അവളെ അനാവശ്യമായി കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും, മടിയിൽ ഇരുത്താനും ശ്രമിച്ചു. തുടക്കത്തിൽ അത് അച്ഛന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന് കരുതിയ സുമതി, പലപ്പോഴും അപ്പുവിന്റെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന അസ്വസ്ഥതകൾ….

“നിന്നെ അച്ഛാ എന്ന് വിളിച്ച എന്റെ മോൾ… അവളോട്‌ നിനക്ക് തോന്നിയല്ലോടാ ഈ ചതി!”

“ഇറങ്ങിപ്പോടാ എന്റെ വീട്ടിൽന്ന്! ഇനി ഈ പടിവാതിൽക്കൽ നിന്റെ നിഴൽ പോലും കണ്ടുപോവരുത്!”

ആലപ്പുഴയിലെ ആ ഇടനാട്ടിലെ തറവാട്ടു വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് സുമതി അലറിയപ്പോൾ, അയൽപക്കത്തെ കാവൽനായ്ക്കൾ പോലും ഭയന്നു കുരച്ചു.

മഴ കനത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽപ്പാളികളിൽ വന്നു മുട്ടുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദത്തെക്കാൾ ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു സുമതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ്. അവളുടെ കൈകളിൽ ഒരു വലിയ വിറകുകൊള്ളി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തിന്റെ വന്യതയും ക്രോധവും തിളങ്ങിനിന്നു.

അവൾക്ക് മുന്നിൽ, ലിവിംഗ് റൂമിന്റെ തറയിൽ ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു സുരേഷ്. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ചോരക്കറ അവന്റെ കള്ളച്ചിരിയുള്ള മുഖത്തെ വികൃതമാക്കിയിരുന്നു.

“സുമതീ… നീ ഈ ചെയ്യുന്നത്…” സുരേഷ് തപ്പിത്തടഞ്ഞു പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“മിണ്ടിപ്പോകരുത്! നീചാ… മൃഗമേ…” സുമതിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി, പക്ഷെ കൈയിലെ വിറകുകൊള്ളി അവൾ വീണ്ടും ഓങ്ങി. “പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായ ഒരു കുഞ്ഞ്… നിന്നെ അച്ഛാ എന്ന് വിളിച്ച എന്റെ മോൾ… അവളോട്‌ നിനക്ക് തോന്നിയല്ലോടാ ഈ ചതി!”

അപ്പുറത്തെ മുറിയുടെ വാതിലിനപ്പുറം, ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു കരയുകയായിരുന്ന അപ്പു എന്ന പന്ത്രണ്ടുകാരി മാളവിക ആ ശബ്ദം കേട്ട് കൂടുതൽ ചുരുണ്ടുകൂടി. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അലങ്കോലപ്പെട്ടിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ജീവനറ്റ ഒരു ഭീതി തളംകെട്ടി നിന്നു.

ആറ് വർഷം മുൻപാണ് സുമതിയുടെ ജീവിതം ആകെ തകിടം മറിഞ്ഞത്. ഒരു റോഡപകടത്തിൽ അവളുടെ ആദ്യ ഭർത്താവ് ഹരി മരിക്കുമ്പോൾ അപ്പുവിന് വെറും ആറ് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. ഹരിയുടെ വേർപാട് സുമതിയെ മാനസികമായി തളർത്തി. ഒറ്റയ്ക്കൊരു പെൺകുട്ടിയെ വളർത്തുന്നതിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളും, ബന്ധുക്കളുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.

അങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് സുമതിയുടെ അമ്മയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം സുരേഷ് അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത്. സുരേഷ് ശാന്തനായിരുന്നു, സ്നേഹമുള്ളവനാണെന്ന് നടിച്ചു.

“സുമതി, നിനക്കൊരു തുണയും അപ്പുവിന് ഒരു അച്ഛന്റെ തണലുമാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എനിക്ക് വേറെ ആരുമില്ല,” എന്ന് പറയുമ്പോൾ സുരേഷിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കള്ളത്തരം തിരിച്ചറിയാൻ സുമതിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

തുടക്കത്തിൽ എല്ലാം ഭംഗിയായിരുന്നു. സുരേഷ് അപ്പുവിനെ മിഠായികളും കളിക്കോപ്പുകളും വാങ്ങി നൽകി സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവൾ അവനെ ‘സുരേഷേട്ടൻ’ എന്ന് വിളിച്ചുതുടങ്ങി, പിന്നീട് ‘അച്ഛാ’ എന്ന വാക്കിലേക്ക് ആ വിളി മാറി. എന്നാൽ അപ്പുവിന് പത്ത് വയസ്സ് തികഞ്ഞതോടെ സുരേഷിന്റെ നോട്ടത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ വരാൻ തുടങ്ങി.

അവൻ അവളെ അനാവശ്യമായി കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും, മടിയിൽ ഇരുത്താനും ശ്രമിച്ചു. തുടക്കത്തിൽ അത് അച്ഛന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന് കരുതിയ സുമതി, പലപ്പോഴും അപ്പുവിന്റെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന അസ്വസ്ഥതകൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

“അമ്മേ, എനിക്ക് സുരേഷച്ചന്റെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ പേടിയാകുന്നു,” ഒരു ദിവസം രാത്രി കിടക്കാൻ നേരം അപ്പു പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.

“എന്താ മോളെ? അച്ഛൻ നിന്നെ അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ? നീ വെറുതെ പേടിക്കാതെ,” സുമതി മകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റായിരിക്കുമെന്ന് സുമതി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

സാധാരണയായി അപ്പു സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ അയൽപക്കത്തെ ലീലേച്ചിയുടെ വീട്ടിലാണ് ഇരിക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ അന്ന് സുരേഷിന് ഓഫീസിൽ ലീവായിരുന്നതുകൊണ്ട് അപ്പു നേരെ വീട്ടിലേക്കാണ് വന്നത്.

വൈകുന്നേരം ആറരയായപ്പോൾ ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടു. കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. സുമതി ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ വൈകി. ബസ് കിട്ടാതെ അവൾ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ പിടിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സമയം രാത്രി എട്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ പകുതി ചാരിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നു. സുമതി ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ വിചിത്രമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദത വീടിനെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു.

“അപ്പൂ… സുരേഷേട്ടാ…” അവൾ വിളിച്ചു. മറുപടിയില്ലായിരുന്നു.

അവൾ കിടപ്പുമുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ ചെറുതായി തുറന്നുകിടക്കുന്നു. അകത്തുനിന്ന് അപ്പുവിന്റെ വിതുമ്പല ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

“അച്ഛാ… വേണ്ട… എന്നെ വിട്… ഞാൻ അമ്മയോട് പറയും…” അപ്പുവിന്റെ കരച്ചിൽ സുമതിയുടെ കാതുകളിൽ ഇടിത്തീപ്പോലെ വന്നു പതിച്ചു.

വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന സുമതി കണ്ടത് നടുക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. കട്ടിലിൽ അപ്പുവിനെ ബലമായി ചേർത്തുപിടിച്ച്, അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ പിടിവലി നടത്തുന്ന സുരേഷിനെയാണ് അവൾ കണ്ടത്. അപ്പുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ മരണഭയമായിരുന്നു.

സുമതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. വർഷങ്ങളായി താൻ വിശ്വസിച്ച, സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ ഒരു മൃഗമായി മാറുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം പോലും അവൾ ആലോചിച്ചില്ല. അടുക്കള വരാന്തയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന വലിയൊരു വിറകുകൊള്ളി അവൾ കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു.

അവൾ ആഞ്ഞടിച്ചു. ആദ്യത്തെ അടി സുരേഷിന്റെ തോളിലാണ് കൊണ്ടത്. അവൻ വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അപ്പുവിൽ നിന്ന് മാറി.

“ഡീ… നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്?” സുരേഷ് ആക്രോശിച്ചു.

പക്ഷെ സുമതിക്ക് ഭയമില്ലായിരുന്നു. അവൾ രണ്ടാമത്തെ അടി അവന്റെ നെറ്റിക്ക് നോക്കിത്തന്നെ കൊടുത്തു. ചോര തെറിച്ച് സുരേഷ് നിലത്തേക്ക് വീണു.

“ഇറങ്ങിപ്പോടാ!” സുമതി വീണ്ടും ആക്രോശിച്ചു.

അവൻ ചോര തുടച്ചുകൊണ്ട്, പേടിയോടെ സുമതിയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കൊലവിളി കണ്ട സുരേഷ്, സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട് അപ്പുവിനെ പൊതിഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന സുമതിയെ നോക്കി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

“നീ പോലീസിൽ പറഞ്ഞാൽ… നിന്റെ മോളുടെ ഭാവി തകരും,” സുരേഷ് ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“പോലീസിനെ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം. അതിനു മുൻപ് നീ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ, നിന്നെ ഞാൻ ഇവിടെ വെട്ടി കഷണങ്ങളാക്കും!” സുമതിയുടെ ആ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന് മുന്നിൽ സുരേഷിന് തോറ്റു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. അവൻ മുടന്തിക്കൊണ്ട് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഓടി.

ആ രാത്രി സുമതി ഉറങ്ങിയില്ല. അപ്പുവിനെ അവൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. കുഞ്ഞ് ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അമ്മേ… ഞാൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തില്ല അമ്മേ…” അപ്പു കരഞ്ഞു.

“എനിക്കറിയാം മോളെ… എന്റെ കുഞ്ഞ് ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. അമ്മയുണ്ട് കൂടെ,” സുമതി മകളുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ സുമതി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ഈ നാട്ടിൽ, ഈ ഓർമ്മകളുള്ള വീട്ടിൽ ഇനി ജീവിക്കില്ല. അവൾ തന്റെ വിശ്വസ്തനായ സുഹൃത്ത് മാധവനെ വിളിച്ചു. മാധവൻ ഹരിയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു.

“സുമതി, നീ വിഷമിക്കേണ്ട. എന്റെ പരിചയത്തിൽ വയനാട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ വീടുണ്ട്. ഒരു തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിലാണ്. അവിടെ നിനക്കും മോൾക്കും സമാധാനമായി ജീവിക്കാം. സുരേഷിനെതിരെയുള്ള കേസ് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം,” മാധവൻ ഉറപ്പുനൽകി.

അങ്ങനെ, സ്വന്തം വീടും നാടും ഉപേക്ഷിച്ച്, കുറച്ചു വസ്ത്രങ്ങളും അപ്പുവിന്റെ പുസ്തകങ്ങളും മാത്രം എടുത്ത് സുമതി ആ നാടുവിട്ടു. പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ സുരേഷിനെതിരെ പോലീസിൽ പരാതി നൽകിയിരുന്നു.

വയനാട്ടിലെ ആ കൊച്ചു വീട് മനോഹരമായിരുന്നു. ചുറ്റും തേയിലത്തോട്ടങ്ങളും, എപ്പോഴും വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റും. സുമതി അവിടുത്തെ ഒരു ലോക്കൽ കോ-ഓപ്പറേറ്റീവ് ബാങ്കിൽ ജോലിക്ക് കയറി. അപ്പുവിനെ അടുത്തുള്ള ഒരു ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിൽ ചേർത്തു.

പക്ഷെ, കാര്യങ്ങൾ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അപ്പു പൂർണ്ണമായും ഉൾവലിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് അകലം പാലിച്ചു. പുരുഷന്മാരെ കാണുമ്പോൾ അവൾ ഭയന്നു വിറച്ചു.

ഒരു ദിവസം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞു വന്ന അപ്പു കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്.

“എന്താ മോളെ? എന്തുപറ്റി?” സുമതി ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.

“അമ്മേ… സ്കൂളിലെ പുതിയ മാഷ് എന്റെ തോളിൽ തട്ടി… എനിക്ക്… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു അമ്മേ…” അപ്പു വിതുമ്പി.

സുമതിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ആ പഴയ സംഭവം അപ്പുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആഘാതം അത്ര ചെറുതല്ലായിരുന്നു. സുമതി അപ്പുവിനെ അരികിലിരുത്തി, അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“മോളെ… അപ്പു… ഇങ്ങോട്ട് നോക്കൂ,” സുമതി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ഈ ലോകത്തുള്ള എല്ലാ പുരുഷന്മാരും സുരേഷിനെപ്പോലെയല്ല. സ്നേഹമുള്ള ഒരുപാട് പേരുണ്ട്. നിന്റെ ഹരിയച്ഛനെ ഓർമ്മയില്ലേ? അതുപോലെ. പക്ഷെ, ആരെങ്കിലും നിന്നോട് മോശമായി പെരുമാറാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, നീ പേടിച്ച് ഓടുകയല്ല വേണ്ടത്. അവരെ എതിർക്കണം. അമ്മ ആ സുരേഷിനെ അടിച്ചു ഓടിച്ചില്ലേ? അതുപോലെ എന്റെ മോൾ ശക്തയാകണം.”

അപ്പു അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു വെളിച്ചം വരുന്നത് സുമതി കണ്ടു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. സുമതി അപ്പുവിനെ കരാട്ടെ ക്ലാസ്സിൽ ചേർത്തു. ശാരീരികമായും മാനസികമായും അവൾ കരുത്താർജ്ജിക്കണമെന്ന് സുമതി ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പു പതുക്കെപ്പതുക്കെ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു. അവൾ നന്നായി പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം… അപ്പുവിന് ഇപ്പോൾ പതിനാല് വയസ്സായി. അവൾ ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്നു. പഴയ ആ ഭയന്ന പെൺകുട്ടിയല്ല അവൾ ഇപ്പോൾ.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം സുമതി ബാങ്കിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ അപ്പു വീട്ടുമുറ്റത്ത് ചെടികൾക്ക് നനയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് നല്ലൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

“അമ്മേ, ഇന്ന് സ്കൂളിൽ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി,” അപ്പു ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“എന്താ മോളെ?” സുമതി ബാഗ് തിണ്ണയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിലെ ഒരു ആൺകുട്ടി മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയോട് മോശമായി സംസാരിച്ചു. അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ഇടപെട്ടു. ഞാൻ അവനോട് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു, ‘ഇനി മേലാൽ ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിന്റെ കൈ ഞാൻ തല്ലിയൊടിക്കും’ എന്ന്. അവൻ പേടിച്ചുപോയി അമ്മേ!” അപ്പു അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.

സുമതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ മകളെ ഓടിച്ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“എന്റെ മോൾ മിടുക്കിയാണ്. നീ ആരോടും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നിന്റെ അന്തസ്സും ആത്മാഭിമാനവും സംരക്ഷിക്കാൻ നിനക്ക് തന്നെ കഴിയണം,” സുമതി പറഞ്ഞു.

അതിനിടയിൽ നാട്ടിൽ നിന്ന് മാധവന്റെ ഫോൺ കോൾ വന്നു.

“സുമതി, സുരേഷിനെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. അവൻ ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നാണ് പിടികൂടിയത്. കേസ് കോടതിയിൽ വരികയാണ്. നിനക്കും അപ്പുവിനും കോടതിയിൽ മൊഴി നൽകേണ്ടി വരും. ധൈര്യമായിരിക്കണം,” മാധവൻ പറഞ്ഞു.

കേസിന്റെ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ അപ്പുവിന് ചെറിയൊരു പരിഭ്രമം ഉണ്ടായെങ്കിലും സുമതി അവളെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി.

“നമ്മൾ ഒളിച്ചോടിയതല്ല മോളെ, നമ്മൾ പുതിയൊരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ വന്നതാണ്. ആ നീചന് ശിക്ഷ വാങ്ങിക്കൊടുക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്,” സുമതി പറഞ്ഞു.

കോടതി മുറിയിൽ സുരേഷ് കൂനിക്കൂടി നിന്നിരുന്നു. പഴയ ആ അഹങ്കാരമൊന്നും അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജഡ്ജി അപ്പുവിനോട് കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ ഒട്ടും ഭയമില്ലാതെ, വ്യക്തമായി കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ സുരേഷ് തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുള്ള കുട്ടിയോട് ക്രൂരത കാണിച്ചതിന് സുരേഷിന് കോടതി പത്തു വർഷത്തെ കഠിനതടവ് ശിക്ഷ വിധിച്ചു.

കോടതിക്ക് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ സുമതിയും അപ്പുവും ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞു, സൂര്യപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. അപ്പു കോളേജിൽ ചേർന്നു. അവൾ തിരെഞ്ഞെടുത്തത് നിയമപഠനമായിരുന്നു. തങ്ങളെപ്പോലെ അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുന്ന പെൺകുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി പോരാടണമെന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ലക്ഷ്യം.

ഒരു വൈകുന്നേരം, അമ്മയും മകളും വയനാട്ടിലെ തോട്ടത്തിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.

“അമ്മേ, അന്ന് അമ്മ ആ വിറകുകൊള്ളി എടുത്ത് അവനെ അടിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ… ഇന്ന് ഞാൻ എവിടെയാകുമായിരുന്നു?” അപ്പു അമ്മയുടെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി ചോദിച്ചു.

സുമതി മകളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഒരു അമ്മയ്ക്ക് മകളുടെ സുരക്ഷയേക്കാൾ വലുതായി ഈ ലോകത്ത് ഒന്നുമില്ല മോളെ. അന്ന് ഞാൻ പ്രതികരിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇന്ന് നമ്മൾ ഇവിടെ സമാധാനത്തോടെ നിൽക്കുന്നത്.”

അപ്പു സുമതിയുടെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.

“അമ്മയാണ് എന്റെ ഹീറോ,” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.

✍️ആമി