“എടീ മീനാക്ഷീ, ഈ താലി നിന്റെ കഴുത്തിൽ വീഴാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷം നിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നതെന്ന് നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
ആലപ്പുഴയിലെ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മനു ഇത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പരിഹാസമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ആയുസ്സിന്റെ മുഴുവൻ പ്രണയവും നനവും കലർന്ന ഒരു തിളക്കമായിരുന്നു. മീനാക്ഷി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവരുടെ കോളേജ് കാലഘട്ടത്തിലെ മഴയും വെയിലും പരിഭവങ്ങളും പ്രണയവുമെല്ലാം മിന്നിമാഞ്ഞു.
അതൊരു ജൂൺ മാസമായിരുന്നു. മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ, മഹാരാജാസ് കോളേജിന്റെ ഇടനാഴികളിലേക്ക് മീനാക്ഷി ആദ്യമായി കാലുകുത്തിയ ദിവസം. പച്ചപ്പും പഴമയും നിറഞ്ഞ ആ കാമ്പസ് അവളെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു പുതിയ ലോകമായിരുന്നു.
മനു അന്ന് എസ്.എഫ്.ഐയുടെ സജീവ പ്രവർത്തകനാണ്. മുഷിഞ്ഞ ഒരു ഖദർ ഷർട്ടും കൈയ്യിലൊരു കെട്ട് പോസ്റ്ററുകളുമായി അവൻ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു വരുമ്പോഴാണ് ആദ്യമായി അവളെ കാണുന്നത്. വലിയ കണ്ണുകളും വശ്യമായ ചിരിയുമുള്ള മീനാക്ഷി.
“പേരെന്താ?” മനു ചോദിച്ചു.
“മീനാക്ഷി.” അവൾ അല്പം പേടിയോടെ മറുപടി നൽകി.
“പേര് പോലെ തന്നെ മീൻ കണ്ണിയാണല്ലോ.. പേടിക്കണ്ട, ഇവിടെ ആരും കടിക്കില്ല.” മനു ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയായിരുന്നു തുടക്കം.
ആദ്യമൊക്കെ സൗഹൃദമായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിലും കാന്റീനിലും വെച്ചുള്ള ചെറിയ സംസാരങ്ങൾ. മീനാക്ഷി ശാന്തപ്രകൃതക്കാരിയായിരുന്നു, മനുവാകട്ടെ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതവും.
“മനുവേട്ടാ, ഈ രാഷ്ട്രീയമൊക്കെ വേണോ? അടിപിടിയും വലിയ വലിയ പ്രസംഗങ്ങളും ഒക്കെ അപകടമല്ലേ?” ഒരിക്കൽ കാന്റീനിൽ വെച്ച് അവൾ ചോദിച്ചു.
മനു അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “മീനാക്ഷീ, ശബ്ദമില്ലാത്തവർക്ക് വേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്തുന്നതാണ് രാഷ്ട്രീയം. അതിൽ അപകടമുണ്ടെങ്കിൽ അത് നേരിടാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്. പക്ഷേ, നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവർ അത് മനസ്സിലാക്കണമെന്നില്ല.”
ആ സംസാരം അവളിൽ ഒരു ബഹുമാനമുണ്ടാക്കി. മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുന്ന, മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരാൾ. അവൾ പതുക്കെ പതുക്കെ മനുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കല്ല, മനു എന്ന മനുഷ്യനിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, നല്ല മഴ പെയ്യുന്ന സമയം. കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഓരത്തുള്ള മരച്ചുവട്ടിൽ അവർ ഒറ്റയ്ക്കായി.
“എനിക്ക് മീനാക്ഷിയോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്,” മനുവിന്റെ ശബ്ദം അല്പം ഇടറി.
“എന്താ മനുവേട്ടാ?”
“എനിക്കറിയില്ല എങ്ങനെ പറയണമെന്ന്. പക്ഷേ, നീ അടുത്തില്ലാത്തപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ ഒരസ്വസ്ഥതയാണ്. നിന്റെ ഈ കണ്ണുകൾ എന്നെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നു.”
മീനാക്ഷി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ ഒഴുകി നിലത്തു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മറുപടി പറയണ്ടേ?” മനു അവളുടെ താടി ഉയർത്തി ചോദിച്ചു.
“മറുപടി എന്റെ കണ്ണിലില്ലേ മനുവേട്ടാ?” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ആ മഴയിൽ അവരുടെ പ്രണയം പൂത്തുലഞ്ഞു. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് കോളേജ് കാമ്പസ് അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി. മരച്ചുവടുകളും, ലൈബ്രറിയിലെ മൂലകളും, എന്തിന് കോളേജ് മതിലുകൾ പോലും അവരുടെ കഥകൾ അറിഞ്ഞു.
എല്ലാ പ്രണയകഥകളിലെയും പോലെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലും വില്ലന്മാർ എത്തി. മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് വേണ്ടി ആലോചനകൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സമ്പന്നമായ ഒരു കുടുംബത്തിലെ അംഗമായിരുന്നു മീനാക്ഷി. മനുവാകട്ടെ, ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ അംഗവും.
“മനുവേട്ടാ, അച്ഛൻ എന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നു. എനിക്കറിയാം അച്ഛനെ എതിർക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന്. നമുക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും?” മീനാക്ഷി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
മനു അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. “മീനാക്ഷീ, പേടിക്കണ്ട. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാകും. നിന്നെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. പക്ഷേ, എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം. ഒരു ജോലി കിട്ടുന്നത് വരെ നീ പിടിച്ചു നിൽക്കണം.”
സന്തോഷകരമായ ആ ദിനങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു. മീനാക്ഷിയുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ നായർ മകളുടെ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മീനാക്ഷിയുടെ ബാഗിൽ നിന്ന് മനു എഴുതിയ കത്ത് അദ്ദേഹം കണ്ടെടുത്തു.
ആ രാത്രി ആ വീട്ടിൽ ഒരു വലിയ യുദ്ധം തന്നെ നടന്നു.
“നീ പഠിക്കാൻ പോയതാണോ അതോ ഈ തെമ്മാടികളുടെ കൂടെ നടക്കാനാണോ?” രാഘവൻ നായരുടെ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ചുവരുകളെ വിറപ്പിച്ചു.
“അച്ഛാ, അത്… മനു അങ്ങനെയുള്ള ആളല്ല. അവൻ നല്ലവനാണ്.” മീനാക്ഷി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നിർത്തടി! ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരനും ഭാവിയില്ലാത്തവനുമായ ഒരുവനെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റില്ല. നിന്റെ ഈ ബന്ധം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഇനി നീ കോളേജിൽ പോകില്ല.”
മീനാക്ഷിയുടെ ലോകം അവിടെ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഫോൺ പിടിച്ചുവാങ്ങി, അവളെ മുറിക്കുള്ളിൽ അടച്ചു.
മീനാക്ഷി കോളേജിൽ വരാത്തത് മനുവിനെ വല്ലാതെ തളർത്തി. അവളുടെ കൂട്ടുകാരികളിൽ നിന്നും അവൻ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു. അവൻ രാഘവൻ നായരെ നേരിട്ട് കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരം അവൻ അവളുടെ വീടിന് മുന്നിലെത്തി.
“കടന്നു പോ ഇവിടുന്ന്! എന്റെ മകളെ ശല്യം ചെയ്താൽ നിന്നെ ഞാൻ പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കും.” രാഘവൻ നായർ അലറി.
“സാറേ, ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അത് കുറ്റമാണോ? എനിക്ക് അവളെ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും കാണണം.” മനു വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് എന്ത് യോഗ്യതയുണ്ടെടാ എന്റെ മകളെ സ്നേഹിക്കാൻ? കാശില്ലാത്ത, തറവാടില്ലാത്ത ഒരു തെരുവു തെണ്ടി!”
ആ വാക്കുകൾ മനുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി. പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വാശി വളർന്നു. തന്നെ പുച്ഛിച്ചവർക്ക് മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കണം.
അടുത്ത മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ പ്രയാസകരമായിരുന്നു. മനു രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു അവധിയെടുത്തു. അവൻ സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷയ്ക്കും മറ്റ് മത്സര പരീക്ഷകൾക്കും കഠിനമായി പരിശ്രമിച്ചു. പലപ്പോഴും ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ. മീനാക്ഷിയുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ഏക കൂട്ട്.
മീനാക്ഷി ഇതിനിടയിൽ പല ആലോചനകളും നിരസിച്ചു. വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ അവൾ നിരാഹാരം ഇരിക്കും.
“അമ്മേ, മനുവേട്ടനില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം എനിക്കില്ല. എന്നെ കൊല്ലണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൊന്നോളൂ, പക്ഷേ മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പറയരുത്.” അവൾ അമ്മയോട് കരഞ്ഞു പറയും.
അമ്മ സുഭദ്രയ്ക്ക് മകളുടെ വേദന അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ രാഘവൻ നായരുടെ വാക്കിന് മുന്നിൽ അവർക്ക് ശബ്ദമില്ലായിരുന്നു.
മൂന്ന് വർഷത്തിന് ശേഷം മനു ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ഉയർന്ന സ്ഥാനത്തെത്തി. ഒപ്പം തന്നെ സ്വന്തമായി ഒരു ബിസിനസ്സും ആരംഭിച്ചു. അവൻ ഇന്ന് പണ്ടത്തെ ആ മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ടിട്ട രാഷ്ട്രീയക്കാരനല്ല.
ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി മനു വീണ്ടും മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. ഇത്തവണ അവന്റെ കൂടെ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാഘവൻ നായർ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ ആദ്യം തയ്യാറായില്ല. പക്ഷേ മനു ശാന്തനായിരുന്നു.
“സാറേ, അന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിച്ച യോഗ്യത ഇന്ന് എനിക്കുണ്ട്. പക്ഷേ അന്നും ഇന്നും മാറാത്ത ഒന്നുണ്ട്, മീനാക്ഷിയോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം. അത് സാറിന്റെ സ്വത്തിനോ തറവാടിനോ വേണ്ടിയല്ല.”
രാഘവൻ നായർക്ക് ഒന്നും പറയാനായില്ല. മകളുടെ മങ്ങാത്ത പ്രണയവും മനുവിന്റെ സ്ഥിരോത്സാഹവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഠിന ഹൃദയത്തെ അലിയിച്ചു.
വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു. മനുവിന്റെയും മീനാക്ഷിയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
“നീ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും കാത്തിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല,” മീനാക്ഷി അവനോട് സ്വകാര്യമായി പറഞ്ഞു.
“കാത്തിരിപ്പിന് മധുരം കൂടും മീനാക്ഷീ, അത് നമ്മൾ തെളിയിച്ചു.”
മഹാരാജാസ് കോളേജിന്റെ അങ്കണത്തിൽ വെച്ച് തന്നെ അവർ വിവാഹിതരാകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർ കണ്ടുമുട്ടിയ, പ്രണയിച്ച ആ പുണ്യഭൂമി.
വിവാഹ ദിവസം മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് മനു അവളെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത അതേ മഴ.
“ഇപ്പൊ എന്തിനാ പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആലോചിച്ചു കണ്ണുനിറയ്ക്കുന്നത്?” മനു മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“ഇതൊരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു മനുവേട്ടാ. നമ്മൾ ഒരുമിച്ചുള്ള ഈ ജീവിതം,” അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചായ്ഞ്ഞു.
“സ്വപ്നമല്ല മീനാക്ഷീ, ഇത് നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ വിജയമാണ്. ഇനിയുള്ള കാലം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കാം, ഈ മഴയും വെയിലും ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട്.”
ആലപ്പുഴയിലെ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്, പെയ്യാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന കാർമേഘങ്ങളെ നോക്കി അവർ കൈകോർത്തു നിന്നു. പ്രണയം തോൽക്കില്ലെന്ന് ലോകത്തോട് വിളിച്ചു പറയുന്നതുപോലെ.
മനുവും മീനാക്ഷിയും ഇന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു. അവരുടെ പ്രണയം ഇന്നും പുതുമ മാറാതെ നിൽക്കുന്നു. കോളേജ് കാലത്തെ ആ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും അവരുടെ സംസാരങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിന് മരണമില്ലെന്നും, അത് ഏതൊരു പ്രതിസന്ധിയെയും മറികടക്കുമെന്നും അവരുടെ ജീവിതം തെളിയിക്കുന്നു.
✍️ആമി
