“അരുൺ… വേണ്ട… ആരെങ്കിലും വരും,” സിന്ധു ശ്വാസം മുട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ബാങ്കിന്റെ പഴയ റെക്കോർഡ് മുറിയിൽ പൊടിപിടിച്ച ഫയലുകൾക്കിടയിൽ എസിയിൽ നിന്നുള്ള തണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് ഉച്ചവെയിലിന്റെ കാഠിന്യത്തിൽ ആളുകൾ ക്യൂ നിൽക്കുമ്പോൾ, അകത്ത് ഒരു നിശബ്ദ യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു.
മുപ്പത്തിമൂന്ന് വയസ്സുള്ള സിന്ധു ബാങ്കിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജറാണ്.
അരുൺ അവളുടെ കഴുത്തിനടുത്ത് മുഖമടുപ്പിച്ചു. “ഈ പൂട്ടിയ വാതിലിന്റെ താക്കോൽ എന്റെ കയ്യിലല്ലേ സിന്ധു?” അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ സാരിയുടെ തുമ്പിൽ അമർന്നു. ഇരുപത്തിയേഴുകാരനായ അരുൺ ഒരു മാസമായി സിന്ധുവിന്റെ പേഴ്സണൽ അസിസ്റ്റന്റിനെപ്പോലെയാണ് ബാങ്കിൽ പെരുമാറുന്നത്. മറ്റുള്ളവർക്ക് അവൻ അവളുടെ വിശ്വസ്തനായ അനിയനാണ്.
ബാങ്കിലെ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ സിന്ധു കൊണ്ടുവരുന്ന ചോറുണ്ണാൻ അരുണിന് പ്രത്യേക അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു. “സിന്ധുച്ചേച്ചിയുടെ കയ്പുണ്യം വേറെ തന്നെയാ,” എന്ന് അവൻ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് പറയുമ്പോൾ സിന്ധു ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ അവനെ നോക്കും. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച കാമനകൾ ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
പല വൈകുന്നേരങ്ങളിലും ബാങ്ക് അടച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ടാലിയും ഓഡിറ്റിംഗും കാരണമാക്കി അവർ അവിടെ തങ്ങി. സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരൻ പോലും വിചാരിച്ചു, “മാഡവും ആ പയ്യനും എന്ത് കഠിനാധ്വാനികളാണ്.” എന്നാൽ സിമന്റ് തറയിലും കമ്പ്യൂട്ടർ ടേബിളിന് മുകളിലും അവർ തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് മറ്റൊരു കണക്കുപുസ്തകം എഴുതുകയായിരുന്നു.
ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ബാങ്ക് നേരത്തെ അടച്ച ശേഷം, ഓഡിറ്റിംഗിന്റെ പേരിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രം അവിടെ തങ്ങി.
“നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോയാലോ?” അരുൺ അവളുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.
“എന്റെ വീട്ടിൽ ആരുമില്ല, സുരേഷ് ബിസിനസ്സ് ടൂറിലാണ്,” മീര അവന്റെ കൈകളിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു.
അന്ന് രാത്രി മീരയുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ വെച്ച് അവർ തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും ലംഘിച്ചു. പ്രായവ്യത്യാസവും സാമൂഹിക ബോധവും അവർ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മറന്നുപോയി.
ബാങ്കിലെ തിരക്കേറിയ ശനിയാഴ്ച. സിന്ധു തന്റെ ക്യാബിനുള്ളിലിരുന്ന് ഫയലുകൾ നോക്കുകയായിരുന്നു. വാതിലിൽ ചെറിയൊരു മുട്ട് കേട്ടു. അരുൺ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ അറ്റൻഡൻസ് രജിസ്റ്റർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മാഡം, ഇതിലൊന്ന് ഒപ്പിടണം,” അരുൺ ഔദ്യോഗികമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ബാങ്കിലെ മറ്റ് ജീവനക്കാർ പുറത്ത് ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്. സിന്ധു രജിസ്റ്റർ വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ വിരലുകളിൽ പതിയേ അമർത്തി.
“രാത്രി എട്ടുമണിക്ക് ‘ബ്ലൂ മൗണ്ടൻ’ കഫേയുടെ പിന്നിലെ പാർക്കിംഗിൽ വരണം,” അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
അരുൺ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ശരി സിന്ധുച്ചേച്ചി… എല്ലാവരും കേൾക്കും,” അവൻ തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്തുനിൽക്കുന്നവർക്ക് അവൻ വെറുമൊരു അനുസരണയുള്ള ജൂനിയർ മാത്രമായിരുന്നു.
രാത്രി എട്ടര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പാർക്കിംഗ് ഏരിയ വിജനമായിരുന്നു. സിന്ധു തന്റെ കാറിൽ കാത്തിരുന്നു. അരുൺ ബൈക്ക് പാർക്ക് ചെയ്ത് അവളുടെ കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറിയ ഉടനെ സിന്ധു എസി ഓൺ ചെയ്തു.
“എന്തിനാ ഇത്ര ധൃതി?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
സിന്ധു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. “നീ ഇന്ന് ബാങ്കിൽ വെച്ച് ആ പുതിയ ക്ലർക്ക് പെൺകുട്ടിയോട് ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എന്തായിരുന്നു അത്ര വലിയ തമാശ?”
അരുൺ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “സിന്ധു… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ അസൂയപ്പെടുന്നത്? അവൾ വെറുമൊരു കുട്ടി. എന്റെ മനസ്സിൽ നീ മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ?”
അവൻ അവളുടെ സാരിത്തുമ്പ് മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിൽ ചുംബിച്ചു. കാറിനുള്ളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ ഒന്നായി മാറി. സിന്ധുവിന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. “എനിക്ക് നിന്നെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ വയ്യ അരുൺ. സുരേഷ് ബിസിനസ് കാര്യങ്ങൾക്കായി ദുബായിലേക്ക് പോകുകയാണ്. അടുത്ത രണ്ടാഴ്ച നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകണം.”
“ഉണ്ടാകും… നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ ഈ ബാങ്കിൽ നിൽക്കുന്നത് തന്നെ,” അരുൺ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ തന്റെ മറുപടി നൽകി.
അടുത്ത രണ്ടാഴ്ച അവർക്ക് ആഘോഷമായിരുന്നു. സിന്ധുവിന്റെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിൽ അവർ ലോകം മറന്നു ജീവിച്ചു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം സിന്ധു അവന് വേണ്ടി സ്പെഷ്യൽ ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കി. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ അരുൺ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദനായി.
“എന്താ അരുൺ? ബിരിയാണി മോശമായോ?” അവൾ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.
“അല്ല… സിന്ധു, വീട്ടിൽ നിന്ന് കല്യാണത്തിന് വലിയ സമ്മർദ്ദമാണ്. അച്ഛന് വയ്യാതെ ഇരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ ഇനിയും ഒഴിഞ്ഞുമാറിയാൽ അവർക്ക് സംശയം തോന്നും.”
സിന്ധുവിന്റെ മുഖം മങ്ങി. അവൾ കൈ കഴുകി അവന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ പതിയേ അഴിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു, “കല്യാണം കഴിച്ചോളൂ… പക്ഷേ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. നിനക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. ആ പെൺകുട്ടിക്ക് തരാൻ കഴിയാത്ത സുഖം ഞാൻ നിനക്ക് തരും.”
അരുൺ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭ്രാന്തമായ ഒരാവേശമായിരുന്നു. “നമുക്ക് നോക്കാം,” അവൻ പതിയേ പറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ തീവ്രമായിരുന്നു, ഒരുപക്ഷേ വരാനിരിക്കുന്ന വേർപിരിയലിന്റെ മുൻകൂട്ടിയുള്ള ഭയം കൊണ്ടായിരിക്കാം അത്.
മാസങ്ങൾക്കുശേഷം അരുണിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. വിവാഹശേഷം അവൻ തിരികെ ബാങ്കിലെത്തിയപ്പോൾ ആ പഴയ അരുണായിരുന്നില്ല. അവൻ സിന്ധുവിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വരുന്നത് കുറച്ചു.
സിന്ധു അവനെ വാട്സാപ്പിൽ മെസ്സേജുകൾ അയച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
“ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കാണണം. പഴയ സ്ഥലത്ത്.”
അരുണിന്റെ മറുപടി വന്നില്ല. ഒടുവിൽ വൈകുന്നേരം അവൾ അവനെ ഇടനാഴിയിൽ വെച്ച് തടഞ്ഞു. “നീ എന്താ എന്റെ മെസ്സേജിന് മറുപടി തരാത്തത്?”
“സിന്ധു… ഇത് ശരിയല്ല. സ്നേഹ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു. എനിക്ക് പഴയപോലെ തുടരാൻ കഴിയില്ല.”
“നീ അവളെ പ്രേമിക്കുകയാണോ?” സിന്ധുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു.
“അവൾ എന്റെ ഭാര്യയാണ് സിന്ധു. നീ എനിക്ക് തന്നത് ശാരീരിക സുഖങ്ങൾ മാത്രമാണ്. പക്ഷേ അവൾ എനിക്ക് തരുന്നത് ഒരു ജീവിതമാണ്. എനിക്ക് ഈ ജോലി മതിയായി. ഞാൻ റിസൈൻ ചെയ്യുകയാണ്.”
സിന്ധു തകർന്നുപോയി. “നീ എന്നെ ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേ? നിനക്ക് പ്രൊമോഷനും പണവും വേണമായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ വേണമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നിനക്ക് മടുത്തു!”
അരുൺ ശാന്തനായി അവളെ നോക്കി. “നമ്മൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു സിന്ധു. നീ നിന്റെ ഏകാന്തത മാറ്റാൻ എന്നെ ഉപയോഗിച്ചു, ഞാൻ എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് നിന്നെയും. ഇതിൽ ആരും ആരെയും ചതിച്ചിട്ടില്ല.”
“നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല അരുൺ. ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടി എല്ലാം ചെയ്തില്ലേ?”
“ജീവിതം ഒരു ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് പോലെയാണ് സിന്ധു. എല്ലാ നിക്ഷേപങ്ങളും എന്നെന്നേക്കുമായി ഉള്ളതല്ല. ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് അത് ക്ലോസ് ചെയ്യേണ്ടി വരും.”
“നീ പോയാൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയും?”
“നിനക്ക് സുരേഷുണ്ട്, ഈ ജോലിയുണ്ട്. നമ്മുടെ ഈ ബന്ധം വെറുമൊരു ‘ബാഡ് ഡെബ്റ്റ്’ ആയി കണക്കാക്കി മറന്നേക്കൂ.”
അരുൺ ബാങ്കിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങുന്ന ദിവസം. ബാങ്ക് സ്റ്റാഫുകൾ അവന് ഒരു ചെറിയ യാത്രയയപ്പ് നൽകി. സിന്ധുവിന് അവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ തന്റെ ക്യാബിനുള്ളിലിരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു.
അവൻ പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവളുടെ ക്യാബിൻ വാതിൽ തുറന്നു. “വരട്ടെ സിന്ധുച്ചേച്ചി…” അവൻ ആ വാക്ക് ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.
അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കിയില്ല. അവൻ പുറത്തിറങ്ങി തന്റെ ബൈക്കിൽ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പോകുന്നത് അവൾ ജനാലയിലൂടെ നോക്കി നിന്നു. സിന്ധു പതിയേ തന്റെ മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുഖം തുടച്ചു. പുറത്ത് ക്ലർക്കുമാർ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, “സിന്ധു മാഡം, അടുത്ത കസ്റ്റമർ വന്നിട്ടുണ്ട്, അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിടട്ടെ?.”
തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വലിയ ശൂന്യത മറച്ചുപിടിച്ച്, സിന്ധു വീണ്ടും അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജറുടെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞു.
✍️ആമി
