“എടാ ചെറുക്കാ നിന്റെ കൂടെ പഠിച്ചവന്റെ കൊച്ചാണ് വയസ്സ് അറിയിച്ചത്!! നിനക്ക് ഇവിടെ കൊച്ചു പോയിട്ട് നിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് അങ്ങനെ ഒരു വിചാരം പോലും ഇല്ലല്ലോ!”
സുമതി ദേഷ്യത്തോടെ പറയുമ്പോൾ വിനോദിന്റെ മുഖം മങ്ങി.. കാരണം ആരും കാണാതെ ഒരാൾ ഇതെല്ലാം കേട്ട് നെഞ്ച് തകർന്ന് കരയുന്നുണ്ടാകും എന്ന് അവന് അറിയാം.
അത് സത്യമായിരുന്നു.. ആതിര മുറിയിൽ ഇരുന്ന് സുമതി പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട് കണ്ണീർ വാർത്തു.. തന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് ആളിക്കത്തുന്ന സങ്കടം പുറത്തുപോകാതിരിക്കാൻ അവൾ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
”എല്ലാം ഞാൻ ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ ഫലം ആണ്!! അനുഭവിച്ചേ തീരൂ!” എന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾ മുന്നിലേക്ക് പോയി.. കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ സീനിയർ ആയിരുന്നു വിനോദ്.
ആതിരയോട് വിനോദ് ഇഷ്ടമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം അവൾ നിഷേധിച്ചു.
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഇതിനൊന്നും താല്പര്യമില്ല വിനോദേട്ടാ, പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോരെ ഇതൊക്കെ?” എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ വിനോദിന്റെ ആത്മാർത്ഥതയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവൾക്ക് അധികനാൾ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ അറിയാതെ അവളും അവനെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി..
ആതിരയുടെ അച്ഛന് ആതിര എന്നാൽ ജീവനായിരുന്നു.. അവളുടെ ഏട്ടൻ ആദിത്യനെക്കാൾ കരുതലും സ്നേഹവും കൂടുതൽ കൊടുത്തത് ആതിരക്കാണ്.
“എന്റെ മോൾക്ക് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് വെച്ചാൽ അത് ഞാൻ ചെയ്തുതരും” എന്ന് എപ്പോഴും പറയുന്ന അച്ഛൻ.
എന്നാൽ സ്നേഹിച്ച ആളിനോടൊപ്പം ആതിര അച്ഛനെ പോലും ഓർക്കാതെ ഒരു രാത്രിയിൽ ഇറങ്ങിവന്നു..
അയാൾക്ക് അത് വലിയ നാണക്കേടായി. എന്നും എന്റെ മകൾ എന്റെ മകൾ എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അരവിന്ദനെ ആളുകൾ കളിയാക്കി.
“തന്റെ മോളെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നല്ലോ, ഇപ്പോൾ എവിടെപ്പോയി ആ സ്നേഹം? ഇറങ്ങി പോകുമ്പോൾ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞില്ലേ??
എന്ന് നാട്ടുകാർ ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ നിശബ്ദനായി..
അയാൾക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോലും വയ്യാതായി.
മകൾ തന്നെ ചതിച്ച് ഒരുവന്റെ കൂടെ പോയ ദുഃഖത്തിൽ തന്നെയാണ് അയാൾ മരിക്കുന്നതും..
ഒരുപക്ഷേ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛൻ ചിലപ്പോൾ ഈ വിവാഹം നടത്തി തന്നേനെ.
ഇതിപ്പോ അച്ഛനും കൂടി ഒരു പേരുദോഷം വരുത്തിവെച്ച് അതിന്റെ ആയിരിക്കും താൻ അനുഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ഓർത്ത് ആതിര എന്നും സ്വയം ശപിച്ചു.
അച്ഛന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ ഏട്ടൻ ആദിത്യൻ അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റിയില്ല. “ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടരുത്, അച്ഛനെ കൊന്നിട്ട് നിനക്ക് എന്ത് കാണാനാണിങ്ങോട്ട് വന്നത്?” എന്ന് ചോദിച്ച് അയാൾ ആതിരയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി കതകടച്ചു.
സ്വന്തം വീട്ടുകാർ ആരും കണ്ടാൽ മിണ്ടില്ല എന്ന അവസ്ഥയായി.
വിനോദിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ആദ്യം മുതൽ തന്നെ അവളെ ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. “ആരുടെയും അനുവാദമില്ലാതെ കയറിവന്നവൾ” എന്നൊരു ലേബൽ അവർ ആതിരയ്ക്ക് ചാർത്തിക്കൊടുത്തു.
ആ ഇഷ്ടക്കേട് വിനോദിന് ബാങ്കിൽ ജോലി കിട്ടിയതോടെ കൂടി. ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ സുമതിയുടെ ഭാവം മാറി. സ്വതവേ നല്ല സ്ത്രീധനം കിട്ടുന്ന പല ബന്ധങ്ങളും വിനോദിന് ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥിതിക്ക് കിട്ടുമായിരുന്നു..
എന്നാൽ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചത് ആതിര ആണെന്നൊരു തോന്നൽ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്..
”നിനക്ക് നല്ലൊരു കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് എത്ര പണവും സ്വർണ്ണവും കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു! എന്റെ മോന്റെ ഭാഗ്യം കെടുത്താൻ വന്നൊരുത്തി!” എന്ന് സുമതി ഇടയ്ക്കിടെ വിനോദിനോട് പറയുമായിരുന്നു.
അതിന് ആക്കം കൂട്ടാൻ എന്നതുപോലെയാണ് അവർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ഇല്ലാതിരുന്നത്..
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ വീട്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടില്ല.
ഒരുപാട് ചികിത്സ ചെയ്തു, വലിയ വലിയ ഡോക്ടർമാരെ കണ്ടു, ഒരുപാട് വഴിപാടുകൾ കഴിച്ചു, എന്നിട്ടും ദൈവം കനിഞ്ഞില്ല..
ഒടുവിൽ വിനോദിന്റെ അമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കുകൾ സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ആയി.
ദിവസവും രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും സുമതി ആതിരയെ മാനസികമായി പീഡിപ്പിച്ചു.
“ഒരു കുഞ്ഞിനെ തരാൻ പറ്റാത്തവൾ, മൂ ധേവി ” എന്നൊക്കെ അവർ വിളിച്ചു. തന്റെ മകന്റെ ജീവിതം ആതിര കാരണം നശിക്കും എന്ന് അവർ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞു..
”നിനക്ക് എന്റെ മകന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചാൽ മതിയല്ലോ. ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണാൻ എനിക്കുള്ള യോഗം നീ കളഞ്ഞു. ഇനിയും നീ എന്റെ മകന്റെ കൂടെ ജീവിച്ച് അവന്റെ ആയുസ്സ് കളയണോ?”
എന്ന് സുമതി ചോദിച്ചപ്പോൾ ആതിരയ്ക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
.
ഒരു ദിവസം രാത്രി വിനോദ് ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ ആതിര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“വിനോദേട്ടാ, എന്നെക്കൊണ്ട് ഇനി ഇത് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല. അമ്മ പറയുന്നത് ശരിയാണ്, ഞാൻ കാരണം നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പാഴാവുകയാണ്. ഞാൻ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പൊയ്ക്കോളാം. നിങ്ങൾ എന്നെ ഒഴിവാക്കി വേറെയൊരു കല്യാണം കഴിക്കൂ. അമ്മയ്ക്ക് ഒരു പേരക്കുട്ടിയെ കൊടുക്കൂ.”
അത് കേട്ടതും വിനോദ് അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു.
അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് ചേർത്തുനിർത്തി പറഞ്ഞു:
“എന്താണ് ആതിര നീ ഈ പറയുന്നത്? അങ്ങനെ പകുതിയിൽ വച്ച് ഇറക്കിവിടാൻ അല്ല ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിയത്.. ഒരു കുഞ്ഞ് എന്നത് ഏവരുടെയും സ്വപ്നം ആയിരിക്കും എന്നാൽ അത് ജീവിതത്തിലെ അവസാനവാക്ക് ഒന്നുമല്ല..
കുഞ്ഞു ഉണ്ടായിട്ടും അവർ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാത്ത എത്രയോ മാതാപിതാക്കൾ ഉണ്ട്.. പ്രായമാകുമ്പോൾ വൃദ്ധസദനത്തിൽ തള്ളുന്ന മക്കളെയല്ലേ നമ്മൾ കാണുന്നത്
? തനിക്ക് ഞാനും എനിക്ക് താനും മതി!” എന്ന് പറഞ്ഞ് വിനോദ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തന്റെ ഭാര്യ ഇനിയും ആ വീട്ടിൽ നിന്നാൽ തകർന്നുപോകുമെന്ന് വിനോദിന് മനസ്സിലായി.
അവൻ അമ്മയോട് കയർത്തു സംസാരിക്കാൻ പോയില്ല, പകരം ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. അമ്മയോട് ഒന്നും പറയാതെ അവൻ ആതിരയെയും കൊണ്ട് ഒരു വാടക വീട്ടിലേക്ക് മാറി..
ആതിരയ്ക്ക് അതുമതിയായിരുന്നു. പണവും പത്രാസും വലിയ വീടും ഒന്നും അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നില്ല.
എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിലും ചേർത്ത് പിടിക്കുന്ന വിനോദിന്റെ കൈകൾ അവൾക്ക് മുന്നോട്ട് ജീവിക്കാൻ വലിയൊരു താങ്ങു ആയി മാറി.
പുതിയ വാടകവീട്ടിൽ അവർ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. അമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കുകൾ ഇല്ല, മറ്റുള്ളവരുടെ പരിഹാസങ്ങൾ ഇല്ല. വിനോദിന്റെ സ്നേഹം മാത്രം മതിയായിരുന്നു ആതിരയ്ക്ക് തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ മറക്കാൻ.
ഒരു ദിവസം വിനോദ് ബാങ്കിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ ആതിര അവന് ചായ എടുത്തു കൊടുത്തു. വിനോദ് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ആതിര, നീ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് വിഷമിക്കരുത്.
അച്ഛന്റെ കാര്യം ഓർത്ത് നീ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട. നടന്നതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി നമുക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതമാണ്. നമ്മുടെ സന്തോഷം നമ്മൾ തന്നെയാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്.”
ആതിര വിനോദിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “എനിക്ക് വിനോദേട്ടൻ ഉണ്ടല്ലോ, അത് മാത്രം മതി.
അച്ഛൻ എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമായിരിക്കും അല്ലേ വിനോദേട്ടാ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
”തീർച്ചയായും, അച്ഛൻ മുകളിൽ ഇരുന്ന് നമ്മളെ കാണുന്നുണ്ടാകും. അച്ഛൻ നിന്നോട് ക്ഷമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും,”
വിനോദ് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു.
വാടകവീട്ടിലെ ജീവിതം അവർക്ക് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.
രാവിലെ വിനോദ് ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ ആതിര അവന് ചോറുപാത്രം കെട്ടിക്കൊടുക്കും. വൈകുന്നേരം അവൻ വരുന്നത് വരെ അവൾ കാത്തിരിക്കും.
വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് സംസാരിക്കും. കുഞ്ഞില്ലാത്തതിന്റെ കുറവ് വിനോദ് ഒരിക്കലും ആതിരയെ അറിയിച്ചില്ല.
അവൻ അവളെ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണ് നോക്കിയത്.
എങ്കിലും ചില രാത്രികളിൽ വിനോദ് ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ ആതിര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കും.
അപ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സിൽ അച്ഛന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വരും. “ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിനാണ് എനിക്ക് ഈ ശിക്ഷ കിട്ടിയത്. എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകില്ലായിരിക്കും,”
എന്ന് അവൾ സ്വയം പറയും. എന്നാൽ രാവിലെ വിനോദിന്റെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മുഖം കാണുമ്പോൾ അവൾ ആ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കും.
ഒരു ഞായറാഴ്ച ദിവസം വിനോദിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുൽ തന്റെ ഭാര്യയോടും മകനോടും ഒപ്പം അവരുടെ വീട് സന്ദർശിക്കാൻ വന്നു.
ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആതിരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ എടുത്ത് ലാളിച്ചു, ഉമ്മകൾ നൽകി.
കുഞ്ഞ് അവളുടെ മടിയിലിരുന്ന് കളിക്കുന്നത് കണ്ട് വിനോദിന്റെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു.
രാഹുൽ പോയതിനു ശേഷം വിനോദ് ആതിരയോട് ചോദിച്ചു: “ആതിര, നിനക്ക് കുട്ടികളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണല്ലേ?”
”ആർക്കാണ് വിനോദേട്ടാ കുട്ടികളെ ഇഷ്ടമല്ലാത്തത്? പക്ഷെ നമുക്ക് അതിനുള്ള ഭാഗ്യമില്ലല്ലോ,” അവൾ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”അങ്ങനെയല്ല ആതിര, നമുക്ക് ഒരു കുട്ടിയെ ദത്തെടുത്താലോ? അനാഥരായ എത്രയോ കുട്ടികൾ ഈ ലോകത്തുണ്ട്. അവർക്ക് ഒരു അമ്മയും അച്ഛനും ആകാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ അത് വലിയൊരു പുണ്യമല്ലേ?” വിനോദ് ചോദിച്ചു.
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആതിരയുടെ മുഖത്ത് പുതിയൊരു പ്രകാശം വന്നു. “സത്യമാണോ വിനോദേട്ടാ? നമുക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ? അമ്മ എന്ത് പറയും?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
”അമ്മ എന്ത് വേണമെങ്കിലും പറയട്ടെ. ഇത് നമ്മുടെ ജീവിതമാണ്. നമ്മുടെ തീരുമാനമാണ് പ്രധാനം,” വിനോദ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ അവർ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാനുള്ള കാര്യങ്ങളുമായി മുന്നോട്ട് പോയി. നിയമപരമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവർ അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങി.
വിനോദിന്റെ ഈ വലിയ മനസ്സ് കണ്ടപ്പോൾ ആതിരയ്ക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ഇരട്ടിച്ചു.
തന്നെപ്പോലെ ഒരു അനാഥയെപ്പോലെയായ പെൺകുട്ടിയെ, വീട്ടുകാർ കൈവിട്ടവളെ, നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച വിനോദാണ് തന്റെ ലോകം എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി, ദത്തെടുക്കൽ നടപടികൾ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ എത്തി നിൽക്കുകയാണ്.
അപ്പോഴാണ് വിനോദിന്റെ അമ്മ സുമതിക്ക് അസുഖം വരുന്നത്. അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ഹൃദയാഘാതം ഉണ്ടാവുകയും ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വിവരമറിഞ്ഞ് വിനോദും ആതിരയും ഓടി ആശുപത്രിയിൽ എത്തി.
വിനോദിന്റെ ഏട്ടനും കുടുംബവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അവർക്ക് സുമതിയെ നോക്കാൻ വലിയ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
പണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും അവർ കൈമലർത്തി.
എന്നാൽ വിനോദ് തന്റെ കയ്യിലുള്ള സമ്പാദ്യമെല്ലാം എടുത്ത് അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി ചിലവഴിച്ചു.
ആശുപത്രിയിൽ സുമതിയുടെ അരികിലിരുന്ന് അവരെ പരിചരിച്ചത് ആതിരയായിരുന്നു.
സുമതി ആതിരയെ ഒരുപാട് ദ്രോഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ആതിര അതെല്ലാം മറന്ന് ഒരു മകളെപ്പോലെ അവരെ ശുശ്രൂഷിച്ചു.
അവർക്ക് മരുന്ന് കൊടുത്തു, ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു, അവരുടെ മലമൂത്രവിസർജ്ജനം പോലും വൃത്തിയാക്കി.
ആതിരയുടെ ഈ സ്നേഹവും കരുതലും കണ്ടപ്പോൾ സുമതിയുടെ കല്ലായ മനസ്സ് അലിഞ്ഞു.
താൻ ഇത്രയും കാലം വേട്ടയാടിയ പെൺകുട്ടിയാണ് തനിക്ക് അസുഖം വന്നപ്പോൾ കൂടെയുള്ളത് എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
സ്വന്തം മരുമകൾ എന്ന് പറഞ്ഞ് താൻ സ്നേഹിച്ചവരും മക്കളും തന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവരെ വേദനിപ്പിച്ചു.
ഡിസ്ചാർജ് ആയി വീട്ടിൽ എത്തിയ ദിവസം സുമതി ആതിരയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. “മോളേ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.
ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചു. കുഞ്ഞില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ നിന്നെ ശാപവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ഇന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി, നൂറ് മക്കൾ ഉള്ളതിനേക്കാൾ വലിയ ഭാഗ്യമാണ് നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മകളെ കിട്ടിയത്,”
സുമതി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ആതിര സുമതിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അമ്മേ, അതൊന്നും സാരമില്ല. അമ്മ അങ്ങനെ പറയരുത്. എനിക്ക് അമ്മയോട് ഒരു ദേഷ്യവുമില്ല,” ആതിര പറഞ്ഞു.
വിനോദ് ഇത് കണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു. അവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, ഞാനും ആതിരയും കൂടി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
ഞങ്ങൾ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാൻ പോവുകയാണ്. അമ്മയ്ക്ക് സമ്മതമാണോ?”
സുമതി വിനോദിന്റെയും ആതിരയുടെയും കൈകൾ ഒരുമിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ് മോനേ. ആ കുഞ്ഞ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവന് അമ്മയായി ആതിരയും അച്ഛനായി നീയും ഉണ്ടാകും. ഇനി മുതൽ നിങ്ങൾ വാടകവീട്ടിൽ കഴിയേണ്ടതില്ല.
എന്റെ കൂടെ ഈ വീട്ടിൽ തന്നെ താമസിക്കണം.”
അങ്ങനെ ആതിരയുടെ ജീവിതത്തിലെ കറുത്ത നാളുകൾ അവസാനിച്ചു. അച്ഛനെ ചതിച്ചതിന്റെയും വീട്ടുകാരുടെ വെറുപ്പ് സമ്പാദിച്ചതിന്റെയും സങ്കടങ്ങൾ വിനോദിന്റെ സ്നേഹത്തിലൂടെയും അമ്മയുടെ അനുഗ്രഹത്തിലൂടെയും മാറിമറിഞ്ഞു. അവർ ഒരുമിച്ച് പുതിയൊരു ജീവിതം ആരംഭിച്ചു, സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും.
✍️സ്റ്റോറി by കൃഷ്ണ
