“മഹേഷ്, നീ ഇവിടെ വന്നത് എന്റെ മകനെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കാനാണ്. അതോ എന്റെ ഭാര്യയെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനോ?” സന്തോഷിന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിന് കനൽച്ചൂടുണ്ടായിരുന്നു.
സന്തോഷ് ഗൾഫിലെ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ അക്കൗണ്ടന്റായി ജോലി നോക്കുകയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷത്തെ പ്രവാസജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച്, നാട്ടിൽ ഒരു ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാമെന്ന മോഹത്തോടെയാണ് അവൻ തിരികെയെത്തിയത്. ഭാര്യ രമയും, ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന മകൻ അപ്പുവും അടങ്ങുന്നതായിരുന്നു സന്തോഷിന്റെ ലോകം.
രമ സുന്ദരിയായിരുന്നു. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നാളുകളായി അവളിൽ പ്രകടമായ ചില മാറ്റങ്ങൾ സന്തോഷ് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എപ്പോഴും ഫോണിൽ മുഴുകിയിരിക്കുക, മുൻപില്ലാത്ത വിധം ഒരുങ്ങാൻ കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിക്കുക, പിന്നെ എപ്പോഴും എന്തിനെക്കുറിച്ചോ ആലോചിച്ച് അസ്വസ്ഥയാവുക.
“രമേ, അപ്പുവിന്റെ പഠിത്തമൊക്കെ എങ്ങനെ പോകുന്നു? ഈ വട്ടമെങ്കിലും കണക്കിന് മാർക്ക് കൂടുമോ?” ഒരു ചായക്കപ്പുമായി വന്ന രമയോട് സന്തോഷ് ചോദിച്ചു.
“അവന് കണക്ക് ഇപ്പോഴും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് സന്തോഷേട്ടാ. സ്കൂളിലെ ടീച്ചർമാർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു,” രമ മുഖത്തുനോക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“നമുക്കൊരു ഹോം ട്യൂഷൻ നോക്കിയാലോ? ഈ വർഷം തോറ്റാൽ അടുത്ത വർഷം പത്താം ക്ലാസ്സാണ്. റിസ്ക് എടുക്കാൻ പറ്റില്ല.”
“അത്… ഞാൻ ഒരാളോട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മഹേഷ് എന്നാണ് പേര്. അടുത്തുള്ള കോളേജിൽ ഗസ്റ്റ് ലക്ചററാണ്. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വന്ന് പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് ഏറ്റിട്ടുണ്ട്,” രമ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു തീർത്തു.
സന്തോഷിന് അതിൽ വലിയ പ്രത്യേകതയൊന്നും തോന്നിയില്ല. “ശരി, എന്നാൽ അങ്ങനെയാകട്ടെ. നല്ലൊരു ശമ്പളം കൊടുത്തേക്കാം, പയ്യൻ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി.”
പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയായപ്പോൾ മഹേഷ് വീട്ടിലെത്തി. ഇരുപത്തിയേഴോ ഇരുപത്തിയെട്ടോ വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു യുവാവ്. വെളുത്ത നിറം, താടിയും കാന്തികശക്തിയുള്ള കണ്ണുകളും. ജീൻസും കള്ളി ഷർട്ടും ധരിച്ച അവൻ കാണാൻ വളരെ ആകർഷകനായിരുന്നു.
“നമസ്കാരം സാർ, ഞാൻ മഹേഷ്,” അവൻ സന്തോഷിന് കൈ കൊടുത്തു.
“ആ ഇരിക്കൂ മഹേഷ്. അപ്പുവിന് കണക്ക് കുറച്ച് വീക്കാണ്. ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണം.”
“അതിനെന്താ സാർ, ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. ബേസിക്സ് ഒന്ന് ക്ലിയർ ചെയ്താൽ അവൻ നന്നായി ചെയ്തോളും,” മഹേഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് രമ ചായയും പലഹാരങ്ങളുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നത്. മഹേഷിനെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമവും അതേസമയം ഒരു തിളക്കവും മിന്നിമറഞ്ഞു. മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകളും അവളെത്തന്നെയാണ് നോക്കിയത്.
“ഇതാണ് രമ, അപ്പുവിന്റെ അമ്മ,” സന്തോഷ് പരിചയപ്പെടുത്തി.
“നമസ്കാരം ചേച്ചി,” മഹേഷ് വിളിച്ചു. എന്നാൽ ആ വിളിക്കപ്പുറം അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൈമാറിയ നോട്ടത്തിൽ മറ്റെന്തോ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു, സന്തോഷ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല.
ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ സാധാരണ പോലെ കടന്നുപോയി. മഹേഷ് അപ്പുവിനെ പഠിപ്പിക്കാൻ കൃത്യസമയത്ത് വരും. വരാന്തയിലിരുന്നാണ് പഠിത്തം. എന്നാൽ സന്തോഷ് സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാനോ മാർക്കറ്റിലോ പോകുന്ന സമയങ്ങളിൽ മഹേഷും രമയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ നീണ്ടുപോയി.
ഒരു ദിവസം സന്തോഷ് ഒരു പുതിയ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യത്തിനായി എറണാകുളത്തേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ മടങ്ങിവരൂ എന്ന് അവൻ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മഹേഷ് വന്നപ്പോൾ അപ്പു തന്റെ മുറിയിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. പനി ബാധിച്ചതുകൊണ്ട് അവൻ നേരത്തെ കിടന്നു.
“അപ്പു എവിടെ രമേ?” മഹേഷ് അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന് ചോദിച്ചു. സന്തോഷ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ ‘ചേച്ചി’ വിളി ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു.
“അവന് നല്ല പനിയുണ്ട് മഹേഷേ, മരുന്ന് കൊടുത്ത് കിടത്തിയിരിക്കുകയാണ്,” രമ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വന്ന് പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ ഇന്ന് നമുക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഒരുപാട് സമയമുണ്ടല്ലേ?” മഹേഷ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.
“മഹേഷേ… അരുത്, ആരെങ്കിലും കാണും. സന്തോഷേട്ടൻ എറണാകുളത്താണെങ്കിലും അയൽപക്കത്തുള്ളവർ…” രമയുടെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ മഹേഷ് അനുവദിച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“ആരും കാണില്ല രമേ. എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ, നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഈ പ്രായവ്യത്യാസമോ നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളോ ഒന്നും എനിക്ക് പ്രശ്നമല്ല,” മഹേഷ് പ്രണയാതുരമായി പറഞ്ഞു.
രമ ആദ്യം ഒന്ന് പിൻവാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, സന്തോഷിന്റെ പ്രവാസജീവിതത്തിൽ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ഏകാന്തതയും സ്നേഹവും മഹേഷിലൂടെ തിരികെ ലഭിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
അവർ ഹാളിലെ സോഫയിലിരുന്ന് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. സമയം കടന്നുപോയത് അവർ അറിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ, പനിയുടെ അസ്വസ്ഥത കാരണം വെള്ളം കുടിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റ അപ്പു, ഹാളിലെ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അങ്ങോട്ട് നടന്നു.
ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അപ്പു ആ കാഴ്ച കണ്ടു. അവന്റെ അമ്മ മഹേഷിന്റെ തോളിൽ തലവെച്ച് ഇരിക്കുന്നു, മഹേഷ് അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടുന്നു.
അപ്പുവിന്റെ കാൽക്കൽ നിന്ന് ലോകം ഒലിച്ചുപോകുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഭയവും സങ്കടവും ദേഷ്യവും അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. അവൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി, കതകടച്ച് പുതപ്പിനുള്ളിൽ കിടന്ന് വിതുമ്പി. അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, തന്റെ അമ്മ, തനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മ മറ്റൊരാളോടൊപ്പം…
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അപ്പു പൂർണ്ണമായും മാറിപ്പോയി. അവൻ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല, ട്യൂഷൻ സമയത്ത് മഹേഷിന്റെ മുഖത്തുപോലും നോക്കിയില്ല. മഹേഷ് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ മറുപടി നൽകി.
രമ മകന്റെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു. “അപ്പൂ, നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്? പനി മാറിയിട്ടും നീ എന്താ ഒന്നുണ്ണാത്തത്? പഠിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലേ?”
“എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല അമ്മേ,” അവൻ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സന്തോഷ് എറണാകുളത്തുനിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ അപ്പുവിന്റെ ഈ മാറ്റം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ എപ്പോഴും ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച് നടന്നിരുന്ന മകനാണ്.
“മോനേ അപ്പൂ, ഇവിടെ വന്നേ,” സന്തോഷ് അവനെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. “നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്? സ്കൂളിൽ വല്ല പ്രശ്നവുമുണ്ടോ? അതോ ആ മഹേഷ് നിന്നെ വല്ലതും പറഞ്ഞോ?”
അപ്പു ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിലത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീണു.
“എന്താടാ? അച്ഛനോട് പറ. നിന്നെ ആരെങ്കിലും വിഷമിപ്പിച്ചോ?” സന്തോഷ് അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി.
“അച്ഛാ… അത്…” അപ്പു വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി.
“പറയടാ മോനേ, അച്ഛൻ കൂടെയില്ലേ?”
“അച്ഛാ… അമ്മയും… ആ മഹേഷ് സാറും…” അപ്പുവിന് വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു.
സന്തോഷിന്റെ നെഞ്ച് കാളാൻ തുടങ്ങി. “അമ്മയും മഹേഷും എന്ത് ചെയ്തു?”
“അന്ന് അച്ഛൻ എറണാകുളത്ത് പോയ ദിവസം… എനിക്ക് പനിയായിരുന്നപ്പോൾ… ഞാൻ വെള്ളം കുടിക്കാൻ വന്നതാ… അപ്പോൾ ഹാളിൽ വെച്ച് അവര്… അവര് കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു അച്ഛാ! മഹേഷ് സാർ അമ്മയെ ഉമ്മ വെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…” അപ്പു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സന്തോഷിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു.
സന്തോഷ് തരിച്ചിരുന്നുപോയി. തലച്ചോറിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവൻ നിശ്ചലനായി. താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച ഭാര്യ, തന്റെ മകന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച്… തന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെച്ച്…
അവൻ അപ്പുവിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മോൻ കരയേണ്ട. നീ കണ്ടത് ആരോടും പറയണ്ട, അമ്മയോട് പോലും. അച്ഛൻ ഇത് നോക്കിക്കോളാം. നീ മുറിയിൽ പോയി വിശ്രമിക്ക്.”
സന്തോഷ് അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. അവൻ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് പുകവലിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. വർഷങ്ങളായുള്ള പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ, ഭാര്യയ്ക്കും മകനും നല്ലൊരു ജീവിതം നൽകാൻ താൻ സഹിച്ച ത്യാഗങ്ങൾ… എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീണിരിക്കുന്നു.
ദേഷ്യം കൊണ്ട് മഹേഷിനെ കൊല്ലാനും രമയെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടാനും അവന് തോന്നി. എന്നാൽ അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. മകന്റെ ഭാവി, കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സ്, എല്ലാം ആലോചിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.
പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം. മഹേഷ് ട്യൂഷൻ എടുക്കാൻ വന്നു. അപ്പു പതിവുപോലെ വരാന്തയിലിരുന്ന് പഠിക്കുകയാണ്. രമ അടുക്കളയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നു.
സന്തോഷ് വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഭാവവ്യത്യാസങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“മഹേഷ്, ഇന്ന് പഠിത്തം കുറച്ചു നേരത്തെ നിർത്താമോ? എനിക്ക് മഹേഷിനോടും രമയോടും ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” സന്തോഷ് വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
മഹേഷ് ഒന്ന് ഞെട്ടി, എങ്കിലും സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതിനെന്താ സാർ. അപ്പൂ, നീ അകത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ.”
അപ്പു പുസ്തകങ്ങളുമെടുത്ത് അകത്തേക്ക് പോയി, പക്ഷെ അവൻ കതകിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സന്തോഷ് അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു, “രമേ, നീയും ഇങ്ങോട്ട് വാ. ആ ചായ ഇവിടെ വെച്ചിട്ട് ഇരിക്ക്.”
രമ ചായ ഗ്ലാസുകളുമായി വന്ന് വരാന്തയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം ഉടലെടുത്തിരുന്നു. സന്തോഷിന്റെ ശാന്തത അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.
എല്ലാവരും ഇരുന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷ് മഹേഷിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു സിംഹത്തിന്റെ വീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“മഹേഷ്, നീ ഇവിടെ വന്നത് എന്റെ മകനെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കാനാണ്. അതോ എന്റെ ഭാര്യയെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനോ?” സന്തോഷിന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിന് കനൽച്ചൂടുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും മഹേഷിന്റെ കൈയിലെ ചായക്കപ്പ് തറയിലേക്ക് വീണുടഞ്ഞു. രമയുടെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിപ്പ് നിന്നുപോയി. അവൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
“സാർ… അതെന്താ സാർ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്? ഞാൻ…” മഹേഷ് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
“മിണ്ടരുത്!” സന്തോഷ് പെട്ടെന്ന് ശബ്ദമുയർത്തി. “എന്റെ മകൻ എല്ലാം അവന്റെ സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതാണ്. എന്റെ അഭാവത്തിൽ ഈ വീട്ടിൽ എന്താണ് നടന്നതെന്ന് അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഇനിയും നുണ പറഞ്ഞ് നാവു കളയരുത്.”
രമ സന്തോഷിന്റെ കാല്ക്കൽ വീണു. “സന്തോഷേട്ടാ… എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ അറിയാതെ…” അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.
“എഴുന്നേൽക്ക് രമേ!” സന്തോഷ് അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ മാറ്റി നിർത്തി. “നീ എന്നെ ചതിച്ചു, അത് ഞാൻ സഹിച്ചേനെ. പക്ഷെ സ്വന്തം മകന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച്… അവന് നീ നൽകിയ മാതൃക എന്താണ്? ഒൻപതിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ നീ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് എത്ര വലുതാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
സന്തോഷ് മഹേഷിന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “നീ വലിയ ലക്ചററല്ലേടാ? മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നവനാണ് നീ. മറ്റൊരുത്തന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ കാശുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന അവന്റെ ഭാര്യയെ വശത്താക്കാൻ നിനക്ക് നാണമില്ലേ?”
മഹേഷ് തലകുനിച്ചു നിന്നു. “സാർ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എന്റെ ഭാഗത്താണ് തെറ്റ്. ഞാൻ ഇനി ഈ വഴിക്ക് വരില്ല.”
“നീ ഇനി ഈ വഴിക്ക് വരികയുമില്ല, ഈ നാട്ടിൽ ഉണ്ടാവുകയുമില്ല. നിന്റെ ജോലി കളയിക്കാനും നിന്നെ പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കാനും എനിക്ക് ഒരു മിനിറ്റ് മതി. പക്ഷെ എന്റെ മകന്റെ പേര് ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ നിന്നെ വിടുന്നു. ഇറങ്ങിപ്പോടാ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്!” സന്തോഷ് ഗർജ്ജിച്ചു.
മഹേഷ് ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ തലയും താഴ്ത്തി അവിടെനിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
മഹേഷ് പോയതിനു ശേഷം വരാന്തയിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. രമ നിലത്തിരുന്ന് വിതുമ്പുകയായിരുന്നു.
“സന്തോഷേട്ടാ, എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും…”
“മതി രമേ, നിന്റെ നാടകം ഇനി ഇവിടെ നടക്കില്ല,” സന്തോഷ് കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. “നിന്നെ ഞാൻ പോലീസിൽ ഏൽപിക്കുന്നില്ല, വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുന്നുമില്ല. കാരണം നീ അപ്പുവിന്റെ അമ്മയാണ്. നിന്നെ നാട്ടുകാർ ചേർന്ന് അപമാനിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല.”
“അപ്പോൾ… സന്തോഷേട്ടൻ എന്നോട് ക്ഷമിച്ചോ?” രമ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി.
“ഇല്ല, എനിക്ക് നിന്നോട് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. ഈ വീടും ഇതിലുള്ളതെല്ലാം നിനക്കുള്ളതാണ്. പക്ഷെ എന്റെ മകൻ… അവൻ ഇനി നിന്റെ കൂടെ വളരില്ല. നിന്റെ ഈ നിഴൽ പോലും എന്റെ മകന്റെ മേൽ വീഴാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
അകത്തുനിന്ന് അപ്പു പെട്ടിയുമായി ഇറങ്ങിവന്നു. അവൻ നേരത്തെ തന്നെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു വെച്ചിരുന്നു.
“അപ്പൂ… മോനേ … നീയും അമ്മയെ വിട്ടുപോവുകയാണോ? അമ്മയോട് ക്ഷമിക്കെടാ…” രമ അപ്പുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു.
എന്നാൽ അപ്പു അമ്മയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് മാറി സന്തോഷിന്റെ പുറകിൽ ഒളിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും വെറുപ്പും മാത്രമായിരുന്നു.
“നമ്മൾ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോവുകയാണ്,” സന്തോഷ് പറഞ്ഞു. “എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കമ്പനിയിൽ എനിക്കൊരു ജോലി ശരിയായിട്ടുണ്ട്. അപ്പുവിനെ ഞാൻ അവിടെ നല്ലൊരു സ്കൂളിൽ ചേർക്കും. അവൻ ഇനി അവിടെ വളരും, സമാധാനത്തോടെ.”
സന്തോഷ് അപ്പുവിന്റെ കൈയും പിടിച്ച് പടിക്കെട്ടുകൾ ഇറങ്ങി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് രമ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.
മഴ പെയ്തു തോർന്നിരുന്നു, എങ്കിലും ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടുതന്നെ കിടന്നു. കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ രമ നോക്കിനിന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ വരാത്ത വണ്ണം തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രണ്ടു സമ്പാദ്യങ്ങളാണ് തന്നെ വിട്ടുപോയതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പാപബോധത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാരം അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
ബാംഗ്ലൂരിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ, കാറിന്റെ വിൻഡോ സീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്ന അപ്പുവിന്റെ കൈകളിൽ സന്തോഷ് മുറുകെ പിടിച്ചു.
“മോനേ, കഴിഞ്ഞതൊക്കെ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ മറന്നേക്കൂ. ഇനി നമുക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതമാണ്,” സന്തോഷ് മകനെ നോക്കി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അപ്പു അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പുതിയൊരു പ്രത്യാശയുണ്ടായിരുന്നു. തനിച്ചാണെങ്കിലും, തന്റെ അച്ഛൻ കൂടെയുണ്ടെന്ന ഉറപ്പ് അവന് ധൈര്യം നൽകി. കാർ ബാംഗ്ലൂർ ഹൈവേയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ദൂരെ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയൊരു പുലരിയുടെ, പുതിയൊരു തുടക്കത്തിന്റെ പ്രകാശം അവരുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു.
✍️ആമി
