പ്രസവത്തിന് അവിടെ കൊടുക്കേണ്ട സ്വർണ്ണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ നമുക്കൊരു കുറവും വരാൻ പാടില്ല. അവൾ ആ വീട്ടിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കണം. നീ അത് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒപ്പിക്കണം….

“കല്യാണം കഴിഞ്ഞ പെങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ഒക്കെ ചിലവാക്കേണ്ടത് ഉണ്ടോ ഹരിയേട്ടാ??”

“എടാ ഹരി… നിന്റെ പെങ്ങൾ അനുവിന് അടുത്ത മാസം പ്രസവമാണ്. പ്രസവത്തിന് അവിടെ കൊടുക്കേണ്ട സ്വർണ്ണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ നമുക്കൊരു കുറവും വരാൻ പാടില്ല. അവൾ ആ വീട്ടിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കണം. നീ അത് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒപ്പിക്കണം, കേട്ടല്ലോ?”

അത്താഴമേശയിൽ വെച്ച് അമ്മ സുമിത്രാമ്മ ആജ്ഞാപിക്കുന്ന സ്വരത്തിലാണ് അത് പറഞ്ഞത്. സാധാരണ വീടുകളിൽ ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ വരുമ്പോൾ ആൺമക്കൾ അല്പം ബുദ്ധിമുട്ട് പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഹരിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു മടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ തലയാട്ടി.

“അതിനെന്താ അമ്മേ, ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. അനുവിന്റെ കാര്യത്തിൽ നമ്മൾ എന്തിനാ കുറവ് വരുത്തുന്നത്? അവൾക്ക് വേണ്ടത് ഞാൻ ചെയ്തു കൊടുക്കും.”

മേശയുടെ ഒരറ്റത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് കഞ്ഞിയെടുത്തു വിളമ്പുകയായിരുന്ന ഹരിയുടെ ഭാര്യ മായയുടെ കൈകൾ ആ നിമിഷം ഒന്ന് വിറച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു. പക്ഷേ, അവൾ അത് ആരും കാണാതെ തുടച്ചുമാറ്റി. അവൾ അവിടെ ഒരു നിഴൽ പോലെയായിരുന്നു. ആ വീട്ടിൽ എല്ലാവരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ നടക്കും—ഹരിയുടെ അമ്മയുടെ, അനിയൻ അഖിലിന്റെ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞുപോയ പെങ്ങൾ അനുവിന്റെ. എന്നാൽ മായയുടെ ഒരു ചെറിയ ആവശ്യത്തിന് പോലും അവിടെ ആരും ചെവികൊടുക്കാറില്ലായിരുന്നു.

ഹരി ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിലെ സീനിയർ മാനേജരാണ്. അത്യാവശ്യം നല്ല ശമ്പളമുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ശമ്പളത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും പോകുന്നത് സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, അനിയത്തി അനുവിന്. അനുവിന്റെ ഭർത്താവ് പ്രവീൺ ഒരു ബിസിനസ്സുകാരനാണ്. എന്നാൽ എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അനു ആദ്യം വിളിക്കുന്നത് ജ്യേഷ്ഠൻ ഹരിയെയാണ്.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഹരിയുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ നായർ പത്രം മടക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“ഹരി, പ്രവീൺ ഒരു പുതിയ കാർ എടുക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ചു പൈസയുടെ കുറവുണ്ടെന്ന് അനു ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞു. നമ്മളായിട്ട് എന്തായാലും ഒരു സഹായം ചെയ്യണ്ടേ? നമ്മുടെ ഒരേയൊരു പെൺകുട്ടിയല്ലേ അവൾ.”

“അച്ഛൻ വിഷമിക്കേണ്ട, ഞാൻ പ്രവീണിന്റെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ഒരു രണ്ട് ലക്ഷം രൂപ ഇന്ന് തന്നെ ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്തേക്കാം. അനുവിന് അതൊരു സന്തോഷമാകുമെങ്കിൽ അങ്ങനെ നടക്കട്ടെ,” ഹരി വളരെ എളുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.

മായ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായപ്പാത്രങ്ങളുമായി വന്നപ്പോഴാണ് ഈ സംഭാഷണം കേട്ടത്. അവൾ പതിയെ ഹരിയുടെ അടുത്തുചെന്ന് ചോദിച്ചു:

“ഏട്ടാ… എന്റെ അനിയൻ അടുത്ത മാസം കോളേജ് ഫീസ് അടക്കാൻ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ട്. ഒരു പതിനായിരം രൂപ അവന് കൊടുക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചിരുന്നില്ലേ? കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ചോദിച്ചപ്പോൾ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞത് കയ്യിൽ പണമില്ലെന്നാണ്…”

ഹരിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി. അവൻ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു:

“മായേ, നീ എപ്പോഴും നിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ കാര്യം പറഞ്ഞോണ്ട് വരും! എന്റെ ശമ്പളം എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ചെലവാകുന്നത് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ഇവിടെ അനിയത്തിയുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ ഞാൻ നോക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? നിന്റെ അനിയനോട് വല്ല ലോണും എടുക്കാൻ പറ.”

സുമിത്രാമ്മയും മകന് പിന്തുണയുമായി എത്തി: “അതെന്താ മായേ, നീ എപ്പോഴും നിന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചിടുന്നത്? ഹരി സമ്പാദിക്കുന്നത് അവന്റെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. അനു ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്. അവൾക്ക് കൊടുക്കുന്നത് കണ്ട് നീ എന്തിനാ അസൂയപ്പെടുന്നത്?”

മായ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോയി. സ്വന്തം അനിയന്റെ പഠനത്തിന് പതിനായിരം രൂപ കൊടുക്കാൻ മടിക്കുന്ന ഭർത്താവ്, അനിയത്തിയുടെ ഭർത്താവിന് ആഡംബര കാർ വാങ്ങാൻ ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നു. അതിനെ അനുകൂലിക്കാൻ ഒരു കുടുംബവും. അവൾ തല താഴ്ത്തി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മായയുടെ ജന്മദിനമായിരുന്നു അടുത്ത ആഴ്ച. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് മൂന്ന് വർഷമായി, ഇതുവരെ ഹരി അവൾക്ക് ഒരു നല്ല സമ്മാനമോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുമിച്ച് ഒരു പുറത്തുപോക്കോ നൽകിയിട്ടില്ല. എപ്പോഴും ജോലിത്തിരക്കും പണച്ചെലവും പറഞ്ഞ് അവൻ അത് മാറ്റിവെക്കും.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഹരി മൂഡ് ഓഫായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് മായ അരികിൽ ചെന്നു.

“എന്താ ഏട്ടാ, ഒരു വിഷമം പോലെ?”

“അത് മായേ… അനുവിന് പ്രസവത്തിന് കൊടുക്കാൻ ഞാൻ കുറച്ചു സ്വർണ്ണം ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. അതിന്റെ ബാക്കി തുക അടക്കാൻ ഇത്തിരി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. രണ്ട് ലക്ഷം രൂപ കൂടി വേണം. അതാ ആലോചിക്കുന്നത്.”

മായ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ മുറിയിൽ പോയി അവളുടെ അമ്മ വിവാഹത്തിന് തന്ന മാലയുമായി വന്നു.

“ഏട്ടാ… ഇത് വെച്ച് ആ തുക അടക്കൂ. അനുവിന്റെ കാര്യമല്ലേ, മുടങ്ങണ്ട.”

ഹരിയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. അവൻ മായയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു: “നീ വലിയൊരു മനസ്സുള്ളവളാ മായേ. എനിക്കറിയാം നിന്നെ.”

എന്നാൽ, ആ സ്വർണ്ണം വാങ്ങി അനുവിന് കൊടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ ഹരി മായയെ കൂടെ കൂട്ടിയില്ല. അമ്മയും അച്ഛനും ഹരിയും കൂടിയാണ് പോയത്. അവർ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ അനുവിന് കൊടുത്ത സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളും വിഡിയോകളും കാണിച്ച് മായയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പുകഴ്ത്തി സംസാരിച്ചു.

“എന്റെ മോൻ സ്വർണ്ണം കൊടുത്തപ്പോൾ പ്രവീണിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ മുഖം കാണണമായിരുന്നു! അനു ഭാഗ്യം ചെയ്തവളാ, ഇങ്ങനെയൊരു ഏട്ടനെ കിട്ടാൻ,” സുമിത്രാമ്മ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി മായ ഹരിയോട് പതിയെ ചോദിച്ചു: “ഏട്ടാ… അടുത്ത ആഴ്ച എന്റെ ജന്മദിനമാണ്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രത്തിൽ വരെ ഒന്ന് പോകാമോ? ഒപ്പം എനിക്കൊരു സാധാരണ കോട്ടൺ സാരി വാങ്ങിത്തരാമോ? എന്റെ സാരികളെല്ലാം പഴകിത്തുടങ്ങി.”

ഹരി ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മായേ, നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ ഇപ്പോൾ എന്റെ കയ്യിൽ ഒട്ടും പണമില്ലെന്ന്. അനുവിന്റെ പ്രസവത്തിന്റെ ചെലവുകൾ വരാൻ കിടക്കുന്നു. അടുത്ത മാസം നോക്കാം. സാരിയൊക്കെ ഇപ്പോൾ എന്തിനാ പുതിയത് വാങ്ങുന്നത്? നിന്റെ കയ്യിൽ ഉള്ളത് ഇട്ടാൽ പോരെ?”

മായയുടെ കൺകോണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ഹരി അത് ശ്രദ്ധിച്ചതുപോലുമില്ല. അവൻ ഫോണിൽ അനു അയച്ച കുഞ്ഞിന്റെ തൊട്ടിലിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

ഹരിയുടെ അനിയൻ അഖിലിന് ഒരു ആലോചന വന്നു. പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാർ വലിയ നിലവാരമുള്ളവരാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വിവാഹം വലിയ രീതിയിൽ നടത്തണമെന്നത് സുമിത്രാമ്മയുടെ നിർബന്ധമായിരുന്നു.

“ഹരി, അഖിലിന്റെ കല്യാണം നമുക്ക് ആഡംബരമായി തന്നെ നടത്തണം. അനുവിനെയും പ്രവീണിനെയും കുറഞ്ഞ രീതിയിൽ കാണിക്കാൻ പാടില്ല. അനുവിന് വിവാഹത്തിന് ഇടാൻ ഒരു വലിയ ഡയമണ്ട് നെക്ലസ് വേണമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. നമ്മളായിട്ട് അത് വാങ്ങി നൽകണം,” അച്ഛൻ രാഘവൻ നായർ പറഞ്ഞു.

“അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അനു നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ലക്ഷ്മിയാണ്. അവൾ തിളങ്ങി നിൽക്കണം,” അഖിലും പറഞ്ഞു.

ഹരിക്ക് അപ്പോൾ ചെറിയൊരു സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ പറഞ്ഞു: “അതിനെന്താ, ഞാൻ എന്റെ പി.എഫ് അക്കൗണ്ടിൽ നിന്ന് പണമെടുക്കാം. പോരാത്തതിന് ഒരു പേഴ്സണൽ ലോണും അപ്ലൈ ചെയ്യാം. അനുവിന്റെ ആഗ്രഹം സാധിച്ചു കൊടുക്കണം.”

ഈ സംഭാഷണം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മായയ്ക്ക് ഇനി സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവൾ ഹരിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“ഏട്ടാ… ഒരു മിനിറ്റ് ഇങ്ങോട്ട് വരാമോ?”

അവർ മുറിയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ മായ ചോദിച്ചു: “കല്യാണം കഴിഞ്ഞ പെങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ഒക്കെ ചിലവാക്കേണ്ടത് ഉണ്ടോ ഹരിയേട്ടാ??ഏട്ടൻ , അനിയത്തിക്ക് ഡയമണ്ട് നെക്ലസ് വാങ്ങാൻ ലോൺ എടുക്കുന്നു! എന്നാൽ എന്റെ അച്ഛന് സുഖമില്ലാതെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്നപ്പോൾ ഒരു അയ്യായിരം രൂപ ചോദിച്ചതിന് ഏട്ടൻ എന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു. എന്റെ അച്ഛൻ ഇപ്പോഴും മരുന്നിന് പണമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. ഏട്ടന് അനിയത്തിയും അമ്മയും മാത്രമേ ഉള്ളോ? ഞാൻ ആരാണ് ഈ വീട്ടിൽ?”

ഹരിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. അവൻ മായയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചു തിരിച്ചു: “നോക്ക് മായേ, അതിർത്തി ലംഘിക്കരുത്! അനു എന്റെ അനിയത്തിയാണ്. അവൾക്ക് ചെയ്യാൻ എനിക്ക് കടമയുണ്ട്. നിന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യം നോക്കാൻ നിന്റെ അനിയനുണ്ട്. എന്റെ പണം ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീ പഠിപ്പിക്കേണ്ട. ഈ വീട്ടിൽ ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ രീതിക്ക് ജീവിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് പോകാം!”

മായ സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് വർഷമായിട്ടും താൻ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു അപരിചിത മാത്രമാണെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി. ഹരിയുടെ കുടുംബം മുഴുവൻ അവനെ ഈ രീതിയിലാണ് വളർത്തിയത്—അനിയത്തിക്ക് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുക, ഭാര്യയെ ഒരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെ കാണുക.

അഖിലിന്റെ വിവാഹം ഗംഭീരമായി നടന്നു. അനു ഡയമണ്ട് നെക്ലസ് അണിഞ്ഞ് രാജ്ഞിയെപ്പോലെ തിളങ്ങി. എല്ലാവരും ഹരിയുടെ ഉദാരമനസ്കതയെ പുകഴ്ത്തി. എന്നാൽ ഹരിയുടെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകൾ ശൂന്യമായിരുന്നു. അവൻ വലിയൊരു കടക്കെണിയിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മാസം തോറും അടക്കേണ്ട ഇ.എം.ഐ തുകകൾ അവന്റെ ശമ്പളത്തേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹരിയുടെ കമ്പനിയിൽ ചില പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടായി. ഹരിയുടെ ശമ്പളം പകുതിയായി കുറച്ചു. കടം കൊടുത്തവർ വീട്ടിൽ വന്ന് ബഹളം വെക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ ബാങ്കിൽ നിന്നുള്ള ജീവനക്കാർ ജപ്തി നോട്ടീസുമായി വീട്ടിലെത്തി. ലോൺ തിരിച്ചടക്കാത്തതിനാൽ വീട് ജപ്തി ചെയ്യുമെന്ന അവസ്ഥയായി.

ഹരി പരിഭ്രാന്തനായി അച്ഛനോടും അമ്മയോടും പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, അച്ഛേ… വലിയൊരു അപകടം പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ശമ്പളം പകുതിയായി. ലോൺ അടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഒരു അഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഈ വീട് പോകും.”

സുമിത്രാമ്മ ഭയന്നുപോയി: “അയ്യോ മകനേ, നമ്മുടെ കയ്യിൽ എവിടുന്നാ ഇത്രയും പണം? നീ അനുവിനെ ഒന്ന് വിളിച്ച് ചോദിക്ക്. അവൾക്ക് നമ്മൾ എത്രയോ ചെയ്തു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. പ്രവീണിന്റെ കയ്യിൽ കാണും.”

ഹരി ഉടനെ തന്നെ അനുവിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.

“അനു മോളേ… ഏട്ടൻ വലിയൊരു ആപത്തിൽ പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. വീട് ജപ്തിയാകും. പ്രവീണിനോട് പറഞ്ഞ് ഒരു അഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ തന്ന് സഹായിക്കാമോ? അടുത്ത മാസം ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒപ്പിച്ചു തരാം.”

ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് അനുവിന്റെ തണുത്ത സ്വരം വന്നു: “ഏട്ടാ… പ്രവീണേട്ടൻ ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാൻ പണം ഇൻവെസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ അത്രയും തുകയൊന്നുമില്ല. പിന്നെ, പ്രവീണേട്ടന് ഇങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പണം കൊടുക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല. ഏട്ടൻ വേറെ എവിടെയെങ്കിലും നോക്കൂ.”

“അനു… ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് തന്ന പണവും സ്വർണ്ണവും…” ഹരിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

“അത് ഏട്ടൻ എനിക്ക് തന്ന സമ്മാനങ്ങളല്ലേ? അത് തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നത് ശരിയാണോ ഏട്ടാ? ശരി, കുഞ്ഞ് കരയുന്നു, ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം.” അനു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

ഹരി തകർന്നുപോയി. അവൻ ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, തങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം ജീവനായി കണ്ട മകൾ തങ്ങളെ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു.

ഈ സമയം മുഴുവൻ മായ എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ മുറിയിലേക്ക് പോയി ഒരു ചെറിയ ബാഗുമായി തിരിച്ചുവന്നു.

ഹരി വിചാരിച്ചു അവൾ തന്നെ ഇട്ടിട്ടു പോകുകയാണെന്ന്. അവൻ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു: “നീയും പൊയ്ക്കോ മായേ… ഞാൻ ഒരു പരാജയമാണ്. എനിക്ക് നിനക്ക് ഒന്നും തരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.”

എന്നാൽ മായ ഹരിയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവൾ ആ ബാഗ് തുറന്നു. അതിൽ കുറച്ചു ആധാരങ്ങളും ഒരു ഫിക്സഡ് ഡിപ്പോസിറ്റ് സർട്ടിഫിക്കറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഇതെന്താണ് മായേ?” ഹരി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഏട്ടാ… ഇത് എന്റെ അമ്മ എനിക്ക് തന്ന കുടുംബസ്വത്തിന്റെ വിഹിതമാണ്. പിന്നെ ഞാൻ മുൻപ് ജോലി ചെയ്തപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കിയ ചെറിയൊരു സമ്പാദ്യവും. ഇതിൽ ആകെ ആറ് ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്. ഇത് വെച്ച് ഏട്ടൻ ബാങ്കിലെ കടം തീർക്കൂ. നമ്മുടെ വീട് ജപ്തിയാകരുത്.”

ഹരിക്ക് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ മായയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“മായേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ നിന്നെ ഒട്ടും പരിഗണിച്ചില്ല. നിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. അനുവിന് വേണ്ടി ഞാൻ എല്ലാം വാരിക്കോരി കൊടുത്തു, പക്ഷേ ആപത്തിൽ അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. നീ… ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടും എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നു.”

സുമിത്രാമ്മയും രാഘവൻ നായരും ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തി. തങ്ങൾ വേലക്കാരിയെപ്പോലെ കണ്ട മരുമകളാണ് ഇന്ന് തങ്ങളുടെ മാനം രക്ഷിക്കുന്നത് എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.

മായ ഹരിയുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഏട്ടാ… അനിയത്തിയെ സ്നേഹിക്കുന്നതോ അവൾക്ക് നൽകുന്നതോ തെറ്റല്ല. പക്ഷേ, അത് സ്വന്തം ഭാര്യയെയും കുടുംബത്തെയും കണ്ണീരിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ടാകരുത്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ ഭാര്യയാണ് പുരുഷന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പകുതി. അവളെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന ഒരു പുണ്യവും ഫലം ചെയ്യില്ല.”

ഹരി മായയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിലെ പണയത്തിലായിരുന്ന സന്തോഷവും സമാധാനവും തിരികെ ലഭിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. അന്ന് മുതൽ ആ വീട്ടിൽ മായ വെറുമൊരു നിഴലല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ആ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രകാശമായി അവൾ മാറി.

✍️ആമി