“ഈ പ്രായത്തിൽ അമ്മയ്ക്ക് വേറൊരു കല്യാണം കഴിക്കണം പോലും! നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും? എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ എന്നെ കളിയാക്കില്ലേ?”
“ഇനിയൊരു കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് മിണ്ടിയാൽ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ കാണില്ല! അമ്മയ്ക്ക് എന്നെക്കാൾ വലുത് വേറെ വല്ലവനുമാണോ?”
പതിനാറുകാരിയായ അമ്മുവിന്റെ ആക്രോശം ആ കൊച്ചു വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടിപ്രതിധ്വനിച്ചു. കണ്ണീർ തുടച്ചുമാറ്റി നിശ്ശബ്ദയായി നിന്ന സീതയ്ക്ക് മകളുടെ ആ വാക്കുകൾ നെഞ്ചിൽ വന്നു തറയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
നാൽപതാം വയസ്സിലേക്ക് കടന്നിട്ടും ഇരുപതുകാരിയുടെ തെളിച്ചമുള്ള മുഖവും ശാന്തതയുമുള്ള സീത. എന്നാൽ ഇന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു.
“അമ്മു… നീ അമ്മ പറയുന്നതൊന്ന് കേൾക്ക്. അത്…” സീത ദയനീയമായി മകളെ നോക്കി.
“എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട. നാട്ടുകാർക്കും വീട്ടുകാർക്കും വേണ്ടി എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ നോക്കണ്ട!”
മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിൽ ശക്തിയായി അടച്ച മകളെ നോക്കി നിൽക്കാനേ സീതയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. സ്വീകരണമുറിയിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായക്കപ്പുകൾ തണുത്തുറഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
സീതയ്ക്ക് ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്. പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചതായിരുന്നു പ്രകാശനെ. എന്നാൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം തികയും മുൻപേ പ്രകാശന്റെ മദ്യപാനവും ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങളും സീതയുടെ ജീവിതം നരകതുല്യമാക്കി. ഗർഭിണിയായിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അയാൾ അവളെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിച്ചു.
മകൾ ജനിച്ച് എട്ടാം മാസം, ഇനിയൊരു ഒത്തുതീർപ്പിനില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് സീത ആ പടിയിറങ്ങി. ഇരുപത്തിനാലാം വയസ്സിൽ കൈക്കുഞ്ഞുമായി വിവാഹമോചിതയായപ്പോൾ സമൂഹം അവളെ നോക്കി സഹതാപത്തോടെയും ചിലർ പരിഹാസത്തോടെയും ചിരിച്ചു.
“ഒരു പെണ്ണ് ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടാൽ ഈ സമൂഹം അവളെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല സീതേ…” അന്ന് അച്ഛൻ ശങ്കരൻപിള്ള പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ സീത ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു.
പക്ഷേ, സീത തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൾ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ ക്ലർക്കായി ജോലിക്ക് കയറി. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തണലിൽ മകളെ വളർത്തി. അവളുടെ ലോകം അമ്മു മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.
വർഷങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ശങ്കരൻപിള്ളയും ഭാര്യയും വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകളിലേക്ക് വീണു. സീതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായം നാൽപത്. അമ്മു പ്ലസ് ടുവിനും പഠിക്കുന്നു.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി വീട്ടിൽ ഉയർന്നുകേൾക്കുന്ന ഒരേയൊരു ചർച്ച സീതയുടെ പുനർവിവാഹത്തെക്കുറിച്ചാണ്. അച്ഛന്റെ നിർബന്ധമാണ് അതിന് പിന്നിൽ.
ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ശങ്കരൻപിള്ള വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.
“സീതേ… മോളേ, എനിക്കും നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും എത്രകാലം ആയുസ്സുണ്ടെന്ന് അറിയില്ല. ഞങ്ങൾ കണ്ണടച്ചാൽ നീയും ഈ കൊച്ചും തനിച്ചാകും. അമ്മു നാളെ കോളേജിൽ പോകും, പിന്നെ അവൾക്കൊരു കല്യാണമാകും. അതോടെ നീ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാവില്ലേ?”
“അച്ഛാ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മുപ്പത്തിയൊമ്പത് കഴിഞ്ഞു, നാൽപതായി. ഈ പ്രായത്തിലാണോ ഇനി ഒരു കല്യാണം?” സീത നേർത്ത ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“പ്രായത്തിനല്ല മോളേ പ്രാധാന്യം, കൂട്ടിനാണ്. എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മകൻ മാധവൻ. ഭാര്യ മരിച്ചുപോയതാണ്, കുട്ടികളില്ല. ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്. നല്ല സ്വഭാവം. നിന്നെപ്പോലെ ഒരാളെയാണ് അയാൾക്കും ആവശ്യം. നീയൊന്ന് ആലോചിക്കണം.” അമ്മ സരസ്വതിയും അച്ഛന് പിന്തുണ നൽകി.
തുടക്കത്തിൽ സീത അത് പൂർണ്ണമായും നിരസിച്ചെങ്കിലും, ദിവസേനയുള്ള അച്ഛന്റെ കെഞ്ചലുകളും അമ്മയുടെ കണ്ണീരും അവളെ പുനർവിചാരത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഈ വിവരമറിഞ്ഞതു മുതൽ അമ്മു വീടിനുള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി മാറുകയായിരുന്നു.
അമ്മുവിന് അമ്മയുടെ ഈ തീരുമാനം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ അമ്മയെ മറ്റൊരാൾ സ്വന്തമാക്കുന്നത് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും ആകുമായിരുന്നില്ല. അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് കുറച്ചു, പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതായി. എപ്പോഴും മുഖം കറുപ്പിച്ചു നടന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം സീതയുടെ അനിയത്തി ഗീത വീട്ടിലെത്തി. ഗീതയും ഭർത്താവും ടൗണിലാണ് താമസം. ചേച്ചിയുടെ വിഷമം കണ്ട് സംസാരിക്കാൻ എത്തിയതായിരുന്നു അവൾ.
കിച്ചണിൽ ചായ തിളപ്പിക്കുന്ന സീതയുടെ അരികിലേക്ക് ഗീത ചെന്നു.
“ചേച്ചി, അമ്മു ഇപ്പോഴും സമ്മതിച്ചില്ലേ?”
സീത നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ഇല്ലടീ… അവൾ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി സംസാരിക്കുന്നില്ല. അവൾക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമാണ്. ഞാൻ സ്വാർത്ഥയാണെന്നാണ് അവൾ വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത്.”
“അവൾക്കൊന്നും അറിയില്ല ചേച്ചി. ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സിൽ സുഖമായി ജീവിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ എല്ലാം ത്യജിച്ചവളാ നീ. അവളോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാം.” ഗീത ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി, അമ്മു മുറിയിൽ ജനലരികിൽ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മനസ്സ് നിറയെ അമ്മയോടുള്ള ദേഷ്യവും സങ്കടവുമായിരുന്നു.
വാതിലിൽ ചെറിയൊരു മുട്ടുകേട്ടു. ഗീതയായിരുന്നു അത്.
“ഞാൻ അകത്തേക്ക് വരട്ടേ അമ്മൂ?”
അമ്മു ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി. ഗീത വന്ന് കട്ടിലിന്റെ അരികിലിരുന്നു.
“നീ ഇപ്പോഴും അമ്മയോട് പിണക്കത്തിലാണോ?” ഗീത സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ ഞാൻ സന്തോഷിക്കണോ ഗീതാന്റി? ഈ പ്രായത്തിൽ അമ്മയ്ക്ക് വേറൊരു കല്യാണം കഴിക്കണം പോലും! നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും? എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ എന്നെ കളിയാക്കില്ലേ? അമ്മയ്ക്ക് എന്നോട് സ്നേഹമില്ല, അതുകൊണ്ടാ…” അമ്മുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
ഗീത പതുക്കെ അമ്മുവിന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവൾ ദീർഘമായി ശ്വാസമടുത്തു.
“അമ്മൂ… നിനക്ക് നിന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ച് എന്തറിയാം? കഴിഞ്ഞ പതിനാറ് വർഷമായി നീ കാണുന്ന ശാന്തയായ, എപ്പോഴും ചിരിക്കുന്ന സീതയെയല്ലേ നിനക്കറിയൂ? പക്ഷേ, അതിന് മുൻപ് അവൾ അനുഭവിച്ച നരകം നീയറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?”
അമ്മു കൗതുകത്തോടെയും അല്പം ഭയത്തോടെയും ഗീതയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“നിന്റെ അച്ഛൻ… പ്രകാശൻ. അയാൾ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല അമ്മൂ. മൃഗമായിരുന്നു. മദ്യപിച്ചുവന്ന് നിന്റെ അമ്മയെ ക്രൂരമായി തല്ലുമായിരുന്നു. നീ അവളുടെ വയറ്റിലുള്ളപ്പോൾ പോലും ആ നെഞ്ചിൽ അയാൾ ചവിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ അമ്മ സഹിച്ചത് നിനക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു. നീ ജനിച്ച ശേഷവും ആ പീഡനം തുടർന്നു. ഒരു ദിവസം നിന്നെ അയാൾ തറയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയാൻ ആഞ്ഞു. അന്നാണ് നിന്റെ അമ്മ ആ വീടുവിട്ടിറങ്ങിയത്. നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി!”
അമ്മുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾക്കിത് പുതിയൊരു അറിവായിരുന്നു. അച്ഛനെക്കുറിച്ച് അമ്മ ഒരിക്കലും മോശമായി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.
“അന്ന് ചേച്ചിക്ക് വെറും ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. ഇപ്പോഴുള്ള നിന്നെക്കാൾ കുറച്ചു മാത്രം പ്രായക്കൂടുതൽ. സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ. എത്രയോ നല്ല ആലോചനകൾ അന്ന് ചേച്ചിയെ തേടി വന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും എത്ര നിർബന്ധിച്ചു എന്നറിയാമോ മോളേ വേറൊരു കല്യാണത്തിന്?”
“എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് അമ്മ എന്താ കഴിക്കാതിരുന്നേ?” അമ്മു ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“കാരണം നീയായിരുന്നു. ‘ഞാൻ വേറൊരു കല്യാണം കഴിച്ചാൽ വരുന്നയാൾ എന്റെ മോളെ സ്വന്തം മോളായി കാണുമോ ഗീതേ? അവൾക്ക് അച്ഛന്റെ സ്നേഹം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും വേണ്ട, ഒരു രണ്ടാനച്ഛന്റെ പീഡനം ഏൽക്കേണ്ടി വരരുത്. എന്റെ മോൾക്ക് ഞാൻ മാത്രം മതി’ എന്ന് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞവളാണ് നിന്റെ അമ്മ. സ്വന്തം യൗവനവും ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഹോമിച്ചവളാണ് അവൾ.”
ഗീതയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ തുടർന്നു:
“നിന്നെ വളർത്താൻ ചേച്ചി ചെയ്ത ജോലികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് അറിയാമോ? പൈസ തികയാതെ വരുമ്പോൾ ഞായറാഴ്ചകളിൽ പോലും പാർട്ട് ടൈം ജോലിക്ക് പോകും. നിനക്ക് നല്ല വസ്ത്രങ്ങളും നല്ല ഭക്ഷണവും തരാൻ വേണ്ടി അവൾ കീറിയ ബ്ലൗസും തുന്നിക്കെട്ടിയ സാരിയും ഉടുത്തു നടന്നു. നിന്റെ പനി മാറും വരെ ഉറങ്ങാതെ കാവലിരുന്നവളാണ്. ഇന്ന് നിനക്ക് പതിനാറ് വയസ്സായി. നാളെ നീ ഒരു കോളേജിൽ പോകും, പിന്നെ നിനക്കൊരു സ്വന്തം ജീവിതമുണ്ടാകും. നീ നിന്റെ ഭർത്താവിനും കുട്ടികൾക്കുമൊപ്പം പോകുമ്പോൾ, നിന്റെ അമ്മ ഇവിടെ ഈ ഇരുണ്ട മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കാകും. അപ്പോഴും നീ പറയും അമ്മ സ്വാർത്ഥയാണെന്ന്…”
ഗീതയുടെ വാക്കുകൾ അമ്മുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഈയമുരുക്കി ഒഴിച്ചതുപോലെ തോന്നി. അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“അമ്മൂ… ഒരു സ്ത്രീക്ക് നാൽപത് വയസ്സാകുമ്പോൾ അവളുടെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല. അവൾക്കും വേണം ഒരു കൂട്ട്. സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും കൂടെ നിൽക്കാൻ, അസുഖം വരുമ്പോൾ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കോരിത്തരാൻ ഒരാൾ. നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ആ ഒരു കൂട്ട് നൽകാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ലേ മോളേ?”
ഗീത എഴുന്നേറ്റ് അമ്മുവിന്റെ തലയിൽ തലോടി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയി.
മുറിയിൽ തനിച്ചായ അമ്മു കട്ടിലിലേക്ക് വീണു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിൽ താൻ അമ്മയോട് കാട്ടിയ ദാക്ഷിണ്യമില്ലായ്മ അവൾക്ക് ഓർമ്മവന്നു. പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങി നൽകാത്തതിന്, പോക്കറ്റ് മണി കുറഞ്ഞുപോയതിന് എത്ര തവണ താൻ അമ്മയോട് വഴക്കിട്ടിരിക്കുന്നു! അപ്പോഴൊക്കെ അമ്മ പുഞ്ചിരിയോടെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയല്ലേ ചെയ്തത്?
തനിക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം മാറ്റിവെച്ച അമ്മയെയാണോ താൻ സ്വാർത്ഥയെന്ന് വിളിച്ചത്? അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ ഏകാന്തതയെയും ഭയത്തെയും താൻ എന്തുകൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കിയില്ല?
അമ്മു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. നിലാവ് പെയ്യുന്ന ആ രാത്രിയിൽ പ്രകൃതി പോലും നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. അവൾ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഹാളിലെ സോഫയിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു സീത. മേശപ്പുറത്ത് അമ്മുവിനായി എടുത്തു വെച്ച ചോറും കറികളും തണുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പതുക്കെ നടന്നു വന്ന അമ്മു സീതയുടെ അരികിലിരുന്നു. മകളുടെ സാന്നിധ്യമറിഞ്ഞ് സീത തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അമ്മുവിന്റെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് സീത പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചോദിച്ചു:
“എന്താ മോളേ… എന്തുപറ്റി? വയറിന് വല്ല വിഷമവുമുണ്ടോ? ഞാൻ ചോറ് എടുക്കട്ടേ?”
അമ്മു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ പെട്ടെന്ന് സീതയുടെ മടിയിലേക്ക് തലവെച്ചു കിടന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അവൾ സീതയുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
“അമ്മൂ… എന്താ മോളേ ഇത്? അമ്മയോട് ക്ഷമിക്ക്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്നും ഈ അമ്മ ചെയ്യില്ല. ആ കല്യാണാലോചന നമുക്ക് വേണ്ടെന്ന് അച്ഛനോട് ഞാൻ പറയാം. നീ കരയാതിരിക്ക്…” സീത മകളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, അമ്മു തലയുയർത്തി അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അല്ല അമ്മേ… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. ഗീതാന്റി എന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു. എനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് അമ്മ ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചതെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഒത്തിരി സ്വാർത്ഥയായിപ്പോയി അമ്മേ…”
സീത അത്ഭുതത്തോടെ മകളെ നോക്കി.
“അമ്മൂ… നീ…”
“അമ്മേ… അമ്മ ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിക്കണം. അമ്മയ്ക്ക് ഒരു കൂട്ട് വേണം. എനിക്ക് അമ്മയെ തനിച്ചാക്കാൻ വയ്യ. അമ്മ സന്തോഷമായിരിക്കുന്നത് കാണാനാണ് ഇനി എനിക്ക് ഇഷ്ടം.” അമ്മു അമ്മയുടെ കവിളിലെ കണ്ണീർ തുടച്ചുമാറ്റി.
സീതയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ മകളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിന് പതിനാറ് വർഷത്തെ ത്യാഗത്തിന്റെ പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം, ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ ചെറിയൊരു ചടങ്ങു നടന്നു. അടുത്ത ബന്ധുക്കൾ മാത്രം പങ്കെടുത്ത ചടങ്ങ്.
മാധവൻ സീതയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. കേരളീയ തനിമയുള്ള സെറ്റ് സാരിയുടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സീതയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പ്രസന്നതയുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ സീതയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു, ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാവരും സദ്യ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ അമ്മു മാധവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു.
“മാധവനച്ചാ …” അമ്മു വിളിച്ചു.
മാധവൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “എന്താ മോളേ?”
“എന്റെ അമ്മയെ ഒത്തിരി സ്നേഹിക്കണം. അമ്മ ഒരുപാട് സങ്കടങ്ങൾ അനുഭവിച്ചതാ…” അമ്മുവിന്റെ ശബ്ദം അല്പം ഇടറി.
മാധവൻ അമ്മുവിന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഇല്ല മോളേ… നിന്റെ അമ്മയെ മാത്രമല്ല, എന്റെ ഈ മകളെയും ഞാൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കും. ഇത് ഈ അച്ഛന്റെ ഉറപ്പാണ്.”
അരികിൽ നിന്നിരുന്ന സീതയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു, പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് സന്തോഷത്തിന്റേതായിരുന്നു. കാർമേഘങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞുപോയ ആകാശത്ത് പുതിയൊരു പുലരി ഉദിച്ചുയരുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
✍️ആമി
