“എന്നെ കെട്ടാൻ നിനക്ക് പേടിയാണോടാ കൊച്ചെറുക്കാ?”
നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മാളവിക അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ, കാറിൽ പ്ലേ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന മെലഡിക്ക് പോലും വേഗത കൂടിയതുപോലെ തോന്നി ആകാശിന്. സ്റ്റിയറിംഗിലെ അവന്റെ കൈകൾ ഒന്ന് വഴുതി. പുറത്ത് തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയുടെ താളം ഗ്ലാസിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്നുണ്ട്. മാളവിക—അവന്റെ മാളു—സീറ്റിൽ അല്പം ചരിഞ്ഞിരുന്ന് അവനെ തന്നെ നോക്കുകയാണ്. ആ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതിയും അല്പം ഗൗരവവും കലർന്ന ഒരു തിളക്കം.
“എന്താ ആകാശ്, നാവു ഇറങ്ങിപ്പോയോ?” അവൾ അവന്റെ താടിയിൽ ഒന്ന് നുള്ളി.
“മാളൂ… പ്ലീസ്… വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോഴാണോ ഇങ്ങനെയുള്ള തമാശ?” അവൻ പതർച്ച മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“തമാശയല്ല, ഗൗരവമാണ്. നിനക്ക് ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സ്. എനിക്ക് മുപ്പത്തിരണ്ട്. എട്ട് വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസം. ഈ നാട്ടുകാർക്കും നിന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ഇതൊരു വലിയ പാപമായി തോന്നും. പക്ഷെ എനിക്ക് അറിയേണ്ടത് നിന്റെ കാര്യമാണ്. ഈ എട്ട് വയസ്സ് നിനക്ക് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന് തടസ്സമാണോ?”
ആകാശ് വണ്ടി റോഡരികിൽ ഒതുക്കി നിർത്തി. എന്നിട്ട് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പ്രായത്തിന്റെ പക്വതയും, കണ്ണുകളിലെ ആഴവും അവനെ എപ്പോഴും ആകർഷിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.
“ഈ എട്ട് വയസ്സ് കൂടുതൽ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ മാളൂ, എനിക്ക് നിന്നെ ഇത്രയും ഇഷ്ടം. നീ എന്നെക്കാൾ വിവരവും പക്വതയും ഉള്ളവളാണ്. പിന്നെ, ചില സമയത്ത് നീ കാണിക്കുന്ന ഈ ഒരു ‘അമ്മ’ കെയറിംഗ് ഉണ്ടല്ലോ… അത് എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്.”
മാളവിക ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയിൽ ഒരു വശ്യതയുണ്ട്. “അമ്മ കെയറിംഗോ? എടാ ദുഷ്ടാ… നിന്നെ ഞാൻ…” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചെറുതായി അടിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു വച്ചു.
“പിന്നെ… മാളുവിനെ കാണാൻ ഇപ്പഴും ഒരു ഇരുപതുകാരിയുടെ ലുക്ക് ഒക്കെയുണ്ട് കേട്ടോ. ആരും പറയില്ല മുപ്പത്തിരണ്ടായെന്ന്.” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഓഹോ, അപ്പൊ ഐശ്വര്യം വരാൻ ഞാൻ ഇപ്പൊ കുറച്ചു ബോഡി പോളിഷിങ് ഒക്കെ നടത്തണം എന്നാണോ?” അവൾ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട… നീ എങ്ങനെയാണോ അങ്ങനെ തന്നെ എനിക്ക് മതി. പക്ഷെ…” അവൻ ഒന്ന് നിർത്തി.
“പക്ഷെ?”
“മാളുവിന് എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ശരിക്കും താല്പര്യമുണ്ടോ? ഞാൻ വെറുമൊരു കൊച്ചു പയ്യനല്ലേ നിന്റെ മുന്നിൽ?”
മാളവിക അവന്റെ അടുത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം പടർന്നു. അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ആകാശ്, പ്രായം എന്നത് ഒരു അക്കമല്ലേ? എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നത് നീയാണ് എന്റെ പാതി എന്നാണ്. നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സുരക്ഷിതബോധം, അത് പ്രായം കൂടിയ ആരിൽ നിന്നും എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല. നീ എന്നെ കാണുന്നത് ഒരു ‘ചേച്ചി’ ആയിട്ടല്ലല്ലോ, അല്ലെ?”
അവൾ അവന്റെ കാതിനടുത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
“അല്ല… നീ എന്റെ പെണ്ണാണ്.” അവൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ അത് തെളിയിക്ക്…” അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു വെല്ലുവിളി പോലെ പറഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം ആകാശ് അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നോട് ചേർത്തു. കാറിന് പുറത്ത് മഴ അതിന്റെ സർവ്വ ശക്തിയോടെയും പെയ്യുകയാണ്. ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ പ്രണയം കൂടുതൽ തീവ്രമായി. പക്ഷെ സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളെ അവർക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ടി വന്നു. ആകാശിന്റെ വീട്ടിൽ ഈ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ പൊട്ടിത്തെറികൾ ഉണ്ടായി.
“അവൾക്ക് നിന്നെക്കാൾ എത്ര വയസ്സ് കൂടുതലാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ ആകാശ്? നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും?” അവന്റെ അമ്മ കരഞ്ഞു ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ, സ്നേഹിക്കാൻ പ്രായം നോക്കണോ? അവൾ എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് അവളെ വേണം.”
ആകാശ് വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നത് മാളവികയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത് തകർന്നു നിൽക്കുന്ന ആകാശിനെയാണ്.
“എന്താടാ? വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞോ?” അവൾ അവനെ അകത്തേക്ക് പിടിച്ചു കയറ്റി.
അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ തോളിൽ മുഖം അമർത്തി അവൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. മാളവിക അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
“സാരമില്ല ആകാശ്… നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത് തന്നെയല്ലേ ഇതൊക്കെ? കാലം മാറുമ്പോൾ എല്ലാവരും മാറും. നമ്മൾ ഉറച്ചു നിന്നാൽ മതി.”
അവൾ അവനെ കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി. അവന് കുടിക്കാൻ വെള്ളം കൊടുത്തു. അവന്റെ കണ്ണീർ തുടച്ചു.
“നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോ എന്നെ കൈവിടാൻ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒരിക്കലുമില്ല. മാളു കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് എന്തിനെയും നേരിടാം.”
മാളവിക അവന്റെ മടിയിലേക്ക് തല വെച്ച് കിടന്നു. “ആകാശ്, എനിക്കൊരു ആഗ്രഹമുണ്ട്. നമുക്ക് കുറച്ചു ദൂരേക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒരു യാത്ര പോയാലോ? ആരും നമ്മളെ അറിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്.”
“എങ്ങോട്ട്?”
“വയനാട്. ഈ മഴക്കാലത്ത് അവിടെ നല്ല ഭംഗിയായിരിക്കും.”
അവർ വയനാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. കാടുകൾക്കും മലകൾക്കും ഇടയിലൂടെയുള്ള യാത്ര. പ്രകൃതി പോലും അവരെ വരവേൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഒരു റിസോർട്ടിൽ അവർ മുറിയെടുത്തു. മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പുള്ള രാത്രി.
റിസോർട്ടിലെ ബാൽക്കണിയിൽ അവർ തനിച്ചായിരുന്നു. ആകാശ് ഒരു കപ്പ് ചൂട് കാപ്പിയുമായി മാളവികയുടെ അടുത്തെത്തി. അവൾ ഒരു പുതപ്പ് പുതച്ച് ദൂരെയുള്ള മലനിരകളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“മാളു… തണുക്കുന്നുണ്ടോ?” അവൻ അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ടു.
“ഉണ്ട്… പക്ഷെ ഈ തണുപ്പിന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ട്.” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു.
“ആകാശ്, ഞാൻ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു… നിനക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ, നീ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റാണെന്ന്? അതായത്, നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കെട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ കൂടുതൽ ലൈഫ് ഉണ്ടാവുമെന്ന്?”
ആകാശ് അവളുടെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി. “നോക്ക് മാളൂ, നിന്റെ ഈ സംശയമാണ് നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കുഴപ്പം. പ്രായം കൂടുമ്പോൾ നീ കൂടുതൽ സുന്ദരിയാവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പിന്നെ ലൈഫിന്റെ കാര്യം… നിന്റെ കൂടെയുള്ള ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് പുതിയൊരു അനുഭവം ആണ്. എന്നെക്കാൾ പക്വതയുള്ള നീ എനിക്ക് തരുന്ന ഉപദേശങ്ങളും, ചിലപ്പോൾ നീ കാണിക്കുന്ന കുസൃതികളും… അത് മതി എനിക്ക് മരിക്കുവോളം.”
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. മാളവിക അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺസിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചിത്രം വരച്ചു.
“എങ്കിൽ പറ… നീ എന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നു?” അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
“അളക്കാൻ പറ്റാത്ത അത്രയും.”
“അത് പോരാ… എനിക്ക് അത് അനുഭവിക്കണം.” അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റി.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ തേടിയിറങ്ങി. ഒരു നീണ്ട ചുംബനം. കാടിന്റെ വന്യതയും തണുപ്പും ആ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടായി മാറി. പ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും ആ രാത്രിയിൽ മാഞ്ഞുപോയി. അവർ ഒന്നായി.
യാത്ര കഴിഞ്ഞു മടങ്ങി വന്നത് പുതിയൊരു തീരുമാനവുമായാണ്. അവർ രജിസ്റ്റർ മാരേജ് ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കൾ കുറച്ചു പേർ മാത്രം പങ്കെടുത്ത ലളിതമായ ചടങ്ങ്.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ആകാശ് തന്റെ വീട്ടുകാരെ ചെന്ന് കണ്ടു. മാളവികയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യം അവർ എതിർത്തുവെങ്കിലും മാളവികയുടെ ഇടപെടലുകളും അവളുടെ സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ ആകാശിന്റെ അമ്മയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു.
“എന്റെ മോനെ നീ പൊന്നുപോലെ നോക്കിക്കോളണം മോളെ… അവൻ ഇത്തിരി കുസൃതിയാണ്.” അമ്മ മാളവികയുടെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.
മാളവിക ചിരിച്ചു. “അമ്മേ, അവൻ എന്റെ കുഞ്ഞല്ലേ… അവനെ നോക്കാൻ എനിക്ക് അറിയാം.”
അവൾ ആകാശിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ആകാശ് നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി.
കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അവർക്ക് ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് പിറന്നു. മാളവികയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായം നാല്പതിനോട് അടുക്കുന്നു. പക്ഷെ ആകാശിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ എന്നും ആ പഴയ ഇരുപതുകാരി തന്നെയായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, അവർ കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മകൾ മണലിൽ കളിക്കുന്നു. ആകാശ് മാളവികയുടെ തോളിൽ കൈയിട്ടു.
“മാളൂ, അന്ന് ആ കാറിൽ വെച്ച് നീ എന്നോട് ചോദിച്ചത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? എനിക്ക് പേടിയാണോ എന്ന്.”
“ഉം… ഓർമ്മയുണ്ട്. എന്തേ ഇപ്പൊ അത് ചോദിക്കാൻ?”
“അന്ന് എനിക്ക് ശരിക്കും പേടിയായിരുന്നു മാളൂ… പക്ഷെ അത് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയായിരുന്നു. ഇന്ന് എനിക്ക് ഒരു പേടിയുമില്ല. കാരണം നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ട്.”
മാളവിക അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല വെച്ചു. കടൽക്കാറ്റ് അവരുടെ പ്രണയത്തെ തഴുകി കടന്നുപോയി. സ്നേഹത്തിന് പ്രായമില്ലെന്നും, മനസ്സുകളുടെ പൊരുത്തമാണ് വലിയ കാര്യമെന്നും അവർ ലോകത്തിന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
“ഡാ കൊച്ചെറുക്കാ…” മാളവിക വിളിച്ചു.
“എന്താ മാളൂ?”
“നിന്നെ കിട്ടിയത് എന്റെ പുണ്യമാണ്.”
അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. സൂര്യൻ അസ്തമയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് പടർത്തി കടലിൽ മറയുമ്പോൾ, അവരുടെ ജീവിതം പുതിയൊരു ഉദയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ, വിശ്വാസത്തിന്റെ, പ്രായം തോൽക്കാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ ഉദയം.
✍️പ്രവീണ കൃഷ്ണ
