“നമ്മൾ പിരിയുന്നതിനു മുമ്പ് അവസാനമായി നമുക്ക് ഒന്നും കൂടെ ആ പഴയ ബസ്സ്റ്റോപ്പിൽ വച്ചൊന്നു കണ്ടാലോ നിത്യ ?”
ജീവൻ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ് തകർന്നു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
നിത്യയും ജീവനുമായി ഒരുപാട് വർഷത്തെ സൗഹൃദമായിരുന്നു. സൗഹൃദം പതിയെ പ്രണയമായി മാറിയെങ്കിലും ഒരിക്കലും അവർ അത് പരസ്പരം തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ജീവിതം മുന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ ഇരുവരും തങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ ഓടുകയായിരുന്നു.
ആ സായാഹ്നത്തിൽ ബസ്സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മഴ ചെറുതായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രം ഉള്ള ഒരു ലോകം പോലെ തോന്നി.
“ജീവാ, നീ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഭയമാകുന്നു,” നിത്യ പറഞ്ഞു.
“എന്തിനാണ് ഭയം?”
“നീ എന്നിൽ നിന്നും വളരെ ദൂരെയായി പോകുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.”
ജീവൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.
“ദൂരെയാകുന്നത് ഞാൻ അല്ല നിത്യേ… സാഹചര്യങ്ങളാണ്.”
നിത്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അച്ഛൻ എനിക്കൊരു വിവാഹാലോചന കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്,” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ ജീവനിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിച്ചു. എങ്കിലും അവൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അതൊക്കെ നല്ല കാര്യമല്ലേ?”
“നീ ശരിക്കും അങ്ങനെ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ?”
ജീവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അന്ന് രാത്രി ജീവനു ഉറങ്ങാനായില്ല. കോളേജ് കാലം മുതൽ നിത്യയോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച ഓരോ നിമിഷവും അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ആദ്യമായി ലൈബ്രറിയിൽ കണ്ടത്…
മഴയത്ത് ഒരേ കുട പങ്കിട്ടത്…
പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം കടൽത്തീരത്ത് ഇരുന്നു സ്വപ്നങ്ങൾ പറഞ്ഞത്…
എല്ലാം.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൻ നിത്യയെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവർ പതിവായി പോകാറുള്ള പാർക്കിൽ നിത്യ കാത്തുനിന്നു.
“എന്തിനാണ് വിളിച്ചത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
ജീവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“നിത്യേ… ഞാൻ ഒരിക്കലും പറയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
“എനിക്കറിയാം.”
“എന്ത്?”
“നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന്.”
ജീവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അപ്പോൾ നീ?”
നിത്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഞാനും.”
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി.
വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച വികാരങ്ങൾ ഒരു നിമിഷത്തിൽ പുറത്തുവന്നു.
എന്നാൽ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടില്ല. നിത്യയുടെ അച്ഛന് സുഖമില്ലാതെയായി. കണ്ണടയ്ക്കും മുന്നേ മോളുടെ വിവാഹം കാണണമെന്ന് ആ മനുഷ്യൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ജീവൻ ഒരു അന്യ മതക്കാരൻ ആയതുകൊണ്ട് അവർ ആ ഇഷ്ടത്തെ അംഗീകരിച്ചില്ല.
“പക്ഷേ ജീവാ…” നിത്യ പറഞ്ഞു.
“എന്താണ്?”
“ഇനി ഈ സ്നേഹത്തിന് ഒരു അർത്ഥവുമില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“വീട്ടുകാരുടെ തീരുമാനം മാറില്ല. അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യസ്ഥിതി മോശമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഞാൻ ഈ വിവാഹം സമ്മതിച്ചു.”
ജീവൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കുന്നതല്ല സ്നേഹം എന്ന് ആദ്യമായി അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
നിത്യയുടെ വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു.
ജീവൻ അവളെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒരു ദിവസം നിത്യ അവനെ വിളിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം.”
“എന്തിനാണ്?”
“അവസാനമായി.”
അവർ വീണ്ടും കടൽത്തീരത്ത് കണ്ടുമുട്ടി.
തിരമാലകൾ തീരത്തെ തഴുകി മടങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കുമായിരുന്നു?” നിത്യ ചോദിച്ചു.
ജീവൻ ചിരിച്ചു.
“നീ എല്ലാ രാവിലെയും എന്നെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കുമായിരുന്നു.”
“പിന്നെ?”
“ഞാൻ നിന്നോട് ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ പറയും.”
“ഞാൻ ഉണ്ടാക്കില്ല.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ ഉണ്ടാക്കും.”
ഇരുവരും ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയുടെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരുന്നത് വേദനയായിരുന്നു.
“നീ എന്നെ മറക്കുമോ?” നിത്യ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“അത് തെറ്റാണ്.”
“ചില ആളുകളെ മറക്കാൻ കഴിയില്ല.”
നിത്യ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“അടുത്ത ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ?”
“അപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ ആദ്യം തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയും.”
“ഞാനും.”
വിവാഹദിനം എത്തി.
ജീവൻ ക്ഷണം ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പോകാൻ മനസില്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും അവസാനം അവൻ പോയി. നിത്യയെ വിവാഹ വേഷത്തിൽ കാണാൻ അവൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
മണ്ഡപത്തിൽ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
വധുവിന്റെ വേഷത്തിൽ നിത്യ അതീവ സുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ടു.
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ജീവനിനെ തേടി.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി.
വാക്കുകളില്ലാതെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ അവർ പറഞ്ഞു.
‘സന്തോഷമായി ഇരിക്കുക.’
‘നീയും.’
അത് അവരുടെ അവസാന സംഭാഷണമായിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ കടന്നു.
ജീവൻ തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകി.
എന്നാൽ നിത്യയുടെ ഓർമ്മകൾ അവനെ വിട്ടുപോയില്ല.
ഒരു ദിവസം അവൻ പഴയ ഡയറി തുറന്നു.
അതിൽ നിത്യ എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നമ്മുടെ കഥ പൂർത്തിയാകാതിരുന്നാലും അത് മനോഹരമായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ വായിച്ചപ്പോൾ ജീവനിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം.
ഒരു പുസ്തക പ്രകാശന ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാനായി ജീവൻ പോയി.
അവിടെ അതിഥികളിൽ ഒരാളായി നിത്യയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാലം ഇരുവരെയും മാറ്റിയിരുന്നു.
പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ പരിചയം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പരിപാടി കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവർ കുറച്ച് നേരം സംസാരിച്ചു.
“സുഖമാണോ?” ജീവൻ ചോദിച്ചു.
“അതെ. നീ?”
“ഞാനും.”
“നീ വിവാഹം കഴിച്ചോ?”
“ഇല്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ജീവൻ ചിരിച്ചു.
“ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ല.”
നിത്യയും ചിരിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയ ജീവൻ തന്നെയാണ്.”
“നീയും.”
അവർ വീണ്ടും മൗനമായി.
ഇപ്പോൾ ആ മൗനത്തിന് വേദനയേക്കാൾ കൂടുതൽ പക്വത ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിരിയാൻ നേരമായപ്പോൾ നിത്യ പറഞ്ഞു:
“ജീവാ, നമ്മുടെ ജീവിതം നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ആയില്ല. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് വില കുറയുന്നില്ല.”
ജീവൻ തലകുലുക്കി.
“ചില ആളുകൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് കൂടെയിരിക്കാനല്ല. നമ്മളെ മാറ്റാനാണ്.”
“ഞാൻ നിന്നെ മാറ്റിയോ?”
“അതെ.”
“എങ്ങനെ?”
“സ്നേഹം എന്നത് സ്വന്തമാക്കൽ അല്ലെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു.”
നിത്യയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
“നന്ദി ജീവാ.”
“എന്തിന്?”
“എന്നെ ഒരിക്കലും വെറുക്കാത്തതിന്.”
ജീവൻ ചിരിച്ചു.
“സ്നേഹിച്ച ഒരാളെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അവർ അവസാനമായി കൈകോർത്ത്.
ഇത്തവണ ആ പിരിയലിൽ വിഷമം കുറവായിരുന്നു.
കാരണം അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു
ചില പ്രണയങ്ങൾ വിവാഹത്തിൽ അവസാനിക്കില്ല.
ചില പ്രണയങ്ങൾ ഓർമ്മകളായി ജീവിക്കും.
ചില ആളുകൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയാലും ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും അകന്നുപോകില്ല.
ആ സായാഹ്നത്തിൽ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും രണ്ട് വഴികളിലൂടെ നടന്നു.
പക്ഷേ ഒരിക്കൽ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ തെളിഞ്ഞ സ്നേഹത്തിന്റെ വെളിച്ചം, നിഴലുകൾക്കപ്പുറം എന്നും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
✍️ആമി
