്ഞപ്പോൾ അരുണിമ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. സുമിത്ര അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. രാഘവൻ ഒരു കസേരയിലിരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നു.
അരുണിമയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അശ്രുധാര ഒഴുകി. അവൾ പതിയെ സുമിത്രയുടെ കൈകളിൽ അമർത്തി. സുമിത്ര പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നു.
“മോളേ… ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? വേദന വല്ലതുമുണ്ടോ? വിശക്കുന്നുണ്ടോ?” സുമിത്ര തുടർച്ചയായി ചോദിച്ചു.
അരുണിമ സുമിത്രയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി. “അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം! ഞാൻ നിങ്ങളെയൊക്കെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. നിങ്ങൾ എന്നെ ദ്രോഹിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ ഒരു ഭാരമായിട്ടാ കണ്ടത്. അതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും അങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു…” അവൾ വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
സുമിത്ര അവളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “കരയല്ലേ മോളേ… വരുൺ ഞങ്ങളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു. നിന്റെ വീട്ടിൽ നീ അനുഭവിച്ച സങ്കടങ്ങൾ അവൻ നിന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് വായിച്ചെടുത്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞത്, ‘അമ്മേ, അരുണിമയ്ക്ക് നമ്മൾ ഒരുപാട് സ്നേഹം കൊടുക്കണം, അവൾ ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെട്ട പെണ്ണാണ്’ എന്ന്. നീ ഞങ്ങളുടെ മരുമകളല്ല മോളേ, ഈ വീടിന്റെ മകളാണ്.”
രാഘവനും അരികിലേക്ക് വന്നു. “അതെ മോളേ, ഞങ്ങൾക്ക് പെൺമക്കളില്ലാത്തതിന്റെ വിഷമം തീർത്തത് നീയല്ലേ. ഇനി നിനക്ക് ഒരു സങ്കടവും ഉണ്ടാകാൻ ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ അരുണിമയുടെ മനസ്സിലെ എല്ലാ മുറിവുകളെയും ഉണക്കി. അവൾക്ക് ആദ്യമായി ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വവും സ്നേഹവും അനുഭവപ്പെട്ടു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അരുണിമ ഇപ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ സജീവ സാന്നിധ്യമാണ്. അവൾ ചിരിക്കാനും സന്തോഷിക്കാനും പഠിച്ചു. വരുൺ ദിവസവും ഗൾഫിൽ നിന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അവൾ അവനോട് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. അവൾക്ക് അവനോടുള്ള പ്രണയവും ബഹുമാനവും കൂടിവന്നു.
ഒരു ദിവസം രാഘവൻ അരുണിമയുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് ഒരു ഫോം നീട്ടി. “ദാ മോളേ, നിന്റെ ഡിഗ്രി പഠിത്തം മുടങ്ങിപ്പോയതിൽ നിനക്ക് വിഷമമുണ്ടെന്ന് വരുൺ പറഞ്ഞിരുന്നു. ടൗണിലെ കോളേജിൽ ഡിസ്റ്റൻസ് എജ്യുക്കേഷന് ചേരാനുള്ള ഫോം ആണിത്. നീ പഠിക്കണം. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇവിടെ മുടങ്ങില്ല.”
അരുണിമയുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. അവൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അച്ഛന്റെ കാല് തൊട്ട് വണങ്ങി.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അരുണിമയുടെ അച്ഛൻ അപ്പുക്കുട്ടൻ നായരും അമ്മ ശാരദയും അർജുനും വരുണിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. അരുണിമയെ കാണാനല്ല, മറിച്ച് അർജുന്റെ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യത്തിന് കുറച്ചു പണം കടം ചോദിക്കാനാണ് അവർ വന്നത്.
അവർ ഹാളിൽ വന്നിരുന്നപ്പോൾ അരുണിമ നല്ല പട്ടുസാരിയൊക്കെ ഉടുത്ത്, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, അതീവ സുന്ദരിയായി ചായക്കപ്പുകളുമായി അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ തിളക്കവും സന്തോഷവും കണ്ട് ശാരദ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“ഇരിക്കൂ അച്ഛാ, അമ്മേ…” അരുണിമ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
അപ്പുക്കുട്ടൻ നായർ രാഘവനോട് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു, “അല്ല രാഘവേട്ടാ, അർജുന് ഒരു പുതിയ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാൻ കുറച്ചു പണത്തിന്റെ ആവശ്യമുണ്ട്. ഒരു അഞ്ചുലക്ഷം രൂപ തന്ന് സഹായിക്കാമോ? അടുത്ത വർഷം തരാം.”
രാഘവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അപ്പുക്കുട്ടൻ നായരേ, ഇപ്പോൾ ഈ വീടിന്റെയും സമ്പത്തിന്റെയും പൂർണ്ണ ചുമതല അരുണിമയ്ക്കാണ്. അവൾ ഒപ്പിട്ടാലേ ബാങ്കിൽ നിന്ന് പണമെടുക്കാൻ പറ്റൂ. അതുകൊണ്ട് മകളോട് ചോദിക്കൂ.”
അപ്പുക്കുട്ടൻ നായരും ശാരദയും അരുണിമയെ നോക്കി. തങ്ങൾ ഒരു ഭാരമായി കണ്ട് പടിയടച്ച് പിണ്ഡം വെച്ച മകളുടെ മുന്നിൽ അവർക്ക് കൈ നീട്ടേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.
അരുണിമ തന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ദേഷ്യമോ പ്രതികാരചിന്തയോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം സഹതാപം മാത്രം.
അവൾ അകത്തുപോയി അഞ്ചുലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്ക് ഒപ്പിട്ട് കൊണ്ടുവന്ന് അപ്പുക്കുട്ടൻ നായരുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
“ദാ അച്ഛാ, ഇത് തിരിച്ചു തരേണ്ടതില്ല. എന്റെ അനിയന് വേണ്ടിയല്ലേ. അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ ഒരു ഭാരമായി കണ്ട് ഇവിടെ എത്തിച്ചതുകൊണ്ടാ എനിക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഭർത്താവിനെയും കിട്ടിയത്. അതിന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് നന്ദി പറയുന്നു,” അരുണിമ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അരുണിമയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അപ്പുക്കുട്ടൻ നായരും ശാരദയും ലജ്ജയോടെ തലതാഴ്ത്തി. തങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റ് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. പെൺകുട്ടികൾ ഭാരമല്ല, മറിച്ച് അനുഗ്രഹമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വരുൺ ഗൾഫിൽ നിന്ന് അവധിക്കെത്തിയ ദിവസം, അരുണിമ അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ ഉമ്മറത്ത് കാത്തുനിന്നു. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ വരുൺ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അരുണിമ ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“നന്ദി വരുൺ… എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ജീവിതവും സ്നേഹവും തിരികെ തന്നതിന്,” അവൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു.
വരുൺ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഇനി നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് സങ്കടത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും വീഴാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല അരുണിമ. നീയാണ് എന്റെ ലോകം.”
തന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തണലിൽ, ഭർത്താവിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ അരുണിമയ്ക്ക് മനസ്സിലായി—വിധിയെഴുത്തുകൾ എന്തുതന്നെയായാലും, യഥാർത്ഥ സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യർക്കിടയിലാണ് ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരു ഭാരമായി ജനിച്ചവൾ ഇന്ന് ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
✍️ആമി
