” നിന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണിനെ ആര് സ്നേഹിക്കാനാ?? ഞാൻ ഒന്ന് വിരൽ ഞൊടിച്ചപ്പോഴേക്കും സ്വന്തം ഭർത്താവിനെയും കുഞ്ഞിനേയും ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ കൂടെ വന്നവളല്ലേ നീ. ഇനി നാളെ വേറൊരാൾ വിളിച്ചാൽ അയാളുടെ കൂടെ പോകില്ലാ എന്ന് ആര് കണ്ടു. ”
അയാളുടെ ആ ചോദ്യം മായയെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ പുറകിലേക്ക് ചിന്തിപ്പിച്ചു.
“എന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വരാൻ ധൈര്യമുണ്ടോ മായേ? ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം. നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതം നമുക്ക് ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും തുടങ്ങാം!”
രഘുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ മായയുടെ കാതുകളിൽ തേൻ പോലെ വന്നു പതിച്ചു. വേലിക്ക് അപ്പുറം നിന്ന് അവൻ നീട്ടിയ ആ കൈകളിൽ ഒരു പുതിയ ലോകത്തിന്റെ വാഗ്ദാനമുണ്ടായിരുന്നു.
“രഘൂ… എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. അപ്പു… മാധവൻ ഏട്ടൻ… അവർക്ക് ഞാനില്ലാതെ…” മായ പതറി.
“മായേ, നീ എന്തിനാ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നത്?” രഘു അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിന്റെ ഈ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാൻ ആ പാവം മാധവന് അറിയാമോ? അയാൾക്ക് പണിയും കഴിഞ്ഞു വന്നു ചോറുണ്ണാൻ ഒരു യന്ത്രത്തെ മതി. പക്ഷേ എനിക്ക് അങ്ങനെയല്ല. നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും എനിക്ക് അറിയണം.”
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിലൂടെ മേലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ മായയുടെ ഉടൽ വിറച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ മാധവൻ ഒരിക്കലും നൽകാത്ത ഒരു വന്യമായ ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു ആ നിമിഷത്തിൽ അലിഞ്ഞു പോയി.
മാധവൻ ഒരു പാവമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പാവത്തം മായക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ഭാരമായി തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പുലർച്ചെ ജോലിക്കു പോയി വൈകുന്നേരം തളർന്നു തിരിച്ചെത്തുന്ന, കുറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന മാധവന്റെ ജീവിതത്തിൽ മായ വെറുമൊരു നിഴലായിരുന്നു. അവരുടെ മൂന്നു വയസ്സുകാരൻ മകൻ അപ്പുവിനെ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും അവൾ മറന്നുപോയിരുന്നു.
ആ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് രഘു കടന്നുവന്നത്. മതിലിനപ്പുറം നിന്ന് അവൻ ചൊരിഞ്ഞ പ്രശംസകളും, ഒളിഞ്ഞ നോട്ടങ്ങളും മായയിൽ വീണ്ടും ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഉണർത്തി.
മാധവൻ അപ്പുറത്ത് അപ്പുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉറങ്ങുകയാണ്. ജനാലയിലൂടെ വന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ മുഖം മായ നോക്കി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ വേദന കടന്നുപോയി. പക്ഷേ പുറത്ത് രഘുവിന്റെ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും അവൾ എല്ലാം മറന്നു.
ഒരു ചെറിയ ബാഗുമായി അവൾ പടിയിറങ്ങി. ഇരുട്ടിൽ കാത്തുനിന്ന രഘു അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.
“നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു മായേ.” അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടിൽ അവൾ തന്റെ കുടുംബത്തെ മറന്നു.
നഗരത്തിലെ ഒരു ചെറിയ വാടകവീട്ടിൽ അവർ എത്തി. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ രഘു അവളെ പ്രണയം കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു. ഒളിഞ്ഞു നോട്ടങ്ങളില്ലാത്ത, ആരും കാണാത്ത സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർ മുഴുകി.
“രഘൂ… നമ്മൾ ഇനി എപ്പോഴാ നാട്ടിലേക്ക് പോവുക?” ഒരു വൈകുന്നേരം മായ ചോദിച്ചു.
രഘു മദ്യക്കുപ്പി തുറന്നുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി. “നാട്ടിലോ? എന്തിന്? നിന്നെ അവിടുത്തെ ആളുകൾ കല്ലെറിയും മായേ. നീ ഇപ്പോൾ എന്റെ കൂടെയല്ലേ? അത് ആസ്വദിക്കൂ.”
അവൻ അവളെ ബലമായി അരികിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. അവന്റെ ശ്വാസത്തിലെ മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം മായയിൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. മാധവന്റെ അടുത്തുനിന്ന് ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരു ദുർഗന്ധം അവൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രഘുവിന്റെ സ്വഭാവം മാറി. വീട്ടിലെ പണം തീർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ ക്രൂരനായി.
“എടി, നിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ മാല ഇങ്ങ് തന്നേ. എനിക്ക് കുറച്ചു പണത്തിന് അത്യാവശ്യമുണ്ട്,” രഘു ആക്രോശിച്ചു.
“ഇത് എന്റെ അമ്മ തന്നതാ രഘൂ… ഇത് വിൽക്കരുത്,” മായ കരഞ്ഞു.
രഘു അവളുടെ കരണത്ത് ഒരടി കൊടുത്തു. “കൂടുതൽ പ്രസംഗിക്കണ്ട. നീ ഇറങ്ങി വന്നത് എന്റെ കൂടെ സുഖിക്കാനല്ലേ? അപ്പോൾ അതിനുള്ള ചിലവ് നീ തന്നെ നോക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെപ്പോലെയുള്ള സുന്ദരികളുടെ ആവശ്യക്കാര് ഈ നഗരത്തിൽ ഒരുപാടുണ്ട്.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മായ തകർന്നുപോയി. “നീ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?”
“സ്നേഹമോ?” രഘു ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഒരു പെണ്ണിനെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിക്കൊണ്ടു വരാൻ ആണുങ്ങൾ പറയുന്ന വെറും തമാശയാടീ അത്. നീ അത് വിശ്വസിച്ചോ?”
അന്ന് രാത്രി രഘുവിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ വീട്ടിൽ വന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ വന്യത കണ്ടപ്പോൾ മായക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി. രഘു അവരോടൊപ്പം ചിരിച്ചും കറങ്ങിയും നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ താൻ എത്ര വലിയ കെണിയിലാണ് വീണതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.അവരുടെ ലഹരി കലർന്ന നോട്ടങ്ങൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിയുന്നത് കണ്ട് മായ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.
“എടി, നീ എന്തിനാ ഓടുന്നത്? എന്റെ ചങ്ങാതിമാരല്ലേ, അവർക്ക് ഒന്ന് മുഖം കൊടുത്താൽ നിനക്കെന്താ?” രഘു വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തു വന്ന് അവളുടെ കൈയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. അവൾ അന്ന് ആ രാത്രി തിരിച്ചറിഞ്ഞു—താൻ എത്തിയത് ഒരു രക്ഷകന്റെ അടുത്തല്ല, മറിച്ച് ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ അടുത്താണെന്ന്.
ഒരു പുലർച്ചെ, രഘു ലഹരിയിൽ മയങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ മായ അവിടെ നിന്നും ഓടി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പുവിന്റെ കരച്ചിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രെയിനിലും ബസ്സിലുമായി അവൾ തന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ടിയിരുന്നു.
വീടിന്റെ പടിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ ഭയമായി. നാട്ടുകാർ തന്നെ കണ്ടാൽ എന്തു പറയും? മാധവൻ ഏട്ടൻ തന്നെ കൊല്ലുമോ?
അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വാതിലിൽ മുട്ടി. “ഏട്ടാ… മാധവൻ ഏട്ടാ…”
വാതിൽ തുറന്ന മാധവന്റെ രൂപം കണ്ട് മായ ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാൾ ആകെ മെലിഞ്ഞു ഒട്ടിയിരിക്കുന്നു. താടി വളർന്നു മുഖം വിരൂപമായിരിക്കുന്നു.
“മാധവൻ ഏട്ടാ…” അവൾ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അയാളുടെ കാല്ക്കൽ വീണു. “എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി ഏട്ടാ… ആ ചതിയൻ എന്നെ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ ഏട്ടാ. എന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലൂ, പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് കാണാൻ അനുവദിക്കൂ.”
മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു.
“നീ എന്തിനാ തിരിച്ചു വന്നത് മായേ?” മാധവന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നിനക്ക് അവിടെ സുഖമായിരുന്നില്ലേ?”
“അല്ല ഏട്ടാ… അതൊരു നരകമായിരുന്നു. ഞാൻ വഴിതെറ്റി പോയതാണ്. എന്നിലെ പെണ്ണ് ആ ചതിയന്റെ വാക്കുകളിൽ വീണുപോയി. ഏട്ടൻ തരാത്തത് എന്തോ അവനിൽ ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ എനിക്ക് തെറ്റി. ഏട്ടന്റെ കാല്ക്കൽ വീണു മരിക്കാൻ എനിക്ക് അനുവാദം തരണം.”
“കരയണ്ട മായേ… അപ്പു കരയുന്നുണ്ട്. അവനെ ഉറക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല. അമ്മയെ തിരക്കി അവൻ കുറെ കരഞ്ഞു.” മാധവന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഈ സമയം അകത്തുനിന്ന് അപ്പുവിന്റെ വിളി കേട്ടു. “അമ്മേ… അമ്മേ…”
മായ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി. അപ്പു പനി പിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. തന്നെ കണ്ടതും ആ കുഞ്ഞ് കൈകൾ നീട്ടി. “അമ്മ എവിടെ പോയി? അപ്പു കരഞ്ഞു…”
മായ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “അമ്മ വന്നടാ മുത്തേ… അമ്മ ഇനി നിന്നെ വിട്ടു പോകില്ല.” അവളുടെ നെഞ്ചിലെ ചൂടേറ്റതും ആ കുഞ്ഞ് കരച്ചിൽ നിർത്തി. അവന്റെ കുഞ്ഞു കൈകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകി. ആ നിമിഷം മായ അനുഭവിച്ച വേദനയും ആശ്വാസവും വിവരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു.
അപ്പുവിനെ ഉറക്കി കഴിഞ്ഞ് മായ പുറത്തിറങ്ങി. മാധവൻ അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഏട്ടാ… എനിക്ക് മാപ്പ് തരില്ലേ?” അവൾ അയാളുടെ അരികിൽ തറയിൽ ഇരുന്നു.
മാധവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “നീ പോയ അന്ന് മുതൽ ഞാൻ നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം കേൾക്കുകയാണ് മായേ. പക്ഷേ അപ്പു… അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മ വരും എന്ന് ഞാൻ അവനോടു കള്ളം പറഞ്ഞു. ആ കള്ളം സത്യമായല്ലോ, അത് മതി.”
“ഏട്ടൻ ഇത്രയും നല്ലവനാകരുത്. എന്നെ അടിക്കൂ, ശകാരിക്കൂ…” മായ മാധവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു.
മാധവൻ ആ കൈകൾ മെല്ലെ വിടുവിച്ചു. “പഴയതുപോലെ ഇനി നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല മായേ. എന്റെ മനസ്സിലെ മുറിവ് അത്ര പെട്ടെന്ന് ഉണങ്ങില്ല. പക്ഷേ നീ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാണ്. ഈ വീട്ടിൽ നിനക്ക് സ്ഥാനമുണ്ടാകും.”
അവൾ മാധവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. പഴയതുപോലെ ഒരു വന്യമായ ആവേശമല്ല, മറിച്ച് ആഴമേറിയ ഒരു സമാധാനമാണ് അവൾക്ക് അവിടെ ലഭിച്ചത്.
“ഇനിയൊരിക്കലും ഞാൻ ഏട്ടനെ വിഷമിപ്പിക്കില്ല. ഈ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയാൻ എന്റെ ഈ ജന്മം മുഴുവൻ ഞാൻ ഏട്ടനെ സ്നേഹിക്കാം,” മായ വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു.
മാധവൻ അവളുടെ തലയിൽ മെല്ലെ തലോടി. ഇരുളടഞ്ഞ ആ രാത്രിയിൽ, ആ ചെറിയ വീടിനുള്ളിൽ തെറ്റുകൾക്കും പൊറുക്കലുകൾക്കും ഇടയിൽ പുതിയൊരു ജീവിതം നാമ്പെടുത്തു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. വഴിതെറ്റിപ്പോയ ഒരുവൾക്ക് സ്നേഹം കൊണ്ട് മാപ്പ് നൽകിയ ഒരു മനുഷ്യന്റെയും, തിരിച്ചറിവിന്റെ നോവിൽ വെന്തുരുകിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെയും കഥ അവിടെ തുടരുകയായിരുന്നു.
✍️ആമി
