“എന്റെ സുമതി … ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്ക് പ്രേമിക്കാൻ നേരമില്ലെന്ന് നിന്നോട് എത്ര വട്ടം പറയണം? ഒന്നെങ്കിൽ ഇത് കല്യാണത്തിലേക്ക് എത്തണം, അല്ലെങ്കിൽ നമുക്കിവിടെ നിർത്താം.”
കെ.പി. മാധവൻ നായർ തന്റെ ചായക്കപ്പ് ടീപ്പോയിയിൽ വെച്ച് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സുമതിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. വെറും അമ്പതു വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ കൗശലങ്ങളും ആ നിമിഷം ഉണർന്നു. പക്ഷെ പുറമെ അവൾ ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ മുഖം താഴ്ത്തിയിരുന്നു.
സുമതിയുടെ ഭർത്താവ് ശേഖരൻ മരിച്ചിട്ട് അഞ്ചു വർഷമാകുന്നു. ശേഖരൻ ബാക്കിവെച്ചത് കുറെ കടങ്ങളും ഒരു ചെറിയ വീടും മാത്രമായിരുന്നു. രണ്ട് പെൺമക്കളെ കെട്ടിച്ചയച്ചതോടെ സുമതി തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടു. ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം ദാരിദ്ര്യത്തിലും കഷ്ടപ്പാടിലും കഴിയാൻ അവൾക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അയൽപക്കത്തെ വില്ലയിൽ താമസിക്കുന്ന റിട്ടയേർഡ് ബിസിനസ്സുകാരൻ മാധവൻ നായരിലേക്ക് സുമതിയുടെ കണ്ണുകൾ എത്തിയത്.
അറുപത് വയസ്സുണ്ടെങ്കിലും മാധവൻ നായർ ആരോഗ്യവാനാണ്. ഭാര്യ മരിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങളായി. മക്കളില്ല. അയാളുടെ പേരിലുള്ള കോടികളുടെ സ്വത്തും ആ വലിയ ബംഗ്ലാവും സുമതിയുടെ ഉറക്കം കെടുത്തി. പണത്തോടുള്ള ആർത്തി ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ് മാധവൻ നായരുടെ മുന്നിൽ അവൾ അവതരിപ്പിച്ചു.
മാധവൻ നായർക്ക് സുമതിയുടെ സാമീപ്യം ആശ്വാസമായിരുന്നു. അവൾ കൊണ്ടുവന്നു കൊടുക്കുന്ന നാടൻ ഭക്ഷണവും, സ്നേഹത്തോടെയുള്ള സംസാരവും അയാളെ വീഴ്ത്തി. എന്നാൽ സുമതി വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങിയത്. അയാൾക്ക് ഒരു ‘വിഹിതമില്ലാത്ത ബന്ധത്തിൽ’ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
“സുമതീ, ലോകം നമ്മളെ നോക്കി ചിരിക്കും. ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചും പാത്തുമുള്ള സ്നേഹം എനിക്ക് വയ്യ. എനിക്ക് ഒരു തുണ വേണം. അത് നീയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷെ നിനക്ക് വിവാഹത്തിന് മടിയാണെങ്കിൽ നമുക്കിത് ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാം. ഇനി നീ ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട.” മാധവൻ നായരുടെ വാക്കുകൾക്ക് പാറയുടെ ഉറപ്പായിരുന്നു.
സുമതി ആകെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. അവളുടെ ലക്ഷ്യം മാധവൻ നായരുടെ സ്വത്തായിരുന്നു, അല്ലാതെ അയാളെ ശുശ്രൂഷിച്ച് ശിഷ്ടകാലം കഴിയലല്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പിന്മാറിയാൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും.
“ഇപ്പൊ വേണ്ടാന്ന് വെച്ചാൽ ആ കോടികൾ വേറെ ആരെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകും. ഒരു രണ്ടു കൊല്ലം കൂടി സഹിച്ചാൽ മതിയാകും, ഇയാൾക്ക് പ്രായമായി വരികയല്ലേ…” അവൾ ചിന്തിച്ചു.
ഒടുവിൽ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സുമതി സമ്മതം മൂളി. ലളിതമായ ഒരു ചടങ്ങിലൂടെ അമ്പതാം വയസ്സിൽ സുമതി വീണ്ടും ഒരു മണവാട്ടിയായി. മാധവൻ നായരുടെ വലിയ തറവാട്ടിലേക്ക് അവൾ വലതുകാൽ വെച്ച് കയറി.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ സുമതി തന്റെ പ്ലാനുകൾ മെല്ലെ പുറത്തെടുത്തു. മാധവൻ നായരുടെ ഓരോ ഇടപാടുകളും അവൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകൾ, സ്ഥലത്തിന്റെ ആധാരങ്ങൾ, സ്വർണ്ണം… ഇതിനെക്കുറിച്ചെല്ലാം അവൾ പലപ്പോഴും സൂത്രത്തിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
“മാധവേട്ടാ, നമ്മൾ നാളെ ഇല്ലാതായാൽ ഈ പണമൊക്കെ ആര് നോക്കും? നമുക്ക് ഇപ്പൊഴേ എല്ലാം ഒന്ന് ശരിയാക്കി വെക്കേണ്ടേ?” ഒരു രാത്രിയിൽ അവൾ മെല്ലെ തിരക്കി.
മാധവൻ നായർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “എല്ലാം ഞാൻ ശരിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട് സുമതീ. നിനക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാവില്ല.”
സുമതി ഉള്ളാലെ ആഹ്ലാദിച്ചു. എല്ലാം തന്റെ പേരിലാക്കി കഴിഞ്ഞു എന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്. തന്റെ ദാരിദ്ര്യകാലം കഴിഞ്ഞെന്നും ഇനി രാജ്ഞിയെപ്പോലെ കഴിയാമെന്നും അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു ദിവസം മാധവൻ നായർ തന്റെ വക്കീലിനെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. സുമതി അന്ന് വളരെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. ആധാരങ്ങൾ മാറാൻ പോകുന്നു എന്നായിരുന്നു അവൾ കരുതിയത്. ചായയുമായി ചെന്ന സുമതിയോട് അവിടെ ഇരിക്കാൻ വക്കീൽ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
“സുമതി, മാധവൻ നായർ തന്റെ വിൽപത്രം നേരത്തെ തന്നെ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. വിവാഹശേഷം അതിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം വരുത്താൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. അത് നിങ്ങളെ കൂടി അറിയിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.” വക്കീൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സുമതിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
വക്കീൽ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി:
“എന്റെ സകല സമ്പാദ്യത്തിന്റെയും, അതായത് എന്റെ ബാങ്ക് ബാലൻസ്, റബ്ബർ എസ്റ്റേറ്റുകൾ, നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റുകൾ എന്നിവയുടെ 90 ശതമാനവും എന്റെ മരണശേഷം ‘ശാന്തി തീരം’ എന്ന അനാഥാലയത്തിന് നൽകാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.ബാക്കിയുള്ള പത്ത് ശതമാനത്തിൽ, നിലവിൽ നമ്മൾ താമസിക്കുന്ന ഈ വീട് മാത്രമായിരിക്കും സുമതിയുടെ പേരിൽ ഉണ്ടാവുക. ഇതിന് പുറമെ സുമതിയുടെ ദൈനംദിന ചിലവുകൾക്കായി ഒരു ചെറിയ മാസവരുമാനം മാത്രമേ വിൽപത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളൂ.”
സുമതിയുടെ തലയിൽ ഇടിത്തീ വീണതുപോലെ തോന്നി. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ മാധവൻ നായരെ നോക്കി.
“എന്താ സുമതീ? നിനക്ക് വിഷമമായോ?” മാധവൻ നായർ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. “നമുക്ക് കിട്ടിയ ഭാഗ്യം മറ്റുള്ളവർക്കും കൂടി വേണ്ടേ? പിന്നെ ഈ വീട് നിനക്ക് ജീവിക്കാൻ ധാരാളമാണ്. നമ്മൾ മരിക്കുമ്പോൾ ഇതൊന്നും കൊണ്ടുപോകില്ലല്ലോ.”
സുമതിക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ആഗ്രഹിച്ച കോടികൾ അവളുടെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് മറ്റാർക്കോ ഉള്ളതായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.
വിൽപത്രത്തിലെ ആ കയ്പ്പേറിയ വരികൾ കേട്ടതിനുശേഷം സുമതിയുടെ ലോകം നിശ്ചലമായി. എങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൾ തന്റെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു. “അയ്യോ, മാധവേട്ടന് എന്താ ഈ തോന്നുന്നത്? എനിക്ക് പണമല്ല, മാധവേട്ടന്റെ സ്നേഹമാണ് വലുത്” എന്ന് പുറമെ പറഞ്ഞു പതറാതെ നിന്നു. പക്ഷേ, അന്ന് രാത്രി അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ ഓരോ ചുവരുകളും അവളെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
പഴയ വീട് അവൾ ഇതിനോടകം തന്നെ വിറ്റു കഴിഞ്ഞു.ഈ പ്രായത്തിൽ വിവാഹം കഴിച്ചത് പണത്തിന് വേണ്ടിയാണെന്ന് മക്കൾക്കും നാട്ടുകാർക്കും അറിയാം. ഇപ്പോൾ പിണങ്ങിപ്പോയാൽ എല്ലാവരും കളിയാക്കും.മാധവൻ നായരെ ഇനി മരണം വരെ ശുശ്രൂഷിക്കേണ്ടി വരും. പക്ഷെ അവൾക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്നത് വെറും ഈ വീട് മാത്രമാണ്. അതിന്റെ മെയിന്റനൻസ് പോലും ആ ചെറിയ മാസവരുമാന തുക കൊണ്ട് നടക്കില്ല.
സുമതി അത്ര പെട്ടെന്ന് തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. വിൽപത്രം തിരുത്തിക്കാൻ അവൾ പല വഴികൾ നോക്കി. മാധവൻ നായരെ സ്വാധീനിക്കാൻ അവൾ കൂടുതൽ സ്നേഹം അഭിനയിച്ചു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ മാധവൻ നായർ ചായ കുടിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ സുമതി തല കറങ്ങി വീഴുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. അദ്ദേഹം പരിഭ്രമിച്ച് അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.
“സുമതീ, എന്തുപറ്റി? നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം.”
“അതൊന്നുമില്ല മാധവേട്ടാ… എനിക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെ തോന്നും. എനിക്ക് ശേഷം എന്റെ മക്കൾക്ക് ആരുമില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ ഒരു ആധി.” സുമതി മെല്ലെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
“അതിനെന്താ, നിന്റെ മക്കൾക്ക് ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”
“അതല്ല മാധവേട്ടാ, അനാഥാലയത്തിന് എല്ലാം കൊടുക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ മക്കൾക്കും കൂടി വല്ലതും കൊടുത്താൽ എനിക്ക് സമാധാനമായി മരിക്കാമായിരുന്നു.”
മാധവൻ നായർ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. “സുമതീ, മക്കൾക്ക് കൊടുക്കേണ്ടത് നമ്മൾ നേരത്തെ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ബാക്കിയുള്ളത് കഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അതിൽ മാറ്റമില്ല.” സുമതിയുടെ ആ തന്ത്രം പാളിപ്പോയി.
മാധവൻ നായരുടെ ജന്മദിനത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളെല്ലാം വീട്ടിലെത്തി. സുമതി വിചാരിച്ചത് ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമായി എല്ലാവരും അവളെ കാണുമെന്നാണ്. എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ നേരെ തിരിച്ചായിരുന്നു. ബന്ധുക്കൾക്കിടയിൽ സുമതി വെറുമൊരു ‘ശുശ്രൂഷക’യുടെ പരിഗണന മാത്രമേ ആസ്വദിച്ചുള്ളൂ.
ഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ മാധവൻ നായരുടെ അനിയൻ ചോദിച്ചു, “ജേഷ്ഠാ, അനാഥാലയത്തിന് കൊടുക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമായല്ലോ അല്ലേ? വക്കീൽ എല്ലാം ശരിയാക്കിയല്ലോ?”
“പിന്നെന്താ, എല്ലാം ഉറപ്പിച്ചു. സുമതിക്കും അതിൽ വലിയ സന്തോഷമാണ്,” മാധവൻ നായർ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
സുമതിക്ക് ആ ചിരി ഒരു വെല്ലുവിളിയായി തോന്നി. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ‘ത്യാഗിയായ ഭാര്യ’യായി അഭിനയിക്കേണ്ടി വന്ന അവളുടെ അവസ്ഥ ദയനീയമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മാധവൻ നായർക്ക് ചെറിയൊരു ശ്വാസംമുട്ടൽ അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ സുമതിക്ക് ഉള്ളിൽ നേരിയൊരു പ്രതീക്ഷ തോന്നി. ‘ഇയാൾ ഇപ്പൊങ്ങാനും മരിച്ചാൽ എനിക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ വിൽപത്രം മാറ്റാൻ നോക്കാം.’
പക്ഷേ, ഡോക്ടർ വന്നു പരിശോധിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു, “ഇതൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമാണ്. നല്ല പരിചരണം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇദ്ദേഹം ഇനിയും ഒരു ഇരുപത് വർഷം കൂടി ജീവിക്കും. സുമതി നന്നായി നോക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, അതുകൊണ്ട് പേടിക്കാനില്ല.”
ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകൾ സുമതിക്ക് ഒരു മരണവാർത്ത പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഇനിയുള്ള ഇരുപത് വർഷം പണമില്ലാതെ, ഈ വൃദ്ധനെ ശുശ്രൂഷിച്ച്, ഒരു ജോലിക്കാരിയെപ്പോലെ കഴിയണം.
പണത്തോടുള്ള ആർത്തി അവളെ ഒരു വലിയ ചതിക്കുഴിയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്നേഹം അഭിനയിച്ച് അവൾ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ഒടുവിൽ വെറും വീടായി ചുരുങ്ങി. പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാധവൻ നായർ റേഡിയോയിൽ പഴയ പാട്ട് കേട്ട് ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, സുമതി തന്റെ വിധി ഓർത്തുകൊണ്ട് ജനാലയ്ക്കൽ നിശ്ചലയായി നിന്നു.
അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായി പണത്തിന് പിന്നാലെ ഓടി അവൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് തന്റെ സ്വസ്ഥതയും സമാധാനവുമാണ്. വരാനിരിക്കുന്ന വാർദ്ധക്യം ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ ഒരു ജോലിക്കാരിയെപ്പോലെ മാധവൻ നായർക്ക് വേണ്ടി മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വരുമെന്ന സത്യം അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
✍️ആമി
