“നിന്റെ ഈ ഉടലിന്റെ ചൂട് എനിക്ക് അനുഭവിക്കണം. ഈ രാത്രി നമുക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്.രഘു നിന്നെ ഒന്ന് തൊട്ടിട്ടുപോലുമില്ലെന്നു എനിക്കറിയാം മായേ.”
നീല വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ആ കിടപ്പുമുറിയിൽ മായയുടെ കാതിൽ പതിഞ്ഞത് ആ വാക്കുകളായിരുന്നു.
രഘു തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് മൂന്ന് വർഷം തികയുന്നു. ഇതുവരെ അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു ശാരീരിക ബന്ധം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. രഘു ഒരു ‘അസെക്ഷ്വൽ’ ആണെന്ന സത്യം മായ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് വിവാഹത്തിന് ശേഷമാണ്. അയാൾക്ക് അവളോട് സ്നേഹമുണ്ട്, കരുതലുണ്ട്, പക്ഷേ ഒരു പുരുഷന് സ്ത്രീയോട് തോന്നേണ്ട ആസക്തി അയാളിലില്ല.
മായ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ നീണ്ട മുടി ഒതുക്കി. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന കറുത്ത സിൽക്ക് നൈറ്റി അവളുടെ ഉടലിന്റെ വടിവുകളെ എടുത്തു കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ രഘുവിനെ നോക്കി.
“രഘു… നേരം ഒരുപാടായി. ഒന്ന് ഉറങ്ങിക്കൂടെ?”
രഘു തലയുയർത്താതെ മറുപടി പറഞ്ഞു, “നീ കിടന്നോ മായേ, എനിക്ക് ഈ പ്രോജക്ട് ഇന്ന് തീർക്കണം.”
മായ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. ഈ അവഗണന അവൾക്ക് ശീലമായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പരിഗണന ലഭിക്കാത്തതിന്റെ വിങ്ങൽ അവളിലുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ യൗവനം ഒരു മരുഭൂമി പോലെ വരണ്ടുണങ്ങുകയാണ്.
രഘുവിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്താണ് അരവിന്ദൻ. അവർ കോളേജ് കാലം തൊട്ടുള്ള കൂട്ടുകാരാണ്. രഘുവിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും അയാളുടെ താല്പര്യക്കുറവിനെക്കുറിച്ചും അരവിന്ദന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവരുടെ വീട്ടിൽ വരാറുള്ള അരവിന്ദന്റെ നോട്ടം മായയുടെ മേൽ പതിയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറച്ചായി.
ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം രഘു ഓഫീസിലെ ഒരു മീറ്റിംഗിനായി പുറത്തുപോയ സമയത്താണ് അരവിന്ദൻ വന്നത്.
“മായേ… രഘു എവിടെ?” ലിവിംഗ് റൂമിലെ സോഫയിലിരുന്ന് അരവിന്ദൻ ചോദിച്ചു.
“അദ്ദേഹം പുറത്തുപോയി, വരാൻ വൈകും. ഞാൻ ചായ എടുക്കാം,” അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ മായയെ അരവിന്ദന്റെ വാക്കുകൾ തടഞ്ഞു.
“ചായ പിന്നെയാവാം മായേ. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു സംസാരിക്കാനുണ്ട്.”
മായ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. അരവിന്ദന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം തിളക്കം അവൾ കണ്ടു. അത് വെറുമൊരു സൗഹൃദത്തിന്റെ നോട്ടമായിരുന്നില്ല.
അരവിന്ദൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “മായേ, എനിക്കറിയാം നീ അനുഭവിക്കുന്ന വിഷമം. രഘു… അവൻ നിന്നെ ഒരു പെണ്ണായി കാണുന്നില്ല. നിന്റെ ഈ സൗന്ദര്യം, ഈ യൗവനം… അത് വെറുതെ കളയാനുള്ളതാണോ?”
മായ ഞെട്ടിപ്പോയി. “അരവിന്ദൻ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? രഘു നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തല്ലേ?”
“സുഹൃത്താണ്, പക്ഷേ അവന് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനോ നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാനോ കഴിയില്ല. ഞാൻ നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട് മായേ. നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ദാഹം എനിക്ക് കാണാം.”
അവൻ പതിയെ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. മായയുടെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു. ഒരു പുരുഷന്റെ സ്പർശനം അവൾ എത്രമാത്രം കൊതിച്ചിരുന്നു എന്ന് ആ നിമിഷം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, തന്റെ ആത്മാഭിമാനം അവളെ തടഞ്ഞു.
“കൈ വിടൂ അരവിന്ദൻ! നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റിപ്പോയി. ഞാൻ രഘുവിന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിലും അത് ഞങ്ങൾ തീർത്തോളാം.”
അരവിന്ദൻ ചിരിച്ചു. “മായേ, നീ നിന്നെത്തന്നെ വഞ്ചിക്കുകയാണ്. ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നീ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെ കഴിയുന്നത് എന്തിനാണ്? എനിക്ക് നിനക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ കഴിയും.”
അവൻ അവളെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചടുത്തു. അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ അവന്റെ ശ്വാസം തട്ടി. മായയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം വികാരം ആളിപ്പടർന്നു. അവന്റെ കരവലയത്തിൽ ഒതുങ്ങാൻ അവളുടെ ശരീരം വെമ്പി. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് അവൾ അവനെ ശക്തിയായി തള്ളിമാറ്റി.
“മതി! മേലിൽ എന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ വന്നേക്കരുത്. ഇപ്പോൾ ഇവിടുന്ന് പോയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ രഘുവിനെ വിളിക്കും.”
അരവിന്ദൻ പതറാതെ അവളെ നോക്കി. “നീ ഇന്ന് എന്നെ തള്ളിക്കളഞ്ഞാലും, നിന്റെ ശരീരം എന്നെ തിരയും മായേ. കാരണം നിനക്ക് വേണ്ടത് രഘുവിന് നൽകാൻ കഴിയില്ല.”
അവൻ ഇറങ്ങിപ്പോയി. മായ തളർന്നു സോഫയിലിരുന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അരവിന്ദൻ പറഞ്ഞത് കയ്പുള്ള സത്യമായിരുന്നു.
ആ രാത്രി മായയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അരവിന്ദന്റെ സ്പർശനം ഏറ്റിടത്ത് ഒരു തരം നീറ്റൽ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. രഘു അരികിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്. നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു ഉറക്കം. അവൾക്ക് അയാളോട് ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ തോന്നിയില്ല, പകരം സഹതാപമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അരവിന്ദൻ വീണ്ടും വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഫോണിലൂടെ അവൻ അശ്ലീലത കലർന്ന വാക്കുകൾ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“മായേ… ആ കറുത്ത നൈറ്റിയിൽ നീ അതിസുന്ദരിയാണ്. അന്ന് നിന്റെ ആ വടിവുകൾ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നീ എന്തിനാണ് എന്നെ തടയുന്നത്? നമുക്ക് രഹസ്യമായി കാണാം. രഘു ഒരിക്കലും അറിയാൻ പോകുന്നില്ല.”
മായ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ അവൻ വിതച്ച വിത്തുകൾ മുളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഏകാന്തമായ ഉച്ചനേരങ്ങളിൽ അവൾ സ്വന്തം ശരീരത്തെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നിൽക്കും. താൻ ഇത്രത്തോളം ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന ചിന്ത അവളിൽ ഒരുതരം ഉന്മാദം നിറച്ചു.
ഒരു ദിവസം കനത്ത മഴ പെയ്യുന്ന ഉച്ചനേരം. രഘു ടൗണിൽ പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഡോറിൽ മുട്ടു കേട്ടു. തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന അരവിന്ദൻ.
“അരവിന്ദൻ? ഈ മഴയത്ത് എന്തിനാ വന്നത്?”
അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് കയറി. വാതിൽ താനേ അടഞ്ഞു. അവന്റെ നനഞ്ഞ ഷർട്ടിനുള്ളിലൂടെ അവന്റെ പേശികൾ തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റിയില്ല മായേ.”
അവൻ അവളെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു നിർത്തി. ഇത്തവണ മായ എതിർത്തില്ല. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അരവിന്ദൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു.
“മായേ… നീയും ഇത് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ?” അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു.
അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പടർന്നു. മായ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. മാസങ്ങളായി, വർഷങ്ങളായി അവൾ കാത്തിരുന്ന ആ പുരുഷ സ്പർശനം. അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, അവളുടെ മനസ്സിൽ രഘുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്ന, തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആ പാവം മനുഷ്യൻ. അയാൾക്ക് ലൈംഗികതയോട് താല്പര്യമില്ല എന്നത് അയാളുടെ തെറ്റല്ല. അത് അയാളുടെ പ്രകൃതമാണ്. പക്ഷേ, താൻ ചെയ്യുന്നത് ചതിയാണ്.
മായ ശക്തിയായി അരവിന്ദനെ തള്ളി മാറ്റി. അവൾ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇല്ല അരവിന്ദൻ… എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ രഘുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്റെ ശരീരത്തിന് ചിലപ്പോൾ വിശപ്പനുണ്ടാകാം, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് അത് അനുവദിക്കില്ല. നിങ്ങൾ എന്റെ സുഹൃത്താണെന്ന് കരുതിയാണ് ഇതുവരെ ക്ഷമിച്ചത്. ഇനിയും തുടർന്നാൽ…”
അരവിന്ദൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “നീ ഒരു വിഡ്ഢിയാണ് മായേ. ഒരു ജഡത്തോടൊപ്പം ജീവിച്ചു നീ നിന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കുകയാണ്.”
“ആ ജഡം എനിക്ക് നൽകുന്ന ബഹുമാനവും സ്നേഹവും നിങ്ങളുടെ ഈ കാമത്തിന് നൽകാൻ കഴിയില്ല. ഇറങ്ങിപ്പോകൂ!”
അരവിന്ദൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞു മായ കുറെ നേരം കരഞ്ഞു. അവൾക്ക് തന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. ഒരു നിമിഷം അവൾ വീണുപോകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ തന്നെത്തന്നെ വീണ്ടെടുത്തു.
വൈകുന്നേരം രഘു വന്നപ്പോൾ മായ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. രഘു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എന്താ മായേ… എന്തുപറ്റി?”
“ഒന്നുമില്ല രഘു… എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.”
രഘു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “എനിക്കറിയാം മായേ. എനിക്ക് നിനക്ക് തരാൻ കഴിയാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ അത് സഹിക്കുന്നത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്.”
മായ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ലൈംഗികത മാത്രമല്ല ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. വിശ്വാസവും സ്നേഹവുമാണ്. അരവിന്ദനെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് അത് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാകില്ല.
തന്റെ ജീവിതം അപൂർണ്ണമായിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് കളങ്കിതമല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ മായ സമാധാനം കണ്ടെത്തി. അവൾ രഘുവിനോട് ചേർന്ന് ഇരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരുന്നു, മണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു പുതിയ സുഗന്ധം ഉയർന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
✍️ആമി
