“ഒന്നുകിൽ ഞാൻ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ രണ്ടിൽ ആരെ വേണം എന്ന് നീ തീരുമാനിക്ക് ” ആര്യയുടെ ആവശ്യം പ്രണവിനെ തളർത്തി.
അന്ന് പതിവിലും വിപരീതമായി നല്ല കനത്ത മഴയായിരുന്നു. കോളേജ് ക്യാമ്പസിന്റെ വരാന്തയിൽ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ പ്രണവിന് മനസ്സിലായി, ഇന്ന് ബസ് കിട്ടാൻ പാടാണ്. അവന്റെ കയ്യിൽ കുടയുമില്ല. കൂട്ടുകാരെല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ ഇറങ്ങിയിരുന്നു. ബാഗും തലയിൽ വെച്ച് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്നൊരു വിളി വന്നത്.
“ഹേയ് പ്രണവ്… നിൽക്ക്! ഈ മഴയത്ത് എങ്ങോട്ടാ ഈ ഇറങ്ങി പുറപ്പെടുന്നത്?”
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ പൂജയാണ്. കയ്യിലൊരു വലിയ നീലക്കുടയും പിടിച്ച്, മുഖത്ത് ആതിഥ്യമര്യാദയോടെയുള്ള ഒരു ചിരിയുമായി അവൾ നിൽക്കുന്നു. പ്രണവും പൂജയും ഒരേ ക്ലാസ്സിലാണ് പഠിക്കുന്നതെങ്കിലും അതുവരെ അത്ര വലിയ സംസാരമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒന്നാം വർഷ ബി.കോം ക്ലാസ്സിലെ പതിവ് മുഖങ്ങൾ എന്നതിനപ്പുറം അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു സൗഹൃദം അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“അത്… പൂജാ, കുറച്ചു ദൂരമുണ്ട് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക്. ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ ബസ് മിസ്സാകും,” പ്രണവ് പറഞ്ഞു.
“അതിന് ഈ മഴയത്ത് നീ എങ്ങനെ പോകും? ദാ, ഈ കുട പിടിച്ചോ. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം. എനിക്കും ആ വഴിക്ക് തന്നെയാണ് പോകേണ്ടത്,” പൂജ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
ആ ഒരു മഴയത്താണ് അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ വിത്ത് പാകിയത്. കുടക്കീഴിൽ ഒതുങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അറിഞ്ഞു. പൂജയ്ക്ക് സംഗീതത്തോടായിരുന്നു താല്പര്യം, പ്രണവിന് എഴുത്തിനോടും. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ ബസ് വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ പൂജയാണ് നിർദേശിച്ചത്, “എന്നാൽ പിന്നെ ഈ തണുപ്പത്ത് ഒരു ചൂട് ചായ കുടിച്ചാലോ?”
സ്റ്റോപ്പിനടുത്തുള്ള ചെറിയ തട്ടുകടയിൽ ഇരുന്ന് ചൂട് പരിപ്പുവടയും കട്ടൻചായയും കഴിക്കുമ്പോൾ അവർ സംസാരിച്ചു തീർത്തത് അവരുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെക്കുറിച്ചും, സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും, വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെയായിരുന്നു. പ്രണവിന്റെ ഉള്ളിലെ നിഷ്കളങ്കതയും പൂജയുടെ തുറന്നുപറച്ചിലുകളും അവർക്കിടയിൽ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒരു ആത്മബന്ധം ഉണ്ടാക്കി.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്കും, ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങൾക്കും വഴിമാറി. പ്രണവും പൂജയും കോളേജിലെ ‘വേർപിരിക്കാനാകാത്ത കൂട്ടുകാർ’ ആയി മാറി. ക്ലാസ്സിൽ ഒരേ ബഞ്ചിൽ ഇരുത്തം, ലൈബ്രറിയിൽ ഒരുമിച്ചുള്ള പഠനം, വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ കാപ്പി കുടി… അങ്ങനെ എല്ലാം ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പ്രണവിന് എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടായാലും ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് പൂജയായിരിക്കും. അതുപോലെ പൂജയുടെ വീട്ടിലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ വരെ പ്രണവിന് അറിയാമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം പ്രണവിന്റെ ബൈക്ക് കേടായപ്പോൾ പൂജ തന്റെ സ്കൂട്ടറിലാണ് അവനെ കോളേജിൽ എത്തിച്ചത്. കോളേജ് വരാന്തയിലൂടെ പൂജയുടെ സ്കൂട്ടറിന്റെ പുറകിലിരുന്ന് വരുന്ന പ്രണവിനെ നോക്കി പലരും അടക്കം പറഞ്ഞു: “ഇവർ തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലാണോ?”
എന്നാൽ അത്തരം ചോദ്യങ്ങളെ അവർ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു തള്ളി. കാരണം, അവർക്കിടയിലുള്ളത് പ്രണയത്തിനും അപ്പുറം, പരസ്പരം നന്നായി മനസ്സിലാക്കുന്ന, എന്തിനും കൂടെയുണ്ടാകും എന്ന ഉറപ്പുള്ള ശുദ്ധമായ സൗഹൃദം മാത്രമായിരുന്നു.
രണ്ടാം വർഷത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോഴാണ് പ്രണവിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആര്യ കടന്നുവരുന്നത്. ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ഒന്നാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരുന്നു ആര്യ. കോളേജ് ഡേ ആഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി നടന്ന ഒരു കവിതാ മത്സരത്തിലാണ് പ്രണവ് ആര്യയെ ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അവൾ ചൊല്ലിയ കവിതയും അവളുടെ ശാന്തമായ സ്വഭാവവും പ്രണവിനെ ആകർഷിച്ചു.
പൂജയോടാണ് പ്രണവ് ഈ കാര്യം ആദ്യം പങ്കുവെച്ചത്. “പൂജാ, എനിക്ക് ആര്യയോട് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം തോന്നുന്നു. ജസ്റ്റ് ഒരു ക്രഷ് മാത്രമല്ല, സീരിയസ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
പൂജയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ പ്രണവിന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു: “ടാ വിഡ്ഢി, അങ്ങനെയെങ്കിൽ അത് പോയി അവളോട് പറയണം. നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ ഹെൽപ്പ് ചെയ്യാം.”
പൂജയുടെ പിന്തുണ പ്രണവിന് വലിയ ധൈര്യം നൽകി. പൂജ തന്നെ മുൻകൈ എടുത്ത് ആര്യയെ പരിചയപ്പെടുകയും, പ്രണവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ പ്രണവ് തന്റെ പ്രണയം ആര്യയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. കുറച്ചു ദിവസത്തെ ആലോചനകൾക്ക് ശേഷം ആര്യ ആ പ്രണയം സ്വീകരിച്ചു.
ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ പ്രണവിനും ആര്യയ്ക്കും പ്രണയത്തിന്റെ മധുരമുള്ളതായിരുന്നു. പൂജ തങ്ങളുടെ സൗഹൃദ വലയത്തിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, അവർക്ക് സ്വകാര്യത നൽകാൻ വേണ്ടി. എന്നാൽ പ്രണവ് പൂജയെ എപ്പോഴും കൂടെക്കൂട്ടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൻ തന്റെ സന്തോഷങ്ങളെല്ലാം ഈ രണ്ടുപേരുമായും പങ്കുവെക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഒരു ശനിയാഴ്ച, പ്രണവ് ആര്യയെയും പൂജയെയും ഒരുമിച്ച് ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് ലഞ്ചിന് ക്ഷണിച്ചു. പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുക്കട്ടെ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്ത.
ലഞ്ച് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പ്രണവും പൂജയും അവരുടെ പഴയ കോളേജ് തമാശകളെക്കുറിച്ചും, അധ്യാപകരെ കളിയാക്കിയതിനെക്കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. “ആര്യാ, നിനക്കറിയാമോ? ഇവൻ കഴിഞ്ഞ സെമസ്റ്ററിൽ അക്കൗണ്ടൻസി പരീക്ഷയ്ക്ക് എക്സാം ഹാളിൽ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ പേന കൊണ്ട് കുത്തിവിളിച്ചതുകൊണ്ടാ ഇവൻ പാസ്സായത്,” പൂജ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പ്രണവ് പൂജയുടെ തലയിൽ ചെറുതായി കൊട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഡീ, അത് പിന്നെ… ഞാൻ അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
ഇതെല്ലാം കേട്ട് ആര്യ വെറുതെ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത പ്രകടമായിരുന്നു. പ്രണവിന് പൂജയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും, പൂജയ്ക്ക് പ്രണവിന്മേലുള്ള അവകാശവും ആര്യയിൽ ചെറിയൊരു അസൂയയുടെ വിത്ത് പാകി. പ്രണവ് ആര്യയോട് സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ കംഫർട്ടബിൾ പൂജയോടാണോ എന്നൊരു ഭയം ആര്യയുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിത്തുടങ്ങി.
ലഞ്ചിന് ശേഷം വീട്ടിലെത്തിയ ആര്യ പ്രണവിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവ് ആർദ്രത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“പ്രണവ്, എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്,” ആര്യ പറഞ്ഞു.
“പറയൂ ആര്യാ, എന്താണ് വിശേഷം? ഫുഡ് ഒക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” പ്രണവ് ചോദിച്ചു.
“ഫുഡ് ഒക്കെ കൊള്ളാം. പക്ഷെ… എനിക്ക് ആ പൂജയുടെ പെരുമാറ്റം അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവൾ നിന്റെ മേൽ അനാവശ്യമായ ഒരു അധികാരം കാണിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. നീ എന്ത് കഴിക്കണം, എന്ത് ചെയ്യണം എന്നൊക്കെ അവളാണോ തീരുമാനിക്കുന്നത്?” ആര്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം കലർന്നിരുന്നു.
പ്രണവ് ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അയ്യോ ആര്യാ, നീ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ്. പൂജ എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ആണ്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അങ്ങനെയാണ്. ഒരു ഫോർമാലിറ്റിയും ഇല്ല. അതിനർത്ഥം അവൾ എന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നല്ല.”
“എന്ത് ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ്? ഒരു ആണും പെണ്ണും തമ്മിൽ ഇത്രയും അടുത്ത ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. അവൾക്ക് നിന്നോട് വേറെ എന്തെങ്കിലും താല്പര്യം കാണും. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ നിന്റെ എല്ലാ കാര്യത്തിലും അവൾ എന്തിനാ ഇടപെടുന്നത്? നീ ഇനി മുതൽ അവളോട് സംസാരിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കണം. എനിക്ക് അത് ബുദ്ധിമുട്ടാകുന്നുണ്ട്,” ആര്യ തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി.
ആര്യയുടെ വാക്കുകൾ പ്രണവിനെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. പൂജയെപ്പോലെ നിഷ്കളങ്കയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് ആര്യ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവൻ കരുതിയില്ല. അവൾ തന്റെ പ്രണയത്തെ എത്രമാത്രം പിന്തുണച്ചു എന്ന് ആര്യയ്ക്ക് അറിയില്ലല്ലോ എന്ന് അവൻ ഓർത്തു.
അടുത്ത ദിവസം കോളേജിൽ പ്രണവ് അല്പം മൂകനായിരുന്നു. പൂജ അത് പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “എന്താടാ പ്രണവ്? മുഖത്തൊരു വാട്ടം? ആര്യയുമായി വഴക്കിട്ടോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല പൂജാ. ചെറിയൊരു തലവേദന,” പ്രണവ് കള്ളം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ പൂജയ്ക്ക് മനസ്സിലായി എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന്. അവൾ കൂടുതൽ നിർബന്ധിച്ചില്ല.
ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി. ആര്യയുടെ അസൂയയും നിയന്ത്രണങ്ങളും കൂടിക്കൂടി വന്നു. പ്രണവ് പൂജയോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽ ആര്യ പിണങ്ങും, ദിവസങ്ങളോളം സംസാരിക്കില്ല. പൂജ അയക്കുന്ന മെസ്സേജുകൾ പ്രണവിന്റെ ഫോണിൽ കണ്ടാൽ ആര്യ വലിയ വഴക്കുണ്ടാക്കും. പ്രണവ് രണ്ട് വശത്തുനിന്നും സമ്മർദ്ദത്തിലായി. ഒരു വശത്ത് ജീവനായ പ്രണയം, മറുവശത്ത് ശ്വാസം പോലെ കൂടെയുള്ള സൗഹൃദം.
പൂജയും ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രണവ് തന്നിൽ നിന്ന് ബോധപൂർവ്വം അകലം പാലിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. അവൾ അവനെ ശല്യപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ സ്വയം മാറി നിന്നു. കോളേജിൽ അവർ തമ്മിലുള്ള സംസാരം ‘ഹായ്’, ‘ബൈ’ എന്നതിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ഈ മാറ്റം പ്രണവിനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് നീറ്റി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം പ്രണവിന്റെ ജന്മദിനമായിരുന്നു. പൂജ പതിവുപോലെ രാത്രി 12 മണിക്ക് തന്നെ അവനെ വിളിച്ച് വിഷ് ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ പകൽ സമയത്ത് ആര്യയോടൊപ്പം ചിലവഴിക്കാനാണ് പ്രണവ് തീരുമാനിച്ചത്. ആര്യ അവനായി ഒരു ചെറിയ പാർട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്തിരുന്നു.
പ്രണവും ആര്യയും ഒരു കഫേയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പ്രണവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് പൂജയുടെ കോൾ വന്നു. പ്രണവ് ഫോൺ എടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ ആര്യ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ പിടിച്ചു വാങ്ങി കട്ട് ചെയ്തു.
“ആര്യാ! നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? അവൾ എന്നെ വിഷ് ചെയ്യാൻ വിളിച്ചതായിരിക്കും,” പ്രണവ് അല്പം ശബ്ദമുയർത്തി പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് നിന്റെ ബർത്ത്ഡേ ആണ് പ്രണവ്. ഈ ദിവസം മുഴുവൻ നീ എന്റേത് മാത്രമായിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതല്ലേ? എന്നിട്ടും നിനക്ക് ആ പൂജയുടെ കോൾ എടുക്കണമല്ലേ? അവൾക്ക് അത്രയ്ക്ക് വിവരമില്ലേ നമ്മൾ ഒരുമിച്ചായിരിക്കുമെന്ന് ഓർക്കാൻ?” ആര്യ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അവൾ എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ് ആര്യാ. എന്റെ ജന്മദിനത്തിൽ അവൾ വിളിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. നീ എന്തിനാണ് അവളെ ഇത്രമാത്രം വെറുക്കുന്നത്? അവൾ നിനക്കെന്ത് ദ്രോഹമാണ് ചെയ്തത്?” പ്രണവിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“അവൾ ഒന്നും ചെയ്തില്ല, പക്ഷെ അവളുടെ സാന്നിധ്യം എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഒന്നുകിൽ ഞാൻ, അല്ലെങ്കിൽ അവൾ. നിനക്ക് ആരെയാണ് വേണ്ടതെന്ന് നീ ഇപ്പോൾ തീരുമാനിക്കണം. അവളുമായുള്ള ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് നിർത്തിയാൽ മാത്രമേ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകൂ,” ആര്യ കടുത്ത ഒരു അന്ത്യശാസനം നൽകി.
പ്രണവ് തകർന്നുപോയി. അവൻ ആര്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വാശിയായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കഫേയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. അവന്റെ ജന്മദിനം അങ്ങനെ ഒരു വലിയ തർക്കത്തിൽ അവസാനിച്ചു.
അടുത്ത രണ്ടു ദിവസങ്ങളിൽ പ്രണവ് കോളേജിൽ വന്നില്ല. അവൻ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ആര്യയുമായുള്ള ബന്ധം തകരുന്നത് അവന് സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല, എന്നാൽ പൂജയെ തള്ളിപ്പറയാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചതുമില്ല. അവൻ കടുത്ത മാനസിക വിഷമത്തിലായിരുന്നു.
പ്രണവ് കോളേജിൽ വരാത്തത് പൂജയെ ആശങ്കാകുലയാക്കി. അവൾ പലതവണ അവനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ എടുത്തില്ല. ഒടുവിൽ അവൾ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. പ്രണവിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് പൂജയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
പൂജ പ്രണവിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ മുറിയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പൂജ അകത്തേക്ക് വന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു.
“പ്രണവ്… എന്താ പറ്റിയത്? കോളേജിൽ വരുന്നില്ല, ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ല. അമ്മ പറഞ്ഞു നീ രണ്ടു ദിവസമായി ശരിക്ക് ആഹാരം പോലും കഴിക്കുന്നില്ലെന്ന്. എന്താ പ്രശ്നം?” പൂജ അവന്റെ അരികിലിരുന്ന് ചോദിച്ചു.
പ്രണവ് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ എന്നോട് പറ പ്രണവ്. നമ്മൾ തമ്മിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ ഒളിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടോ? ആര്യയുമായി വല്ല പ്രശ്നവുമുണ്ടോ?” പൂജ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
പ്രണവ് ഒടുവിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു: “അതെ പൂജാ! ആര്യയുമായി പ്രശ്നമാണ്. അതിന് കാരണം… കാരണം നീയാണ്!”
പൂജ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “ഞാനോ? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തു പ്രണവ്?”
“നീ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. പക്ഷെ നമ്മുടെ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് അവൾക്ക് അംഗീകരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നീ എന്റെ കൂടെയുള്ളത് അവൾക്ക് ഇൻസെക്യൂരിറ്റി ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഒന്നുകിൽ നീ, അല്ലെങ്കിൽ അവൾ… ഇതാണ് അവളുടെ ഡിമാൻഡ്. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല പൂജാ. ഞാൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായി മാറി,” പ്രണവ് തലയിൽ കൈവെച്ച് കരഞ്ഞു.
പൂജയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ വേദന തോന്നി. തന്റെ സൗഹൃദം കാരണം പ്രണവിന്റെ പ്രണയജീവിതം തകരുകയാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. അവൾ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“പ്രണവ്, എന്നെ നോക്ക്,” പൂജ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ആര്യ ചിന്തിക്കുന്നത് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ തെറ്റല്ല. അവൾ നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് അവൾക്ക് ഈ അസൂയ തോന്നുന്നത്. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബോണ്ട് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത് കൊണ്ടാണ്. എന്റെ പേരിൽ നിന്റെ പ്രണയം തകരരുത്. നിനക്ക് ആര്യയെയാണ് കൂടുതൽ ആവശ്യം. അതുകൊണ്ട്… നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കിക്കോ. ഞാൻ ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നിനും ഇടപെടില്ല. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനി കാണുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ഇല്ല. നീ ആര്യയുടെ അടുത്ത് പോയി കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച് ശരിയാക്ക്.”
പൂജയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പ്രണവിന് കൂടുതൽ സങ്കടമാണ് വന്നത്. സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത അവളുടെ സൗഹൃദം അവനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി. “അല്ല പൂജാ, അത് തെറ്റാണ്. നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. പിന്നെ ഞാൻ എന്തിന് നിന്നെ ഒഴിവാക്കണം?”
“കാരണം, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചിലരെ നേടാൻ ചില ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടി വരും. എനിക്ക് നീ സന്തോഷമായിരിക്കണം, അത്രമാത്രം,” പൂജ കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി ഓടി.
പൂജ പോയതിനു ശേഷം പ്രണവ് ഒരുപാട് ചിന്തിച്ചു. പൂജയെപ്പോലൊരു സുഹൃത്തിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റായിരിക്കും എന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. അതേസമയം ആര്യയെ പിരിയുന്നതും ചിന്തിക്കാൻ വയ്യ. ആര്യയുടെ മനസ്സിലെ സംശയവും തെറ്റിദ്ധാരണയും മാറ്റുക മാത്രമാണ് ഏക വഴി. അവൾക്ക് സൗഹൃദത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കണം.
അടുത്ത ദിവസം പ്രണവ് കോളേജിലെത്തി. അവൻ നേരെ ആര്യയുടെ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് നടന്നു. അവളെ വരാന്തയിലേക്ക് വിളിച്ചിറക്കി.
“ആര്യാ, എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നമുക്ക് നമ്മൾ ആദ്യം കണ്ടുമുട്ടിയ ആ പാർക്കിൽ വെച്ച് കാണാം. നീ വരണം, എനിക്ക് വേണ്ടി,” പ്രണവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ദൃഢതയുണ്ടായിരുന്നു.
ആര്യ അവന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം കണ്ട് വരാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു.
വൈകുന്നേരം പാർക്കിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ബഞ്ചിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. പ്രണവ് സംസാരം ആരംഭിച്ചു.
“ആര്യാ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചില്ലേ, ഒന്നുകിൽ നീ അല്ലെങ്കിൽ പൂജ എന്ന്? ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് ചിന്തിച്ചു.”
ആര്യ പ്രതീക്ഷയോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൻ പൂജയെ ഒഴിവാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു എന്ന് കേൾക്കാനാണ് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.
“ആര്യാ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ പ്രണയത്തിന് എത്രമാത്രം സ്ഥാനമുണ്ടോ, അത്രയും തന്നെയോ അതിൽ കൂടുതലോ സ്ഥാനമുണ്ട് ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനും. നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ പൂജയ്ക്ക് എന്നോട് പ്രണയമില്ല, എനിക്ക് അവളോടും ഇല്ല. ആണും പെണ്ണും തമ്മിൽ സൗഹൃദം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിൽ എപ്പോഴും ലൈംഗികതയോ പ്രണയമോ ഉണ്ടാകണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ല.”
“പക്ഷെ പ്രണവ്, നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പം…” ആര്യ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഞാൻ പറയാം ആര്യാ, നീ പൂർണ്ണമായും കേൾക്കണം,” പ്രണവ് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നതിന് മുൻപ്, ഞാൻ കടുത്ത ഡിപ്രഷനിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരു സമയമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛന് ബിസിനസ്സിൽ വലിയൊരു നഷ്ടം വന്നപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ആകെ തകർന്നു. അന്ന് എന്റെ ഫീസടയ്ക്കാൻ പോലും പണമില്ലാതെ ഞാൻ പഠനം നിർത്താൻ ആലോചിച്ചതാണ്. ആ സമയത്ത് പൂജ അവളുടെ സ്വർണ്ണവള പണയം വെച്ചാണ് എനിക്ക് ഫീസടയ്ക്കാനുള്ള പണം തന്നത്. അത് എന്റെ വീട്ടുകാർ പോലും ഇപ്പോഴും അറിയില്ല.”
ആര്യ അത്ഭുതത്തോടെ പ്രണവിനെ നോക്കി.
“അത്രമാത്രമല്ല,” പ്രണവ് തുടർന്നു. “എനിക്ക് ആര്യയോട് പ്രണയം തോന്നിയപ്പോൾ, നീ എന്നെ റിജക്ട് ചെയ്യുമോ എന്ന് ഭയന്ന് ഞാൻ മാറിനിന്നപ്പോൾ, ‘ആര്യ നല്ലൊരു പെൺകുട്ടിയാണ്, നീ പോയി സംസാരിക്ക്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് എനിക്ക് ധൈര്യം തന്നത് പൂജയാണ്. നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയ അന്ന് എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ചത് അവളാണ്. കാരണം അവളുടെ കൂട്ടുകാരൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല എന്നവൾക്ക് ഉറപ്പായി.”
ആര്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു പശ്ചാത്താപം നിഴലിച്ചു.
“ആര്യാ, നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെയാണ് പൂജ എന്നെ സുഹൃത്തായി കാണുന്നത്. രണ്ടു സ്നേഹവും രണ്ടു തരത്തിലാണ്. പ്രണയം എന്നത് എനിക്ക് നിന്നോട് മാത്രമുള്ളതാണ്. എന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയായി ഞാൻ കാണുന്നത് നിന്നെ മാത്രമാണ്. അതിലേക്ക് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിക്കും വരാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷെ പൂജ… അവൾ എന്റെ ശ്വാസമാണ്. എന്റെ വീഴ്ചകളിൽ എന്നെ താങ്ങിനിർത്തിയവൾ. അവളെ തള്ളിപ്പറയാൻ നീ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്, എന്റെ ഒരു കൈ മുറിച്ചു മാറ്റാൻ പറയുന്നതിന് തുല്യമാണ്. നീ എന്നെ പൂർണ്ണമായി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്റെ സൗഹൃദത്തെയും നീ ബഹുമാനിക്കണം.”
പ്രണവിന്റെ വാക്കുകൾ ആര്യയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി. അവൾ ഇതുവരെ പൂജയെ ഒരു എതിരാളിയായിട്ടാണ് കണ്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ പൂജ പ്രണവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ ഇടുങ്ങിയ ചിന്താഗതിയെ ഓർത്ത് ലജ്ജ തോന്നി.
“പ്രണവ്… ഞാൻ… ഞാൻ ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല,” ആര്യയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. “ഞാൻ വിചാരിച്ചു അവൾ നിന്നെ എന്നിൽ നിന്നും അകറ്റാൻ നോക്കുകയാണെന്ന്. എന്റെ സ്വാർത്ഥത കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചത്. സോറി പ്രണവ്.”
“എന്നോടല്ല ആര്യാ നീ സോറി പറയേണ്ടത്. പൂജയോടാണ്. അവൾ നിന്റെ നിർബന്ധം കാരണം എന്നെ ഇനി കാണില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയത്,” പ്രണവ് പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പ്രണവും ആര്യയും കൂടി പൂജയുടെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു. പൂജ അപ്പോൾ ലൈബ്രറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണവും ആര്യയും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
അവരെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടപ്പോൾ പൂജയ്ക്ക് അത്ഭുതവും ഒപ്പം ചെറിയൊരു വിഷമവും തോന്നി. അവൾ എഴുന്നേറ്റ് മാറിപ്പോകാൻ തുനിഞ്ഞു.
“പൂജാ… നിൽക്ക്,” ആര്യയാണ് അവളെ വിളിച്ചത്.
പൂജ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ആര്യ പൂജയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.
“പൂജാ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. പ്രണവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ എത്രമാത്രം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവൻ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു. നിങ്ങളെപ്പോലൊരു സുഹൃത്തിനെ കിട്ടാൻ അവൻ ഭാഗ്യം ചെയ്തവനാണ്. ഞാൻ എന്റെ സ്വാർത്ഥത കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ സുന്ദരമായ സൗഹൃദത്തിന് നടുവിൽ ഒരു തടസ്സമായി നിന്നു. എന്നോട് ക്ഷമിക്കാൻ പറ്റുമോ?” ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പൂജ ഒരു നിമിഷം പ്രണവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പ്രണവ് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.
പൂജയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ആശ്വാസത്തിന്റെ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ ആര്യയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അയ്യോ ആര്യാ, ഇതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. നീ പ്രണവിനെ അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ അങ്ങനെ തോന്നിയത്? എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു ദേഷ്യവുമില്ല. പ്രണവ് എന്റെ എക്കാലത്തെയും ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ആണ്. അവൻ നിന്റെ കൂടെ സന്തോഷമായിരിക്കണം എന്ന് മാത്രമേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ.”
ആ രംഗം കണ്ടപ്പോൾ പ്രണവിന്റെ മനസ്സിലെ വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. അവൻ ആര്യയുടെയും പൂജയുടെയും തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“അപ്പോൾ ഇനി മുതൽ നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഒരു ഗ്യാങ് ആണ്. എന്താ പോരേ?” പ്രണവ് ചോദിച്ചു.
“പിന്നെന്താ! പക്ഷെ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്,” ആര്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇനി മുതൽ ഇവൻ എക്സാമിന് ഉറങ്ങിയാൽ നീ മാത്രമല്ല പൂജാ, ഞാനും കൂടി ചേർന്ന് ഇവനെ തല്ലും.”
അവർ മൂവരും ഒന്നിച്ച് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ലൈബ്രറിയിലെ ആ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ചിരി മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
✍️ആമി
