“അജയ്, ഈ സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്ന ഡാറ്റയല്ലെന്റെ ജീവിതം. എനിക്കിന്ന് നിന്നെയല്ല, എന്നെത്തന്നെയാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്.”
ആ വാക്കുകൾ അജയ്യുടെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയാണ് വരുത്തിയത്. കൊച്ചിയിലെ ആ സിറ്റി ക്ലബ്ബിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നിരുന്ന അയാൾ, തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സ്കോച്ച് ഗ്ലാസ് ചുഴറ്റിക്കൊണ്ട് അവളോട് ചോദിച്ചു, “ആതിരാ, നീ ഇത് എത്രാമത്തെ തവണയാണ് പറയുന്നത്? നിനക്ക് ‘സ്പേസ്’ വേണം, നിനക്ക് നിന്നെ കണ്ടെത്തണം… ഇതൊക്കെ കേട്ട് എനിക്ക് മടുത്തു. നിനക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ നൽകുന്നില്ലേ? ഒരു ലക്ഷ്വറി കാർ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വിദേശയാത്രകൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നമ്മളെ നോക്കി
അസൂയപ്പെടുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ഫോളോവേഴ്സ്… ഇതിലപ്പുറം എന്ത് വൈകാരികതയാണ് നിനക്ക് വേണ്ടത്?”
ആതിര അവനെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങുന്നത് പ്രണയമല്ല, താൻ നേടിയെടുത്തവയുടെ ലിസ്റ്റിൽ ഒന്ന് കൂടി ചേർത്തതിന്റെ അഹങ്കാരമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. “നീ തന്നതൊക്കെ വസ്തുക്കളാണ് അജയ്. എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് നിന്റെ ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളിൽ നീറ്റുന്ന ഒരു വിഷമം ഉണ്ടെന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് കേൾക്കുന്നതിന് പകരം ‘ഇതൊക്കെ വെറും മൂഡ് സ്വിങ്സ് ആണ്, നമുക്കൊരു ട്രിപ്പ് പോകാം’ എന്ന് പറഞ്ഞ് നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ വേദനകൾ നിനക്ക് വെറും ‘നെഗറ്റീവ് വൈബ്സ്’ മാത്രമായിരുന്നു.”
അവൾ തന്റെ ബാഗ് എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അജയ് അവളെ തടഞ്ഞില്ല. “നാളെ രാവിലെ നീ തിരിച്ചു വരും, എനിക്കറിയാം!” അവൻ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആതിര തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.
അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആതിര തന്റെ പെട്ടികൾ പാക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
“നീ ശരിക്കും പോവുകയാണോ?” ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചാരി നിന്ന് അജയ് ചോദിച്ചു.
“അതെ. എനിക്ക് കുറച്ചു കാലം തനിയെ ഇരിക്കണം. ഈ നഗരത്തിന് പുറത്ത്, ഈ വൈഫൈ റേഞ്ചിന് പുറത്ത്.”
ആതിര പോയത് നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് ദൂരെയുള്ള ഒരു പഴയ വാടക വീട്ടിലേക്കാണ്. അവിടെ അവൾ തന്നെത്തന്നെ ഒളിപ്പിച്ചു. അജയ് വിചാരിച്ചതുപോലെ അവൾ തിരിച്ചു വന്നില്ല. ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച അജയ് അത് ആഘോഷിച്ചു. തന്റെ ഫ്രീഡം തിരിച്ചുകിട്ടിയെന്ന് അവൻ സുഹൃത്തുക്കളോട് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, രാത്രികളിൽ ബെഡ്റൂമിലെ അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം അവനെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ അവളുടെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം നോക്കി. അവൾ ഒന്നും പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ്. പതുക്കെ അജയ്യുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം അരിച്ചുകയറി. ആതിര വെറുമൊരു അലങ്കാരമായിരുന്നില്ല തന്റെ ജീവിതത്തിലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി മദ്യലഹരിയിൽ അജയ് അവളുടെ പഴയ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു. അതിൽ ‘For Ajay’ എന്ന പേരിൽ ഒരു ഫോൾഡർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് തുറന്നു. അതിൽ നിറയെ വീഡിയോകളായിരുന്നു. അവൾ അവനു വേണ്ടി മാത്രം റെക്കോർഡ് ചെയ്ത വീഡിയോകൾ. പക്ഷേ അവൾ ഒരിക്കലും അത് അവനെ കാണിച്ചിരുന്നില്ല.
ആദ്യത്തെ വീഡിയോയിൽ അവൾ കരയുകയായിരുന്നു. “അജയ്, ഇന്ന് നീ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ വന്നു. പക്ഷേ നീ നിന്റെ ഫോണിലെ മെയിലുകൾ നോക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ഞാൻ നിന്റെ അരികിലുണ്ടായിട്ടും നീ എന്നെ കണ്ടില്ല. എനിക്ക് തോന്നി ഞാൻ ഒരു അദൃശ്യരൂപിയാണെന്ന്. നിന്റെ ലോകത്ത് എനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനവുമില്ലേ?”
അജയ്യുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് തകർന്നു. അവൻ അടുത്ത വീഡിയോ കണ്ടു. അതിൽ അവൾ തന്റെ പ്രെഗ്നൻസി ടെസ്റ്റ് റിസൾട്ടുമായി നിൽക്കുകയാണ്. മുഖത്ത് വലിയൊരു ചിരിയുണ്ട്. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അത് സങ്കടമായി മാറി. “ഇന്ന് ഞാൻ ഇത് നിന്നോട് പറയാൻ ഇരുന്നതാണ്. പക്ഷേ നീ നിന്റെ പുതിയ പ്രോജക്റ്റിന്റെ സക്സസ് പാർട്ടിയിലായിരുന്നു. നീ കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് ഇത് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. പിന്നെ… പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എനിക്ക് അത് മിസ്സായി അജയ്. ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. നീ അപ്പോഴും മീറ്റിംഗിലായിരുന്നു. ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചു,
നീ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു, നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനവുമില്ലെന്ന്.”
അജയ് അലറിക്കരഞ്ഞുപോയി. താൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വിവരം പോലും അറിഞ്ഞില്ല! തന്റെ കരിയറിന് പിന്നാലെ ഓടിയപ്പോൾ താൻ ചവിട്ടിമെതിച്ചത് സ്വന്തം പങ്കാളിയുടെ ഹൃദയമായിരുന്നു.
അജയ് ആകെ മാറിപ്പോയി. അവൻ തന്റെ ജോലിയിൽ നിന്ന് അവധിയെടുത്തു. ആതിരയെ കണ്ടെത്താൻ അവൻ അലഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവളുടെ ഒരു പഴയ സുഹൃത്ത് വഴി അവൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലം അവൻ കണ്ടെത്തി.
വയനാട്ടിലെ ഒരു തോട്ടത്തിന് നടുവിലുള്ള ചെറിയ വീട്ടിൽ അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അവൾ പൂന്തോട്ടത്തിൽ വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ ആതിരയല്ല അവൾ. ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ശാന്തതയുണ്ട്.
“ആതിരാ…” അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അജയ്യെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിയില്ല. “നീ എന്തിനാണ് വന്നത്?” അവൾ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
അജയ് അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. “എനിക്ക് മാപ്പില്ല ആതിരാ. ഞാൻ ആ വീഡിയോകൾ കണ്ടു. ഞാൻ ഒരു മൃഗമായിരുന്നു. എന്റെ വിജയം നിന്റെ കണ്ണീരിലായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…” അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു.
ആതിര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു, “അജയ്, ആ വേദനകൾ എന്നെ ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചു. സ്നേഹം എന്നത് പരസ്പരം കാണിച്ചു കൂട്ടുന്ന പ്രകടനങ്ങളല്ല. അത് ഒരാളുടെ നിശബ്ദതയെ മനസ്സിലാക്കലാണ്. നീ അന്ന് എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എനിക്കിന്ന് നിന്നെ പേടിയാണ്. വീണ്ടും നീ എന്നെ അവഗണിച്ചാൽ എനിക്ക് അത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
“ഞാൻ മാറാം ആതിരാ. എനിക്ക് ഈ പണമോ പ്രശസ്തിയോ ഒന്നും വേണ്ട. എനിക്ക് നിന്നെ മാത്രം മതി. നമുക്ക് ഇവിടെ താമസിക്കാം. ഞാൻ കൃഷി ചെയ്യാം. നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ജീവിക്കാം.” അജയ് യാചിച്ചു.
അജയ് തിരിച്ചു പോയില്ല. അവൻ ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ അവൾക്കൊപ്പം താമസിച്ചു. രാവിലെ അവൾക്കൊപ്പം തോട്ടത്തിൽ പണിയെടുത്തു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ പുഴക്കരയിൽ ഇരുന്നു. അവർ ഫോണുകൾ ഉപയോഗിച്ചില്ല. പകരം മരങ്ങളെക്കുറിച്ചും പക്ഷികളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ആതിര ചോദിച്ചു, “നിനക്ക് നിന്റെ ആ പഴയ ജീവിതം മിസ്സ് ചെയ്യുന്നില്ലേ? ആ പാർട്ടികൾ, ആ ബഹളങ്ങൾ?”
അജയ് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. “ഇല്ല ആതിരാ. ആ ആഡംബരങ്ങളിൽ ഞാൻ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു. നിന്റെ ഈ നിശബ്ദതയിലാണ് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തിയത്. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചുണ്ടെങ്കിൽ ഇതാണ് എന്റെ സ്വർഗ്ഗം.”
അന്ന് രാത്രി മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. അവർ ജനാലക്കൽ ഇരുന്നു മഴ നോക്കി. അജയ് പതുക്കെ പാടാൻ തുടങ്ങി. പണ്ട് കോളേജിൽ വെച്ച് അവൾക്ക് വേണ്ടി പാടിയ അതേ പാട്ട്. ആതിര അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.
അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീരിൽ പഴയ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം കഴുകിപ്പോയി. അത് പുതിയൊരു പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. സ്ക്രീനുകളിൽ തെളിയാത്ത, ലോകമറിയാത്ത, അവർക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന ആഴമുള്ള പ്രണയം.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, കൊച്ചിയിലെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ അജയ്യെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അവനെ മനസ്സിലായില്ല. അവൻ പഴയതുപോലെ സ്റ്റൈലിഷ് അല്ല. പക്ഷേ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു.
“അജയ്, നീ എന്തിനാണ് എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചത്?” അവർ ചോദിച്ചു.
അജയ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി, “ഞാൻ ഒന്നും ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. ഞാൻ യഥാർത്ഥ ജീവിതം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. ഡാറ്റയേക്കാൾ വലുത് ഹൃദയമിടിപ്പാണെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു.”
അകലെയുള്ള കുന്നിൻ ചെരുവിൽ ആതിര തന്റെ കുഞ്ഞിനൊപ്പം നിൽക്കുന്നത് നോക്കി അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. കാറ്റിൽ അവരുടെ ചിരി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
✍️ആമി
