എന്നെ കെട്ടാമോ സരിതേച്ചീ? വെറുതെ ഒരു തമാശയ്ക്ക് ചോദിക്കുന്നതല്ല, എനിക്ക് ചേച്ചിയെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ്!”…..

“എന്നെ കെട്ടാമോ സരിതേച്ചീ? വെറുതെ ഒരു തമാശയ്ക്ക് ചോദിക്കുന്നതല്ല, എനിക്ക് ചേച്ചിയെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ്!”

കോട്ടയം സി.എം.എസ് കോളേജിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയിലെ തണൽവിരിച്ച മാവിൻചുവട്ടിൽ വെച്ച് അരുൺ അത് പറയുമ്പോൾ, സരിത ഒരു നിമിഷം പാദസരങ്ങളുടെ കിലുക്കം മറന്ന് സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. കൈയിലെ കുട മണ്ണിലേക്ക് താഴ്ത്തി, അവർ അവനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ചോദ്യം കേട്ടതിന്റെ അമ്പരപ്പായിരുന്നു.

കോളേജ് ബാഗ് ഒരു തോളിലിട്ട്, ചുരുണ്ട മുടിയിഴകൾ നെറ്റിയിലേക്ക് പടർന്നു കിടക്കുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരൻ അരുൺ. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കൗമാരക്കാരന്റെ ഭയമില്ലായിരുന്നു, പകരം കട്ടികൂടിയ പ്രണയത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു.

“നീ എന്തൊക്കെയാ അരുണേ ഈ പറയുന്നത്? നിനക്ക് വട്ടുണ്ടോ?” സരിത ചുറ്റും നോക്കി. ഭാഗ്യത്തിന് ആ വഴിയിൽ അപ്പോൾ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“വട്ടല്ല സരിതേച്ചി. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസമായി ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ പുറകേ നടക്കുന്നത് വെറുതെയല്ല. എനിക്ക് ചേച്ചിയെ ഇഷ്ടമാണ്. എന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ പറ്റുമോ?”

സരിത ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. മുപ്പത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിന്റെ പക്വതയും പ്രൗഢിയുമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. നേരിയ നീല ബോർഡറുള്ള ഒരു ഓഫ് വൈറ്റ് കോട്ടൺ സാരിയായിരുന്നു അവരുടെ വേഷം. അരുൺ എപ്പോഴും നോക്കി നിൽക്കാറുള്ള, സരിതയുടെ ആ പഴയകാല നൊസ്റ്റാൾജിക് ലുക്ക്.

“അരുണേ, നീയൊരു കോളേജ് പയ്യനാണ്. നിനക്ക് പഠിച്ചു തീർക്കാൻ ഒൻപത് പേപ്പറുകൾ ബാക്കിയുണ്ട്. ആദ്യം അതൊക്കെ എഴുതിയെടുക്കാൻ നോക്ക്. പിന്നെ, എന്റെ പ്രായം…” സരിത വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാതെ വേഗത്തിൽ നടന്നു നീങ്ങി.

പക്ഷേ അരുൺ അവിടെ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അത് വെറുമൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു.

അരുൺ കോളേജിലെ അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിയാണ്. സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിലെ ‘ബിഗ് പുഷ് തിയറി’ ക്ലാസിൽ പ്രൊഫസർ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അരുണിന്റെ മനസ്സ് സരിതയുടെ നേർക്ക് ഒരു വലിയ പ്രണയപുഷ് നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്നത്. അവൻ ഒരു ഡിജിറ്റൽ ക്രിയേറ്റർ കൂടിയാണ്. ‘റിഥം ഓഫ് വിന്റേജ് ‘ എന്ന തന്റെ ചെറിയ യൂട്യൂബ് ചാനലിന് വേണ്ടി വിന്റേജ്, റെട്രോ ലുക്കിലുള്ള ഫോട്ടോഷൂട്ടുകൾ പ്ലാൻ ചെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നത് സരിതയുടെ മുഖമായിരുന്നു. പഴയ സിനിമകളിലെ നായികമാരെപ്പോലെ, 90-കളിലെ മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ ശോഭനയെപ്പോലെ… ഒതുക്കമുള്ള മുടി, കൺമഷി എഴുതിയ വലിയ കണ്ണുകൾ, തനി നാടൻ ഭംഗി.

സരിത ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബാങ്കിലെ സീനിയർ ക്ലർക്കാണ്. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്ന ആ ചെറിയ ഇടവഴിയിലൂടെയാണ് അവർ എന്നും രാവിലെ ഒൻപത് മണിക്ക് നടന്നുപോകുന്നത്. മൂന്ന് മാസം മുൻപ്, മഴ പെയ്ത ഒരു രാവിലെ, അരുണിന്റെ ബൈക്ക് ആ വഴിയിൽ വെച്ച് കേടായി. അന്ന് കുട നിവർത്തി നടന്നുപോയ സരിതയാണ് അവന് ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിച്ചു കൊടുത്തത്. അന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് അരുണിന്റെ മനസ്സിലെ ഈ മാറ്റം.

ആദ്യം അത് വെറുമൊരു ബഹുമാനമായിരുന്നു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ അതൊരു ആരാധനയായി മാറി. ഒടുവിൽ, പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ മറന്നുള്ള കടുത്ത പ്രണയമായി അത് രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വീണ്ടും അരുൺ ആ മാവിൻചുവട്ടിൽ കാത്തുനിന്നു. ഒൻപത് പത്തായപ്പോൾ സരിത നടന്നു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ഇന്ന് ചുവന്ന ഷിഫോൺ സാരിയാണ് വേഷം.

“സരിതേച്ചി!” അരുൺ മുന്നിലേക്ക് ചാടിവീണു.

സരിത നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കുറയ്ക്കാതെ പറഞ്ഞു: “അരുൺ, നീ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് ഞാൻ മറന്നു. നീയും അത് മറന്നേക്ക്. നിന്റെ അമ്മയുടെ പ്രായം കാണും എനിക്ക്.”

“അമ്മയുടെ പ്രായമോ? അമ്മയ്ക്ക് അൻപത്തിരണ്ട് വയസ്സുണ്ട് ചേച്ചി. ചേച്ചിക്ക് മുപ്പത്തിയഞ്ചല്ലേയുള്ളൂ? വെറും പതിമൂന്ന് വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസം. അതൊരു പ്രശ്നമേയല്ല!” അരുൺ ഒപ്പം നടന്നു.

“എടാ കുരങ്ങാ, പതിമൂന്ന് വയസ്സ് എന്നത് ചെറിയൊരു വ്യത്യാസമല്ല. നീ ജനിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എട്ടാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുകയാണ്!” സരിത കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“അതിനെന്താ? ചേച്ചി എട്ടിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ജനിച്ചു. നമ്മൾ ഒരേ ഭൂമിയിൽ ഒരേ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു എന്നത് തന്നെയല്ലേ പ്രധാനം? ഇക്കണോമിക്സിൽ ‘ക്രൗഡിംഗ് ഔട്ട് എഫക്ട്’ എന്ന് പറഞ്ഞൊരു സാധനമുണ്ട്. സർക്കാർ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുമ്പോൾ സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നത് പോലെ… ചേച്ചി എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നാൽ ബാക്കി എല്ലാ ചിന്തകളും എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഔട്ടാകും.” അരുൺ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ഇക്കണോമിക്സ് ജ്ഞാനം പുറത്തെടുത്തു.

“നിന്റെ ഈ കോമഡി ക്ലാസിലെ പിള്ളേരോട് പോയി പറ അരുണേ. എന്റെ അടുത്ത് വേണ്ടാ,” സരിത സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.

അരുണിന്റെ ദിനചര്യകൾ മാറിമറിഞ്ഞു. രാവിലെ എട്ടരയ്ക്ക് അവൻ ഇടവഴിയിൽ എത്തും. സരിത വരുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കും. അവർ നടക്കുമ്പോൾ ഒപ്പം നടക്കും. വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിക്ക് ബാങ്ക് അടയ്ക്കുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ ബുള്ളറ്റുമായി ബാങ്കിന് മുന്നിലുണ്ടാകും.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കടുത്ത മഴയായിരുന്നു. സരിത ബാങ്കിന്റെ പടവുകളിൽ കുട നിവർത്താൻ നോക്കുമ്പോൾ അരുൺ ബുള്ളറ്റ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മുന്നിൽ നിർത്തി.

“കയറൂ സരിതേച്ചി, നല്ല മഴയാണ്. ഞാൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വിടാം.”

“വേണ്ട അരുൺ, ഞാൻ നടന്നോളാം. അല്ലെങ്കിൽ ഓട്ടോ വരും.”

“ഈ മഴയത്ത് ഇവിടെ ഒരു ഓട്ടോയും കിട്ടില്ല. ചേച്ചി കയറ്. ഞാൻ ചേച്ചിയെ തൊടുകയൊന്നുമില്ല, പേടിക്കണ്ട.” അവൻ ആത്മാർത്ഥതയോടെ പറഞ്ഞു.

മഴ കനത്തപ്പോൾ സരിതയ്ക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. അവർ ബുള്ളറ്റിന്റെ പിന്നിൽ കയറി ഇരുന്നു. അരുൺ വണ്ടി വളരെ പതുക്കെയാണ് ഓടിച്ചത്. സാധാരണ അഭ്യാസപ്രകടനങ്ങൾ നടത്തുന്ന കോളേജ് പയ്യന്മാരെപ്പോലെയല്ല, അവൻ വളരെ പക്വതയോടെ വണ്ടി നിയന്ത്രിച്ചു.

“സരിതേച്ചിക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ?” ഹെൽമെറ്റിനുള്ളിലൂടെ അരുൺ ചോദിച്ചു.

“വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല അരുൺ. ഇത് ശരിയല്ല. ആളുകൾ കണ്ടാൽ എന്ത് പറയും? നിന്റെ വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ എന്താകും സ്ഥിതി?”

“എന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ, അമ്മ, പിന്നെ ദുബായിലുള്ള ചേട്ടൻ. അമ്മയോട് ഞാൻ ചേച്ചിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

സരിത ഞെട്ടിപ്പോയി. “നീ അമ്മയോട് പറഞ്ഞോ? നിനക്ക് ശരിക്കും വട്ടാണ്!”

“ഞാൻ കള്ളം പറയാറില്ല ചേച്ചി. അമ്മയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു, എനിക്ക് റെട്രോ ലുക്കിലുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടമാണ്, പ്രായം കുറച്ച് കൂടുതലാണെന്ന്. അമ്മ വിചാരിച്ചു ഞാൻ തമാശ പറയുകയാണെന്ന്. അമ്മ ചിരിച്ചു തള്ളി.” അരുൺ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

സ്റ്റേഷനിൽ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ സരിത ഇറങ്ങി. നനഞ്ഞ സാരിത്തുമ്പ് ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് അവർ അരുണിനെ നോക്കി. “അരുൺ, ഇതൊരു തമാശയല്ല. നീ നിന്റെ ലൈഫ് നശിപ്പിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് വേറെ ചിന്തകളുണ്ട്. ദയവായി എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യുന്നത് നിർത്തണം.”

“അത് പറ്റില്ല സരിതേച്ചി. എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ പ്രണയം സത്യമാണ്. അത് ചേച്ചിക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു ദിവസം വരും.” അരുൺ കൈവീശി വണ്ടിയോടിച്ചു പോയി.

ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി. അരുൺ സരിതയെ ശല്യം ചെയ്തില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ നിഴലായി അവൻ എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് വഴിയിൽ വെച്ച് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായാൽ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് അവനായിരിക്കും എന്ന് അവൾക്ക് പോലും തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം സരിത ബാങ്കിലേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ രണ്ട് പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകർ വഴിയിൽ വെച്ച് അവരെ തടഞ്ഞു നിർത്തി എന്തോ ഫണ്ട് പിരിവിനായി നിർബന്ധിച്ചു. വലിയ തുക തരണമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആവശ്യം. സരിത അത് നിഷേധിച്ചപ്പോൾ അവർ അല്പം അസഭ്യമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

എവിടെ നിന്നോ അരുൺ പാഞ്ഞു വന്നു. അവൻ ബുള്ളറ്റ് റോഡിന് നടുക്ക് സ്റ്റാൻഡ് ചെയ്തു.

“എന്താടാ പ്രശ്നം?” അരുൺ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു.

“നീ ആരാടാ ചോദിക്കാൻ? കോളേജ് പിള്ളേര് വീട്ടിൽ പോടാ,” അതിലൊരുത്തൻ അരുണിന്റെ കോളറിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു.

“കൈ മാറ്റെടാ!” അരുണിന്റെ ശബ്ദം ഇടവഴിയിൽ മുഴങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കലിപ്പ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. കോളേജ് യൂണിയൻ തല്ലുകളിൽ പങ്കെടുത്തു പരിചയമുള്ള അരുൺ അവരെ നേരിടാൻ ഒട്ടും മടിച്ചില്ല.

“അരുൺ, വേണ്ട! ദയവായി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കരുത്,” സരിത പേടിയോടെ അരുണിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു.

ആദ്യമായാണ് സരിത തന്നെ തൊടുന്നത് എന്ന് അരുൺ അറിഞ്ഞു. ആ സ്പർശനം അവനെ ശാന്തനാക്കി. അവൻ ആ ഗുണ്ടകളെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഇത് മേലാൽ ആവർത്തിക്കരുത്. പോയി നിന്റെയൊക്കെ പണി നോക്കെടാ.”

അവർ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവിടെന്ന് പോയി. അരുൺ സരിതയെ നോക്കി. അവളുടെ കൈകൾ അപ്പോഴും അരുണിന്റെ കൈകളിൽ അമർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു.

“താങ്ക്സ്…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“താങ്ക്സ് ഒന്നും വേണ്ട ചേച്ചി. ചേച്ചിക്ക് ഒരു ആപത്ത് വരുമ്പോൾ നോക്കി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. കാരണം ഞാൻ ചേച്ചിയെ അത്രമാത്രം…”

“മതി! നിർത്ത്!” സരിത ദേഷ്യത്തോടെ നടന്നു നീങ്ങി. പക്ഷേ അന്ന് അവരുടെ മനസ്സിൽ അരുണിനോടുള്ള ബഹുമാനം അല്പം കൂടിയിരുന്നു.

അരുണിന്റെ സുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമായ ഹരി അവനെ വിലക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചിരുന്നു. കോളേജ് കാന്റീനിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ ഹരി അവനോട് പറഞ്ഞു:

“എടാ അരുണേ, നീ ഈ കാണിക്കുന്നത് ശുദ്ധവിവരക്കേടാണ്. മുപ്പത്തിയഞ്ചു വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെയാണോ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ നീ പ്രേമിക്കുന്നത്? നിനക്ക് കോളേജിൽ എത്ര പെൺകുട്ടികളെ കിട്ടും? നമ്മുടെ ജൂനിയർ അഞ്ജലി നിന്നെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കി നടക്കുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ?”

“ഹരി, പ്രണയം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മാർക്കറ്റിൽ പോയി പച്ചക്കറി വാങ്ങുന്നത് പോലെയാണോ? പ്രായം നോക്കി വെയിറ്റ് അളന്ന് വാങ്ങാൻ? എനിക്ക് സരിതേച്ചിയെ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ ഫീൽ വേറെ ആരെ കണ്ടാലും ഉണ്ടാകില്ല. അവരുടെ ആ പക്വത, ആ നടത്തം, ആ റെട്രോ സ്റ്റൈൽ… അതെന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നു.”

“എടാ, നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല ജീവിതം. നാളെ നിനക്ക് മുപ്പത് വയസ്സാകുമ്പോൾ അവർക്ക് നാൽപ്പത്തിമൂന്ന് വയസ്സാകും. ശാരീരികമായും മാനസികമായും വലിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ വരും. സമൂഹം നിങ്ങളെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല.”

“സമൂഹത്തെ പേടിച്ചാണോ നമ്മൾ ജീവിക്കേണ്ടത്? എന്റെ ലൈഫ്, എന്റെ ചോയ്സ്. ഇക്കണോമിക്സിലെ ‘എൻവയോൺമെന്റൽ ഡാമേജ് ഫങ്ക്ഷൻ’ പോലെയാണ് സമൂഹം. നമ്മൾ എന്ത് നല്ലത് ചെയ്താലും അവർ അതിൽ മലിനീകരണം കണ്ടെത്തും. ഞാൻ അതൊന്നും കെയർ ചെയ്യുന്നില്ല.” അരുൺ ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങൾക്ക് വഴിമാറി. ഒടുവിൽ ആ ദിവസമെത്തി. അന്ന് രാവിലെ മുതൽ ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. വലിയ ഇടിമിന്നലോടെയാണ് മഴ പെയ്തത്.

അരുൺ പതിവുപോലെ മാവിൻചുവട്ടിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ സമ്മാനപ്പൊതിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് സരിതയുടെ ജന്മദിനമാണെന്ന് അവൻ എങ്ങനെയോ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

സരിത കുടയും ചൂടി വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മഴയുടെ ശക്തി കാരണം വഴിയിൽ ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു. അരുൺ ഓടിച്ചെന്ന് അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.

“ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ സരിതേച്ചി!” അരുൺ ആ സമ്മാനപ്പൊതി നീട്ടി. അതിൽ ഒരു മനോഹരമായ കറുത്ത കൺമഷിയും, ഒപ്പം അവൻ എഴുതിയ ഒരു കവിതയുമുണ്ടായിരുന്നു.

സരിത നടപ്പ് നിർത്തി. അവർ സമ്മാനം വാങ്ങി. അവരുടെ മുഖത്ത് ഭാവവ്യത്യാസങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. തികച്ചും ശാന്തമായ മുഖം.

“അരുൺ, എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്. ഇന്ന് നീ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യരുത്. വൈകുന്നേരം ബാങ്ക് കഴിഞ്ഞ് അഞ്ച് മണിക്ക്, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് പുറകിലെ ആ പഴയ പാർക്കിലേക്ക് വരാമോ? എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം. ഒടുവിലായി.”

അരുണിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു. “വരാം ചേച്ചി. ഞാൻ കൃത്യസമയത്ത് എത്തും.”

അന്ന് പകൽ മുഴുവൻ അരുണിന് ക്ലാസിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സരിത തന്നെ തന്റെ പ്രണയം അംഗീകരിക്കാൻ പോവുകയാണോ? അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും? അവന്റെ മനസ്സിൽ പലവിധ ചിന്തകൾ കാടുകയറി.

വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണി. പാർക്കിലെ ഒരു വലിയ വാകമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലുള്ള സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ സരിത ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മഴ മാറി നിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും അന്തരീക്ഷത്തിൽ തണുത്ത കാറ്റുണ്ടായിരുന്നു.

അരുൺ പതുക്കെ നടന്ന് അവരുടെ അടുത്തെത്തി. അവൻ ഒരല്പം പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു.

“ഇരിക്ക് അരുൺ,” സരിത പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അരുൺ അവർക്കരികിലിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ അകലം അവൻ പാലിച്ചിരുന്നു.

“നീ തന്ന സമ്മാനത്തിന് നന്ദി,” സരിത ബാഗിൽ നിന്ന് ആ സമ്മാനപ്പൊതി പുറത്തെടുത്തു. “പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത് വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.” അവർ അത് അരുണിന്റെ കൈകളിൽ തിരികെ ഏൽപ്പിച്ചു.

“എന്താ ചേച്ചി… എനിക്ക് പ്രായക്കുറവുള്ളത് കൊണ്ടാണോ? അതോ ഞാൻ ഇപ്പോഴും സെറ്റിൽഡ് ആകാത്തത് കൊണ്ടാണോ? എനിക്ക് യൂട്യൂബിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ ചെറിയ വരുമാനം കിട്ടുന്നുണ്ട്. ഞാൻ പരീക്ഷകളെല്ലാം പാസ്സാകും. നല്ലൊരു ജോലി വാങ്ങും. ചേച്ചിയെ ഞാൻ നന്നായി നോക്കും.” അരുണിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകുലതകൾ നിറഞ്ഞു.

സരിത അരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മൂത്ത സഹോദരിയുടെ വാത്സല്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പതുക്കെ അരുണിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ ആദ്യത്തെ ഊഷ്മളമായ സ്പർശനത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ കാമമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ സത്യത്തിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു.

“അരുൺ, നീ വളരെ നല്ലൊരു പയ്യനാണ്. നിന്റെ മനസ്സിലെ പ്രണയം കള്ളമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസമായി നീ എന്റെ നിഴലായി നടക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യമല്ല തോന്നിയത്, മറിച്ച് വലിയൊരു പേടിയും വിഷമവുമായിരുന്നു.”

“പേടിയോ? എന്നെയോ?”

“നിന്നെയല്ല അരുൺ, നിന്റെ ഈ പ്രായത്തെ. ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സ് എന്ന് പറയുന്നത് ചോരത്തിളപ്പുള്ള പ്രായമാണ്. കണ്ണിൽ കാണുന്നതിനെയൊക്കെ പ്രണയിക്കാൻ തോന്നുന്ന പ്രായം. നീ എന്നിൽ കാണുന്നത് ഒരുപക്ഷേ നിന്റെ സങ്കൽപ്പങ്ങളിലെ പെണ്ണിനെയാണ്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം മറ്റൊന്നാണ്.”

സരിത ഒന്ന് നിർത്തി, ദൂരേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീർഘശ്വാസമടുത്തു.

“എനിക്ക് മുപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സായി അരുൺ. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ അറിയാത്ത ഒരു ഭൂതകാലമുണ്ട്. എനിക്ക് ഇരുപത്തിനാലാം വയസ്സിൽ ഒരു വിവാഹം കഴിഞ്ഞതായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ബന്ധം വെറും രണ്ട് വർഷമേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളൂ. ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഞാൻ ആ ബന്ധം വേർപെടുത്തി. അതിനുശേഷം എന്റെ ജീവിതം ഈ ബാങ്കും എന്റെ പ്രായമായ അമ്മയും മാത്രമാണ്. പുരുഷന്മാരിലുള്ള വിശ്വാസം എനിക്ക് പണ്ടേ നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്.”

അരുൺ അത് കേട്ട് സ്തബ്ധനായി. അവൻ സ lരിതയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ മുഖത്ത് പഴയ വേദനകളുടെ നിഴലാട്ടങ്ങൾ അവൻ കണ്ടു.

“ചേച്ചി… എനിക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല. ഞാൻ ചേച്ചിയെ പഴയതിലും നന്നായി…” അരുൺ പറയാൻ ആഞ്ഞു.

“കേൾക്കൂ അരുൺ, മുഴുവൻ കേൾക്കൂ,” സരിത അവന്റെ കൈകളിൽ ചെറുതായി അമർത്തി. “നിനക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് പ്രശ്നമാണ്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് ഒരു ഭർത്താവിനെയോ കാമുകനെയോ അല്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ ഒറ്റപ്പെടലിൽ എനിക്ക് ഒരു തുണ വേണം. എനിക്ക് ഒരു അനിയനെപ്പോലെ, എന്ത് കാര്യവും തുറന്നു പറയാൻ പറ്റുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിനെ വേണം. ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ നിന്നെ നോക്കിയത് പ്രണയത്തോടെയല്ല. എന്റെ സ്വന്തം അനിയൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ നിന്റെ പ്രായമുണ്ടാകുമായിരുന്നു. അവനെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത്.”

സരിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവർ തുടർന്നു: “അരുൺ, നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നത് നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റായ തീരുമാനമാണ്. നാളെ നിനക്ക് ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സാകുമ്പോൾ, നിന്റെ കൂടെ നടക്കാൻ നിന്റെ പ്രായമുള്ള, നിന്റെ ചിന്തകളുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടാകണം. അല്ലാതെ മുപ്പത്തിയേഴുകാരിയായ എന്നെയും കൊണ്ട് നീ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടും. അന്ന് നിന്റെ മനസ്സിൽ ഈ പ്രണയം വെറുപ്പായി മാറും. അത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല.”

“സരിതേച്ചി… ഞാൻ…” അരുണിന്റെ തൊണ്ടയിടറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീണു.

“നീ കരയരുത് അരുൺ. നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്റെ ഈ വാക്കുകളെ മാനിക്കണം. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും എന്റെ പങ്കാളിയായി കണ്ടിട്ടില്ല, കാണാൻ കഴിയുകയുമില്ല. എനിക്ക് നീ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അനിയൻ മാത്രമാണ്. ഒരു അനിയനെപ്പോലെ നിനക്ക് എന്നോട് എന്ത് സഹായവും ചോദിക്കാം. പക്ഷേ ഈ പ്രണയം… അത് ഇവിടെ വെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കണം.”

സരിത എഴുന്നേറ്റു. അവർ അരുണിന്റെ തലയിൽ പതുക്കെ തലോടി. ആ തലോടലിൽ ഒരു അമ്മയുടെ, ഒരു ചേച്ചിയുടെ വിശുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നു.

“നീ നല്ലൊരു നിലയിൽ എത്തണം. നിന്റെ ‘റിഥം ഓഫ് വിന്റേജ്’ ചാനലിൽ ഒരു ലക്ഷം സബ്സ്ക്രൈബേഴ്‌സ് ആയെന്ന് നീ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. നിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് നീ ശ്രദ്ധിക്കുക. പഠിക്കുക, നല്ലൊരു ജോലി വാങ്ങുക. ഒരു ചേച്ചിയായി ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. പക്ഷേ ആ ഇടവഴിയിലെ പിന്തുടരലുകൾ ഇനി അരുത്. അത് എന്നെ വേദനിപ്പിക്കും.”

സരിത തന്റെ കുട നിവർത്തി പതുക്കെ നടന്നു നീങ്ങി. അരുൺ ആ ബെഞ്ചിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കൈയിലെ സമ്മാനപ്പൊതിയിലേക്ക് അവൻ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണീർ വീണ് ആ പൊതി നനയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മാസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. കോട്ടയം സി.എം.എസ് കോളേജിലെ ആ ഇടവഴിയിൽ അപ്പോഴും മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ മാവിൻചുവട്ടിൽ അരുൺ കാത്തുനിൽക്കാറില്ല. അവൻ തന്റെ പരീക്ഷകളെല്ലാം നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായി. അവന്റെ യൂട്യൂബ് ചാനൽ വലിയ വിജയമായി മാറി.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ അരുൺ തന്റെ പുതിയ ബുള്ളറ്റിൽ ആ വഴിയിലൂടെ പോവുകയായിരുന്നു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന സരിതയെ അവൻ കണ്ടു. ഓഫ് വൈറ്റ് സാരിയുടുത്ത്, കുടയും ചൂടി ശാന്തയായി നടന്നുപോകുന്ന സരിത.

അരുൺ വണ്ടി അവരുടെ അരികിൽ നിർത്തി. ഹെൽമെറ്റ് മാറ്റി അവൻ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“സുഖമാണോ സരിതേച്ചി?”

സരിത തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അരുണിന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ആ പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ഭ്രാന്തായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യന്റെ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.

“സുഖമാണ് അരുൺ. നിന്റെ പുതിയ ബ്രാൻഡിന്റെ പരസ്യം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. ഒത്തിരി സന്തോഷം,” സരിതയുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിക്ക് ഒരമ്മയുടെ ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.

“എല്ലാം ചേച്ചിയുടെ അനുഗ്രഹമാണ്. അന്ന് ചേച്ചി എന്നെ തിരുത്തിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എവിടെയെങ്കിലും തകർന്നുപോയേനെ. താങ്ക്സ് ചേച്ചി, എന്നെ ഒരു നല്ല അനിയനായി കണ്ടതിന്.”

“എനിക്ക് എപ്പോഴും നീ എന്റെ നല്ലൊരു അനിയൻ തന്നെയാണ് അരുൺ. എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഈ ചേച്ചിയെ വിളിക്കാം,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“തീർച്ചയായും ചേച്ചി. വണ്ടിയിൽ കയറുന്നോ? ഞാൻ സ്റ്റേഷനിൽ വിടാം.” അരുൺ ചോദിച്ചു.

“വേണ്ടടാ, ഞാൻ നടന്നോളാം. എനിക്ക് ഈ നടത്തമാണ് ഇഷ്ടം,” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അരുൺ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മുന്നോട്ട് പോയി. അവൻ ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. കാരണം അവൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു, എല്ലാ പ്രണയങ്ങളും വിവാഹത്തിൽ അവസാനിക്കേണ്ടവയല്ല. ചില പ്രണയങ്ങൾ നമ്മെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നവയാണ്, ചിലർ ജീവിതത്തിൽ വഴികാട്ടികളായി മാറേണ്ടവരാണ്.

ഇടവഴിയിലെ വാകമരങ്ങളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന പൂക്കൾ വീണ്ടും പൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. സരിത തന്റെ കുടയും ചൂടി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അനിയന്റെ വിജയങ്ങളിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ഒരു ചേച്ചിയായി.

✍️ആമി