“ഈ രാത്രിയിലെ ചൂടിനേക്കാൾ പൊള്ളുന്നതാണ് നിന്റെ ഈ സാമീപ്യം എന്ന് നീ അറിയുന്നുണ്ടോ പ്രിയാ…”
രമേഷിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിലെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചുകയറി. ചന്ദനത്തിരിയുടെയും നേർത്ത പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഗന്ധം മുറിയിൽ പടർന്നുനിൽക്കുന്നു. പ്രിയ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു. ആ വാക്കുകളിലെ പ്രലോഭനവും അയാളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും അവളെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു രണ്ടാം വിവാഹത്തിന്റെ എല്ലാ ആശങ്കകളും ഉള്ളിലൊതുക്കി അവൾ ഈ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നിട്ട് മാസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ. മുൻപത്തെ ദാമ്പത്യം തകർന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ മുറിവുകൾക്ക് ഈ മനുഷ്യൻ ഒരു സാന്ത്വനമാകുമെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
അയാൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. പട്ടുമെത്തയുടെ മൃദുത്വത്തിലേക്ക് അവർ അമരുമ്പോൾ, രമേഷിന്റെ ചുംബനങ്ങളിൽ പ്രിയ തന്നെത്തന്നെ മറന്നു. അയാളുടെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും അവൾ ഒരു പുതിയ ലോകം കണ്ടു. ഇരുളും വെളിച്ചവും ഇടകലർന്ന ആ മുറിയിൽ, പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവർ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. വസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉരസലുകളും നിശബ്ദതയെ ഭേദിക്കുന്ന ശ്വാസഗതികളും ആ രാത്രിയുടെ തീവ്രത കൂട്ടി. അവൾ അയാളെ മുറുകെ പുണർന്നു, താൻ സുരക്ഷിതയാണെന്ന തെറ്റായ ബോധ്യത്തിൽ.
ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ചനേരം, രമേഷ് കുളിക്കാനായി പോയ സമയത്താണ് അയാളുടെ ഫോൺ നിർത്താതെ ശബ്ദിച്ചത്. ‘അഞ്ജലി’ എന്ന പേരാണ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത്. ആദ്യം അവൾ അത് അവഗണിച്ചു. പക്ഷേ, വന്ന മെസേജുകൾ പ്രിയയുടെ ഉള്ളിലെ സമാധാനം കെടുത്തി.
“ഇന്നലെ രാത്രി നീ വന്നില്ല, നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു.
കൈകൾ വിറയലോടെ പ്രിയ ഫോൺ തുറന്നു. ലോക്ക് അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവൾ വാട്സാപ്പ് പരിശോധിച്ചു. അവിടെ അഞ്ജലി മാത്രമല്ലായിരുന്നു. പേരുപോലും സേവ് ചെയ്യാത്ത പല നമ്പറുകൾ. അവരോടെല്ലാം രമേഷ് സംസാരിക്കുന്നത് കാമുകന്മാരെപ്പോലെയാണ്. ചിലരുമായി അയച്ച ചിത്രങ്ങൾ കണ്ട് പ്രിയക്ക് തലകറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. തന്റെ ജീവിതം വീണ്ടും ഒരു ചതിക്കുഴിയിൽ വീണിരിക്കുന്നു.
രമേഷ് കുളി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പ്രിയ ഫോണുമായി അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. “ആരാണ് ഈ അഞ്ജലി? ഈ മെസേജുകൾക്ക് എന്താണ് അർത്ഥം?”
രമേഷിന്റെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. ആദ്യത്തെ ഒരു നിമിഷം പേടി കണ്ടെങ്കിലും അത് ഉടൻ തന്നെ പുച്ഛമായി മാറി. “നീ എന്തിനാണ് എന്റെ ഫോൺ തൊട്ടത്? നിനക്ക് ഞാൻ തരുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ പോരേ? വെറുതെ ഓരോന്ന് അന്വേഷിച്ച് നടക്കണ്ട.”
“ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം? നമ്മൾ രണ്ടാമതും ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങിയത് ഇങ്ങനെ ചതിക്കാനാണോ?” പ്രിയയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“പ്രിയാ, ഇത് എന്റെ രീതിയാണ്. എനിക്ക് പലരെയും പരിചയമുണ്ടാകും. നീ അത് നോക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.” അയാൾ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു.
ശബ്ദം കേട്ട് രമേഷിന്റെ അമ്മ സുഭദ്രമ്മ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. തറവാടിത്തത്തിന്റെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ സ്ത്രീ. പ്രിയ കരുതിയത് അവർ തന്നെ പിന്തുണയ്ക്കുമെന്നാണ്.
“എന്താ ഇവിടെ ഒരു ബഹളം?” സുഭദ്രമ്മ ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ, നോക്ക്… ഇയാൾ പല സ്ത്രീകളുമായും ബന്ധം പുലർത്തുന്നു. ഇതാണോ ഒരു കുടുംബജീവിതം?” പ്രിയ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സുഭദ്രമ്മ തന്റെ മകനെ നോക്കി, പിന്നെ പ്രിയയെ. “എന്റെ മോൻ എന്ത് ചെയ്താലും അതിനൊരു കാരണമുണ്ടാകും പ്രിയാ. പുരുഷന്മാരായാൽ അല്പം പുറംപോക്കൊക്കെ ഉണ്ടാകും. നീ അത് കാര്യമാക്കണ്ട. നിനക്ക് ഇവിടെ ഉണ്ണാനും ഉടുക്കാനും കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ? ഒരു പെണ്ണായാൽ കുറച്ചൊക്കെ സഹിക്കണം, പ്രത്യേകിച്ച് നിന്നെപ്പോലെ ഒരു രണ്ടാം കെട്ടുകാരി.”
അവരുടെ വാക്കുകൾ പ്രിയയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. സ്വന്തം മകന്റെ തെറ്റുകളെ ന്യായീകരിക്കുന്ന ഒരമ്മ. പ്രിയക്ക് തോന്നി താൻ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു തടവുകാരിയാണെന്ന്.
ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ നിലാവെളിച്ചം ആ മുറിയിലെ അസ്വസ്ഥതകളെ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. രമേഷ് പ്രിയയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി ഇരുന്നു. അയാളുടെ ശ്വാസത്തിൽ നേർത്ത മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
“പ്രിയാ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വാശി പിടിക്കുന്നത്?” അയാൾ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “ഈ ലോകത്ത് പുരുഷന്മാർ പലതും ചെയ്യും. അതൊന്നും നിന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ. നോക്ക്, നിനക്ക് ഞാൻ ഈ മാല വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു.”
അയാൾ ഒരു സ്വർണ്ണമാല അവളുടെ മുന്നിൽ നീട്ടി. പ്രിയ അത് തട്ടിമാറ്റി. “എനിക്ക് ഈ സ്വർണ്ണമല്ല വേണ്ടത് രമേഷ്, എനിക്ക് വേണ്ടത് നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ്. നിങ്ങൾ ആ അഞ്ജലിയുമായി സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. ‘അവൾ വെറുമൊരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയെപ്പോലെ ഇവിടെ ഇരുന്നോളും’ എന്ന് നിങ്ങൾ അവളോട് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?”
രമേഷിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വലിഞ്ഞുമുറുകി. “അതെ, ഞാൻ പറഞ്ഞു! കാരണം നിനക്ക് ഈ വീട് വേണം, എനിക്ക് എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും വേണം. നീ ഒരു രണ്ടാം വിവാഹത്തിന് വന്നവളാണ്. നിന്നെ ആര് സ്വീകരിക്കും ഇനി?”
അയാൾ അവളെ ബലമായി പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ പ്രണയമില്ലായിരുന്നു, പകരം ക്രൂരമായ ഒരു കീഴടക്കൽ മാത്രം. “ഇന്ന് രാത്രി നീ എന്റെ ഭാര്യയായി മാത്രം ഇരുന്നാൽ മതി.” അയാൾ അവളെ കിടക്കയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അയാളുടെ കൈകൾ പടരുമ്പോൾ പ്രിയ നിശബ്ദയായി കരഞ്ഞു. അതൊരു ഇരയെ വേട്ടയാടുന്ന മൃഗത്തിന്റെ ശൗര്യമായിരുന്നു. അവളുടെ ഉടൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, പക്ഷേ മനസ്സ് ഒരു കല്ലായി മാറുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പ്രിയ ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ സുഭദ്രമ്മ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ രമേഷിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മടക്കി വെക്കുകയായിരുന്നു.
“അമ്മേ, രമേഷിന് മറ്റൊരു പെണ്ണുമായി ബന്ധമുണ്ട്. അയാൾ അത് എന്നോട് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. അമ്മ എന്നിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടാത്തതെന്താ?” പ്രിയ ചോദിച്ചു.
സുഭദ്രമ്മ സാവധാനം തലയുയർത്തി. “എടീ മോളേ, രമേഷ് നിന്റെ രണ്ടാം ഭർത്താവല്ലേ? നിന്റെ ആദ്യത്തെ ബന്ധം തകർന്നപ്പോൾ നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടതല്ലേ? ഇപ്പോൾ ഇതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ നീ എവിടെ പോകും? പുരുഷന്മാർക്ക് പല ചപലതകളും ഉണ്ടാകും. അത് കണ്ടില്ലെന്ന് വെക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധിമതികളായ പെണ്ണുങ്ങളുടെ രീതി. നീ അവനെ സ്നേഹം കൊണ്ട് വശത്താക്കാൻ നോക്ക്. അല്ലാതെ ഇങ്ങനെ പരാതി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.”
“അമ്മേ, സ്നേഹം ചോദിച്ചു വാങ്ങേണ്ട ഒന്നല്ല. അത് തരാൻ അയാൾക്ക് മനസ്സില്ല. അമ്മ സ്വന്തം മകനെ ന്യായീകരിക്കുന്നത് അവനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ ഈ വലിയ വീടിന്റെ മാനം പോകുമെന്ന് പേടിച്ചാണ്.” പ്രിയയുടെ വാക്കുകളിൽ തീയുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണ്ട!” സുഭദ്രമ്മ ശബ്ദമുയർത്തി. “നിനക്ക് ഇവിടെ കഴിയണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ മകൻ പറയുന്നത് കേട്ട് കഴിയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് പോകാം.”
അന്നുച്ചയ്ക്ക് രമേഷ് പുറത്തുപോയപ്പോൾ പ്രിയ അയാളുടെ ലാപ്ടോപ്പ് പരിശോധിച്ചു. അവൾ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. വെറുമൊരു അഞ്ജലി മാത്രമല്ല, അയാളുടെ ഓഫീസിലെ സഹപ്രവർത്തകരും, എന്തിന് പഴയ പരിചയക്കാരും വരെ ആ പട്ടികയിലുണ്ട്. ഓരോരുത്തർക്കും അയാൾ അയക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ ഒന്നിനൊന്ന് മാരകമായിരുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും അയാൾ എത്രത്തോളം വിലകുറച്ചാണ് കാണുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
വൈകുന്നേരം രമേഷ് മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ പ്രിയ ഹാളിൽ കാത്തിരുന്നു. രമേഷിനൊപ്പം സുഭദ്രമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“രമേഷ്, എനിക്ക് നിങ്ങളോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്.” പ്രിയ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇനി എന്തിനാ പ്രിയാ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്?” സുഭദ്രമ്മ ഇടപെട്ടു.
“അമ്മ മിണ്ടാതിരിക്ക്!” പ്രിയ ആക്രോശിച്ചു. അവൾ ലാപ്ടോപ്പ് രമേഷിന് നേരെ തിരിച്ചു. “ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗുകൾ? ഈ കാണുന്ന ചിത്രങ്ങൾ… ഇവരോടൊക്കെ നിങ്ങൾ പറയുന്ന നുണകൾ… ഇതിനെയാണോ നിങ്ങൾ ദാമ്പത്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്?”
രമേഷ് പരിഭ്രമിച്ചില്ല. അയാൾ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. “അതെ, എനിക്ക് അവരെ ഇഷ്ടമാണ്. അവരൊക്കെ നിന്നെക്കാൾ എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് എപ്പോഴും പരാതികൾ മാത്രം. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ, നിന്റെ ഈ സ്വഭാവം കാരണമാണ് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത്.”
“എന്റെ സ്വഭാവമോ?” പ്രിയ ചിരിച്ചു. “ഒരു സ്ത്രീക്ക് തന്റെ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് വിശ്വസ്തത പ്രതീക്ഷിക്കാൻ അവകാശമില്ലേ? രമേഷ്, നിങ്ങൾ ഒരു രോഗിയാണ്. മനസ്സാക്ഷിയില്ലാത്ത ഒരു രോഗി.”
പെട്ടെന്ന് രമേഷ് എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ കരണത്ത് അടിച്ചു. പ്രിയ നിലത്തേക്ക് വീണു. “എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ വരണ്ട!” അവൻ അലറി. “അമ്മേ, ഇവളെ ഇന്ന് തന്നെ ഇവിടുന്ന് പുറത്താക്കണം.”
സുഭദ്രമ്മ അടുത്തു വന്ന് പ്രിയയെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. “കണ്ടില്ലേ, നിന്റെ നാവാണ് നിന്റെ ശത്രു. നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിന്നെ സ്വീകരിക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ഇവിടെ കഴിയാൻ നോക്ക്.”
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രമേഷിന്റെ ലീലാവിലാസങ്ങൾ വർധിച്ചു. അവൻ പരസ്യമായി ഫോണിൽ സംസാരിക്കാനും രാത്രി വൈകി വരാനും തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം പ്രിയ അവനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി.
“എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ വേർപിരിയുന്നതാണ് നല്ലത്.”
രമേഷ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “വേർപിരിയാനോ? നിനക്ക് എങ്ങോട്ട് പോകാൻ കഴിയും? നിന്റെ വീട്ടുകാർ നിന്നെ തിരിച്ചെടുക്കുമോ? ഒരു തവണ പരാജയപ്പെട്ടവൾ എന്ന മുദ്ര നിന്റെ നെറ്റിയിലുണ്ട്. മിണ്ടാതെ ഇവിടെ ഒതുങ്ങിക്കൂടാൻ നോക്ക്.”
അവൻ അവളെ ബലമായി പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ പഴയ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം അധികാരത്തിന്റെ ക്രൂരതയായിരുന്നു. “നീ എന്റെ ഭാര്യയാണ്, നിനക്ക് എപ്പോഴും എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റി തരാൻ ബാധ്യതയുണ്ട്.” അവൻ അവളെ കിടപ്പറയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു. അന്ന് രാത്രി നടന്നത് പ്രണയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വേട്ടയാടലായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണീരിനോ വേദനയ്ക്കോ ആ മുറിയിൽ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സുഭദ്രമ്മ പുറത്ത് എല്ലാം കേട്ടിട്ടും ഒന്നും കേൾക്കാത്തവളെപ്പോലെ പൂജാമുറിയിൽ പ്രാർത്ഥനാനിരതയായിരുന്നു.
പ്രിയക്ക് മനസ്സിലായി, കരച്ചിൽ ഒന്നിനും പരിഹാരമല്ല. അവൾ തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെയും ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥാപനത്തെയും ബന്ധപ്പെട്ടു. രഹസ്യമായി അവൾ ഒരു വക്കീലിനെ കണ്ടു. രമേഷിന്റെ ഫോണിലെ തെളിവുകൾ അവൾ സ്വന്തം ഇമെയിലിലേക്ക് അയച്ചു വെച്ചിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം രമേഷ് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ പ്രിയ ശാന്തയായിരുന്നു.
“നീ പഠിച്ചല്ലോ, അതാണ് ബുദ്ധി,” രമേഷ് പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതെ, ഞാൻ പഠിച്ചു. ആരോടൊപ്പം ജീവിക്കണം, ആരെ ഉപേക്ഷിക്കണം എന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു.” പ്രിയ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ ഡിവോഴ്സ് നോട്ടീസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“എന്താണിത്?” രമേഷ് അലറി.
“നിങ്ങളുടെ ചതിയുടെയും അവിഹിത ബന്ധങ്ങളുടെയും തെളിവുകൾ എന്റെ കൈയിലുണ്ട്. കോടതിയിൽ ഇത് മതിയല്ലോ നിങ്ങളുടെ മാന്യത പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ? പിന്നെ അമ്മയോട്… മകനെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ കൂട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരമ്മയ്ക്ക് കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ മകന്റെ തകർച്ച കാണുക എന്നതാകാം. പക്ഷേ എനിക്ക് അതിലൊന്നും താല്പര്യമില്ല. എനിക്ക് എന്റെ അന്തസ്സ് വേണം.”
സുഭദ്രമ്മ ഓടിവന്നു. “നീ ഇത് എന്ത് ഭ്രാന്താണ് കാണിക്കുന്നത്? കുടുംബത്തിന്റെ പേര് കളയണോ?”
“കുടുംബത്തിന്റെ പേര് കളഞ്ഞത് നിങ്ങളുടെ മകനാണ് അമ്മേ. ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്.”
പ്രിയ തന്റെ ബാഗുമായി ഇറങ്ങി. പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി ആ വീടിനെ നോക്കി. അവിടെ താൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ വെറും മരീചികയായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി. പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ മഴയ്ക്ക് അവളുടെ ഉള്ളിലെ കറകളെ കഴുകിക്കളയാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് മുന്നിൽ പുതിയൊരു ലോകം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു—ചതികളില്ലാത്ത, സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തിന് വിലയുള്ള ഒരു ലോകം.
രമേഷും അമ്മയും നിശബ്ദരായി ആ പടിവാതിൽക്കൽ നിന്നു. പ്രിയ നടന്നകന്നു, ഇനിയൊരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ലെന്ന ഉറപ്പോടെ.
✍️ആമി
