“രാഹുൽ ഞാൻ പ്രെഗ്നന്റ് ആണ്. നീ കരുതുന്നതുപോലെ ഇത് വെറും രണ്ട് വരകളല്ല, നമ്മുടെ ചോരയാ…”
ആരതിയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രെഗ്നൻസി കിറ്റിലെ ആ രണ്ട് ചുവന്ന വരകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളിൽ ഒരേസമയം ഭയവും അതിലേറെ ഒരു അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന രാഹുലിന്റെ മുഖത്ത് ഭയം മാത്രമായിരുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ മധുരനിമിഷങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിലേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവന്ന ആ അതിഥി അവനെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.
കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ മരത്തണലുകളിൽ നിന്നും തുടങ്ങിയതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയം. രാഹുലിന്റെ കെയറിംഗും സ്നേഹവും ആരതിയെ അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുമെന്ന ഉറപ്പിലാണ് അവർ ഒരു ദിവസം തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ ആ പരിധികൾ ലംഘിച്ചത്. എന്നാൽ, ആ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ആഴം ഇത്രത്തോളം വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക് തങ്ങളെ എത്തിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതിയിരുന്നില്ല.
“ആരതി… നീ ഒന്ന് ശബ്ദം കുറയ്ക്ക്! ആരെങ്കിലും കേൾക്കും,” രാഹുൽ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. “നമുക്കിപ്പോൾ ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സേ ഉള്ളൂ. എനിക്കൊരു ജോലി പോലുമായിട്ടില്ല. ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങനെയൊന്ന് സംഭവിച്ചാൽ എന്റെ വീട്ടുകാരും നിന്റെ വീട്ടുകാരും നമ്മളെ ജീവനോടെ വെക്കില്ല, നീ അത് ആലോചിക്കുന്നുണ്ടോ?”
“പക്ഷേ രാഹുലേ, ഇതിപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലാണ് വളരുന്നത്. എനിക്കത് ഫീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. നീ പറഞ്ഞതുപോലെ നമ്മൾ പ്രണയിച്ചതല്ലേ? നമുക്ക് വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു കൂടെ?” ആരതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.
“പറയാൻ എളുപ്പമാണ് ആരതി! എന്റെ അച്ഛന്റെ സ്വഭാവം നിനക്കറിയില്ല. നാട്ടുക്കാരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെട്ടാൽ പുള്ളി ആത്മഹത്യ ചെയ്യും. നിന്റെ അച്ഛൻ പോലീസുകാരനാ, പുള്ളി എന്നെ ജീവനോടെ വെക്കുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? പ്രാക്ടിക്കൽ ആയി ചിന്തിക്ക്,” രാഹുലിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യവും പരിഭ്രാന്തിയും കലർന്നിരുന്നു.
ആരതി തന്റെ വയറിലേക്ക് കൈവെച്ചു. ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവന്റെ ആദ്യ കണിക നാമ്പിടുമ്പോൾ അവളിൽ അറിയാതെ ഉണരുന്ന ഒന്നാണ് മാതൃത്വം. ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണാൻ, അതിനെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ അവൾ കൊതിച്ചുപോയി. രാഹുലിനെപ്പോലെ തന്നെ ആ കുഞ്ഞിനെയും അവൾ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇത് കളയാൻ കഴിയില്ല രാഹുലേ. എനിക്ക് പേടിയാവും. അതൊരു ജീവനല്ലേ?” അവൾ വിതുമ്പി.
“ജീവനോ? ഇപ്പോഴതിന് ഒരു മാസം പോലും ആയിട്ടില്ല ആരതി. അതൊരു ചെറിയ മാംസക്കഷണം മാത്രമാണ്. നീ ആവശ്യമില്ലാത്ത സെന്റിമെന്റ്സ് ഉണ്ടാക്കാതെ. നാളെത്തന്നെ നമുക്ക് സിറ്റിയിലെ ഏതെങ്കിലും ക്ലിനിക്കിൽ പോകാം. ഗുളിക കഴിച്ച് തീർക്കാവുന്ന പ്രശ്നമേ ഇപ്പോൾ ഉള്ളൂ. നീ ഇതിന് സമ്മതിച്ചേ പറ്റൂ,” രാഹുൽ കർശനമായി പറഞ്ഞു.
അടുത്ത കുറച്ചുദിവസങ്ങൾ ആരതിക്ക് നരകതുല്യമായിരുന്നു. ഓരോ തവണ കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലെ ജീവന്റെ തുടിപ്പ് അവൾ അറിഞ്ഞു. രാഹുൽ നിരന്തരം ഫോണിലൂടെയും നേരിട്ടും അവളെ നിർബന്ധിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. “നമ്മുടെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടിയാണ്, നീ ശാഠ്യം പിടിക്കരുത്,” എന്ന അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി. ഒടുവിൽ, രാഹുലിന്റെ നിർബന്ധത്തിനും ഭീഷണികൾക്കും മുന്നിൽ അവൾക്ക് കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ, ഉള്ളിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ആ തീരുമാനത്തിന് സമ്മതം മൂളി.
ഒരു ശനിയാഴ്ച രാവിലെ രാഹുൽ അവളെ നഗരത്തിലെ ആരും അധികം ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു ചെറിയ ഗൈനക്കോളജി ക്ലിനിക്കിൽ എത്തിച്ചു. അവിടുത്തെ മരവിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധവും ഡോക്ടറുടെ തണുത്ത നോട്ടവും ആരതിയെ ഭയപ്പെടുത്തി. ബെഡിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉള്ളിലെ കുഞ്ഞിനോട് അവൾ മനസ്സുകൊണ്ട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. ‘അമ്മേടെ അവസ്ഥ കൊണ്ടാണ് മോളേ… അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നിനും കരുത്തില്ലായിരുന്നു…’ എന്ന് അവൾ ഉള്ളിൽ വിതുമ്പി.
പ്രൊസീജിയർ കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയ ആരതി മാനസികമായും ശാരീരികമായും തകർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ഒഴിഞ്ഞ വയറ് അവളെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ രാഹുലിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞ ആശ്വാസമായിരുന്നു.
“ഇനി എല്ലാം ശരിയാകും ആരതി, നീ റെസ്റ്റ് എടുക്ക്,” അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു ജീവനുമില്ലായിരുന്നു.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ആരതി ഒരു കടുത്ത വിഷാദ രോഗത്തിലേക്ക് വീണുപോയി. ആരോടും സംസാരിക്കാതെ, ഹോസ്റ്റൽ മുറിക്കുള്ളിൽ അടച്ചിരുന്ന് അവൾ ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കി. കോളേജിൽ പോകുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ ആ ശൂന്യത മാത്രമായിരുന്നു. രാഹുൽ അവളെ സാധാരണ നിലയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ പലപ്പോഴും ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ സാമീപ്യം പോലും അവളെ ആ പഴയ വേദന ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട മാതൃത്വവും, തന്നെ അതിന് നിർബന്ധിച്ച പ്രണയവും അവളിൽ വലിയൊരു മടുപ്പ് ഉണ്ടാക്കി.
രാഹുലുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായും താല്പര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ വിളിക്കുമ്പോൾ സംസാരിക്കാനോ, കാണാൻ വരുമ്പോൾ ചിരിക്കാനോ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ജീവനെ ഇല്ലാതാക്കിയവൾ എന്ന കുറ്റബോധം അവളെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ദഹിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കോളേജ് പഠനം അവസാനിക്കാറായി. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം രാഹുൽ ആരതിയെ ക്യാമ്പസിന്റെ വിജനമായ ഒരു കോണിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി.
“ആരതി, നീ എന്താണ് ഇങ്ങനെ? ആ സംഭവം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ മാസങ്ങളായി. നീ ഇപ്പോഴും എന്നോട് ഒരു അകലം കാണിക്കുന്നു. നമുക്ക് പഴയതുപോലെ ആയിക്കൂടെ? ഞാൻ നിന്നെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ?” രാഹുൽ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആരതി മെല്ലെ അവളുടെ കൈകൾ പിൻവലിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ഭയമോ സങ്കടമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം കനൽ പോലൊരു ശാന്തതയായിരുന്നു.
“സ്നേഹം…?” ആരതി ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. “രാഹുൽ, നീ സ്നേഹിച്ചത് നിന്നെ മാത്രമാണ്. നിന്റെ ഭാവിയും നിന്റെ അന്തസ്സും മാത്രമായിരുന്നു നിനക്ക് വലുത്. അതിനുവേണ്ടി എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ജീവനെയാണ് നീ കൊന്നുതള്ളിയത്. അന്ന് ഞാൻ കരഞ്ഞു കാലുപിടിച്ചപ്പോൾ നീ എന്റെ മാതൃത്വത്തെ ‘വെറുമൊരു മാംസക്കഷണം’ എന്ന് വിളിച്ച് പുച്ഛിച്ചു.”
“അത് അപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ…” രാഹുൽ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“സാഹചര്യങ്ങൾ മാറും രാഹുൽ, പക്ഷേ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ആഴം മാറില്ല,” ആരതി അവനെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ആ ക്ലിനിക്കിന്റെ ബെഡിൽ വെച്ച് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ മാത്രമല്ല, നിന്നോടുള്ള എന്റെ പ്രണയത്തെ കൂടിയാണ്. എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ അമ്മ ഇപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ട്. ആ കരച്ചിൽ കേൾക്കുമ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് നിന്നോട് വെറുപ്പ് മാത്രമാണ് തോന്നുന്നത്. ഒരു കുറ്റബോധവുമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ നിനക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും, കാരണം നീ അത് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ എനിക്കിനി നിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
രാഹുൽ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. അവൻ ഇന്നുവരെ കാണാത്ത ഒരു ദൃഢത ആരതിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നമ്മുടെ ബന്ധം അന്ന് ആ ക്ലിനിക്കിൽ വെച്ച് തന്നെ അവസാനിച്ചതാണ് രാഹുൽ. ഇനി നീ എന്റെ വഴിയിൽ ഉണ്ടാകരുത്. ഇനിയുള്ള എന്റെ ജീവിതം ഈ കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്നും വിഷാദത്തിൽ നിന്നും സ്വയം ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കാനുള്ളതാണ്. അത് എനിക്ക് തനിയെ ചെയ്യണം,” അത്രയും പറഞ്ഞ് ആരതി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
രാഹുൽ അവിടെത്തന്നെ നിശ്ചലനായി നിന്നു. ക്യാമ്പസിലെ കാറ്റ് വന്ന് അവളുടെ തലമുടിയിഴകളെ തലോടിയപ്പോൾ, ആരതി ഒരു വലിയ ഭാരത്തിൽ നിന്നും മുക്തയായതുപോലെ, തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു നീങ്ങി. തകർന്നടിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്നും സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള ഒരു സ്ത്രീയിലേക്കുള്ള അവളുടെ ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു അത്.
✍️ആമി
