“എടീ… നീ തീർന്നു! നിന്റെ വയറ്റിൽ നിന്ന് ദാ ചോര വരുന്നു! നീ ഏതെങ്കിലും വിഷക്കായ തിന്നോ?!”
രാഹുലിന്റെ അലർച്ച കേട്ടാണ് മീനാക്ഷി ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റത്. ഒരു ഞായറാഴ്ച പുലർച്ചെയുടെ ശാന്തതയെ പൂർണ്ണമായും തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുക്കുകയായിരുന്നു.
പതിമൂന്ന് വയസ്സുകാരി മീനാക്ഷിക്ക് അപ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു. അവൾ പാവാടയുടെ താഴേക്ക് നോക്കി. രാഹുൽ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്! കട്ടിലിലെ വിരിപ്പിലും അവളുടെ പാവാടയിലും ചുവന്ന പാടുകൾ. ഭയത്തിന്റെ ഒരു തണുത്ത മിന്നൽ അവളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ കടന്നുപോയി.
രാഹുൽ മീനാക്ഷിയേക്കാൾ മൂന്ന് വയസ്സിന് മൂത്തതാണ്. എപ്പോഴും അവളെ കബളിപ്പിക്കാനും പേടിപ്പിക്കാനും ഒരു അവസരം കാത്തിരിക്കുന്ന കുരുത്തംകെട്ട പതിനാറുകാരൻ. മീനാക്ഷിയുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ച കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവന് കാര്യം മനസ്സിലായി അവൾക്ക് ‘അത്’ ആദ്യമായി വന്നിരിക്കുന്നു. അമ്മ പലപ്പോഴും വലിയമ്മമാരോട് രഹസ്യമായി സംസാരിക്കുന്നത് അവൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പെൺകുട്ടികൾക്ക് പ്രായമാകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നാണെന്നും അതിനെ ‘ആർത്തവം’ എന്ന് വിളിക്കുമെന്നും അവന് നേരിയ ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, തന്റെ കുസൃതിബുദ്ധി മീനാക്ഷിയെ ഒന്ന് ശരിക്കും പേടിപ്പിക്കാൻ ഈ അവസരം ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
“രാഹുലേട്ടാ… എനിക്ക്… എനിക്ക് എന്താ പറ്റിയേ? എനിക്ക് നല്ല വയറുവേദനയും എടുക്കുന്നുണ്ട്,” മീനാക്ഷി കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ മുഖത്ത് അതീവ ഗൗരവം വരുത്തി, കൈകൾ കെട്ടി നിന്നു. “ഞാൻ നിന്നോട് എത്ര വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ആ പറമ്പിലെ ചുവന്ന കാട്ടുപ്പഴം തിന്നരുതെന്ന്? നീ ഇന്നലെ അത് തിന്നില്ലേ? അതിന്റെ വിഷം അകത്തുചെന്ന് നിന്റെ കുടൽ ദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാ! ഇനി കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ കൂടിയേ നിനക്ക് ആയുസ്സുള്ളൂ!”
“അയ്യോ! അമ്മേ…” മീനാക്ഷി ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
“ശബ്ദമുണ്ടാക്കല്ലേ!” രാഹുൽ അവളുടെ വായ പൊത്തി. “അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ നിന്നെ ഇപ്പൊത്തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി വയറ് കീറും. വലിയ കത്രിക വെച്ച് കുടൽ മുറിച്ചു മാറ്റും. നിനക്ക് വയറ് കീറണോ?”
പേടിച്ചുവിറച്ച മീനാക്ഷി തലയാട്ടി. ‘വേണ്ട’ എന്ന് അവൾ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
“എന്നാൽ ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കണം. നീ ഈ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങരുത്. ആരോടും പറയരുത്. ഞാൻ പോയി ഇതിനുള്ള മരുന്ന് കണ്ടുപിടിക്കാം. അതുവരെ ദൈവത്തെ വിചാരിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു കിടന്നോ!” രാഹുൽ ഉള്ളിൽ ചിരിയടക്കി, മുഖത്ത് കപട ദയ വരുത്തി പറഞ്ഞു.
മീനാക്ഷി കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ മരണഭയം നിറഞ്ഞു. വയറിലെ ചെറിയ വേദന ഇരട്ടിയായി തോന്നി. താൻ ഇനി അധികനാൾ ജീവിച്ചിരിക്കില്ലേ? അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ഇനി കാണാൻ പറ്റില്ലേ? അവൾ കണ്ണീരൊഴുക്കി.
അമ്മ ശാരദ രാവിലെ തൊടിയിൽ പണിയിലായിരുന്നു. അച്ഛൻ മാധവൻ ടൗണിൽ പച്ചക്കറി വാങ്ങാനും പോയിരിക്കുന്നു. ഈ സമയം നോക്കിയാണ് രാഹുൽ തന്റെ കളി തുടങ്ങിയത്.
അവൻ അടുക്കളയിൽ കയറി കുറച്ച് മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും ഉപ്പും വെള്ളത്തിൽ കലക്കി ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സിലാക്കി മീനാക്ഷിയുടെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“ദാ, ഇത് കുടിക്ക്. വിഷം പടരുന്നത് കുറയ്ക്കാനുള്ള ഒറ്റമൂലിയാ. പക്ഷേ ഇത് കുടിച്ചാൽ ഭയങ്കരമായി ഛർദ്ദിക്കാൻ വരും, സഹിക്കണം,” രാഹുൽ ഗ്ലാസ്സ് നീട്ടി.
കയ്പും ഉപ്പും നിറഞ്ഞ ആ വെള്ളം മീനാക്ഷി കണ്ണടച്ച് കുടിച്ചു. അതോടെ അവൾക്ക് ശരിക്കും ഓക്കാനം വരാൻ തുടങ്ങി.
“രാഹുലേട്ടാ, എനിക്ക് വയ്യ… എനിക്ക് അമ്മയെ കാണണം,” അവൾ വിതുമ്പി.
“അമ്മ പുറത്താ. ഇപ്പൊ അമ്മ വന്നാൽ നിന്നെ വഴക്കുപറയും. നീ തൽക്കാലം ഈ പായസക്കൂട്ടിൽ ഒളിച്ചിരിക്ക്,” രാഹുൽ അവളെ കൂടുതൽ മാനസികമായി തളർത്തി. അവൻ മനഃപൂർവ്വം വീടിന്റെ ലൈബ്രറിയിൽ ഇരുന്ന ഏതോ പഴയ മെഡിക്കൽ പുസ്തകം എടുത്ത് അതിലെ ഭീകരമായ ചിത്രങ്ങൾ അവൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. “ദാ കണ്ടോ, വിഷം ഉള്ളിൽ ചെന്നാൽ കരൾ ഇങ്ങനെയാവും!”
അതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകളും രാഹുലിന്റെ ഭയപ്പെടുത്തലും കൂടിച്ചേർന്നപ്പോൾ മീനാക്ഷി ബോധംകെട്ടു വീഴുമെന്ന അവസ്ഥയിലായി. അവൾ പുതപ്പ് തലവഴി മൂടി കിടന്ന് ദൈവങ്ങളെ മുഴുവൻ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഏകദേശം ഒൻപത് മണിയോടെ അമ്മ ശാരദ പണി കഴിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് വന്നു. അടുക്കളയിൽ ചായപ്പാത്രം കഴുകി വെക്കുന്നതിനിടയിലാണ് മീനാക്ഷിയുടെ മുറിയിൽ നിന്നുള്ള നിശ്ശബ്ദത ശ്രദ്ധിച്ചത്. സാധാരണ ഈ സമയത്ത് അവൾ ഉണർന്ന് വീട് തലകീഴായി മറിക്കാറുള്ളതാണ്.
“രാഹുലേ, മീനു എവിടെ? അവൾ എഴുന്നേറ്റില്ലേ?” ശാരദ ചോദിച്ചു.
ഹാളിൽ ഇരുന്ന് മൊബൈലിൽ ഗെയിം കളിക്കുകയായിരുന്ന രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി. “ആ… അവൾ… അവൾ ഉറങ്ങുകയാ അമ്മേ. ശല്യം ചെയ്യണ്ട.”
“ഇത്ര നേരം ഉറങ്ങാനോ? അവൾക്ക് സുഖമില്ലേ?” ശാരദ സംശയത്തോടെ മീനാക്ഷിയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
രാഹുൽ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ശാരദ വാതിൽ തുറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുറിയിൽ നേരിയ ഇരുട്ടായിരുന്നു. കട്ടിലിൽ പുതപ്പ് മൂടി കിടക്കുന്ന മകളെ കണ്ട് അവർ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. പുതപ്പ് മാറ്റിയപ്പോൾ കണ്ടത് കണ്ണീരൊഴുക്കി, മുഖം വിളറി വെളുത്തു കിടക്കുന്ന മീനാക്ഷിയെയാണ്.
“എന്താ മോളേ… എന്തുപറ്റി?” ശാരദ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു നോക്കി. പനിയില്ല.
അപ്പോഴാണ് ശാരദയുടെ ശ്രദ്ധ കട്ടിലിലെ ചോരപ്പാടുകളിലേക്ക് പോയത്. ഒരു അമ്മ എന്ന നിലയിൽ അവർക്ക് കാര്യം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു മീനാക്ഷി വളർന്നിരിക്കുന്നു! അവൾ പ്രായപൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു.
ശാരദയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷവും ഒപ്പം ആശ്വാസവും നിറഞ്ഞു. അവർ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എന്റെ മോളേ… നീ എന്തിനാ ഈ കരയുന്നത്? ഇതിനാണോ നീ പേടിച്ചത്?”
പക്ഷേ മീനാക്ഷി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. “അമ്മേ… എന്നെ രക്ഷിക്കണേ… ഞാൻ ചത്തുപോകും! ഞാൻ ആ വിഷക്കായ തിന്നിട്ടാ… എന്റെ കുടൽ ഇപ്പൊ ഉരുകിപ്പോകും അമ്മേ! രാഹുലേട്ടൻ പറഞ്ഞു എന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി വയറ് കീറുമെന്ന്!”
ശാരദ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി. അവർ തിരിഞ്ഞ് വാതിക്കൽ ഒളിച്ചുനോക്കുന്ന രാഹുലിനെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്തെ കള്ളച്ചിരിയും പരിഭ്രമവും കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് കളി മനസ്സിലായി.
ശാരദ ആദ്യം ചെയ്തത് മീനാക്ഷിയുടെ ഭയം മാറ്റുകയാണ്. അവർ അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു, വളരെ ശാന്തമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“മോളേ, മീനൂ… എന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്ക്. നിനക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. നീ ഒരു വിഷക്കായയും തിന്നിട്ടില്ല, നിന്റെ കുടലിന് ഒന്നും പറ്റിയിട്ടുമില്ല. ഈ രാഹുൽ നിന്നെ പറ്റിച്ചതാ.”
“പിന്നെ… പിന്നെ എന്താ അമ്മേ ഈ ചോര?” മീനാക്ഷി വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.
ശാരദ അവളെ മടിയിൽ കിടത്തി, തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഇതിനാണ് ‘ആർത്തവം’ എന്ന് പറയുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ പീരിയഡ്സ് എന്ന് പറയും. ഇത് എല്ലാ പെൺകുട്ടികൾക്കും ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നാണ്. നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും വലിയമ്മമാർക്കും നിന്റെ കൂട്ടുകാരികൾക്കുമൊക്കെ ഇത് വരുന്നുണ്ട്. ഇതൊരു രോഗമല്ല, മറിച്ച് നീ ഒരു വലിയ പെൺകുട്ടിയായി മാറുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണ്.”
മീനാക്ഷി അത്ഭുതത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി. “സത്യമാണോ അമ്മേ? ഞാൻ ചത്തുപോകില്ലേ?”
“ഇല്ലെടാ തങ്കമേ,” ശാരദ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിൽ പുതിയൊരു ജീവനെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള കഴിവ് ഉണ്ടാകുന്നത് ഇതിലൂടെയാണ്. നമ്മുടെ ഗർഭപാത്രം ഓരോ മാസവും സ്വയം വൃത്തിയാക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണിത്. ഇതിൽ പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. ആദ്യമായി ആയതുകൊണ്ട് നിനക്ക് ചെറിയ വയറുവേദനയും നടുവേദനയും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും. അത് സാധാരണമാണ്.”
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകിപ്പോയി. ശാരദ അവളെ ബാത്റൂമിൽ കൊണ്ടുപോയി വൃത്തിയാക്കി, പാഡ് എങ്ങനെയാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ച്, ചൂടുള്ള ചായയും കുടിക്കാൻ കൊടുത്തപ്പോൾ മീനാക്ഷിക്ക് വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി.
മീനാക്ഷിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് കിടത്തിയ ശേഷം ശാരദയുടെ മുഖം മാറി. അവർ നേരെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ രാഹുൽ പതുക്കെ വലിഞ്ഞു കളയാൻ നോക്കുകയായിരുന്നു.
“രാഹുലേ! ഇങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്ക്!” ശാരദയുടെ ശബ്ദം വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ മുഴങ്ങി.
രാഹുൽ പേടിയോടെ അടുത്തു വന്നു. “അമ്മേ… ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു തമാശ…”
“തമാശയോ?!” ശാരദയുടെ കൈ അവന്റെ കൈയിൽ പതിഞ്ഞു. ‘പഠീർ’ എന്നൊരു ശബ്ദം. രാഹുൽ കവിളും പൊത്തി നിന്നുപോയി. അമ്മ സാധാരണ തല്ലില്ലാത്തതാണ്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവന് കാര്യം ഗുരുതരമാണെന്ന് മനസ്സിലായി.
“ഒരു പെൺകുട്ടി അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പരിഭ്രമിക്കുന്ന, പേടിക്കുന്ന ഒരു സമയമാണത്. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബോധമുണ്ടോടാ? അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും അമ്മയെ വിളിക്കാനും പകരം നീ അവളെ ഭയപ്പിച്ചു കൊല്ലുകയായിരുന്നോ? ആ മഞ്ഞൾവെള്ളം കുടിപ്പിച്ചു അവളെ ഛർദ്ദിപ്പിക്കാൻ നോക്കി അല്ലേ?” ശാരദ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
“അമ്മേ… എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…” രാഹുൽ തലതാഴ്ത്തി.
“അറിയില്ലെങ്കിൽ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കണം! ആർത്തവം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ തമാശ കളിക്കാനുള്ളതല്ല. അത് പ്രകൃതി പെണ്ണിന് കൊടുത്ത അനുഗ്രഹമാണ്. നിനക്ക് ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വരാൻ കഴിഞ്ഞത് നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ആർത്തവം ഉണ്ടായതുകൊണ്ടാണ്! പെൺകുട്ടികളെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കണം. നിന്റെ ഈ കുരുത്തക്കേട് ഞാൻ അച്ഛൻ വരട്ടെ, പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.”
തന്റെ തെറ്റ് എത്ര വലുതാണെന്ന് രാഹുലിന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. മീനാക്ഷിയുടെ കരച്ചിലും അവളുടെ മുഖത്തെ ഭയവും അവൻ ഓർത്തു. അവന് ഉള്ളിൽ കടുത്ത കുറ്റബോധം തോന്നി.
വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും അച്ഛൻ മാധവൻ വന്നു. ശാരദ കാര്യങ്ങൾ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ രാഹുലിനെ വിളിച്ച് ശാസിക്കുകയും ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ പുലർത്തേണ്ട മാന്യതയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
രാഹുൽ പതുക്കെ മീനാക്ഷിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവൾ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു. രാഹുലിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
അവൻ അവളുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. കൈയിൽ അവൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഡയറി മിൽക്ക് ചോക്ലേറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മീനൂ…” അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കെടീ. ഞാൻ നിന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ചെയ്തതല്ല… ഒരു തമാശയ്ക്ക്…”
മീനാക്ഷി അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ശരിക്കും വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“രാഹുലേട്ടൻ എന്നെ ഒരുപാട് പേടിപ്പിച്ചു. ഞാൻ ശരിക്കും ചത്തുപോകുമെന്നാണ് വിചാരിച്ചത്,” അവൾ പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല. സത്യം,” അവൻ ആ ചോക്ലേറ്റ് അവളുടെ കൈയിലേക്ക് കൊടുത്തു. “ഇനി നിനക്ക് എന്ത് സഹായം വേണമെങ്കിലും ഈ ഏട്ടൻ ഉണ്ടാകും. അമ്മ പറഞ്ഞു തന്നു, നീ ഇപ്പൊ വലിയ പെണ്ണായെന്ന്. ഇനി ഞാൻ നിന്നെ കൂടുതൽ നോക്കിക്കോളാം.”
മീനാക്ഷിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി പകുതി അവന് വീതം വെച്ചു നൽകി.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇത് നോക്കിക്കണ്ട ശാരദയുടെയും മാധവന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമ പടർന്നു. ഒരു ചെറിയ കുരുത്തക്കേടിലൂടെയാണെങ്കിലും, രാഹുൽ പെൺമനസ്സിനെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. മീനാക്ഷി തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് ഭയമില്ലാതെ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ചുവടുവെക്കുകയും ചെയ്തു.
✍️ആമി
