“നിന്റെ ഈ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം… അത് നിന്റെ കുടിയനായ ഭർത്താവിന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടാകില്ല, അല്ലേ ഭാരതി?”
രാജശേഖരന്റെ വാക്കുകൾ ഭാരതിയുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റുപോലെ വന്നുപതിച്ചു. അടുക്കളയിലെ എരിഞ്ഞുതീരാറായ അടുപ്പിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ നിഴൽ ഭിത്തിയിൽ വല്ലാതെ വളർന്നുനിൽക്കുന്നു. ഭാരതി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. തൻ്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മുണ്ടിൽ തുടച്ച് അവൾ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്നതിൽ മുഴുകി. അവൾക്ക് ചുറ്റും ആ വലിയ വീടിൻ്റെ സമ്പന്നത ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഭാരതി ആ വീട്ടിൽ എത്തിയത് മൂന്ന് വർഷം മുൻപാണ്. അവളുടെ ഭർത്താവ് രാഘവൻ പണിക്കിടയിൽ വീണ് നട്ടെല്ലിന് പരിക്ക് പറ്റിയ കാലം. അന്നത്തെ ചികിത്സാ ചിലവുകൾക്കും പിന്നീട് നിത്യനിദാനത്തിനുമായി അവൾക്ക് ആ വലിയ മണിമാളികയുടെ പടികൾ കയറേണ്ടി വന്നു. തറവാടിത്തം പറയുന്ന ‘ശ്രീമംഗലം’ വീട്. രാജശേഖരനും അയാളുടെ വൃദ്ധനായ അച്ഛൻ വിശ്വനാഥൻ നായരും മാത്രമാണ് അവിടെ താമസം.
ആദ്യമൊക്കെ അവർ മാന്യന്മാരായിരുന്നു. പക്ഷേ, രാഘവൻ കള്ളുകുടി തുടങ്ങുകയും മദ്യത്തിന് അടിമയാവുകയും ചെയ്തതോടെ കാര്യങ്ങൾ മാറി. രാഘവൻ്റെ വീഴ്ചയെയും ദാരിദ്ര്യത്തെയും അവർ ആയുധമാക്കി.
“ഭാരതീ, ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ…” വിശ്വനാഥൻ നായരുടെ ശബ്ദം പൂമുഖത്ത് നിന്ന് മുഴങ്ങി.
അവൾ പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. വാർദ്ധക്യത്തിൻ്റെ അവശതകൾ അഭിനയിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരുതരം ക്രൂരമായ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. “എൻ്റെ കാലൊന്ന് തടവി തരണം. നല്ല വേദന,” അയാൾ അവളോട് ആജ്ഞാപിച്ചു. ഭാരതിക്ക് അറപ്പും പേടിയും തോന്നി. പക്ഷേ, മകൻ്റെ ഫീസും രാഘവൻ്റെ മരുന്നും അവളുടെ മുന്നിൽ ചോദ്യചിഹ്നമായി നിന്നു.
രാജശേഖരൻ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു. അയാൾ ഭാരതിയെ വരുതിയിലാക്കാൻ മറ്റൊരു വഴി കണ്ടെത്തി. രാഘവനെ അയാൾ ദിവസവും വിളിച്ചു വരുത്തും. വീടിൻ്റെ പുറകിലെ ഔട്ട് ഹൗസിൽ വെച്ച് അയാൾ രാഘവന് ആവശ്യത്തിന് വിദേശ മദ്യവും പണവും നൽകും.
“ഇത് വെച്ചോ രാഘവാ… നീയും ഒന്ന് സുഖിക്ക്,” രാജശേഖരൻ പറയും.
കള്ളിൻ്റെ ലഹരിയിൽ രാഘവൻ സ്വന്തം ഭാര്യയെ മറന്നു. അവൾ ആ വീട്ടിൽ അനുഭവിക്കുന്ന അപമാനങ്ങൾ അയാൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. പണത്തിന് മുൻപിൽ അയാൾ തൻ്റെ ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ചു. ദിവസവും വൈകുന്നേരം പണവുമായി വീട്ടിലെത്തുന്ന രാഘവൻ, ഭാരതി പരാതി പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും മദ്യലഹരിയിൽ അവളോട് തട്ടിക്കയറും.
“നിനക്ക് അവിടെ പോയാൽ എന്താ? അവർ പൈസ തരുന്നുണ്ടല്ലോ. വെറുതെ ആവശ്യമില്ലാത്തത് പറയല്ലേ പെണ്ണേ,” രാഘവൻ്റെ ഈ വാക്കുകൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ആണിയടിച്ചു കയറ്റുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ പിന്നിലൂടെ വന്ന് തോണ്ടുന്ന രാജശേഖരനും, കുളക്കടവിൽ പതിയിരിക്കുന്ന വിശ്വനാഥൻ നായരും ഭാരതിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം രണ്ട് വേട്ടക്കാരായിരുന്നു. അവൾ തൻ്റെ കണ്ണുനീർ ആരോടും പറയാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കി.
അടുക്കളപ്പണി കഴിഞ്ഞ് മുറ്റത്തിറങ്ങുമ്പോൾ വിശ്വനാഥൻ നായർ പൂമുഖത്ത് ഇരിപ്പുണ്ടാകും. “ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ കൊച്ചേ… ഈ നടുവിനൊരു വേദന. ഒന്ന് തിരുമ്മി തന്നാൽ നിനക്ക് ഞാൻ എക്സ്ട്രാ പൈസ തരാം,” ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകളിലെ ലഹരി കള്ളിനേക്കാൾ ഭീകരമായിരുന്നു.
“അതൊന്നും ശരിയാവില്ല സാറേ, എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറയും.
“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഭർത്താവിനെ ഞങ്ങൾ നോക്കുന്നില്ലേ? അവന് വേണ്ട മരുന്നും മദ്യവും പണവും ഞങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നില്ലേ? നീ ഞങ്ങളെ ഒന്ന് സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ നിനക്ക് ഈ ദാരിദ്ര്യം മാറ്റിക്കൂടെ?” വിശ്വനാഥൻ നായരുടെ ചോദ്യം ഒരു അമ്പുപോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരം രാഘവനെ തിരക്കി ഭാരതി ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. രാജശേഖരൻ രാഘവന് മദ്യം ഒഴിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. രാഘവൻ പണക്കെട്ടുകൾ എണ്ണി നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.
“രാഘവാ… താൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? അവർ നമ്മളെ ചതിക്കുകയാണ്,” ഭാരതി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
രാഘവൻ മദ്യലഹരിയിൽ അവളെ നോക്കി ആക്രോശിച്ചു, “നീ എന്തിനാടി ഇവിടെ വന്നത്? ഇവര് വലിയ മനുഷ്യരാണ്. നോക്ക്, എത്ര പൈസയാ തന്നതെന്ന്! നീ അവിടെ പണിയെടുക്ക്, വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത്.”
രാജശേഖരൻ അരികിലിരുന്ന് ഒരു കുടില ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. “കണ്ടോ ഭാരതീ, നിന്റെ പുരുഷന് പോലും ഇല്ലാത്ത പരാതി നിനക്ക് എന്തിനാണ്? വാ… നമുക്ക് അകത്തേക്ക് പോകാം.”
അയാളുടെ വാക്കുകളിലെ അശ്ലീലത ഭാരതിയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. പണം നൽകി സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ അടിമയാക്കി തന്നെ വേട്ടയാടാൻ നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യരെ അവൾ വെറുത്തു.
അന്ന് രാത്രി മഴ കനത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. രാജശേഖരൻ മദ്യപിച്ചു ലക്കുകെട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു. ഭാരതി അവിടെ തനിച്ചായിരുന്നു.
“ഇന്ന് നീ എങ്ങോട്ടും പോകില്ല ഭാരതീ… നിന്റെ ആ കള്ളുകുടിയൻ ഭർത്താവ് ഇന്ന് ബോധം കെട്ടുറങ്ങുകയാണ്. നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ല,” അയാൾ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു.
“വിടൂ സാറേ… പാപം ചെയ്യരുത്,” അവൾ കരഞ്ഞു.
“പാപമോ? പണമില്ലാത്തവന് എന്ത് പാപം? നിന്റെ ശരീരം എനിക്ക് വേണം ഭാരതീ… അതിന് എത്ര വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം,” അയാൾ അവളെ ചുവരിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി. അയാളുടെ മുഖം അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് ഭാരതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നി പടർന്നു. സഹനത്തിന്റെ അണക്കെട്ട് പൊട്ടി. അവൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അയാളെ തള്ളിയിട്ടു. അരികിലിരുന്ന വിറക് കൊള്ളി എടുത്ത് അവൾ ആഞ്ഞുവീശി.
“നിങ്ങളുടെ പണത്തിന് വാങ്ങാൻ കിട്ടുന്നതല്ല എന്റെ ആത്മാഭിമാനം! ഇത്രയും കാലം ഞാൻ സഹിച്ചത് എന്റെ ഭർത്താവിനെ ഓർത്താണ്. പക്ഷേ അയാളെയും നിങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു. ഇനി എനിക്ക് ഭയമില്ല,” അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിവന്ന വിശ്വനാഥൻ നായരെ നോക്കി അവൾ ആക്രോശിച്ചു, “തന്റെ മകനെ വളർത്തിയത് ഇങ്ങനെയാണോ കിളവാ? നിന്റെയൊക്കെ മുഖത്ത് തുപ്പാൻ പോലും എനിക്ക് അറപ്പാണ്.”
രാജശേഖരൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്നും പേടിച്ചുവിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ദാസിപ്പണി ചെയ്യുന്ന പെണ്ണല്ല ഇപ്പോൾ തൻ്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ രാഘവനെ കിടത്തിയിരുന്ന മുറിയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. വെള്ളം കോരി അയാളുടെ മുഖത്തൊഴിച്ചു.
“എഴുന്നേൽക്കടോ മനുഷ്യ! താൻ കുടിക്കുന്ന ഈ വിഷം എൻ്റെ മാന്യത വിറ്റുകിട്ടുന്നതാണെന്ന് ഇപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സിലാക്ക്!” അവൾ അലറി.
ലഹരി വിട്ടുണർന്ന രാഘവൻ കണ്ടത് കത്തിയുമായി നിൽക്കുന്ന ഭാരതിയെയും പകച്ചുനിൽക്കുന്ന രാജശേഖരനെയുമാണ്. അയാൾക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. തൻ്റെ തളർച്ചയെ മുതലെടുത്ത് ഇത്രയും കാലം താൻ ആരാധിച്ച ‘യജമാനന്മാർ’ ചെയ്ത ക്രൂരത അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഭാരതി രാജശേഖരൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തുപ്പി. “നിങ്ങളുടെ ഈ പണവും പ്രതാപവും എനിക്ക് വേണ്ട. ചാണകം വാരിയും കൂലിപ്പണിയെടുത്തും ഞാൻ ജീവിച്ചോളാം. പക്ഷേ ഈ നരകത്തിലേക്ക് ഇനി ഞാനില്ല.”
അവൾ രാഘവൻ്റെ കൈ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കനത്ത മഴയിലും അവൾക്ക് ഒരു തണുപ്പും തോന്നിയില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കനൽ അത്രയും ചൂടുള്ളതായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് മുതൽ ഭാരതി ആ വീട്ടിൽ ജോലിക്ക് പോയില്ല. അവൾ സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ തട്ടുകട തുടങ്ങി. രാഘവൻ മദ്യപാനം പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ചു. പഴയതുപോലെ കഠിനമായ പണികൾ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും അവളോടൊപ്പം കടയിൽ സഹായത്തിന് നിന്നു.
ശ്രീമംഗലം തറവാട് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷേ ഭാരതിക്ക് അതൊരു പേടിസ്വപ്നമല്ല, മറിച്ച് താൻ ജയിച്ചുകയറിയ ഒരു യുദ്ധക്കളത്തിൻ്റെ ഓർമ്മ പുതുക്കൽ മാത്രമാണ്. ആത്മാഭിമാനം പണയം വെക്കാത്ത ഒരു സ്ത്രീയുടെ കരുത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റൊപ്പിട്ട രണ്ട് മനുഷ്യർ ആ വലിയ വീടിനുള്ളിൽ ഇന്നും തടവുകാരായി കഴിയുന്നു.
✍️ആമി
