“എടാ മനോജേ… ആ സ്ട്രോബെറി ഫ്ലേവർ ഒന്നു മാറ്റി പിടിക്കാമോ? എനിക്ക് പൈനാപ്പിളിനോടാണ് ഇപ്പോൾ ഒരു ആർത്തി തോന്നുന്നത്!”
മായയുടെ ആ സെക്സി ഡയലോഗ് കേട്ട് കുടിച്ചിരുന്ന ചായ മനോജിന്റെ മൂക്കിലൂടെ പുറത്തു വന്നു. അവൻ ചുമച്ചു ചുമച്ചു ചുവന്നു തുടുത്തു. അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ബാൽക്കണിയിൽ അസ്തമയം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഇരുവരും.
“എടി… നീ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഫ്ലേവറോ? പൈനാപ്പിളോ?” മനോജ് കണ്ണുതള്ളി ചോദിച്ചു.
മായ കണ്ണൊന്നു ചിമ്മി, ചുണ്ടിലൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവളുടെ മുടിയിലെ ഷാംപൂവിന്റെ ഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ കൊതിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അതെന്താ മനോജേ, നിനക്ക് സർപ്രൈസുകൾ ഇഷ്ടമല്ലേ? ജീവിതത്തിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെയുള്ള രുചിഭേദങ്ങൾ വേണ്ടേ?”
മനോജ് പതുക്കെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ ചുറ്റി. “രുചിഭേദങ്ങൾ ആവാം. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ‘ആർത്തി’ എന്ന വാക്കുണ്ടല്ലോ… അത് എന്നെ വല്ലാതെ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.”
അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കം.
ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഐടി കമ്പനിയിലെ കണ്ടന്റ് റൈറ്ററാണ് മായ. കണ്ടാൽ ഒരു നാടൻ സുന്ദരിയാണെങ്കിലും സംസാരത്തിലും ചിന്താഗതിയിലും അങ്ങേയറ്റം മോഡേൺ. മനോജ് അതേ കമ്പനിയിലെ സീനിയർ ഡിസൈനറാണ്. അല്പം ലാഘവത്തോടെ കാര്യങ്ങളെ കാണുന്ന, എപ്പോഴും തമാശകൾ പറയുന്ന ഒരു ടൈപ്പ്.
അവർക്കിടയിൽ പ്രണയം മൊട്ടിട്ടത് ഒരു ഓഫീസ് ട്രിപ്പിനിടയിലാണ്. കാടിനുള്ളിലെ റിസോർട്ടിൽ രാത്രി തീയിനു ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും പാട്ടു പാടാൻ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ മായ പാടിയത് പഴയൊരു നാടൻ പാട്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ നോട്ടം മുഴുവൻ മനോജിന്റെ കണ്ണുകളിലായിരുന്നു.
“നീ എന്താ നോക്കുന്നത്?” അന്ന് മനോജ് രഹസ്യമായി ചോദിച്ചു.
“നിന്റെ ആ താടിയിൽ ഒന്നു തൊടാൻ എനിക്കൊരു പൂതി,” മായയുടെ മറുപടി അവനെ ഞെട്ടിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി തുടങ്ങിയതാണ് ആ കമ്പം. പിന്നീട് ഓരോ ദിവസവും ഓരോരോ വികൃതിത്തരങ്ങൾ. മായയ്ക്ക് മനോജിനെ കളിയാക്കുന്നതും അവനെക്കൊണ്ട് ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങൾ പറയിപ്പിക്കുന്നതും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
കൊച്ചിയിലെ മനോജിന്റെ പുതിയ ഫ്ലാറ്റിൽ അവർ ഒത്തുചേർന്ന ഒരു ശനിയാഴ്ച. മഴ പെയ്തു തോർന്ന സായാഹ്നം. അന്ന് രാത്രി ഇരുവരും മാത്രമാണ് അവിടെയുള്ളത്.
“മനോജേ, നമുക്ക് ഇന്ന് പുതിയൊരു ഗെയിം കളിച്ചാലോ?” മായ ബെഡിൽ കാലും നീട്ടിയിരുന്നു ചോദിച്ചു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ബ്ലാക്ക് ടോപ്പും ഷോർട്സും മനോജിന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ധാരാളമായിരുന്നു.
“എന്ത് ഗെയിം? പബ്ജി വേണ്ട കേട്ടോ,” മനോജ് ലാപ്ടോപ്പ് മാറ്റിവെച്ച് അരികിലിരുന്നു.
“അതല്ല… നമുക്ക് ‘ട്രൂത്ത് ഓർ ഡെയർ’ കളിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു ട്വിസ്റ്റ് ഉണ്ട്. തോൽക്കുന്നവർ ഓരോ തവണയും ഓരോ വസ്ത്രം വീതം അഴിക്കണം.” മായ കണ്ണിറുക്കി.
മനോജ് ഒന്ന് വിറച്ചു. “എടി, ഇത് സിനിമയല്ല. നീ ശരിക്കും സീരിയസ് ആണോ?”
“പിന്നെ… നീ എന്താ പേടിച്ചോ? നിനക്ക് നിന്റെ ബോഡിയിൽ വിശ്വാസമില്ലേ?” അവൾ അവനെ വെല്ലുവിളിച്ചു.
കളി തുടങ്ങി. ആദ്യത്തെ റൗണ്ടിൽ മനോജ് തോറ്റു. അവൻ തന്റെ വാച്ച് അഴിച്ചുവെച്ചു. “ഇത് പറ്റില്ല, വസ്ത്രം തന്നെ വേണം,” മായ വാശി പിടിച്ചു. അവസാനം മനോജ് തന്റെ ഷർട്ട് ഊരി. സിക്സ് പാക്ക് ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ലുക്കുള്ള അവന്റെ ശരീരം മായയെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.
അടുത്ത റൗണ്ടിൽ മായയാണ് തോറ്റത്. മനോജ് ചിരിച്ചു. “പറയൂ മായാ… ഇതിൽ ഏതാണ് അഴിക്കേണ്ടത്?”
മായ പതിയെ തന്റെ മുടിയിലെ ക്ലിപ്പ് അഴിച്ചു. മുടിയിഴകൾ അവളുടെ തോളിലേക്ക് വീണു. “ഇതും എന്റെ വേഷത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് മോനേ,” അവൾ ചിരിച്ചു.
“അയ്യടാ… കള്ളത്തരം! ഇത് വസ്ത്രമല്ല,” മനോജ് പ്രതിഷേധിച്ചു.
ബഹളത്തിനിടയിൽ മനോജ് മായയെ തള്ളിയിട്ടു. അവർ ഇരുവരും ബെഡിലേക്ക് വീണു. മായയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമായിരുന്നു.
“എടാ, നിനക്ക് വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ഒന്ന് റൊമാന്റിക് ആയിക്കൂടെ?” മായ അവന്റെ മാറിൽ നഖം കൊണ്ട് വരച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ റൊമാന്റിക് അല്ലെന്നോ? ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ നിനക്ക് വാങ്ങിത്തന്ന ആ ചിക്കൻ ബിരിയാണിയിലെ ലെഗ് പീസ് ഉണ്ടല്ലോ… അതിലും വലിയ പ്രണയം ഈ ഭൂമിയിലില്ല മായാ,” മനോജ് തമാശയായി പറഞ്ഞു.
മായ അവന്റെ കൈയ്യിൽ ഒന്നു നുള്ളി. “പൊട്ടാ… ബിരിയാണിയല്ല ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്. എനിക്ക് നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കവിമനസ്സിനെ കാണണം.”
“ശരി കാണിച്ചുതരാം,” മനോജ് എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റുകൾ അണച്ചു. ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചുവെച്ചു. അവൻ അവളുടെ ചെവിക്കരികിൽ വന്ന് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
“മായാ… നിന്റെ ഈ കഴുത്തിലെ മണം… അത് മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണും പിച്ചിപ്പൂവും ചേർന്നാലുള്ള ഒരു സുഗന്ധമാണ്. എനിക്കിപ്പോൾ ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യം മായയെ ഒന്ന് തണുപ്പിച്ചു. അവൾ മനോജിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് പടരുകയായിരുന്നു.
അതിനിടയിലാണ് അയൽവക്കത്തെ ലീലമ്മ ചേച്ചി ഡോറിൽ മുട്ടുന്നത്. രണ്ടുപേരും ഒന്ന് പരുങ്ങി.
“മനോജേ… അകത്ത് വല്ല പൂച്ചയും കയറിയോ? ഭയങ്കര ബഹളം കേൾക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,” പുറത്തുനിന്ന് ലീലമ്മ ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം.
മനോജ് പെട്ടെന്ന് ഷർട്ട് ഇട്ടു. മായ ഡ്രസ്സ് ശരിയാക്കി അകത്തെ മുറിയിൽ ഒളിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി… ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു തമിഴ് പടം കണ്ട് ആവേശം കയറി ഒച്ച വെച്ചതാ,” മനോജ് വാതിൽ തുറന്ന് ചമ്മിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പഴത്തെ പിള്ളേരുടെ ഓരോ ഓരോ പടങ്ങൾ! സൂക്ഷിക്കണം കേട്ടോ,” ലീലമ്മ ചേച്ചി സംശയത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പോയി.
വാതിൽ അടച്ചതും മായ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “എടാ, ലീലമ്മ ചേച്ചി വിചാരിച്ചു നീ ശരിക്കും വട്ടു പിടിച്ചു ഇരിക്കുകയാണെന്ന്.”
“അതേല്ലോ… നിന്നെപ്പോലൊരു സാധനം കൂടെയുള്ളപ്പോൾ വട്ടു പിടിക്കാതെ വേറെ എന്ത് സംഭവിക്കാനാണ്?” മനോജ് അവളെ പിടിച്ചു വലിച്ചു അടുത്തേക്ക് ഇട്ടു.
കഥകൾ പറയുന്നതിനിടയിൽ മായ തന്റെ പുതിയ നോവലിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. അവൾ ഒരു വലിയ എഴുത്തുകാരിയാകണമെന്നും മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ തന്റേതായ ഇടം കണ്ടെത്തണമെന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
“നിന്റെ എല്ലാ കഥകളിലും നായകൻ എന്നെപ്പോലെ സുന്ദരനായിരിക്കണം കേട്ടോ,” മനോജ് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
“അത് പറയാൻ പറ്റില്ല. ചിലപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ വില്ലനാക്കും. എന്നിട്ട് ഞാൻ വേറൊരു സുന്ദരൻ നടന്റെ കൂടെ ഓടിപ്പോകും,” മായ കളിയാക്കി.
“അങ്ങനെയങ്ങ് പോയാലോ!” മനോജ് അവളെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
പുറത്ത് മഴ കനത്തു. ആ ജനാലയ്ക്കൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളെപ്പോലെ അവർ ഒന്നായി. ഭാവിയിലെ വീടിനെക്കുറിച്ചും, യാത്രകളെക്കുറിച്ചും, ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പൈനാപ്പിൾ ഫ്ലേവറുള്ള ഐസ്ക്രീമുകളെക്കുറിച്ചും അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ തമാശകൾക്കും പൊട്ടിച്ചിരിക്കൾക്കും ഇടയിൽ പെട്ടെന്ന് മുറിയിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ അടിച്ചുപെയ്യുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കിയായി. മനോജ് മായയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നേരത്തെ കണ്ട വികൃതിയായിരുന്നില്ല ഇപ്പോൾ, മറിച്ച് അഗാധമായ എന്തോ ഒരു ചിന്തയായിരുന്നു.
“നീ എന്താ ഇത്ര ഗൗരവത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നത്?” മനോജ് അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മാറ്റി ചോദിച്ചു.
മായ പതുക്കെ അവന്റെ കൈകളിൽ വിരൽ കോർത്തു. “എടാ മനോജേ… നമ്മൾ ഈ കാണിക്കുന്ന കുസൃതികളും തമാശകളും ഒക്കെ ഒരു വശത്ത്. പക്ഷേ, സത്യത്തിൽ നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്താണ്? ഈ നിമിഷം കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ലാപ്ടോപ്പുകൾക്ക് മുന്നിൽ തളച്ചിടപ്പെട്ട വെറും ഐടി ജീവനക്കാരാകില്ലേ?”
മനോജ് അവളെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിന്റെ മിടിപ്പ് മായയ്ക്ക് തൊട്ടറിയാമായിരുന്നു. “നീ തെറ്റായിട്ടാണ് ചിന്തിക്കുന്നത് മായാ. ജോലി നമ്മൾ ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്യുന്നതാണ്. പക്ഷേ ഈ നിമിഷം… അത് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നതാണ്. നിനക്കറിയാമോ, നീ എന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഈ ലോകത്തെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും എനിക്ക് വെറും കോമഡിയായിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്. നിന്റെ ഈ വട്ടുത്തരങ്ങളാണ് എന്നെ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.”
മായ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ. “എങ്കിൽ എനിക്കൊരു വാക്ക് തരണം. നമ്മുടെ ഈ ബന്ധം ഒരിക്കലും ഒരു നോവലിലെ കഥ പോലെ അവസാനിക്കരുത്. അതിന് അവസാനമില്ലാത്ത അധ്യായങ്ങൾ ഉണ്ടാവണം.”
മനോജ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. “നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് ഞാൻ ഒരിക്കലും ‘ശുഭം’ എന്ന് എഴുതില്ല. കാരണം ഇത് അവസാനിക്കാത്ത ഒരു യാത്രയാണ്. ഇനി അങ്ങോട്ട് പൈനാപ്പിൾ ഫ്ലേവർ ആയാലും കയ്പുള്ള കഷായം ആയാലും നമ്മൾ ഒരുമിച്ചായിരിക്കും.”
പെട്ടെന്ന് മായയുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം മാറി. അവൾ പഴയ കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ തോണ്ടി. “എങ്കിൽ ശരി… അടുത്ത കഷായം നീ തന്നെ കുടിച്ചോണം! എനിക്ക് ഐസ്ക്രീം മതി.”
മനോജ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ കട്ടിലിലേക്ക് മറിച്ചിട്ടു. “നിന്നെ തിരുത്താൻ പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു!”
മനോജിന്റെയും മായയുടെയും പ്രണയം വെറും ലൈംഗികതയിലോ തമാശയിലോ ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. അത് പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലുകളുടെയും, ചേർത്തുനിർത്തലുകളുടെയും ഒരു വലിയ കഥയായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവർ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഒരു വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് മനോജ് മായയോട് ചോദിച്ചു:
“അടുത്ത ഫ്ലേവർ ഏതാ വേണ്ടത്?”
മായ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു മറുപടി നൽകി, “നമുക്ക് മാത്രമായിട്ടുള്ള ഒരു പുതിയ ഫ്ലേവർ കണ്ടുപിടിക്കണം. അതിന്റെ പേര്… ‘മായമനോജ്യം’!”
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മനോജ് അവളെ ചുംബിച്ചു. ആ മുറിയിൽ വീണ്ടും പുതിയൊരു പ്രണയകാവ്യം എഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു.
✍️ആമി
