“എടാ വൃത്തികെട്ടവനേ! എന്റെ കൊച്ചിന്റെ മേത്ത് കൈ വെയ്ക്കാൻ നിനക്ക് ധൈര്യമായോ?!”
“നിങ്ങൾ ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ് ഇവിടെ ഇരിക്ക്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം…”
അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വിറക് പുരയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, പതിനാലുകാരിയായ മാളവിക ഉമ്മറത്തെ സോഫയിലിരുന്ന ആളെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി. മുഷിഞ്ഞ ഒരു പച്ച ഷർട്ടും തോളിൽ തൂക്കിയ ഒരു പഴയ തുണിസഞ്ചിയുമായിരുന്നു അയാളുടെ വേഷം. മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ദയനീയത അയാൾ വരുത്തിത്തീർത്തിരുന്നു.
“മോളേ… കുടിക്കാൻ ഇത്തിരി പച്ചവെള്ളം എടുക്കാമോ? വല്ലാത്ത ദാഹം… കാലത്ത് ഇറങ്ങിയതാ ഈ വെയിലത്ത്,” അയാൾ തൊണ്ടയിടറിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ആം, വെയ്റ്റ്,” മാളവിക ഫോൺ സോഫയിൽ വെച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
അയാളുടെ പേര് രാഘവൻ എന്നായിരുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ആ പ്രദേശത്തെ പല വീടുകളിലും അയാൾ കയറിയിറങ്ങുന്നുണ്ട്. കയ്യിലൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് ഫയലുമുണ്ട്. അതിൽ ക്യാൻസർ ബാധിതനായ ഒരു ഒമ്പത് വയസ്സുകാരൻ കുട്ടിയുടെ ചിത്രവും മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും ഉണ്ടെന്നാണ് അയാൾ എല്ലാവരോടും പറയുന്നത്. തന്റെ മകന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ലക്ഷങ്ങൾ വേണമെന്നും, കാരുണ്യം ഉള്ളവർ സഹായിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് അയാൾ പലരുടെയും മുന്നിൽ കണ്ണീരൊഴുക്കി. പലരും അയാളുടെ സങ്കടം കണ്ട് നൂറും ഇരുനൂറും, ചിലർ ആയിരവും ഒക്കെ എടുത്തു കൊടുത്തു.
മാളവിക അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്ന് തണുത്ത വെള്ളം ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർന്നു. തിരികെ ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അയാൾ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ദാ ഇപ്പൊ ശരിയായി തരാം…” എന്ന് അയാൾ ഫോണിലൂടെ ആരോടോ വളരെ പതുക്കെ പറയുന്നത് മാളവിക കേട്ടു. പക്ഷേ അവൾ അത് അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല.
“ദാ വെള്ളം,” മാളവിക ഗ്ലാസ് അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
വെള്ളം വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ മാളവികയുടെ മുഖത്തും ശരീരത്തിലും ആർത്തിയോടെ പടരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ഭയം തോന്നിയ അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. രാഘവൻ കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ് താഴെ ഇട്ടു. വെള്ളം തറയിൽ പരന്നൊഴുകി. മാളവിക ഞെട്ടി തിരിയുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ അവളുടെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചുവലിച്ചു.
“എന്താ ഇത്! വിട്!” മാളവിക ഭയന്നു വിറച്ച് കുതറാൻ നോക്കി.
“ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്… മിണ്ടിപ്പോകരുത്!” അയാളുടെ ദയനീയഭാവമെല്ലാം മാറി, മുഖത്ത് വന്യമായൊരു ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. അയാൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലും കൈകളിലും ബലമായി സ്പർശിച്ചു.
ആ വന്യമായ സ്പർശനത്തിൽ മാളവിക പാടെ തകർന്നുപോയി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഭയവും അറപ്പും ഒരുമിച്ച് ഇരച്ചുകയറി. കിട്ടിയ സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് അവൾ അയാളെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളി മാറ്റി.
“അമ്മാ!!! രക്ഷിക്കണേ!!!” മാളവികയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി ആ വീടിന്റെ ചുവരുകളെ പിടിച്ചുകുലുക്കി.
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ പ്രതിരോധത്തിൽ രാഘവൻ ഒരു നിമിഷം പതറിപ്പോയി. മാളവിക വീണ്ടും ഉറക്കെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുറ്റത്തേക്ക് ഓടി. മകളുടെ നിലവിളി കേട്ട് അലക്കുപുരയിൽ നിന്ന് അമ്മ സുജാത ഓടിവന്നു.
“എന്താ മോളേ? എന്തുപറ്റി?” പരിഭ്രാന്തിയോടെ സുജാത ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ… അയാൾ… അയാൾ എന്നെ…” കരച്ചിൽ കാരണം മാളവികയ്ക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
കാര്യം മനസ്സിലായ സുജാതയുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു. “എടാ വൃത്തികെട്ടവനേ! എന്റെ കൊച്ചിന്റെ മേത്ത് കൈ വെയ്ക്കാൻ നിനക്ക് ധൈര്യമായോ?!”
സുജാതയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അയൽപക്കത്തെ സുമേഷും അപ്പുവും വേലി ചാടി മുറ്റത്തേക്ക് എത്തി. ആളുകൾ കൂടുന്നത് കണ്ട രാഘവൻ ബാഗും എടുത്ത് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, സുമേഷും അപ്പുവും ചേർന്ന് അയാളെ ഗേറ്റിനടുത്ത് വെച്ച് തടഞ്ഞു നിർത്തി, ഷർട്ടിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു.
“എങ്ങോട്ടാടാ ഓടുന്നത്? ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതി!” സുമേഷ് അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒന്നു പൊട്ടിച്ചു.
“അയ്യോ… എന്നെ തല്ലരുതേ… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിയതാ… എന്റെ മോൻ ആശുപത്രിയിലാ… ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നു,” രാഘവൻ വീണ്ടും കരച്ചിൽ നാടകം പുറത്തെടുത്തു.
“നിന്റെ മോന്റെ അസുഖം മാറ്റിത്തരാടാ നാറി,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നാട്ടുകാർ അയാളെ അവിടെയുള്ള ഒരു തൂണിൽ കെട്ടിയിട്ടു. ഉടൻ തന്നെ പോലീസിൽ വിവരമറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പോലീസ് ജീപ്പ് എത്തി. നാട്ടുകാർ രാഘവനെ പോലീസിന് കൈമാറി. സുജാതയും മാളവികയും സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി പരാതി നൽകി.
സ്റ്റേഷനിലെത്തിച്ച രാഘവനെ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ തോമസ് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. തുടക്കത്തിൽ അയാൾ തന്റെ മകന്റെ ക്യാൻസർ രോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
“സാർ, വിശ്വസിക്ക്… എന്റെ കുട്ടി മരിക്കാറായി കിടക്കുകയാ. മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ അഡ്മിറ്റാണ്. ആ വിഷമത്തിൽ എനിക്ക് ബോധമില്ലാതെ പറ്റിപ്പോയതാ സാർ,” അയാൾ കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞു.
എന്നാൽ സി.ഐ. തോമസിന് അയാളുടെ ഭാവങ്ങളിൽ സംശയം തോന്നി. അയാൾ രാഘവന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയൽ വാങ്ങി പരിശോധിച്ചു. അതിലുണ്ടായിരുന്ന സർട്ടിഫിക്കറ്റിലെ ഹോസ്പിറ്റൽ നമ്പറിലേക്ക് തോമസ് നേരിട്ട് വിളിച്ചു.
ചില മിനിറ്റുകളുടെ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം തോമസ് ഫോൺ താഴെ വെച്ചു. അയാളുടെ മുഖത്ത് കടുത്ത ദേഷ്യം നിഴലിച്ചു നിന്നു.
“എടാ രാഘവാ… നിനക്ക് ഒൻപത് വയസ്സുള്ള ഒരു മോൻ ക്യാൻസർ ബാധിച്ച് കിടക്കുന്നുണ്ടല്ലേ?” തോമസ് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“അതെ സാർ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…”
പഠേ! എന്ന് പറയുന്ന ശബ്ദത്തോടൊപ്പം തോമസിന്റെ കൈ രാഘവന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു.
“കള്ളപ്പന്നി! നിനക്ക് കല്യാണമേ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോടാ! പിന്നെവിടെന്നാണ് നിനക്ക് ക്യാൻസർ വന്ന മകൻ?!” തോമസ് ഗർജിച്ചു.
രാഘവൻ വല്ലാതെ വിയർത്തു. അയാളുടെ കള്ളക്കഥ പൊളിഞ്ഞിരുന്നു. പോലീസ് നടത്തിയ കർശനമായ ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ അയാൾ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി.
അയാൾ കൊണ്ടുവന്ന മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും കുട്ടിയുടെ ചിത്രങ്ങളും മറ്റാരോ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചു ഇട്ട പോസ്റ്റുകളിൽ നിന്ന് പ്രിന്റ് എടുത്തതായിരുന്നു. ആ കുട്ടിയുമായി അയാൾക്ക് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായിരുന്നു. കാൻസർ ബാധിതനായ കുട്ടിയുടെ പേര് പറഞ്ഞ് പണം പിരിക്കുക, ആ പണം ഉപയോഗിച്ച് ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കുക, ഒപ്പം തനിച്ച് കാണുന്ന സ്ത്രീകളെയും പെൺകുട്ടികളെയും ചൂഷണം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം.
“പണവും പെണ്ണും… അതായിരുന്നു നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അല്ലേടാ?” തോമസ് രാഘവന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചുലച്ചു.
അയാൾ തലകുനിച്ചു നിന്നു. അയാളുടെ ഫോൺ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ മുൻപും സമാനമായ രീതിയിൽ പല സ്ത്രീകളെയും അയാൾ ശല്യം ചെയ്തതിന്റെ തെളിവുകൾ പോലീസിന് ലഭിച്ചു.
പോലീസ് രാഘവനെതിരെ പോക്സോ നിയമപ്രകാരവും, തട്ടിപ്പ് നടത്തിയത് വഴി വഞ്ചനാക്കുറ്റത്തിനും കേസെടുത്തു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മാളവികയെയും സുജാതയെയും കൗൺസിലിംഗിന് വിധേയയാക്കാൻ പോലീസ് നിർദ്ദേശിച്ചു. ഭയന്നുപോയ മാളവികയെ അമ്മ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“മോൾ പേടിക്കേണ്ട… നീ ധൈര്യമായി ഒച്ചവെച്ചത് കൊണ്ടാണ് ആ ദുഷ്ടനെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. നീ ചെയ്തതാണ് ശരി,” സുജാത മകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
കപടമായ കണ്ണീരൊഴുക്കി സമൂഹത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തെ ചൂഷണം ചെയ്യുകയും, പിഞ്ചുകുട്ടികളോട് മൃഗീതയോടെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന രാഘവനെപ്പോലെയുള്ള ക്രിമിനലുകൾ ജയിലിനകത്താണ് കിടക്കേണ്ടതെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കോടതി അയാളെ റിമാൻഡ് ചെയ്തു.
✍️ആമി
