“മനുവേ, ഈ ചോക്കിന്റെ പൊടി അടിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ മണം തോന്നാറുണ്ടോ?”
അതിര ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ ഫാനിന് താഴെ ഇരുന്നു വിയർപ്പാറുകയായിരുന്നു മനു. സ്കൂളിലെ ഉച്ചസമയത്തെ ആ നിശബ്ദതയിൽ, പുറത്തെ വാകമരത്തിൽ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ചുവന്ന പൂക്കൾക്ക് പോലും ഒരു പ്രത്യേക ചേലുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
“പ്രണയത്തിന്റെ മണമോ? എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഡസ്റ്ററിലെ പൊടിയുടെ അലർജിയാണെന്നാ,” മനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതിര ഒന്നു കണ്ണുരുട്ടി. അവൾ ഈ സ്കൂളിലെ മലയാളം അധ്യാപികയാണ്. മനു മാത്തമാറ്റിക്സും. സംഖ്യകളും സാഹിത്യവും തമ്മിലുള്ള ഈ ‘അവിഹിത’ ബന്ധം തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ കൃത്യം ആറുമാസം തികയുന്നു. പുറംലോകം അറിയാത്ത, എന്നാൽ സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ ഒഴിഞ്ഞ കോണുകളിലും സ്കൂൾ ലൈബ്രറിയിലെ പുസ്തക അലമാരകൾക്ക് പിന്നിലും തളിർത്ത ഒരു രഹസ്യ പ്രണയം.
ഗവൺമെന്റ് ഹയർ സെക്കണ്ടറി സ്കൂളിലെ ആ പഴയ സ്റ്റാഫ് റൂം. അവിടെയാണ് ഇവരുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നത്. മനു വിനയൻ, കാണാൻ ഒരു തനി നാട്ടിൻപുറത്തുകാരൻ. കള്ളമില്ലാത്ത ചിരിയും, കുട്ടികൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ‘മാത്സ് സാറും’. അതിരയാകട്ടെ, വാക്കിന് മൂർച്ചയുള്ള, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ കവിത കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സുന്ദരി.
ഒരു വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ട ശേഷം പെയ്യാനിരുന്ന മഴ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴാണ് മനു ആദ്യമായി അതിരയോട് മിണ്ടുന്നത്.
“അതിര ടീച്ചറെ, ഈ ‘മഴ’ എന്ന വാക്കിന് പകരം ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റിയ ഏറ്റവും നല്ല വാക്ക് ഏതാ?”
അതിര ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. “വർഷം എന്നുണ്ട്, മാരി എന്നുണ്ട്… പക്ഷേ മനു സാറിന് എന്തിനാ ഇതിപ്പോ?”
“അല്ല, കണക്കിൽ നമ്മൾ പ്രോബബിലിറ്റി പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ ‘മഴ പെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ട്’ എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ ഭംഗി വല്ലതുമുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയതാ.”
അന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് ആ ചിരി. പിന്നീട് അത് വാട്സാപ്പ് സന്ദേശങ്ങളിലേക്കും, വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ചായകുടിയിലേക്കും വളർന്നു. സ്കൂളിൽ ഇരുവരും വളരെ പ്രൊഫഷണൽ ആണ്. “അതിര ടീച്ചറേ” എന്നും “മനു സാറേ” എന്നും അല്ലാതെ പരസ്പരം വിളിക്കില്ല. പക്ഷേ, സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ രജിസ്റ്ററിന് ഇടയിൽ വയ്ക്കുന്ന ചെറിയ കുറിപ്പുകളിൽ അവർ മാന്ത്രികത ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു.
സ്കൂളിലെ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ വരാന്തയിൽ ഒരു പഴയ മരബെഞ്ചുണ്ട്. വൈകുന്നേരം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ലാത്ത നേരം നോക്കി അവർ ഇരിക്കും.
“മനുവേ, നമ്മുടെ ഈ ബന്ധം എന്ന് പുറത്തറിയും?” അതിര ചോദിച്ചു.
“അറിഞ്ഞാൽ എന്താ? നമ്മൾ കൊലപാതകം ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ. പ്രണയിക്കുകയല്ലേ?” മനു അവളുടെ കൈകളിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു.
“ഓ പിന്നേ! എച്ച്.എം അറിഞ്ഞാൽ നമ്മളെ രണ്ടിനെയും പൂട്ടും. പോരാത്തതിന് ആ സയൻസ് ടീച്ചർ ശോഭനയുടെ കണ്ണൊന്നു വെട്ടിക്കാൻ പാടുപെടുകയാ ഞാൻ. എപ്പോഴും ഒരു സി.ബി.ഐ അന്വേഷണം പോലെ പുറകെ കാണും.”
സത്യമായിരുന്നു. സ്കൂളിലെ ഗോസിപ്പ് റാണി ശോഭന ടീച്ചറുടെ കണ്ണ് വെട്ടിക്കുക എന്നത് എവറസ്റ്റ് കൊടുമുടി കയറുന്നതിനേക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വച്ച് ചെറിയൊരു തർക്കം നടന്നു. വിഷയം മറ്റൊന്നുമല്ല, പ്രണയത്തിൽ ഏതാണ് വലുത് – യുക്തിയോ വികാരമോ?
“യുക്തിയില്ലാത്ത പ്രണയം വെറും പാഴ് വേളയാണ് ,” മനു വാദിച്ചു. “ഒരു സർക്കിളിന്റെ റേഡിയസ് കൃത്യമായിരിക്കണം, എങ്കിലേ അതിന് പൂർണ്ണതയുണ്ടാകൂ. അതുപോലെയാണ് ജീവിതവും.”
അതിര വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. “അതിപ്പോ സർക്കിളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നാൽ മതിയല്ലോ. പ്രണയം ഒരു പുഴ പോലെയാണ് മനു. അതിന് അതിരുകളില്ല എന്റെ പേര് പോലെ അത് ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.”
മറ്റു അധ്യാപകർ ഇതുകണ്ട് അന്തംവിട്ടിരുന്നു. കണക്ക് സാറും മലയാളം ടീച്ചറും തമ്മിലുള്ള ഈ ‘അക്കാദമിക്’ യുദ്ധം പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ശോഭന ടീച്ചർ മാത്രം ഇടക്കണ്ണാലെ അവരെ നോക്കി പല്ല് ഇറമ്മിക്കൊണ്ടിരുന്നു (അല്ല, ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു).
സ്കൂൾ കലോത്സവം വന്നെത്തി. മനുവിനും അതിരയ്ക്കും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണ് കിട്ടിയത്. മനുവിന് സ്റ്റേജ് ഡെക്കറേഷൻ, അതിരയ്ക്ക് കവിതാ പാരായണത്തിന്റെ ജഡ്ജ്മെന്റ്.
തിരക്കിനിടയിൽ അവർക്ക് പരസ്പരം മിണ്ടാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. ഇതിനിടയിൽ സ്കൂളിലെ ഒരു പത്താം ക്ലാസ്സുകാരൻ മനുവിനോട് ചോദിച്ചു, “സാർ, മാത്സ് ലാബിൽ അതിര ടീച്ചറുടെ ഒരു കമ്മൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഇത് സാറിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്താൽ ടീച്ചർക്ക് കൊടുക്കുമോ?”
മനുവിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ ആ കമ്മൽ വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു. അത് അതിരയുടേത് തന്നെയായിരുന്നു. തലേദിവസം മാത്സ് ലാബിൽ വച്ച് അവർ പ്ലാൻ ചെയ്ത ഒരു ടൂർ പ്രോഗ്രാമിനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വീണുപോയതാണ്.
ഭാഗ്യത്തിന് ആ കുട്ടിക്ക് ഒന്നും തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ, ആ കമ്മൽ തിരിച്ചു കൊടുക്കാൻ മനു ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ശോഭന ടീച്ചർ അവതരിച്ചത്.
“എന്താ മനു സാറേ പോക്കറ്റിൽ ഒരു തിളക്കം?”
മനു വിയർത്തു. “അത്… അത്… ഒരു ആണി ആണ് ടീച്ചറെ. സ്റ്റേജിൽ അടിക്കാൻ വച്ചതാ.”
അതിര ദൂരെ നിന്ന് ഇത് കണ്ട് ചിരിയടക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു.
സ്കൂൾ ലൈബ്രറിയിലെ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാൻ മനുവിനും അതിരയ്ക്കും ഒരുമിച്ച് ഡ്യൂട്ടി കിട്ടിയ ദിവസം. പുസ്തകങ്ങളുടെ മറവിൽ ഇരുന്നു കുറച്ചു നേരം സമാധാനമായി മിണ്ടാം എന്ന് അവർ കരുതി.
“മനുവേ, ഈ മലയാളം നോവലുകളുടെ സെക്ഷനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നമ്മൾ ഏതോ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളാണെന്ന് തോന്നും,” അതിര ഒരു പുസ്തകം തുറന്നു വെച്ച് പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ ആ കഥയിലെ വില്ലത്തി ആരാണെന്ന് ഞാൻ പറയേണ്ടല്ലോ,” മനു ചിരിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് അലമാരയുടെ മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരു ചുമ കേട്ടു. നോക്കിയപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ശോഭന ടീച്ചറുടെ കണ്ണുകൾ കാണാം! ടീച്ചർ അവിടെ ഏതോ സയൻസ് മാഗസിൻ തപ്പുകയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.
മനു പെട്ടെന്ന് ഗൗരവഭാവം എടുത്തു: “അതിര ടീച്ചറെ, ഈ ‘ആയിരത്തൊന്ന് രാവുകൾ’ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ എത്ര പേജുകൾ ഉണ്ടെന്ന് കൃത്യമായി എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തണം. കണക്കിൽ ഒരു തെറ്റും വരാൻ പാടില്ല.”
അതിര ഉടനെ മറുപടി നൽകി: “തീർച്ചയായും സാർ, അറേബ്യൻ കഥകളിലെ കണക്കുകൾ അൽപ്പം സങ്കീർണ്ണമാണല്ലോ!”
ശോഭന ടീച്ചർ നിരാശയോടെ പിൻവാങ്ങി. അവർക്ക് വേണ്ടത് ഒരു ‘റൊമാന്റിക് സീൻ’ ആയിരുന്നു, പക്ഷേ കിട്ടിയത് വെറും പേജ് എണ്ണൽ മാത്രം!
ഒരിക്കൽ മനു തന്റെ കണ്ണട സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മറന്നു വെച്ചു. അത് എടുക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ അതിര അവിടെ തനിച്ചുണ്ടായിരുന്നു. മനു മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തു ചെന്ന് കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുടി ഒതുക്കി.
“നിനക്ക് ഈ നീല ഷർട്ട് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട് മനു,” അതിര പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ഇത് നിന്റെ ഇഷ്ടമല്ലേ അതിര,” മനു ചിരിച്ചു.
ഇതൊക്കെ ജനലിലൂടെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ശോഭന ടീച്ചർ. അവർ പെട്ടെന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നു.
“മനു സാറെ, കണ്ണട മറന്നു വെച്ചതാണോ അതോ മനപ്പൂർവം വെച്ചതാണോ?”
മനു ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, “അത് ടീച്ചറെ, എന്റെ കണ്ണടയ്ക്ക് ഒരു പവർ കുറഞ്ഞ പോലെ. അതിര ടീച്ചർ മലയാളം വായിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾക്കൊക്കെ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി. അത് എന്റെ കണ്ണടയുടെ കുഴപ്പമാണോ എന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യാൻ കൊടുത്തതാ.”
അതിര ഉടനെ മനുവിന്റെ കണ്ണട വെച്ച് ഒരു പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്തു: “സാർ പറഞ്ഞത് ശരിയാ, ഈ കണ്ണട വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ‘പ്രണയം’ എന്ന വാക്കിന് നല്ല തെളിച്ചം.
ശോഭന ടീച്ചർ കണ്ണുതള്ളി നിന്നുപോയി. പാവം ടീച്ചർക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല അവർ തങ്ങളെ കളിയാക്കുകയാണോ അതോ കാര്യമായി പറയുകയാണോ എന്ന്.
സ്കൂളിലെ വാർഷിക വിനോദയാത്ര വയനാട്ടിലേക്ക് തീരുമാനിച്ചു. മനുവും അതിരയും ഒരു ബസ്സിലാണ്. കുട്ടികൾ പാട്ടും നൃത്തവുമായി ബഹളം വെക്കുന്നു. മനുവും അതിരയും പിൻസീറ്റിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ബസ്സ് ചുരം കയറുമ്പോൾ മനു മെല്ലെ അവളുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു, “നമുക്ക് ഇത് വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചാലോ?”
അതിര ഞെട്ടി. “ഇപ്പോളോ? എന്റെ അച്ഛൻ റിട്ടയേർഡ് പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടറാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാല്ലോ അല്ലെ?”
“അറിയാം. പക്ഷേ എത്രകാലം ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചോടും? നമുക്ക് ഈ ‘സ്കൂൾ അഫയർ’ ഒരു ‘ഹൗസ് ലൈഫ്’ ആക്കി മാറ്റണ്ടേ?”
അതിരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം മിന്നി. അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ആ നിമിഷം കാറ്റിൽ ഒഴുകി വന്ന തണുപ്പിന് പ്രണയത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു.
യാത്ര കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ ദിവസം സ്കൂളിൽ വലിയൊരു ചർച്ച. മനു സാറും അതിര ടീച്ചറും തമ്മിൽ എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് ആരോ എച്ച്.എമ്മിന് കത്തെഴുതിയിരിക്കുന്നു. സയൻസ് ടീച്ചർ ശോഭനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയച്ചിരി പടർന്നു.
രണ്ടുപേരെയും എച്ച്.എം മുറിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.
“എന്താണ് മനു സാറേ ഇതൊക്കെ കേൾക്കുന്നത്? കുട്ടികൾക്ക് മാതൃകയാകേണ്ട അധ്യാപകർ തന്നെ ഇങ്ങനെ…”
മനു ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. “സാർ, ഞങ്ങൾ പ്രണയത്തിലാണ്. അത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ സ്കൂളിന്റെ അന്തസ്സിനെ ബാധിക്കുന്ന ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ട്. അതിനു വേണ്ടിയുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ.”
അതിരയും മനുവിന്റെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതെ സാർ, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നു.”
പെട്ടെന്ന് എച്ച്.എമ്മിന്റെ ഗൗരവം മാറി. അദ്ദേഹം ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “എങ്കിൽ പിന്നെ അത് നേരത്തെ പറയണ്ടേ മനുവേ? ഈ ശോഭന ടീച്ചർ വന്ന് പരാതി പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി എന്തോ കാര്യമുണ്ടെന്ന്. ശോഭന ടീച്ചറെ, അധ്യാപകർക്ക് പ്രണയിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് വല്ല നിയമവുമുണ്ടോ?”
ശോഭന ടീച്ചർ നാണംകെട്ട് അവിടുന്ന് മുങ്ങി.
രണ്ടു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, സ്കൂളിലെ ആ പഴയ വാകമരച്ചുവട്ടിൽ വച്ച് മനു അതിരയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. സ്കൂളിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും അധ്യാപകരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
വിവാഹ ചടങ്ങിനിടയിൽ മനു അതിരയോട് ചോദിച്ചു, “ഇപ്പോൾ ചോക്കിന്റെ മണമാണോ അതോ മല്ലിപ്പൂവിന്റെ മണമാണോ പ്രണയത്തിന്?”
അതിര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി, “ഇപ്പോൾ ഇതിന് മാമ്പഴത്തിന്റെ മണമാണ് മനുവേ… മധുരമുള്ള ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ മണം!”
സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ആ പഴയ പ്രണയം പുഞ്ചിരിച്ചു. കണക്കും കവിതയും ഒന്നിച്ചപ്പോൾ അവിടെ ഒരു മനോഹരമായ ജീവിതകാവ്യം പിറന്നു.
ശോഭന ടീച്ചർ ഇപ്പോഴും സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ആരെങ്കിലും തമ്മിൽ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി നടക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മനുവും അതിരയും ഇപ്പോൾ അവരുടെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ കണക്ക് കൂട്ടുകയും കവിത ചൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലാണ്!
✍️പ്രവീണ കൃഷ്ണ
