ആതിര ഇപ്പോഴും ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ നിങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്കും ബെഡ്‌റൂമിലേക്കും എപ്പോഴും കയറിവരുന്നത് എനിക്ക് അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. നമുക്കുമില്ലേ ചില അതിരുകൾ….

“ഏട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏത് പെണ്ണുവന്നാലും, ഈ ആതിരയ്ക്ക് ശേഷമേ അവൾക്കവിടെ സ്ഥാനമുള്ളൂ… അത് മാളവികയായാലും ശരി, വേറെ ആരായാലും ശരി!”

പൂമുഖത്തെ ഉമ്മറപ്പടിയിലിരുന്ന് ആതിര അത് പറയുമ്പോൾ, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായക്കപ്പുമായി പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്ന മാളവികയുടെ കാലുകൾ ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ കൈയിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് ചെറിയൊരു വിറയലോടെ തളികയിൽ തട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.

പത്രവായനയിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ആനന്ദ് പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി അനിയത്തിയെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് കോപമല്ല, മറിച്ച് ദാക്ഷിണ്യം നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയാണ് വിരിഞ്ഞത്.

“നീ എന്തൊക്കെയാടീ ഈ പറയുന്നത്? മാളു നിന്റെ ഏട്ടത്തി അല്ലേ … ആനന്ദ്
പത്രം മടക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“കല്യാണം കഴിഞ്ഞു മൂന്നുമാസമായില്ലേ? ഏട്ടന്റെ ഓരോ കുഞ്ഞു കാര്യങ്ങൾ പോലും ഇപ്പോഴും ഞാൻ ചെയ്തു തരേണ്ടി വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഈ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം മനസിലാക്കാൻ ഇവൾക്ക് സാധിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ്. ഏട്ടന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളും അനിഷ്ടങ്ങളും എനിക്ക് അറിയാവുന്നതുപോലെ വേറെ ആർക്കാണ് അറിയുക?”

മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ചൂടുചായ ആനന്ദിന് നീട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് മാസം മുൻപ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വധുവായി വലതുകാലുവെച്ചു കയറുമ്പോൾ, തന്റെ ജീവിതം ഇത്രമേൽ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒന്നായി തീരുമെന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചതല്ല.

മാളവികയും ആനന്ദും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം വീട്ടുകാർ ഉറപ്പിച്ച ഒന്നായിരുന്നു. ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ആനന്ദ് ശാന്തനും സൗമ്യനുമായ ഒരു യുവാവാണ്. എന്നാൽ അവന്റെ ലോകം മുഴുവൻ അവന്റെ അനിയത്തി ആതിരയായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിലേ അമ്മ മരിച്ചുപോയ കുടുംബമാണ് അവരുടേത്. അച്ഛൻ റിട്ടയേർഡ് അധ്യാപകനായ വാസുദേവൻ മാസ്റ്റർ പുസ്തകങ്ങളുടെ ലോകത്തായിരുന്നു എപ്പോഴും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആതിരയെ വളർത്തിയതും പരിപാലിച്ചതുമെല്ലാം ആനന്തായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വാത്സല്യം ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മറ്റാർക്കും കടന്നുവരാൻ പറ്റാത്ത വിധം ഒരു സ്വാർത്ഥതയായി വളരുകയായിരുന്നു.

രാവിലെ ആനന്ദ് ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുന്ന സമയമാണ് ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം. മാളവിക അവൻ കഴിക്കാനുള്ള ചോറ്റുപാത്രം അടുക്കളയിൽ തയാറാക്കുമ്പോൾ, ആതിര ബെഡ്‌റൂമിൽ കയറി അവന്
ഇടാനുള്ള ഷർട്ടും പാന്റും തിരഞ്ഞെടുക്കും.

“ഏട്ടാ, ഇന്ന് ഈ നീല ഷർട്ട് ഇട്ടാൽ മതി. ഇന്ന് നിനക്ക് പാനൽ മീറ്റിംഗ് ഉള്ളതല്ലേ? ഈ കളറാണ് ഏട്ടന് ഭാഗ്യം നൽകുന്നത്,” ബെഡ്ഡിൽ ഷർട്ട് എടുത്തു വെച്ചുകൊണ്ട് ആതിര പറയും.

ഒരു ദിവസം മാളവിക ഇതേക്കുറിച്ച് ആനന്ദിനോട് സ്വകാര്യമായി ചോദിച്ചു: “ആനന്ദ് … നിങ്ങളുടെ ഡ്രസ്സ് സെലക്ട് ചെയ്യാനും, ഫുഡ്‌ എടുത്ത് വെക്കാനും ഒക്കെ ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടല്ലോ. ആതിര ഇപ്പോഴും ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ നിങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്കും ബെഡ്‌റൂമിലേക്കും എപ്പോഴും കയറിവരുന്നത് എനിക്ക് അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. നമുക്കുമില്ലേ ചില അതിരുകൾ?”

ആനന്ദ് മാളവികയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ മാളൂ, നീ അതിനെ അങ്ങനെയൊന്നും തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. അമ്മയില്ലാതെ വളർന്ന കുട്ടിയാണ് അവൾ. എന്നെ പിരിഞ്ഞു ഒരു നിമിഷം പോലും അവൾക്ക് ശീലമില്ല. ചെറുപ്പം മുതലേ എന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കുന്നത് അവളാണ്. നിന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടിയൊന്നുമല്ല അവൾ ചെയ്യുന്നത്. അത് അവളുടെ ഒരു സ്നേഹക്കൂടുതലാണ്. നീ കുറച്ചുകൂടി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.”

ആനന്ദിന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന നിഷ്കളങ്കത മാളവികയെ തളർത്തി കളഞ്ഞു. ഭർത്താവിന് അനിയത്തിയോടുള്ളത് സ്നേഹമാണെങ്കിൽ, അനിയത്തിക്ക് ഭർത്താവിനോടുള്ളത് വെറുമൊരു സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് ഒരതിരുവിട്ട ആധിപത്യവും സ്വാർത്ഥതയുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ആനന്ദിനു കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകാൻ അധികം നാളുകൾ വേണ്ടിവന്നില്ല.

ഒരു ശനിയാഴ്ച, മാളവികയും ആനന്ദും തമ്മിൽ കുറെ നാളുകളായി പ്ലാൻ ചെയ്ത ഒന്നായിരുന്നു വയനാട്ടിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ യാത്ര. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഇത്രയും നാളായിട്ടും രണ്ടുപേർ മാത്രമായി ഒന്നു പുറത്തുപോകാനോ സംസാരിക്കാനോ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. മൂന്നുമണിക്ക് ഇറങ്ങാൻ തയാറായി മുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് താഴെനിന്ന് ആതിരയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

“ഏട്ടാ! എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് തലകറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു… നെഞ്ചിൽ എന്തോ ഒരു ഭാരം…”

ആനന്ദ് വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി. സോഫയിൽ കിടന്ന് കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്ന ആതിരയെ കണ്ട് അവൻ ആകെ പരിഭ്രാന്തനായി.

“ആതിര… എന്ത്‌ പറ്റി മോളേ? ഡോക്ടറെ വിളിക്കണോ?” അവൻ അവളുടെ തലമുടിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഏട്ടൻ പോയാൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകും… അച്ഛനാണെങ്കിൽ വായനശാലയിൽ പോയിരിക്കുകയാണ്. ഏട്ടൻ എന്നെ ഇട്ടിട്ട് പോകല്ലേ…” ആതിര ആനന്ദിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

മാളവിക പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു. ആതിരയുടെ മുഖത്തേക്ക് അവൾ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് സന്തോഷത്തോടെ ടീവി കണ്ടിരുന്ന പെൺകുട്ടിയാണ് ഇപ്പോൾ ഇല്ലാത്ത അസുഖം അഭിനയിക്കുന്നത്.

“ആനന്ദ്, നമുക്ക് വേണമെങ്കിൽ അടുത്തുള്ള ക്ലിനിക്കിൽ പോയി കാണിക്കാം. വലിയ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ യാത്ര മാറ്റിവെക്കണോ?” മാളവിക പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

എന്നാൽ ആനന്ദിന്റെ പ്രതികരണം മാളവികയെ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അവൻ മാളവികയ്ക്കു നേരെ തിരിഞ്ഞു.

“മാളവിക! നിനക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും ദയയില്ലാതെ സംസാരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്? അവൾക്ക് വയ്യാതെ കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്കെങ്ങനെ വിനോദയാത്രയ്ക്ക് വരാൻ കഴിയും? യാത്ര നമുക്ക് പിന്നെയും പോകാം. അനിയത്തിയുടെ ആരോഗ്യമാണ് എനിക്ക് പ്രധാനം!”

മാളവിക തരിച്ചുനിന്നുപോയി. ആതിരയുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ആരും കാണാത്ത ചെറിയൊരു വിജയിയുടെ ചിരി മാളവിക വ്യക്തമായി കണ്ടു. തങ്ങൾക്കിടയിൽ കെട്ടിപ്പടുത്ത ദാമ്പത്യബന്ധത്തിന്റെ അടിത്തറ എത്രത്തോളം ദുർബലമാണെന്ന് മാളവിക ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം നാൾക്കുനാൾ വഷളായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മാളവിക പാചകം ചെയ്യുന്ന ഭക്ഷണത്തിൽ പോലും ആതിര കുറ്റം കണ്ടുപിടിച്ചു.

“ഏട്ടാ, ഈ കറിയിൽ ഉപ്പ് കൂടുതലാണ്. ഞാൻ വച്ചുതരുന്ന മീൻകറിയുടെ രുചി ഇതിനില്ല,” ഊണുമേശയിലിരുന്ന് ആതിര പറഞ്ഞു.

ആനന്ദ് ഉടൻ തന്നെ ആ പാത്രം മാറ്റി വെച്ചു. “മാളൂ, നീ അടുത്ത തവണ ചെയ്യുമ്പോൾ ആതിരയോട് ചോദിച്ച് ചെയ്യ്. അവൾക്കാണ് എന്റെ രുചികൾ കൃത്യമായി അറിയാവുന്നത്.”

തന്റെ വ്യക്തിത്വവും അഭിമാനവും ദിവസേന ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നത് മാളവികയ്ക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ താനൊരു വേലക്കാരിയുടെയോ അല്ലെങ്കിൽ വെറുമൊരു അന്യ സ്ത്രീയുടെയോ പദവിയിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ ഗൗരവതരമായി. മാളവിക തന്റേതായ ഒരു ലോകം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൾ ആരോടും അധികം സംസാരിച്ചില്ല. സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തനിയെ ചെയ്തു. ആനന്ദിനോട് അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു.

ഈ സമയത്താണ് ആനന്ദിന്റെ ബാങ്കിൽ നിന്ന് അവന് ദുബായിലേക്ക് മൂന്ന് വർഷത്തെ പ്രൊമോഷനോടെയുള്ള ഒരു ട്രാൻസ്ഫർ ഓർഡർ വരുന്നത്. അവന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു അവസരമായിരുന്നു അത്. അവൻ സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലെത്തി കാര്യം പറഞ്ഞു.

അച്ഛൻ വാസുദേവൻ മാസ്റ്റർ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: “വളരെ നല്ല കാര്യമാണ് ആനന്ദ്. നീയും മാളവികയും കൂടി പോയി കുറച്ചുകാലം അവിടെ നിൽക്ക്. നിങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യത്തിനും അത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരിക്കും.”

എന്നാൽ വാർത്ത കേട്ടതും ആതിരയുടെ മുഖം കറുത്തു. അവൾ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി കതകടച്ചു.

ആനന്ദ് പരിഭ്രാന്തനായി അവളുടെ മുറിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്ന് മുട്ടി. “ആതിരാ… കതക് തുറക്ക് മോളേ… എന്താ പറ്റിയെ?”

അകത്തുനിന്ന് യാതൊരു മറുപടിയും വന്നില്ല. കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞ് അവൻ ബലമായി കതക് തുറന്നപ്പോൾ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് കരയുന്ന ആതിരയെയാണ് കണ്ടത്.

“നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല ഏട്ടാ… നീ വിദേശത്തേക്ക് പോയാൽ ഞാൻ ചത്തു കളയും! ഈ മാളവിക നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി കൊണ്ടുപോകാൻ നോക്കുകയാണ്!” ആതിര പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

ആനന്ദ് ആകെ തളർന്നുപോയി. അവൻ അനിയത്തിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “ഇല്ല മോളേ… നീ കരയല്ലേ. നിന്നെ ഇട്ടിട്ട് ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകില്ല. ഞാൻ ആ ഓഫർ വേണ്ടെന്ന് വെക്കാം.”

അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഇത് കേട്ടുനിന്ന മാളവികയ്ക്ക് ഇനി താൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതിൽ യാതൊരു അർത്ഥവുമില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. ഒരു പുരുഷന് തന്റെ വ്യക്തിപരമായ വളർച്ചയോ, ഭാര്യയുടെ ഭാവി യോ, സ്വന്തം അനിയത്തിയുടെ യുക്തിരഹിതമായ പിടിവാശിക്ക് മുന്നിൽ പണയം വെക്കേണ്ടി വരുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടെ ന്യായത്തിന് സ്ഥാനമില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, മാളവിക തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും ബാഗിലാക്കി താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു.

ആനന്ദും ആതിരയും വാസുദേവൻ മാസ്റ്ററും ഉമ്മറത്തുണ്ടായിരുന്നു. ബാഗുമായി നിൽക്കുന്ന മാളവികയെ കണ്ട് ആനന്ദ് അമ്പരന്നു.

“മാളൂ… നീ ഇത് എങ്ങോട്ടാ ഈ രാവിലെ?”

മാളവിക ശാന്തമായി, എന്നാൽ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ് ആനന്ദ്. എന്നെന്നേക്കുമായി.”

“എന്താ നീ ഈ പറയുന്നത്? ചെറിയൊരു കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ നീ ഇറങ്ങിപ്പോവുകയാണോ?” അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“ചെറിയ കാര്യമോ?” മാളവിക ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങളുടെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു അവസരമാണ് നിങ്ങളുടെ അനിയത്തിയുടെ ഒരു പിടിവാശിയുടെ പേരിൽ നിങ്ങൾ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചത്. നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ളത് സ്നേഹമല്ല, അതൊരു രോഗമാണ്. പരസ്പരം ജീവിക്കാൻ മറ്റാരെയും അനുവദിക്കാത്ത ഒരു തരം അന്ധമായ സ്വാർത്ഥത. അങ്ങനെയൊരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു മൂന്നാമതൊരാളായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല.”

“മാളവികാ… നീ ആതിരയെ കുറ്റം പറയരുത്!” അവൻ വീണ്ടും അനിയത്തിയെ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

മാളവിക കൈയുയർത്തി അവനെ തടഞ്ഞു. “മതി ആനന്ദ്! ഇനിയും എന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ വരരുത്. ഒരു ഭാര്യയ്ക്ക് ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ലഭിക്കേണ്ട ചില പ്രാഥമികമായ അവകാശങ്ങളുണ്ട്. സ്വകാര്യത, ബഹുമാനം, തീരുമാനങ്ങളിൽ പങ്കാളിത്തം… ഇതൊന്നും ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഒന്നാമത് ആതിര മാത്രമായിരിക്കും. അവിടെ എനിക്കൊരു സ്ഥാനമില്ല.”

ആതിര മാളവികയെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പോകാം… എന്റെ ഏട്ടന് ഞാൻ മാത്രം മതി!”

മാളവിക ആതിരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ദയയോടെ നോക്കി. “ആതിരാ, നീ ജയിച്ചു എന്ന് കരുതുന്നുണ്ടാവും. എന്നാൽ ഓർക്കുക, നീ നിന്റെ ഏട്ടന്റെ സ്നേഹമല്ല തട്ടിയെടുക്കുന്നത്, അവന്റെ ഭാവിയാണ്. അവനൊരു ജീവിതവും കുടുംബവും ഉണ്ടാകാനുള്ള അവസരമാണ് നീ ഇല്ലാതാക്കുന്നത്. നീ അവനെ സ്നേഹിക്കുകയല്ല, നിന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി അവനെ ചങ്ങലയ്ക്കിടുകയാണ്. ഒരു ദിവസം അവൻ ഇത് തിരിച്ചറിയും… അന്ന് നിന്റെ ഈ ജയം തോൽവിയായി മാറും.”

മാളവിക വാസുദേവൻ മാസ്റ്ററുടെ അടുക്കലേക്ക് ചെന്നു. “അച്ഛാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എനിക്ക് ഇവിടെ തുടരാൻ കഴിയില്ല.”

മാസ്റ്റർ സങ്കടത്തോടെ തല താഴ്ത്തി. അടിയൊഴുക്കുകൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും മക്കളെ തിരുത്താൻ കഴിയാത്തതിന്റെ വിഷമം ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.

മാളവിക തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ആ വീടിന്റെ പടികളിറങ്ങി നടന്നു. ആനന്ദ് അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ മാളവിക പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ ഇടിമുഴക്കം പോലെ പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മാളവിക ഇറങ്ങിപ്പോയി മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.

ആദ്യമൊക്കെ താൻ ജയിച്ചു എന്ന ഭാവമായിരുന്നു ആതിരയ്ക്ക്. എന്നാൽ നാളുകൾ കഴിയുംതോറും വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം പാടെ മാറി. ആനന്ദ് പണ്ടത്തെപ്പോലെ സന്തോഷവാനായിരുന്നില്ല. അവൻ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ അനിയത്തിയോട് അധികം സംസാരിച്ചില്ല. എപ്പോഴും സ്വന്തം മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്നു.

ദുബായിലെ പ്രൊമോഷൻ അവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ അവന്റെ കരിയറിൽ വലിയ തിരിച്ചടിയുണ്ടായി. കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ ഉയർന്ന പദവികളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൻ അവിടെത്തന്നെ പഴയ പൊസിഷനിൽ തുടർന്നു.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ആനന്ദ് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്ന് ഹാളിൽ തളർന്നിരുന്നു. ആതിര ചായയുമായി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“ഏട്ടാ… ദാ ചായ കുടിക്ക്. ഇന്ന് ഞാൻ ഏട്ടന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലഹാരമാണ്
ഉണ്ടാക്കിയത്.”

ആനന്ദ് ആ ചായക്കപ്പിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. അവൻ അത് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു.

“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒന്നും വേണ്ട ആതിരാ.”

“എന്താ ഏട്ടാ… എപ്പോഴും എന്നോട് ഒരു അകൽച്ച? മാളവിക പോയതിൽ പിന്നെ ഏട്ടൻ പഴയപോലെ ചിരിക്കാറുപോലുമില്ല,” ആതിര സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ആനന്ദ് പെട്ടെന്ന് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മാസങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച നിരാശയും ദേഷ്യവും അണപൊട്ടിയൊഴുകി.

“എങ്ങനെ ചിരിക്കും ആതിരാ ഞാൻ? നീ പറ, എങ്ങനെ ചിരിക്കും? എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കിയിട്ട് ഞാൻ എങ്ങനെ ചിരിക്കാനാണ്?”

ആതിര ഞെട്ടിപ്പോയി. “ഏട്ടാ… ഞാൻ എന്താ ചെയ്തത്? ഞാൻ ഏട്ടനെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രമല്ലേ ചെയ്തുള്ളൂ?”

“സ്നേഹമോ?” അവൻ വെറുപ്പോടെ ചിരിച്ചു. “ഇതാണോ സ്നേഹം? മാളവിക അന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ തനിയെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്. നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുകയായിരുന്നില്ല ആതിരാ… എന്നെ നിന്റെ ഒരു വസ്തുവായി തളച്ചിടുകയായിരുന്നു.”

“ഏട്ടാ…”

“മിണ്ടരുത്!” അവൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എന്റെ വിവാഹജീവിതം തകർത്തത് നീയാണ്. എനിക്ക് വന്ന നല്ലൊരു ജോലി അവസരം ഇല്ലാതാക്കിയത് നീയാണ്. എനിക്ക് ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാകുന്നത് നിനക്ക് സഹിക്കില്ലായിരുന്നു. നിന്റെ ആധിപത്യം നിലനിർത്താൻ നീ എന്നെ ഒരു പാവയെപ്പോലെ കളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു!”

“ഞാൻ… ഞാൻ ഏട്ടന്റെ നല്ലതിനുവേണ്ടിയാണ്…” ആതിര വിതുമ്പി.

“ഏത് നല്ലതിന്?” അവൻ അനിയത്തിയുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി. “നോക്ക് എന്നെ… വയസ്സ് മുപ്പത്തിരണ്ടായി. കൂടെയുള്ളവരെല്ലാം കുടുംബവും കുട്ടികളുമായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു. ഞാൻ മാത്രം ഈ തറവാട്ടിൽ നിന്റെ വാശികളുടെയും പിടിവാശികളുടെയും തടവുകാരനായി കഴിയുന്നു! ഇതിനാണോ നീ സ്നേഹം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്?”

ആതിര തകർന്നുപോയി. തന്റെ ഏട്ടൻ തനിക്കെതിരെ ഇത്രയും വലിയൊരു വികാരം പുറത്തെടുക്കുന്നത് അവൾ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കിലും അടങ്ങിയിരുന്ന സത്യം അവളെ കുത്തിനോവിച്ചു. താൻ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ആ സാമ്രാജ്യം എത്രത്തോളം വിഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി ആതിരയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മാളവിക ഇറങ്ങിപ്പോയ ദിവസത്തെ ഓരോ സംഭവങ്ങളും അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. മാളവിക അന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവൾ ഓർത്തു: “നീ നിന്റെ ഏട്ടന്റെ സ്നേഹമല്ല തട്ടിയെടുക്കുന്നത്, അവന്റെ ഭാവിയാണ്… ഒരു ദിവസം അവൻ ഇത് തിരിച്ചറിയും…”

താൻ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ വ്യാപ്തി ആതിരയെ ഭയപ്പെടുത്തി. തന്റെ സ്വാർത്ഥത കാരണം ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം തകർന്നു, ഒപ്പം താൻ പ്രാണനായി കരുതിയ ഏട്ടന്റെ ജീവിതവും അർത്ഥശൂന്യമായി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.

ആനന്ദ് ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു. മേശപ്പുറത്ത് അവന്റെ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റും ചായയും വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ ആതിരയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. വാസുദേവൻ മാസ്റ്റർ ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അച്ഛാ… ആതിര എവിടെ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

മാസ്റ്റർ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു കത്ത് അവന് നീട്ടി. “അവൾ രാവിലെ ടൗണിലെ വുമൻസ് ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മാറി മോനേ. തൃശൂരിലെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കോളേജിൽ അവൾക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അവിടെ ചേരാൻ പോയതാണ്.”

ആനന്ദ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ കത്ത് വാങ്ങി തുറന്നു വായിച്ചു.

ഏട്ടാ…

എനിക്ക് മാപ്പ് തരാൻ ഏട്ടന് കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇന്നലെ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കുകളും നൂറു ശതമാനം സത്യമായിരുന്നു. സ്നേഹം എന്ന പേരിൽ ഞാൻ ചെയ്തത് സ്വാർത്ഥതയായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഒരു തടസ്സമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് ഇത്രയും കാലം വേണ്ടിവന്നു.

മാളവിക ചേച്ചി പറഞ്ഞതായിരുന്നു ശരി. എന്നെ എന്റെ വഴിക്കു വിടുക. ഞാൻ മാറിനിന്നാലേ ഏട്ടന് ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാകൂ. ഞാൻ ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ഏട്ടന് കൂടുതൽ ശ്വാസം മുട്ടലുണ്ടാക്കും. എനിക്ക് സ്വന്തമായി ജീവിക്കാൻ ശീലിക്കണം. ഏട്ടന്റെ തണലില്ലാതെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ ഞാൻ പഠിക്കട്ടെ.

ഏട്ടൻ പോയി ചേച്ചിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരണം. ചേച്ചിയോട് എന്റെ പേരിൽ മാപ്പ് ചോദിക്കണം. എന്നെ ഓർത്തുകൊണ്ട് ഇനി ഏട്ടന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കരുത്…

ഇന്ന് മുതൽ ഏട്ടന് സ്വന്തം ജീവിതം ജീവിക്കാം…

എന്ന്,
ആതിര.

കത്ത് വായിച്ചുതീർത്ത ആനന്ദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ആ കത്തിലേക്ക് വീണു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് വലിയൊരു ഭാരം ഇറങ്ങിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി. ഒപ്പം, താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകളുടെ ആഴവും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അനിയത്തിയുടെ അന്ധമായ അറ്റാച്ച്മെന്റിന് കൂട്ടുനിന്ന് സ്വന്തം ഭാര്യയെ ഇറക്കിവിട്ട മണ്ടനായ ഭർത്താവ്!

അവൻ കത്ത് മടക്കിവെച്ച് വാസുദേവൻ മാസ്റ്ററെ നോക്കി.

“അച്ഛാ… ഞാൻ മാളവികയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ്.”

മാസ്റ്ററുടെ മുഖത്ത് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “പോയി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരൂ മോനെ. അവളോട് ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് മാപ്പ് ചോദിക്ക്. ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന് ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല.”

ആനന്ദ് തന്റെ കാറിന്റെ കീ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വഴിനീളെ അവന്റെ മനസ്സിൽ മാളവികയുടെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു. തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ബന്ധങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കാനും അവൻ കാറിന്റെ വേഗത കൂട്ടി.

✍️ആമി