“നീ നല്ലൊരു കാമുകിയാണ് പക്ഷെ നിനക്ക് നല്ലൊരു ഭാര്യ ആകാനോ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മയാകാനോ കഴിയില്ല ദേവയാനി ”
പാലക്കാട്ടെ ആ ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ, കരിമ്പനകൾ തലയാട്ടി നിൽക്കുന്ന പാടവരമ്പത്തൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, സേതുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ചിലങ്ക കെട്ടി ആടുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ പട്ടുസാരികൾ രഹസ്യമായി ഉടുക്കുമ്പോൾ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത് ഒരു ആണ്കുട്ടിയെയല്ല, മറിച്ച് വശ്യമായ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു സുന്ദരിയെ ആയിരുന്നു.
“സേതൂ… നീയെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്?”
ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിപ്പോയ ആ പന്ത്രണ്ടുകാരൻ വിറച്ചു. അന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് ഒളിച്ചോട്ടം. വീട്ടുകാരുടെ ശകാരങ്ങളും അച്ഛന്റെ ചൂരൽ കഷായങ്ങളും സേതുവിനെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, പ്രകൃതി എഴുതിവെച്ച തിരക്കഥ മാറ്റാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലല്ലോ.
ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, ഈ വേഷപ്പകർച്ച എനിക്ക് ഇനി സാധ്യമല്ല. ഒരു രാത്രിയിൽ, വീട്ടുകാരെല്ലാം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങളും ഉള്ളിൽ കുറെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ഞാൻ ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി. ലക്ഷ്യം—ബെംഗളൂരു.
ബെംഗളൂരുവിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകൾ എന്നെ സ്വീകരിച്ചത് അത്ര സുഖകരമായിട്ടായിരുന്നില്ല. വിശപ്പും ഏകാന്തതയും വേട്ടയാടിയ ദിവസങ്ങൾ. അവിടെ വെച്ചാണ് ഞാൻ ‘മാളവിക’യെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. എന്നെപ്പോലെ തന്നെ വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ ഒരാൾ.
“പേടിക്കേണ്ട സേതൂ, ഇവിടെ നമ്മളെപ്പോലെ ഒത്തിരി പേരുണ്ട്. ഇനി മുതൽ നീ സേതുവല്ല, നീ ദേവയാനിയാണ്.”
മാളവികയുടെ ആ വാക്കുകൾ എനിക്ക് പുതിയൊരു ജന്മം നൽകി. ഹോർമോൺ ഗുളികകളും സർജറികളും കഴിഞ്ഞ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കരഞ്ഞുപോയി. നീണ്ട മുടി, വിടർന്ന കണ്ണുകൾ, പെണ്ണായി മാറിയ ശരീരം. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ, ജീവിതം ജീവിക്കാൻ പണം വേണമായിരുന്നു. മാന്യമായ ജോലികൾ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട കാലമായിരുന്നു അത്. ഒടുവിൽ, മറ്റ് വഴികളില്ലാതെ ഞങ്ങൾ ‘ഹാമം’ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി. കല്യാണവീടുകളിലും കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിക്കുന്ന വീടുകളിലും പോയി അനുഗ്രഹിച്ചും പാട്ടുപാടിയും കിട്ടുന്ന പണം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വിശപ്പടക്കി.
ആയിടയ്ക്കാണ് ഒരു തമിഴ് കുടുംബത്തിലെ കുഞ്ഞിന്റെ നൂലുകെട്ട് ചടങ്ങിന് ഞങ്ങൾ പോകുന്നത്. അവിടെ വെച്ച് വീട്ടിലെ കാരണവർ ഞങ്ങളെ ആക്ഷേപിച്ചു. “ഇതിനെയൊക്കെ ആരാ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത്? ശകുനപ്പിഴയുണ്ടാക്കാൻ!”
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ മാളവിക വിട്ടില്ല. മാളവിക ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “അയ്യാ… ഞങ്ങൾ വന്നത് ശപിക്കാനല്ല, ഈ കുഞ്ഞിനെ അനുഗ്രഹിക്കാനാണ്. പ്രകൃതി ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെയാക്കിയത് ഞങ്ങളുടെ കുറ്റമല്ല. നിങ്ങൾ ആചാരങ്ങൾ നോക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ അറിയുക, ഞങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹം കിട്ടുന്നത് പുണ്യമാണ്.”
ഒടുവിൽ ആ വീട്ടിലെ മുത്തശ്ശി ഇടപെട്ടു. അവർ ഞങ്ങളെ അരികിൽ വിളിച്ച് പട്ടും ദക്ഷിണയും നൽകി. “മോളേ… നീ വിഷമിക്കണ്ട. നിനക്കും ഒരു അമ്മയുള്ളതല്ലേ.” ആ വിളിയിൽ ഞാൻ എന്റെ അമ്മയെ ഓർത്തുപോയി.
ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റുമായി ഞാൻ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ ഇന്റർവ്യൂവിന് പോയി. അന്ന് ഞാൻ സാരിയാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. റിസപ്ഷനിൽ ഇരുന്ന പെൺകുട്ടി എന്നെ കണ്ടതും മൂക്കുപൊത്തി.
“ഇവിടെ ഭിക്ഷ നൽകുന്നില്ല, ദയവായി പുറത്തുപോകൂ,” അവൾ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ വന്നത് ഭിക്ഷ ചോദിക്കാനല്ല, ഇന്റർവ്യൂവിനാണ്. ഇതാ എന്റെ കോൾ ലെറ്റർ,” ഞാൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
അകത്തേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ മാനേജർ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “സേതുമാധവൻ എന്ന പേരിൽ ആണിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റും പിടിച്ച് ഈ വേഷത്തിൽ വന്നാൽ നിനക്ക് ജോലി തരും എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഇതൊരു സർക്കസ് കമ്പനിയല്ല.”
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. “സർ, എന്റെ കഴിവ് എന്റെ തലച്ചോറിലാണ്, എന്റെ വസ്ത്രത്തിലല്ല. ഞാൻ എഴുതിയ പരീക്ഷയിൽ എനിക്കാണ് ഒന്നാം റാങ്ക്. എന്നിട്ടും നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ വേഷമാണ് പ്രശ്നമെങ്കിൽ, ഈ കമ്പനിക്ക് എന്നെപ്പോലെ ഒരാളെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള വളർച്ച ആയിട്ടില്ല എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.”
അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നി പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരോടും ചോദിക്കാതെ സ്വന്തമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന വാശി അവിടെ തുടങ്ങുന്നു.
ദേവയാനി എന്ന സ്ത്രീക്ക് ഉള്ളിലും പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാലത്താണ് ഞാൻ അർജുനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഒരു ഐടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ. മാന്യമായ പെരുമാറ്റം. എന്നെ ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയായി കാണാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വളർന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, അയാളുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ വെച്ച് ഞങ്ങൾ തനിച്ചായപ്പോൾ, അർജുൻ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു.
“ദേവയാനി… നീ എത്ര സുന്ദരിയാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?” അവന്റെ ശ്വാസം എന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടി.
ഞാൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. എന്റെയുള്ളിലെ പെണ്ണ് ഉണരുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പടർന്നപ്പോൾ, ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അർജുൻ… പക്ഷേ ഞാൻ…”
“എനിക്കറിയാം ദേവയാനി. എനിക്ക് നിന്റെ ഭൂതകാലമല്ല വേണ്ടത്, നിന്റെ ഈ നിമിഷമാണ്.”
അവന്റെ അധരങ്ങൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ അമർന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം ആദ്യമായി അനുഭവിച്ച നിമിഷം. ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ അണുവിലും വൈദ്യുതി പ്രവഹിക്കുന്നതുപോലെ. അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ സാരിയുടെ അടുക്കുകൾ അഴിച്ചപ്പോൾ, വിയർപ്പിന്റെയും പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഗന്ധം എന്നെ ഉന്മത്തയാക്കി.
“നിന്റെ ഈ തൊലിപ്പുറത്തെ ചൂട്… അത് എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നു,” അവൻ എന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.
ആ രാത്രി പ്രണയത്തിന്റേതായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പ്രണയം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. വീട്ടുകാർ നിശ്ചയിച്ച കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ച് അർജുൻ എന്നെ വിട്ടുപോയി. “നീ ഒരു നല്ല കാമുകിയായിരുന്നു , പക്ഷേ ഒരു ഭാര്യയാകാനോ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മയാകാനോ നിനക്ക് കഴിയില്ലല്ലോ,” എന്ന അവന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ മുറിവുണ്ടാക്കി.
അർജുന്റെ വിയോഗം എന്നെ തളർത്തിയില്ല, പകരം എന്നെ കൂടുതൽ ശക്തയാക്കി. ലൈംഗികത്തൊഴിലിലേക്കോ ഭിക്ഷാടനത്തിലേക്കോ പോകാതെ മാന്യമായി ജീവിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു.
ഞാൻ വീണ്ടും പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാത്രികാലങ്ങളിൽ തുന്നൽ പഠിച്ചു. ചെറിയ രീതിയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഡിസൈൻ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പതുക്കെ പതുക്കെ ‘ദേവയാനി ഡിസൈൻസ്’ എന്ന പേരിൽ ഒരു ചെറിയ കട തുടങ്ങി. തുടക്കത്തിൽ ആളുകൾ പരിഹസിച്ചു.
“ഇത് ആ ‘ചാന്തുപൊട്ടിന്റെ’ കടയല്ലേ?” എന്ന് ചോദിച്ചവർക്ക് മുന്നിലൂടെ ഞാൻ തലയുയർത്തി നടന്നു.
കഠിനാധ്വാനം ഫലം കണ്ടു. എന്റെ ഡിസൈനുകൾക്ക് നഗരത്തിൽ ആവശ്യക്കാരുണ്ടായി. ഇന്ന് ഞാൻ പത്ത് പേർക്ക് ജോലി നൽകുന്ന ഒരു സംരംഭകയാണ്.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. അച്ഛൻ മരിച്ചുപോയിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാതെ ആയിരിക്കുന്നു. പണ്ട് എന്നെ അടിച്ചോടിച്ച നാട്ടുകാർ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
ഞാൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ടത് പഴയ സേതുവിനെയല്ല, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ, ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ദേവയാനിയെയാണ്.
വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്ന അമ്മയുടെ അരികിൽ ഞാൻ ചെന്നു. അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചറിവിന്റെ തിളക്കം. ഞാൻ അമ്മയുടെ കാലുകൾ തൊട്ടു വന്ദിച്ചു.
“അമ്മേ… ഇത് ഞാനാണ്…”
അമ്മ എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. “എന്റെ മോൻ… അല്ല, എന്റെ മോൾ വന്നല്ലോ,” എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായതുപോലെ തോന്നി.
എന്റെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഇത് ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണ്. ലിംഗഭേദത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യത്വത്തിന് വിലയുള്ള ഒരു ലോകത്തിനായി ഞാൻ ഇന്നും പോരാടുന്നു. എന്റെ ശരീരം ഒരു തടവറയായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ സ്വതന്ത്രമാണ്.
പലപ്പോഴും രാത്രികളിൽ ഞാൻ ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ അർജുനെ ഓർക്കാറുണ്ട്. അവന്റെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂട് ഇപ്പോഴും എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നും. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു പുരുഷന്റെയും തുണ ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
ദേവയാനി എന്നത് വെറുമൊരു പേരല്ല, അത് അതിജീവനത്തിന്റെ പര്യായമാണ്. ഇനിയും ആയിരക്കണക്കിന് സേതുമാധവൻമാർ ദേവയാനിമാരായി മാറാൻ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവർക്കായി ഞാൻ എന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു.
✍️ആമി
