“എന്താ ചേച്ചി ഇതൊക്കെ ഒരു തമാശ ആയി കണ്ടാൽ പോരെ”.
ലിഫ്റ്റിൽ വച്ച് സാരിയുടെ ഇടയിലൂടെ തന്റെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് രമേഷ് അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ സീതയുടെ സർവ്വ നാഡിയും ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ലിഫ്റ്റ് ഡോർ തുറന്നു. അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി വേഗം തന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറി ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്തു.
പെട്ടെന്ന് ഡോറിൽ തട്ടുന്ന സൗണ്ട് കേട്ട് അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“ഡോർ തുറക്ക് ചേച്ചി. എത്ര കാലമെന്ന് വച്ചാ ചേച്ചി ഇങ്ങനെ ഒളിച്ച് കളിക്കുന്നത്.”
“ഇനി ഒരു തവണ കൂടി എന്റെ വാതിൽ തട്ടിയാൽ… ഞാൻ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കില്ല!”
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ വായിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ ശക്തി തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അത് ഭയം തകർന്ന ശേഷം പിറക്കുന്ന ഒരു തിളക്കമായിരുന്നു.
സീതയ്ക്ക് ജീവിതം ഒരിക്കലും സുതാര്യമല്ലായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ രണ്ടു വർഷം അവൾ കരുതിയിരുന്നു—”ഇതാണ് എന്റെ ലോകം”. ഭർത്താവായിരുന്ന അനീഷ് ആദ്യം സ്നേഹപൂർവ്വമായ ഒരാളായി തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷേ സമയം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവന്റെ സ്വഭാവം മാറി. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കു പോലും അവൻ കോപം കാണിക്കുമായിരുന്നു. ശബ്ദം ഉയർത്തും, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വേദനിപ്പിക്കും, ഒടുവിൽ കൈയും ഉയരും.
വിവാഹമോചനം ഒരു ലളിതമായ തീരുമാനമല്ലായിരുന്നു. കുടുംബവും സമൂഹവും അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തും എന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. “സ്ത്രീയാണെങ്കിൽ സഹിക്കണം” എന്ന വാചകം അവൾ എത്ര തവണ കേട്ടിട്ടുണ്ട്!
വിവാഹമോചനത്തിന് ശേഷം സീത തിരുവനന്തപുരത്തെ ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറി. അവൾ ഒരു സ്കൂളിൽ ടീച്ചറായിരുന്നു. കുട്ടികളോടൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കുന്നത് അവൾക്ക് ശാന്തി കൊടുക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.
ആ ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയം സാധാരണമായിരുന്നു. കുറച്ച് കുടുംബങ്ങൾ, ചില സിംഗിൾ ആളുകൾ… എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായ ജീവിതങ്ങൾ.
ആദ്യം എല്ലാം നന്നായി തോന്നി.
അവളുടെ അടുത്ത ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിച്ചിരുന്നത് രമേഷ് ആയിരുന്നു. ആദ്യം അവൻ വളരെ സൗഹൃദപരമായി പെരുമാറി.
“ചേച്ചി, എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ പറയണേ,” എന്ന് ഒരിക്കൽ അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.
സീത വിനീതമായി ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ സൗഹൃദം പതിയെ പതിയെ അസ്വസ്ഥതയായി മാറാൻ തുടങ്ങി.
സീത വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോഴൊക്കെ രമേഷ് ബാല്കണിയിൽ നിന്നു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ആദ്യം അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ നോട്ടങ്ങൾ അല്പം അസാധാരണമായി തോന്നി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, അവൾ പച്ചക്കറി വാങ്ങി വരുമ്പോൾ, രമേഷ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ചേച്ചി, ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുമ്പോൾ ബോറടിക്കില്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല, എനിക്ക് എന്റെ ജോലി ഉണ്ട്,” അവൾ ചുരുക്കത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ചിരി തെളിഞ്ഞു.
ഒരു രാത്രി, സീത ഉറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, വാതിലിൽ ഒരു ചെറിയ തട്ടൽ കേട്ടു.
“ആരാണ്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഞാനാ… രമേഷ്. ഒരു ചെറിയ സഹായം വേണം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൾക്ക് അല്പം സംശയം തോന്നി. എന്നിരുന്നാലും, അവൾ വാതിൽ അല്പം തുറന്നു.
“എന്താണ്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഫോൺ ചാർജർ കിട്ടുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ ചാർജർ കൊടുത്തു. പക്ഷേ അവൻ വാതിലിന്റെ അരികിൽ നിന്നു നീങ്ങിയില്ല.
“അകത്ത് വരാമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
സീതയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇല്ല, അതാവശ്യമില്ല,” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ മുഖം ഉടനെ മാറി. ഒരു നിമിഷം, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു അന്യമായ ഇരുണ്ട നോട്ടം തെളിഞ്ഞു.
അതിന് ശേഷം, രമേഷ് കൂടുതൽ ധൈര്യമായി പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ പുറത്തുപോകുമ്പോൾ അവൻ പിന്നാലെ നടക്കും. ഫോണിൽ അനാവശ്യമായ മെസ്സേജുകൾ അയക്കും.
“നിങ്ങളെ പോലെ ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയേണ്ടതല്ല…”
“നമുക്ക് ഫ്രണ്ട്സ് ആകാമോ??…”
“നിങ്ങൾക്ക് ആരെങ്കിലും വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു…”
ഈ സന്ദേശങ്ങൾ സീതയെ അസ്വസ്ഥമാക്കി.
ഒരു രാത്രി, വീണ്ടും വാതിലിൽ തട്ടൽ കേട്ടു.
ഈ തവണ, കൂടുതൽ ശക്തമായി.
“വാതിൽ തുറക്കൂ…” അവന്റെ ശബ്ദം ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.
സീത നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് വീണ്ടും പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ വന്നുപോയി—ഭയം, നിസഹായത.
പക്ഷേ ഈ തവണ… അവൾ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചില്ല.
അടുത്ത ദിവസം, സീത ഫ്ലാറ്റ് അസോസിയേഷൻ സെക്രട്ടറിയോട് സംസാരിച്ചു.
“എനിക്ക് ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
സെക്രട്ടറി കേട്ടു. പക്ഷേ അവന്റെ മറുപടി സീതയെ നിരാശപ്പെടുത്തി.
“അവൻ അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യുന്നവനായി തോന്നുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റിദ്ധാരണ ആയിരിക്കാം…”
അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും തകർന്നു.
സമൂഹം വീണ്ടും അവളെ സംശയിക്കുന്നു.
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ നിന്ന് വൈകി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ, സീത ലിഫ്റ്റിനായി കാത്തുനിന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് രമേഷ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“വരൂ…” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. പക്ഷേ മറ്റൊരു വഴി ഇല്ലായിരുന്നു.
ലിഫ്റ്റ് കയറുന്നവേളയിൽ അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
“എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ദൂരെയായി നിൽക്കുന്നത്?” അവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
സീത പിന്നോട്ടു നീങ്ങി.
“ദയവായി മാറിനിൽക്കൂ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അവൻ ചിരിച്ചു.
ലിഫ്റ്റ് അടഞ്ഞ ആ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ… സീതയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ തോന്നി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ, സീതയുടെ മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ ഗിഫ്റ്റ് കവർ.
അവൾ അതു എടുത്തു തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു സാരിയും ഒരു കുറിപ്പും—
“നിങ്ങൾക്കായി… നിങ്ങൾക്ക് ഇതാണ് ചേരുന്നത്.”
അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൾ അത് ഉടനെ മാലിന്യത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
അത് ഒരു സമ്മാനം അല്ലായിരുന്നു…
ഒരു അതിക്രമത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
സീത ശ്രദ്ധിച്ചു—അവൾ എപ്പോഴാണ് പുറത്തുപോകുന്നത്, എപ്പോഴാണ് തിരിച്ചു വരുന്നത്…
എല്ലാം രമേഷിന് അറിയാമെന്ന പോലെ.
ഒരു ദിവസം, അവൾ ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ ഒരു മെസ്സേജ്—
“ഇന്ന് നീ ബ്ലൂ സാരി ധരിച്ചല്ലോ… വളരെ സുന്ദരമായിരുന്നു.”
സീതയുടെ ഹൃദയം തണുത്തുപോയി.
“അവൻ എങ്ങനെ കണ്ടു?”
അവൾ ബാല്കണിയിലേക്ക് ഓടി.
മറുവശത്ത്… രമേഷ് ചിരിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, സീത പുറത്തുപോകാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ, അവൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു.
“എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കേണ്ട,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അവൻ വഴി തടഞ്ഞു.
“നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണ്… ഞാൻ സഹായിക്കാമല്ലോ…”
“എനിക്ക് സഹായം വേണ്ട,” അവൾ കഠിനമായി പറഞ്ഞു.
അവൻ അടുത്തേക്ക് ഒരു പടി കൂടി നീങ്ങി.
ആ നിമിഷം, സീതയ്ക്ക് പഴയ ജീവിതം ഓർമ്മ വന്നു.
പക്ഷേ ഈ തവണ…
അവൾ പിന്നോട്ടു പോകാതെ മുന്നോട്ടു നിന്നു.
“ഇനി ഒരു തവണ കൂടി എന്റെ വഴിയിൽ നിന്നാൽ… ഞാൻ നേരെ പോലീസിൽ പോകും,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അന്ന്രാ ത്രി, വാതിലിന് പുറത്ത് അവന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു
“നീ എന്നെ അവഗണിക്കണ്ട… ഞാൻ അത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല…”
വാതിൽ ശക്തമായി അടിക്കുന്ന ശബ്ദം.
അവൾ അകത്ത് നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
പക്ഷേ ഈ തവണ അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
അവൾ ഫോൺ എടുത്തു.
റെക്കോർഡിംഗ് തുടങ്ങി.
അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചെങ്കിലും…
അവളുടെ മനസ്സ് ഉറച്ചിരുന്നു.
ആ രാത്രി, വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ശബ്ദം പതിയെ പതിയെ മാഞ്ഞുപോയി. പക്ഷേ സീതയുടെ ഉള്ളിലെ എന്തോ ഒരു ധൈര്യം … ആ രാത്രി മാറി.
ഭയം… ക്രോധമായി മാറി.
“ഇത് ഇവിടെ അവസാനിക്കില്ല,” അവൾ കണ്ണാടി മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ, അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പേടിച്ചില്ല.
അവൾ തയ്യാറായി.
ഫോണിൽ മാത്രം അല്ല… അവൾ ചെറിയ ഒരു സിസിടിവി ക്യാമറ വാതിലിന് മുന്നിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ബാല്കണിയിലും.
രമേഷ് വീണ്ടും തന്റെ പഴയ കളികൾ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം അവൾ വീട്ടിൽ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, അവൻ വാതിൽക്കൽ വന്ന് നിൽക്കുകയും കാമറയിലേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
മറ്റൊരു ദിവസം, അവൻ വീണ്ടും ഒരു കുറിപ്പ് വച്ചു—
“നീ എത്ര ഓടിയാലും… ഞാൻ നിന്റെ അടുത്തിരിക്കും.”
ഇപ്പോൾ… അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഇതാണ് വേണ്ടത്,” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, സീതയ്ക്ക് എല്ലാം ഉണ്ടായി—
വീഡിയോ റെക്കോർഡുകൾ
വോയ്സ് ക്ലിപ്പുകൾ
മെസ്സേജുകളുടെ സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ
ഗിഫ്റ്റുകളും കുറിപ്പുകളും
അവൾ ഒരു ഫയൽ തയ്യാറാക്കി.
ഒരു ഞായറാഴ്ച, ഫ്ലാറ്റ് അസോസിയേഷൻ മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ എല്ലാവരും എത്തിയിരുന്നു.
സെക്രട്ടറി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സീത കൈ ഉയർത്തി.
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യമാണ് പറയാനുള്ളത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും അവളെ നോക്കി.
അവൾ ഫോൺ തുറന്നു.
ആദ്യ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.
വാതിൽ തട്ടുന്ന രമേഷ്… ശബ്ദം…
“വാതിൽ തുറക്കൂ…”
ഹാളിൽ നിശ്ശബ്ദത.
അടുത്തത്—മെസ്സേജുകൾ.
“നിനക്ക് ആരെങ്കിലും വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു…”
അടുത്തത്—ലിഫ്റ്റ് ദൃശ്യങ്ങൾ.
ആളുകളുടെ മുഖം മാറി.
സെക്രട്ടറി പോലും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഇതാണ് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ തെറ്റിദ്ധാരണ?” സീത സെക്രട്ടറിയോട് ചോദിച്ചു.
ആ ശബ്ദത്തിൽ വിറയലില്ലായിരുന്നു.
അത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ നീതി തേടുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു.
രമേഷ് അവിടെ നിന്നിരുന്നു.
അവന്റെ മുഖം വെളുത്തുപോയി.
“ഇത് എല്ലാം… തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്…” അവൻ പറഞ്ഞു.
“തെറ്റിദ്ധാരണ?” അവൾ
ചിരിച്ചു.
അവൾ അവസാന വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.
അവൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു—
“നീ എന്നെ അവഗണിക്കണ്ട…”
ഇപ്പോൾ… ആരും അവന്റെ പക്ഷം എടുത്തില്ല.
ആ ദിവസം, അസോസിയേഷൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു—
രമേഷിനെതിരെ നടപടി.
അവനെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് ഒഴിപ്പിക്കാൻ നോട്ടീസ് നൽകി.
ആളുകൾ അവനെ കണ്ടാൽ… മുഖം തിരിച്ചു.
ഒരു ദിവസം, അവൻ സീതയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
“നീ എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ ശാന്തമായി നോക്കി.
“നീ തന്നെയാണ് അത് ചെയ്തത്,” അവൾ മറുപടി നൽകി.
അവൻ അവസാനമായി അവളോട് പറഞ്ഞു—
“ഇത് ഇവിടെ തീരില്ല…”
അവൾ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“ഇത് ഇവിടെ തീരും… കാരണം ഇനി ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പോകുന്നില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തീ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് കണ്ടപ്പോൾ… രമേഷ് പിന്നോട്ടു നീങ്ങി.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, രമേഷ് ഫ്ലാറ്റ് ഒഴിഞ്ഞു.
സീത വീണ്ടും തന്റെ ബാല്കണിയിൽ നിന്നു.
ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ഭയം ഇല്ല.
സ്കൂളിൽ, ഒരു ദിവസം അവൾ കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു—
“ആരെങ്കിലും നിങ്ങളെ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ടോ സംസാരം കൊണ്ടോ പ്രവർത്തി കൊണ്ടോ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ… അത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.”
“നിങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പാടില്ല.”
“നിങ്ങളുടെ ശബ്ദം… നിങ്ങളുടെ ശക്തിയാണ്.”
✍️പ്രവീണ കൃഷ്ണ
