“നമുക്ക് ഒരു ടൈം പാസ് റിലേഷൻഷിപ്പിൽ ആയാലോ അമ്മു..” അജു പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അമ്മു പതറിപ്പോയി. അവൾ അവനെ ഉറ്റുനോക്കി. “ഏഹ് അതെന്താ ടൈം പാസ് റിലേഷൻഷിപ്പ്…” അവളുടെ സ്വരത്തിൽ അമ്പരപ്പും നേരിയ പരിഭവവും കലർന്നിരുന്നു.
അജു തന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം തുറന്നുപറയാൻ തീരുമാനിച്ചു. “ഒരു സീരിയസ് റിലേഷൻഷിപ്പിൽ എനിക്ക് വിശ്വാസം ഇല്ല അതാ.. എന്നാൽ നിന്നെ എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടവും ആണ്…”. അവന്റെ വാക്കുകൾ സത്യസന്ധമായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് അമ്മുവിനെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. സീരിയസ് അല്ലാത്ത പ്രണയം വെറും വിനോദം മാത്രമാണോ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു.
“ഉം..” അവൾ വെറുതെ മൂളി. ആ മറുപടിയിൽ ആയിരം ചോദ്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അജുവിന് ആ മൗനം അസഹനീയമായിരുന്നു. “എന്ത് ഉം എന്തേലും പറയ് അമ്മു…” അവൻ നിർബന്ധിച്ചു.
“ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ അജു…” അമ്മുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. സ്നേഹത്തിന് വ്യവസ്ഥകൾ വെക്കുന്നതിലെ വേദന അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അമ്മുവിനെ സമാശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം അജു തന്റെ നിബന്ധനകൾ വിവരിച്ചു. “ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നെ കാണണം എന്നോ ഫോൺ ചെയ്ത് സംസാരിക്കണം എന്നോ ആവശ്യപ്പെടില്ല അമ്മു… നമ്മുടെ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിന്റെ ബോണ്ട് കൂട്ടാൻ വേണ്ടിയാണ് ഈ ടൈംപാസ് റിലേഷൻഷിപ്പ്…”.
അമ്മുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ ചിരിയിൽ സങ്കടത്തേക്കാൾ ഉപരി അജുവിനോടുള്ള പുച്ഛമായിരുന്നു.
“ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിന്റെ ബോണ്ട് കൂട്ടാൻ ഒരു ടൈംപാസ് റിലേഷൻഷിപ്പ്… കൊള്ളാം അജു, നിന്റെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ സമ്മതിക്കണം. ഇതിപ്പോ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയായല്ലോ. സ്നേഹമുണ്ട്, പക്ഷേ ഉത്തരവാദിത്തം വേണ്ട. ഇഷ്ടമുണ്ട്, പക്ഷേ കാണണം എന്ന് നിർബന്ധമില്ല. അപ്പോപ്പിന്നെ ഇതിനെ എന്തിനാ അജു ഒരു പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നത്?”
അജുവിന് അവളുടെ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷേ അവൾ കൈ വലിച്ചു.
“അമ്മു, നീ എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. പ്രണയിച്ച് ഒടുവിൽ തേപ്പും വാങ്ങി നടക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. എനിക്ക് ആരെയും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പക്ഷേ നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനമാണ്. ആ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനാണ് ഞാൻ…”
“നിന്റെ സമാധാനത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ബലികൊടുക്കണോ അജു?” അമ്മു അവനെ തടഞ്ഞു. “ഒരു പെണ്ണ് ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അവൾ അതിൽ നൂറ് ശതമാനവും സത്യസന്ധയായിരിക്കും. നിനക്ക് എപ്പോ വേണമെങ്കിലും ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പാകത്തിന് ഒരു ‘എക്സിറ്റ് ഡോർ’ ഇട്ടുതരാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
അന്ന് അവർ പിരിഞ്ഞത് ഒരു കനത്ത മൗനത്തിലേക്കായിരുന്നു. അജു വിചാരിച്ചത് അമ്മു പതിയെ അത് സമ്മതിക്കും എന്നാണ്. എന്നാൽ പിറ്റേന്ന് മുതൽ അമ്മുവിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ മാറ്റം വന്നു. അവൾ അവനെ വിളിക്കുന്നത് നിർത്തി. കോളേജ് കാന്റീനിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ വെറുമൊരു പുഞ്ചിരിയിൽ അവൾ സംഭാഷണം ഒതുക്കി.
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അജുവിന് അത് സഹിക്കാനായില്ല. അവൻ അവളെ ലൈബ്രറിക്ക് പിന്നിൽ വെച്ച് തടഞ്ഞു നിർത്തി.
“നീ എന്താ അമ്മു എന്നെ അവഗണിക്കുന്നത്? ഞാൻ പറഞ്ഞത് നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട എന്ന് വെക്കാം. പഴയപോലെ സംസാരിച്ചൂടെ?”
അമ്മു ശാന്തതയോടെ അവനെ നോക്കി. “നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഒരു ടൈംപാസ് റിലേഷൻഷിപ്പിൽ ആണല്ലോ അജു. നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത് കാണണം എന്നോ സംസാരിക്കണം എന്നോ നിർബന്ധമില്ലെന്ന്? ഞാൻ നിന്റെ കണ്ടീഷൻസ് പാലിക്കുകയാണ്.”
“അമ്മു.. നീ കളിയാക്കുകയാണോ?”
“അല്ല അജു. ഒരു റിലേഷൻഷിപ്പ് സീരിയസ് അല്ലെന്ന് ഉറപ്പിക്കുമ്പോൾ പിന്നെ അവിടെ പരാതികൾക്കും പരിഭവങ്ങൾക്കും സ്ഥാനമില്ല. എനിക്ക് നിന്നെ കാണണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ വരും, അല്ലാതെ നിന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങില്ല. നീ തന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം ഞാൻ ആഘോഷിക്കുകയാണ്.” അവൾ അവനെ മറികടന്ന് നടന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അമ്മു മറ്റുള്ള സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ചിരിച്ചുല്ലസിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അജുവിന്റെ ഉള്ളിൽ തീയായിരുന്നു. അവൾ തന്റേതല്ല എന്ന തോന്നൽ അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
ഒരു വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ തനിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്ന അമ്മുവിനെ അജു സമീപിച്ചു.
“ഞാൻ തോറ്റു അമ്മു..” അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
അമ്മു അവനെ നോക്കാതെ ചോദിച്ചു, “എന്തിൽ?”
“നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. വ്യവസ്ഥകൾ വെച്ച് സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നീ ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അസൂയ തോന്നുന്നു. നിന്നെ ആരെങ്കിലും വിഷമിപ്പിക്കുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്. ഇതിനെയാണ് സീരിയസ് റിലേഷൻഷിപ്പ് എന്ന് വിളിക്കുന്നതെങ്കിൽ… എനിക്ക് അത് മതി.”
അമ്മു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ടൈം പാസിനായി എനിക്ക് ആരെയും വേണ്ട അജു. എനിക്ക് വേണ്ടത് കൂടെയുണ്ടാകും എന്നൊരു ഉറപ്പാണ്. മരിക്കുവോളം എന്നൊന്നുമല്ല, പക്ഷേ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ നീ എന്റേത് മാത്രമായിരിക്കണം.”
അജു പതുക്കെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. ഇത്തവണ അവൾ കൈ മാറ്റിക്കളഞ്ഞില്ല.
“ഇനി ടൈം പാസ് ഇല്ല അമ്മു.. ഇത് ലൈഫ് ലോങ്ങ് റിലേഷൻഷിപ്പ് ആണ്.”
മഴയുടെ തണുപ്പിലും അജുവിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് വലിയൊരു ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മുവിന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ വിടർന്ന പുഞ്ചിരി തിരികെ വന്നു. ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിൽ നിബന്ധനകളില്ലാത്ത, വിശ്വാസത്തിന്റേതായ ഒരു പുതിയ പ്രണയം ജനിക്കുകയായിരുന്നു.
അജുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അമ്മുവിന്റെ ഉള്ളിലെ കനൽ പതുക്കെ അണഞ്ഞു. എങ്കിലും ഒരു ചെറിയ കുസൃതി അവളുടെ മനസ്സിൽ തോന്നി. അവൾ തന്റെ കൈ പതുക്കെ അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റി.
“അത്ര പെട്ടെന്ന് ലൈഫ് ലോങ്ങ് ആകണ്ട അജു. നീ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് എത്ര വലിയ കാര്യമായിരുന്നു! ഉത്തരവാദിത്തമില്ല, കാണണ്ട, മിണ്ടണ്ട… എനിക്കും അത് ആലോചിച്ചപ്പോൾ വലിയ ലാഭമായി തോന്നി.” അമ്മു കളിയാക്കി ചിരിച്ചു.
അജു അമ്പരന്നു പോയി. “അമ്മു.. നീ തമാശ പറയുകയാണോ? ഞാൻ അത്രയും സീരിയസ് ആയിട്ട് പറഞ്ഞതാ.”
“അല്ല അജു, നമുക്ക് ഒരു പരീക്ഷണം നടത്താം. അടുത്ത ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് നീ എന്നെ വിളിക്കരുത്, കാണാൻ ശ്രമിക്കരുത്. നമ്മൾ പഴയ ഫ്രണ്ട്സ് മാത്രം. ആ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും നിനക്ക് ഇതേ ഇഷ്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ… നമുക്ക് ആലോചിക്കാം.” അവൾ ബസ് വന്നതും അതിൽ കയറി പോയി.
ആദ്യത്തെ രണ്ട് ദിവസം അജുവിന് വലിയ കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ മൂന്നാം ദിവസം ആയപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ഫോൺ കൈകളിൽ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അമ്മുവിനെ ഒന്ന് വിളിച്ചാലോ? അവളുടെ വാട്സാപ്പ് സ്റ്റാറ്റസ് ഒന്ന് നോക്കിയാലോ?
അവൻ കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അമ്മു മറ്റൊരു ക്ലാസ്സിലെ രാഹുലുമായി ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. രാഹുൽ എന്തോ തമാശ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി ചിരിക്കുകയാണ്.
അജുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. അവൻ വേഗം അങ്ങോട്ട് നടന്നു ചെന്നു.
“അമ്മു, എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം.” അജുവിന്റെ സ്വരം പരുക്കനായിരുന്നു.
രാഹുൽ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ഹേയ് അജു, ഞങ്ങൾ ജസ്റ്റ് ഒരു പ്രോജക്റ്റിനെ പറ്റി പറയുകയായിരുന്നു.”
“രാഹുൽ, നീ ഒന്ന് പോകാമോ? എനിക്കിവളോട് ഒരു പേഴ്സണൽ കാര്യം പറയാനുണ്ട്.” അജു അത് പറഞ്ഞത് ഒരല്പം ഉറക്കെയായിരുന്നു.
രാഹുൽ പോയതും അമ്മു അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. “എന്താ അജു നിന്റെ പ്രശ്നം? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ എന്ത് ബന്ധമാണുള്ളത്? നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത് നിബന്ധനകൾ ഒന്നുമില്ലെന്ന്? ഞാൻ ആരോട് സംസാരിക്കണം എന്നത് എന്റെ ഇഷ്ടമല്ലേ?”
“അത്.. അത് പിന്നെ.. നീ അവനോട് ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക്..” അജു വിക്കി.
“എന്ത്? നിനക്ക് എന്ത് തോന്നി? അസൂയയോ? അജു, ഒരു ടൈംപാസ് റിലേഷൻഷിപ്പിൽ അസൂയക്ക് സ്ഥാനമില്ല. നീ നിന്റെ സ്പേസ് എൻജോയ് ചെയ്യ്, ഞാൻ എന്റേതും.”
അമ്മു അവിടെ നിന്നും നടന്നു നീങ്ങി. അജുവിന് തന്റെ വാക്കുകൾ തന്നെ കുരുക്കായി മാറുന്നത് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അജു അമ്മുവിന്റെ വീടിന് മുന്നിലെത്തി. അമ്മു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ ആകെ തളർന്നിരുന്നു.
“അമ്മു, ഞാൻ തോറ്റു. നിനക്ക് എന്നെ എത്ര വേണമെങ്കിലും കളിയാക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്നെ മറ്റൊരാളോടൊപ്പം കാണാൻ കഴിയില്ല. നിന്നെ ആരെങ്കിലും വിഷമിപ്പിച്ചാൽ എനിക്ക് കണ്ടു നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു അമ്മു.. സ്നേഹിച്ചാൽ അത് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന്. പക്ഷേ നിന്നെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് അതിലും വലിയ നഷ്ടം എന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.”
അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ തല താഴ്ത്തി നിന്നു.
അമ്മു പതുക്കെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൾ അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഒരു ടൈംപാസ് റിലേഷൻഷിപ്പ് എന്ന് നീ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സങ്കടമായിരുന്നു അജു. പക്ഷേ നീ അത് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം നീ തന്നെ തിരിച്ചറിയില്ലായിരുന്നു. പ്രണയം എന്ന് പറയുന്നത് വെറും വാക്കല്ല, അതൊരു ഉറപ്പാണ്. നീ എപ്പോ വീണാലും താങ്ങാൻ ഞാൻ ഉണ്ടാകുമെന്ന ഉറപ്പ്.”
അജു തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും കരുതലുമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ അങ്ങനെയൊരു മണ്ടത്തരം പറയില്ല അമ്മു. നമ്മുടെ റിലേഷൻഷിപ്പിന് ഒരൊറ്റ കണ്ടീഷൻ മാത്രം.. മരണം വരെ നമ്മൾ ഒന്നിച്ചുണ്ടാകും.”
അമ്മു ചിരിച്ചു. “ശരി, ആ കണ്ടീഷൻ എനിക്ക് സമ്മതമാണ്. പക്ഷേ ഒരു കാര്യമുണ്ട്…”
“എന്താ?” അജു പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇനി നീ ആ രാഹുലിനോട് അനാവശ്യമായി ദേഷ്യപ്പെടാൻ പോകരുത്. പാവം, അവൻ എന്റെ കസിൻ ബ്രദർ ആണ്!”
അജു വാ പൊളിച്ചു നിന്നുപോയി. അമ്മു ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് ഓടി. അജുവിന്റെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ വിരിഞ്ഞത് ആശ്വാസത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.
✍️ആമി
