മരുമകളുടെ ഈ പെരുമാറ്റം അദ്ദേഹത്തെ വിഷമിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വെള്ളമെടുത്ത് ഭാര്യയ്ക്ക് നൽകി.…

“ഈ വീടും ഈ കിളവനും കിളവിയും എനിക്ക് മടുത്തു കിഷോറേ! ഒന്നുകിൽ ഞാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഇവർ. നീ തന്നെ തീരുമാനിക്ക്!”

അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അർച്ചനയുടെ ആ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ വലിഞ്ഞുമുറുകി. ഫോണിന്റെ മറുതലപ്പിൽ, അതിർത്തിയിലെ മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ, രാജ്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായ കിഷോർ ആകെ തകർന്നുപോയിരുന്നു.

അവൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് അർച്ചന ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. എന്നിട്ട് കട്ടിലിലേക്ക് വലിഞ്ഞുതുടങ്ങി. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും വെറുപ്പും കലർന്നൊരു ഭാവമായിരുന്നു.

ഇത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല. കിഷോറും അർച്ചനയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ടു വർഷമാകുന്നു. കരസേനയിലെ ഹവിൽദാറായ കിഷോറിന് നാട്ടിൽ നിൽക്കാൻ കിട്ടുന്നത് വർഷത്തിൽ വളരെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാത്രമാണ്. വീട്ടിൽ പ്രായമായ അച്ഛൻ മാധവൻ നായരും അമ്മ സാവിത്രിയുമുണ്ട്. രണ്ടുപേരും എഴുപത് കഴിഞ്ഞവർ. പലവിധ അസുഖങ്ങളാൽ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നവർ. കിഷോർ പട്ടാളക്കാരനായതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഒരു തുണയാകുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് അവൻ അർച്ചനയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്. എന്നാൽ, കാര്യങ്ങൾ വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ല കലാശിച്ചത്.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യത്തെ ഒരു മാസം കിഷോർ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ അർച്ചന വളരെ ശാന്തവതിയും സ്നേഹമുള്ളവളുമായി അഭിനയിച്ചു. എന്നാൽ കിഷോർ തിരികെ ഡ്യൂട്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ച അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അർച്ചനയുടെ ഭാവം മാറി.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ സാവിതിയമ്മ ചുമച്ചുതുടങ്ങി. ശ്വാസംമുട്ടലിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള അവൾക്ക് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചൂടുവെള്ളം വേണമായിരുന്നു. അവൾ കിച്ചണിൽ ഇരുന്ന അർച്ചനയോട് പതിയെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു:
“മോളേ അർച്ചനേ… ഒരു തുള്ളി ചൂടുവെള്ളം എടുക്കാൻ പറ്റ്വോ മോളേ? നെഞ്ചിനകത്ത് ഒരു കടുപ്പം പോലെ…”

അർച്ചന ഫോണിൽ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടതും അവളുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. ഫോൺ ബെഡിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു.

“ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും ദാസ്യവേല ചെയ്യാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല അമ്മേ! എനിക്ക് എന്റെതായ കാര്യങ്ങളുണ്ട്. രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങിക്കോളും ഓരോ അസുഖങ്ങൾ. വെള്ളം വേണമെങ്കിൽ അവിടെ ഫ്ലാസ്കിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്, പോയി എടുത്തു കുടിക്ക്.” അർച്ചന അല്പം ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു.

മാധവൻ നായർ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. മരുമകളുടെ ഈ പെരുമാറ്റം അദ്ദേഹത്തെ വിഷമിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വെള്ളമെടുത്ത് ഭാര്യയ്ക്ക് നൽകി.
“നീ സാരമാക്കേണ്ട സാവിത്രീ, അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ… നഗരത്തിൽ വളർന്നതിന്റെ ഒരു ഗമയാണ്,” മാധവൻ നായർ ഭാര്യയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ അർച്ചനയ്ക്ക് അവിടെ നിൽക്കാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അവൾ ഉടൻ തന്നെ ഫോണെടുത്ത് കിഷോറിനെ വിളിച്ചു.
അവളുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി. “കിഷോറേ… എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ എന്തൊക്കെയാണ് പറയുന്നതെന്ന് അറിയാമോ? ഞാൻ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാൻ വൈകിയെന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്നെ ഒരുപാട് ചീത്ത വിളിച്ചു. അച്ഛൻ എന്നെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കുന്നു. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു കിഷോറേ…”

അതിർത്തിയിലെ കാവൽപ്പുരയിൽ നിന്ന് കിഷോർ ആകെ അസ്വസ്ഥനായി. “അർച്ചനാ, നീയൊന്ന് ശാന്തമാകൂ. അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ല. അവർക്ക് പ്രായമായതല്ലേ, നീയൊന്ന് ക്ഷമിക്കണം.”
“എനിക്ക് പറ്റില്ല. ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ്. നീ വരുമ്പോൾ മാത്രം ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരാം,” അർച്ചന തീർത്തുപറഞ്ഞു.

അന്നുതന്നെ അർച്ചന സ്വന്തം ബാഗുമെടുത്ത് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. മരുമകൾ പിണങ്ങിപ്പോകുന്നത് കണ്ട് മാധവൻ നായരും സാവിത്രിയും വിഷമത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. വഴിപോക്കർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നോർത്ത് അവർക്ക് നാണക്കേട് തോന്നി.

സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തിയ അർച്ചന സുഖലോലുപതയിലാണ് കഴിഞ്ഞത്. വൈകി എഴുന്നേൽക്കുക, ഷോപ്പിംഗിന് പോവുക, കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം കറങ്ങുക. എന്നാൽ കിഷോർ വിളിക്കുമ്പോൾ അവൾ എപ്പോഴും ഇരവാദിയായി അഭിനയിച്ചു.

“കിഷോറേ, നിന്റെ അമ്മ എന്നെക്കൊണ്ട് വീട്ടുജോലികൾ മുഴുവൻ ചെയ്യിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. പാത്രം കഴുകിയും തറ തുടച്ചും എന്റെ കൈയൊക്കെ തഴമ്പിച്ചു. നിന്റെ അച്ഛൻ എപ്പോഴും എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തും. എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് വരണം,” അവൾ നിരന്തരം ആവശ്യപ്പെട്ടുപോന്നു.

ഫീൽഡ് ഏരിയയിലായതുകൊണ്ട് കിഷോറിന് കുടുംബത്തെ കൂടെ താമസിപ്പിക്കാൻ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അർച്ചന പറയുന്നതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളോട് അവന് ചെറിയൊരു ദേഷ്യം തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവൻ നാട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്യുമ്പോൾ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും അത്ര താല്പര്യമില്ലാതെ സംസാരിച്ചു.

“അമ്മേ, അർച്ചന ഒരു നല്ല കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് വന്ന കുട്ടിയാണ്. അവളോട് അനാവശ്യമായി ദേഷ്യപ്പെടരുത്. അവൾക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്,” ഒരു ദിവസം കിഷോർ സാവിതിയമ്മയോട് പറഞ്ഞു.

“മോനേ കിഷോറേ… ഞങ്ങൾ അവളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോടാ. അവൾക്ക് ഇവിടെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല. അവൾ സ്വയം ഇറങ്ങിപ്പോയതല്ലേ…” സാവിതിയമ്മ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അമ്മ ചുമ്മാ കള്ളം പറയരുത്. അവൾ എന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങൾ അവളെ മാനസികമായി പീഡിപ്പിക്കുകയാണ്,” കിഷോർ ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

ഫോൺ കട്ടായപ്പോൾ സാവിതിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. മാധവൻ നായർ ഭാര്യയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “സാരമില്ലെടോ… മകൻ അവളുടെ വാക്ക് കേട്ട് തുള്ളുകയാണ്. സത്യം എപ്പോഴെങ്കിലും പുറത്തുവരും. അതുവരെ നമുക്ക് ഈശ്വരനെ ധ്യാനിച്ച് കഴിയാം.”

ആറുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കിഷോർ രണ്ടുമാസത്തെ അവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തി. അവൻ നേരെ പോയത് അർച്ചനയുടെ വീട്ടിലേക്കാണ്. അവിടെ നിന്ന് അവളെയുമൂട്ടിയാണ് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്.

കിഷോർ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. മകന് ഇഷ്ടമുള്ള വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ സാവിതിയമ്മ ആ രോഗാവസ്ഥയിലും കഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അർച്ചന വീടിനുള്ളിൽ കയറിയത് മുതൽ മുഖം കറുപ്പിച്ചുതന്നെയാണ് ഇരുന്നത്.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അർച്ചന പുതിയൊരു അടവ് പുറത്തെടുത്തു. അവൾ കിഷോറിനോട് പറഞ്ഞു: “കിഷോറേ, നമുക്ക് ഈ പഴയ വീട് വിറ്റിട്ട് ടൗണിൽ ഒരു ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങാം. അതാകുമ്പോൾ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളുമുണ്ടാകും. നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഏതെങ്കിലും നല്ല വൃദ്ധസദനത്തിൽ ആക്കാം. അവിടെ അവർക്ക് നല്ല പരിചരണം കിട്ടും.”

ഇത് കേട്ടതും കിഷോർ ഞെട്ടിപ്പോയി. “അർച്ചനാ! നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുമല്ലേ അത്. അവരെ ഞാൻ എങ്ങനെയാ വൃദ്ധസദനത്തിലാക്കുക?”

“പിന്നെ ഞാൻ ഇവരുടെ കൂടെ ഈ കാട്ടിൽ കിടന്ന് നരകിക്കണോ? ഇവർക്ക് ഒന്നിനും വയ്യ. എപ്പോഴും ചുമയും തുമ്മലും. എനിക്ക് ഇതൊന്നും സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല,” അർച്ചന തർക്കിച്ചു.

അവരുടെ സംസാരം അല്പം ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു. ഹാളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന മാധവൻ നായർ ഇത് കേട്ടു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.

“മോളേ അർച്ചനേ… കിഷോറേ…” മാധവൻ നായർ വിളിച്ചു.
“നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ വരുന്നത്? വൃദ്ധന്മാരായാൽ അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ഒരിടത്ത് ഇരുന്നൂടെ?” അർച്ചന ഭയമില്ലാതെ ചോദിച്ചു.

“അർച്ചനാ! അച്ഛനോട് മര്യാദയ്ക്ക് സംസാരിക്ക്,” കിഷോർ ശാസിച്ചു.

“ഓ… ഇപ്പോൾ അച്ഛന്റെ മേൽ വലിയ സ്നേഹം! ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ, ഒന്നുകിൽ ഞാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഇവർ,” അർച്ചന തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.

അർച്ചന കിഷോറിനെ മാനസികമായി ഒരുപാട് തളർത്തി. മാതാപിതാക്കളോട് ഉള്ള സ്നേഹവും ഭാര്യയോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തവും തമ്മിൽ കിഷോർ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ, അർച്ചനയുടെ കള്ളക്കണ്ണീരിന് മുൻപിൽ അവൻ വീണുപോയി. അച്ഛനോടും അമ്മയോടും അല്പം അകലം പാലിക്കാൻ തന്നെ അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

അവധി കഴിഞ്ഞ് കിഷോർ വീണ്ടും അതിർത്തിയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. അർച്ചന അന്നുതന്നെ വീണ്ടും അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റി. മാധവൻ നായരും സാവിത്രിയും ആ വലിയ വീട്ടിൽ തനിച്ചായി. സാവിത്രിയമ്മയുടെ അസുഖം കൂടിക്കൂടി വന്നു. മാധവൻ നായർക്ക് കൈകൾക്ക് വിറയൽ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ശരിക്ക് പാചകം ചെയ്യാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു. അയൽപക്കത്തുള്ള രാഘവൻ നായരാണ് പലപ്പോഴും അവർക്ക് ഭക്ഷണവും മരുന്നും എത്തിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നത്.

ഇതിനിടയിൽ, കിഷോറിന്റെ യൂണിറ്റിലെ ഒരു മുതിർന്ന ഓഫീസറായ മേജർ സന്ദീപ് കിഷോറിന്റെ അസ്വസ്ഥത ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താ കിഷോർ, ഈ ദിവസങ്ങളിൽ നീ ഭയങ്കര അശ്രദ്ധനാണ്. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ വീട്ടിൽ?” മേജർ ചോദിച്ചു.

കിഷോർ തന്റെ വിഷമങ്ങൾ മുഴുവൻ മേജറോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. അർച്ചന പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും, അച്ഛനും അമ്മയും അവളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളും അവൻ വിവരിച്ചു.

മേജർ സന്ദീപ് അനുഭവസമ്പന്നനായ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം കിഷോറിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു പറഞ്ഞു: “കിഷോർ, നീ ഒരു വശം മാത്രമേ കേട്ടിട്ടുള്ളൂ. നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നിനക്ക് കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അറിയാവുന്നതല്ലേ? അവർ പെട്ടെന്ന് ക്രൂരന്മാരാകുമോ? നീ ആരോടും പറയാതെ പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം നാട്ടിൽ പോകൂ. സർപ്രൈസ് ആയിട്ട്. അവിടെ എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ട് മനസ്സിലാക്കൂ.”

മേജറുടെ വാക്കുകൾ കിഷോറിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തീപ്പൊരി ഉണ്ടാക്കി. അവൻ ആരോടും പറയാതെ, അടിയന്തിരമായി ഒരാഴ്ചത്തെ ലീവ് ഒപ്പിച്ചു. അർച്ചനയോടോ സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരോടോ അവൻ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞില്ല.

നാട്ടിലെത്തിയ കിഷോർ നേരെ പോയത് അർച്ചനയുടെ വീട്ടിലേക്കാണ്. അവൻ അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ഉച്ചസമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് അർച്ചന അവളുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുമായി ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. കിഷോർ പതുക്കെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ വരുന്നത് അവർ കണ്ടില്ല.

അർച്ചന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൂട്ടുകാരിയോട് പറയുന്നത് കിഷോർ കേട്ടു: “ഡീ… ആ കിളവന്മാരെ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കി വിടാതെ ഞാൻ ഇനി അങ്ങോട്ട് കാലുകുത്തില്ല. കിഷോർ പാവമാടീ… ഞാൻ എന്ത് കള്ളം പറഞ്ഞാലും അവൻ വിശ്വസിക്കും. കഴിഞ്ഞ തവണ ഞാൻ പറഞ്ഞു കിളവി എന്നെക്കൊണ്ട് വീട് മുഴുവൻ തുടപ്പിച്ചു എന്ന്. അവൻ അത് വിശ്വസിച്ച് അമ്മയോട് ചൂടായി. എനിക്ക് ആ സ്വത്ത് മുഴുവൻ എന്റെ പേരിൽ കിട്ടണം. അതിനാണ് ഈ നാടകം മുഴുവൻ.”

കൂട്ടുകാരി ചോദിച്ചു: “പക്ഷേ അർച്ചനേ, അവർക്ക് വയ്യാത്തതല്ലേ? നീ ചെയ്യുന്നത് അല്പം ക്രൂരതയല്ലേ?”

“ഒരു ക്രൂരതയുമില്ല. അവർ ചാവാൻ കിടക്കുന്നവരാണ്. അവരുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് എന്റെ യൗവനം നശിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ,” അർച്ചന പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ഇത് കേട്ടതും കിഷോറിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകഞ്ഞുയർന്നു. അവന്റെ കൈകൾ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു. കണ്ണുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തു. താൻ ഇത്രയും നാൾ വിശ്വസിച്ച ഭാര്യ, തന്റെ ദൈവതുല്യരായ മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും നീചമായാണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. “അർച്ചനാ!” അവൻ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.

കിഷോറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അർച്ചന ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“കി… കിഷോറേ… നീ എപ്പോഴാ വന്നത്? എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…” അവൾ ഭയത്തോടെ തപ്പിത്തടഞ്ഞു.

“പറഞ്ഞിട്ട് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ നിന്റെ ഈ അസ്സൽ മുഖം എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുമായിരുന്നോ?” കിഷോറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇടിമുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

“അത്… അത് ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു തമാശയ്ക്ക്…” അർച്ചന തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“മതി! നിന്റെ ഒരു തമാശയും എനിക്ക് ഇനി കേൾക്കേണ്ട. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിന്നെ പീഡിപ്പിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞ് നീ ഒഴുക്കിയ കണ്ണീരുണ്ടല്ലോ… അതിന് കാലം നിനക്ക് മാപ്പ് തരില്ല,” കിഷോർ അത്രയും പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു. അർച്ചന പിന്നാലെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

കിഷോർ വേഗം തന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഓട്ടോ പിടിച്ചുപോയി. വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. മുറ്റം മുഴുവൻ ഇലകൾ വീണ് കിടക്കുന്നു. ജനലുകളെല്ലാം അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്.

അവൻ പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു. അകത്ത് വല്ലാത്തൊരു മരുന്നിന്റെ മണമായിരുന്നു. ഹാളിലെ കട്ടിലിൽ സാവിതിയമ്മ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞിരുന്നു. അരികിൽ മാധവൻ നായർ ഇരുന്നു ഒരു ചെറിയ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് കഞ്ഞി പതുക്കെ ഭാര്യയ്ക്ക് കോരി കൊടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഞ്ഞി പാത്രത്തിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ കാഴ്ച കണ്ടതും കിഷോറിന്റെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോയി. അവൻ ഓടിച്ചെന്ന് അച്ഛന്റെ കൈയിലെ കഞ്ഞിപ്പാത്രം വാങ്ങി.
“അച്ഛാ…” അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിളിച്ചു.

മാധവൻ നായരും സാവിതിയമ്മയും ഞെട്ടി നോക്കി. തങ്ങളുടെ മകൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു!
“മോനേ… കിഷോറേ… നീ എപ്പോ വന്നുടാ?” സാവിത്രിയമ്മ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

കിഷോർ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. “എനിക്ക് മാപ്പ് തരൂ അമ്മേ… എനിക്ക് മാപ്പ് തരൂ അച്ഛാ… ഞാൻ ആ ദുഷ്ടയുടെ വാക്ക് കേട്ട് നിങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. നിങ്ങളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആക്കിയതിന് ഞാൻ കുറ്റക്കാരനാണ്.”

മാധവൻ നായർ മകന്റെ തലയിൽ തലോടി. “സാരമില്ല മോനേ… നീ വന്നല്ലോ. അതുമതി ഞങ്ങൾക്ക്. മരുമകൾക്ക് ഞങ്ങളെ ഇഷ്ടമല്ലാത്തതുകൊണ്ടാവും അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. നീ അവളെ വെറുക്കരുത്.”

ആ പ്രായത്തിലും മാതാപിതാക്കൾ കാണിച്ച വലിയ മനസ്സ് കിഷോറിനെ കൂടുതൽ ലജ്ജിപ്പിച്ചു. അവൻ ഒരു വലിയ തീരുമാനമെടുത്തു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ കിഷോർ തന്റെ ഉയർന്ന ഓഫീസർമാർക്ക് ഒരു കത്തയച്ചു. അവൻ തന്റെ ജോലിയിൽ നിന്ന് സ്വയം വിരമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. രാജ്യത്തെ സേവിക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ തന്റെ മുന്നിൽ ജീവിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളായ മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷം അർച്ചന അവളുടെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഒപ്പം കിഷോറിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. കാര്യം കൈവിട്ടുപോയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവൾ വീണ്ടും കരച്ചിൽ നാടകം തുടങ്ങി.

“കിഷോറേ, എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി. ഞാൻ ഇനി അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നന്നായി നോക്കിക്കോളാം. നമുക്ക് പഴയതുപോലെ ജീവിക്കാം,” അവൾ കിഷോറിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

കിഷോർ അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റി. അവന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ദേഷ്യമില്ലായിരുന്നു, പകരം കടുത്ത നിസ്സംഗതയായിരുന്നു.

“അർച്ചനാ, നിനക്ക് തെറ്റുപറ്റിയതല്ല. അത് നിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. പ്രായമായവരെ വെറുക്കുന്ന നിനക്ക് ഈ വീട്ടിൽ ഇനി സ്ഥാനമില്ല,” കിഷോർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

അർച്ചനയുടെ അച്ഛൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. “മോനേ … അവൾ ചെറുപ്പത്തിന്റെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് ചെയ്തതല്ലേ… നീയൊരു പട്ടാളക്കാരനല്ലേ, ഇത്രയും കഠിന ഹൃദയനാകരുത്.”

“ഞാൻ പട്ടാളക്കാരനായതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അച്ഛാ ശരിയും തെറ്റും എനിക്ക് വേർതിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നത്. അതിർത്തിയിൽ ജീവൻ പണയം വെച്ച് ഞാൻ പോരാടുന്നത് എന്റെ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. സ്വന്തം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സംരക്ഷിക്കാൻ പറ്റാത്ത എനിക്ക് എങ്ങനെയാ രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ പറ്റുക?” കിഷോർ ചോദിച്ചു.

അവൻ അർച്ചനയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്റെ ജോലി രാജിവെച്ചു. ഇനി ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. ഇവിടെ ഈ വീട്ടിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കൂടെ കാണും. അവരെ പരിചരിക്കും. നിനക്ക് ആഡംബര ജീവിതമല്ലേ ഇഷ്ടം? അത് തരാൻ ഈ സാധാരണക്കാരന് ഇനി കഴിയില്ല.”

അർച്ചന ഞെട്ടിപ്പോയി. “നീ ജോലി രാജിവെച്ചെന്നോ? ഭ്രാന്തായോ നിനക്ക്?”

“ഭ്രാന്ത് മാറിയതാ അർച്ചനാ. ഞാൻ നിന്നെ ഇപ്പോൾ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്യില്ല. കാരണം കോടതിയും കേസും ഒക്കെയായി എന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വീണ്ടും വിഷമിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. നീ നിന്റെ വഴിക്ക് ജീവിച്ചോളൂ. ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ കൂടെ ജീവിക്കും. ഇനി നീ ഈ പടി കടക്കരുത്.” കിഷോർ ഖണ്ഡിതമായി പറഞ്ഞു.

അർച്ചനയും കുടുംബവും എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. കിഷോറിന്റെ തീരുമാനത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാകില്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ തലതാഴ്ത്തി ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.

✍️ ആമി