“ഫോണിലെ കൊഞ്ചലുകൾ ഒക്കെ മടുത്തു മനു… ഇത്രയും നാൾ നീ കണ്ടത് വെറും നിഴലല്ലേ? ആ നിഴലിന്റെ യഥാർത്ഥ ചൂട് അറിയാൻ നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ?”
മനുവിന്റെ ചെവിയിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ച്, ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടിച്ച് അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
റസ്റ്റോറന്റിലെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിലും സ്മിതയുടെ കൈകൾ മനുവിന്റെ കൈവിരലുകളിലേക്ക് പടർന്നപ്പോൾ അവയ്ക്ക് അസാധാരണമായ ഒരു ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വേട്ടക്കാരിയുടെ വന്യമായ കാമനകളായിരുന്നു.
മനു കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കൽക്കൂടി തന്റെ മുടി ചീകി ഒതുക്കി. ജീൻസും ഇളം നീല ഷർട്ടും ധരിച്ച്, നല്ല സുഗന്ധമുള്ള പെർഫ്യൂമും പൂശി അവൻ തികച്ചും ഒരു സുന്ദരനായി മാറിയിരുന്നു. ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനായ മനുവിന് ഒരു മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയിലാണ് ജോലി. കഴിഞ്ഞ ആറുമാസമായി അവന്റെ മനസ്സും ചിന്തകളും മുഴുവൻ ഒരാളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു—സ്മിത.
ഫേസ്ബുക്കിലൂടെയാണ് അവർ പരിചയപ്പെട്ടത്. പ്രൊഫൈൽ ചിത്രത്തിൽ കടും ചുവപ്പ് ചുരിദാറും ഇട്ട്, വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന സ്മിതയുടെ രൂപം ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ മനുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞതായിരുന്നു. കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞയുടൻ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരിയാണ് താനെന്നാണ് അവൾ മനുവിനോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.
“മനു, എനിക്ക് നിന്നെ നേരിൽ കാണണം. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ സൗഹൃദം ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കേണ്ട സമയമായി,” രണ്ടു ദിവസം മുൻപുള്ള ചാറ്റിംഗിൽ സ്മിതയാണ് ഈ കൂടിക്കാഴ്ച നിർദ്ദേശിച്ചത്.
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു പ്രമുഖ റസ്റ്റോറന്റാണ് അവർ കാണാനായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. വൈകുന്നേരം നാല് മണിക്ക് വരാമെന്നാണ് സ്മിത ഏറ്റിരുന്നത്. മനു തന്റെ ബൈക്കിൽ റസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നൂറു നൂറു സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു.
കൃത്യം 3:45 ആയപ്പോൾ തന്നെ മനു റസ്റ്റോറന്റിലെത്തി. ജനലിനടുത്തുള്ള ഒരു കോർണർ ടേബിൾ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അവിടെയിരുന്നാൽ പുറത്തുനിന്ന് വരുന്നവരെ വ്യക്തമായി കാണാം. അവൻ കാത്തിരുന്നു. സമയം നാല് മണി കഴിഞ്ഞു. അഞ്ച് മിനിറ്റ്… പത്ത് മിനിറ്റ്… മനുവിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിക്കൂടി വന്നു.
അവൻ ഫോണെടുത്ത് ഫേസ്ബുക്ക് മെസഞ്ചറിൽ ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു: ” സ്മിതാ… ഞാൻ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. എവിടെയായി?”
ഉടൻ തന്നെ മറുപടി വന്നു: “ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറുകയാണ്. നീല ഷർട്ട് ധരിച്ച ആളല്ലേ? ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.”
മനു പെട്ടെന്ന് റസ്റ്റോറന്റിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ഒരു സ്ത്രീ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സാരിയുടുത്ത്, കണ്ണട വെച്ച്, അല്പം വണ്ണമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. അവരുടെ മുഖത്ത് പ്രായത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. മനു വിചാരിച്ചു, ‘ഇത് സ്മിതയുടെ അമ്മയോ മറ്റോ ആയിരിക്കും, കൂടെ വന്നിട്ടുണ്ടാകും.’ അവൻ സ്മിതയെ തിരഞ്ഞ് വീണ്ടും വാതിലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
എന്നാൽ, ആ സ്ത്രീ പതുക്കെ നടന്ന് മനു ഇരിക്കുന്ന ടേബിളിന് മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു.
“മനു…?” അവർ വളരെ പരിചിതമായ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
മനു ഞെട്ടിപ്പോയി. ആ ശബ്ദം അവൻ എന്നും ഫോണിൽ കേൾക്കാറുള്ള സ്മിതയുടേത് തന്നെയായിരുന്നു! പക്ഷേ, മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രൂപം…?
“സ്മി… സ്മിത?” മനുവിന്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
“അതെ, ഞാൻ തന്നെയാണ് സ്മിത. മനസ്സിലായില്ലേ?” അവർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ മുന്നിലെ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
മനുവിന് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഫേസ്ബുക്കിൽ കണ്ട ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരിയായ ആ സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയും, മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഈ നാൽപ്പതുകാരിയായ സ്ത്രീയും തമ്മിൽ ഒരു സാമ്യവുമില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും നേരിയ ചുളിവുകളുണ്ടായിരുന്നു, മുടിയിഴകളിൽ ചിലത് നരച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
“നീ എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത് മനു? ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതുപോലെയല്ലേ?” സ്മിത അല്പം ലജ്ജയോടെ ചോദിച്ചു.
“അത്… സ്മിത… ഫോട്ടോയിൽ നീ… വളരെ ചെറുപ്പമായിരുന്നല്ലോ. ഇതിപ്പോൾ…” മനു വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി.
സ്മിത പതുക്കെ ചിരിച്ചു. “അതോ… മോനേ മനു, അതൊക്കെ ഈ കാലത്തിന്റെ മാന്ത്രികതയല്ലേ. ഇപ്പോൾ ഫോണിൽ എത്രയോ ആപ്പുകൾ ഉണ്ട്. ‘FaceApp’, പിന്നെ പലതരം AI ടൂളുകൾ… എന്റെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്ത് കുറച്ച് AI ഫിൽട്ടറുകൾ ഇട്ടപ്പോൾ ഇരുപത്തിരണ്ടിന്റെ അഴകായി. ഫേസ്ബുക്കിൽ ലൈക്കുകൾ കൂട്ടാൻ വേണ്ടി ചെയ്തതാ. പക്ഷേ, നിന്നോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ എനിക്ക് പ്രായമൊന്നും ഒരു തടസ്സമായി തോന്നിയില്ല. സ്നേഹത്തിന് പ്രായമുണ്ടോ മനു?”
സ്മിതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് മനുവിന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. താൻ പ്രണയിച്ചത് ഒരു വ്യക്തിയെ അല്ല, മറിച്ച് ഒരു AI നിർമ്മിച്ച വ്യാജ ചിത്രത്തെയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവൻ ഉൾക്കൊണ്ടു. അവൾക്ക് കുറഞ്ഞത് നാൽപ്പത് വയസ്സെങ്കിലും പ്രായമുണ്ടാകും. തന്റെ ചേച്ചിയുടെ പ്രായം!
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്നെപ്പോലൊരു ചെറുപ്പക്കാരനെ വലയിലാക്കിയതിന്റെ ഭാവമായിരുന്നു. അവിടെ കൂടുതൽ ഇരുന്നാൽ ജീവിതം തന്നെ കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് മനുവിന് മനസ്സിലായി. എങ്ങനെയും അവിടെനിന്ന് രക്ഷപെടണം.
മനു മനസ്സ് ശാന്തമാക്കി. പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു ഓടിയാൽ അത് മോശമാകും, മാത്രമല്ല അവൾ ചിലപ്പോൾ ബഹളം വെച്ചെന്നും വരാം. അവൻ തന്ത്രപൂർവ്വം പെരുമാറാൻ തീരുമാനിച്ചു. മുഖത്ത് നിർബന്ധിതമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തി അവൻ പറഞ്ഞു:
“ആഹാ… അത് കൊള്ളാമല്ലോ. AI സാങ്കേതികവിദ്യ ഇത്രയും വളർന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. എന്തായാലും സ്മിതയെ നേരിൽ കണ്ടതിൽ സന്തോഷം.”
“നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും ഓർഡർ ചെയ്താലോ മനു? ഒരു കോഫിയും സ്നാക്സും ആകാം,” സ്മിത മെനു കാർഡ് എടുത്തു.
“തീർച്ചയായും… നീ ഓർഡർ ചെയ്തോളൂ,” മനു പറഞ്ഞു. സ്മിത മെനു കാർഡിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ച ആ നിമിഷം നോക്കി മനു തന്റെ ഫോൺ കൈയിലെടുത്തു. അവൻ റിംഗ് ടോൺ സൈലന്റ് ആക്കി വെച്ചിട്ട്, ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തു.
“ഹലോ… ആ അമ്മേ… എന്താ? എന്താ ഹരിക്ക് പറ്റിയത്?” മനു പെട്ടെന്ന് പരിഭ്രമം അഭിനയിച്ച് ഉറക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
സ്മിത മെനു കാർഡിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി.
“അയ്യോ… അമ്മേ കരയല്ലേ. ഞാൻ ദാ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങാം. ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചോ?” മനു മുഖത്ത് കടുത്ത ഭയവും സങ്കടവും വരുത്തി തീർത്തു.
“മനു… എന്താ എന്ത് പറ്റി?” സ്മിത ചോദിച്ചു.
ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് മനു പരിഭ്രാന്തിയോടെ എഴുന്നേറ്റു. “സ്മിതാ… വലിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്. എന്റെ അനിയന് ബൈക്ക് ആക്സിഡന്റ് പറ്റി. അവനെ ടൗൺ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കേ ഉള്ളൂ, പേടിച്ചു കരയുന്നു. എനിക്ക് ഇപ്പൊ തന്നെ അവിടെ എത്തണം.”
“അയ്യോ… ആണോ! എന്നാൽ നീ വേഗം പൊയ്ക്കോ മനു. നമുക്ക് പിന്നെ കാണാം,” സ്മിതയുടെ മുഖത്തും പരിഭ്രമം പടർന്നു.
“ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം സ്മിതാ… മെസ്സേജ് അയക്കാം,” മനു ഒരു നിമിഷം പോലും കളയാതെ റസ്റ്റോറന്റിന്റെ വാതിലിലേക്ക് ഓടി.
ബില്ല് കൊടുക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ അവൻ പാർക്കിംഗിൽ കിടന്ന തന്റെ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. വണ്ടി മെയിൻ റോഡിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവന് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. അത്രയും വലിയൊരു ചതിക്കുഴിയിൽ നിന്നാണ് താൻ രക്ഷപെട്ടതെന്ന് അവൻ ഓർത്തു.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ മനു തന്റെ ഫോണെടുത്തു. ഫേസ്ബുക്ക് തുറന്ന് സ്മിതയുടെ പ്രൊഫൈൽ എടുത്തു. യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അവൻ അവളെ ‘ബ്ലോക്ക്’ ചെയ്തു. ഇനി ഒരിക്കലും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഫോട്ടോകൾ കണ്ട് ആരെയും വിശ്വസിക്കില്ലെന്നും, പ്രണയമെന്നത് ഡിജിറ്റൽ ഫിൽട്ടറുകൾക്കപ്പുറം യഥാർത്ഥ മനുഷ്യരെ തിരിച്ചറിയലാണെന്നും മനു അന്ന് പഠിച്ചു.
✍️ആമി
