അവൾ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരിയായിരിക്കാം. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കൊരു ഭാര്യയുണ്ട് എന്ന ബോധം അവൾക്കുണ്ടോ? അതോ ഹരിയേട്ടന്….

“അവൾ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരിയായിരിക്കാം. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കൊരു ഭാര്യയുണ്ട് എന്ന ബോധം അവൾക്കുണ്ടോ? അതോ ഹരിയേട്ടന് ആ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടോ?”

“ഡാ ചെറുക്കാ, നിന്നെയിങ്ങനെ ഒരു കോലത്തിൽ കാണേണ്ടി വരുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ലെടാ!”

വാതിൽ തുറന്നയുടൻ കാതുകളിലേക്ക് അലയടിച്ച ആ ശബ്ദം ഹരിയെ ഒരു നിമിഷം ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. മുറ്റത്ത് ടാക്സിയിൽ നിന്നിറങ്ങി, ട്രോളി ബാഗും ഉരുട്ടി ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവരുന്ന ആ രൂപത്തെ അവൻ അവിശ്വാസത്തോടെ നോക്കി.

ദേവിക! അവന്റെ കുട്ടിക്കാലം, കൗമാരം, കോളേജ് ദിനങ്ങൾ… അങ്ങനെ ജീവിതത്തിന്റെ പകുതിയിലധികം ഭാഗവും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവൾ. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി ലണ്ടനിൽ നേഴ്സായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ദേവിക. ഹരിയുടെ കല്യാണത്തിന് വരാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ സങ്കടം പറഞ്ഞ് മണിക്കൂറുകളോളം ഫോണിൽ കരഞ്ഞവൾ.

“ദേവൂ… നീയിതെപ്പോ വന്നു? എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലുമില്ലല്ലോ!” ഹരിയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം അണപൊട്ടി ഒഴുകി.

“നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് വേണോ എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ? നിനക്കൊരു സർപ്രൈസ് തരാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ ഫ്ലൈറ്റ് ഡീറ്റെയിൽസ് പോലും പറയാതിരുന്നത്,” അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ബലമായി അടിച്ചു കൊണ്ട് ചിരിച്ചു.

അവരുടെ ബഹളം കേട്ടാണ് അടുക്കളയിൽ നിന്നും മാളവിക ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നത്. ഹരിയുടെ ഭാര്യ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ ആറ് മാസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. പരസ്പരം അറിഞ്ഞു വരുന്നതേയുള്ളൂ ഇരുവർക്കും. മാളവികയെ കണ്ട ദേവിക തലമുടി മുതൽ കാൽനഖം വരെ ഒന്നു നോക്കി.

“ഓ… ഇതാണല്ലേ എന്റെ നാത്തൂൻക്കുട്ടി! മാളവിക, അല്ലേ? ഹരി എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്,” ദേവിക മുന്നോട്ട് വന്ന് മാളവികയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പെട്ടെന്നുള്ള ആ ആലിംഗനത്തിൽ മാളവിക ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. എങ്കിലും അവൾ കൃത്രിമമല്ലാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു.

“അകത്തേക്ക് ഇരിക്കൂ… യാത്ര ചെയ്ത് ക്ഷീണിച്ചുകാണുമല്ലോ. ഞാൻ ചായ എടുക്കാം,” മാളവിക സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അതെയതേ, നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. പക്ഷെ ചായ കുടിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്കിവനെ ഒന്ന് ശരിക്കൊന്ന് കാണണം,” ദേവിക ഹരിയുടെ കൈയിൽ തൂങ്ങി ലിവിങ് റൂമിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. “എന്താടാ ഇത്, കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നീയങ്ങ് തടിച്ചുപോയല്ലോ? മാളവിക നിനക്ക് നല്ല ആഹാരം തരുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”

ഹരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്കരികിലിരുന്നു. മാളവിക ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ദേവിക ഹരിയുടെ ഫോൺ വാങ്ങി അതിലെ ഫോട്ടോകൾ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതാണ്. ഹരിയുടെ തോളിൽ കൈയിട്ടാണ് അവൾ ഇരിക്കുന്നത്. മാളവിക ചായക്കപ്പ് ദേവികയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.

“താങ്ക്സ് മാളു. ഹരി… നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ നമ്മൾ പണ്ട് കോളേജിൽ വെച്ച് ആതിരയുടെ കല്യാണത്തിന് പോയപ്പോൾ ഉണ്ടായ കോമഡി?” ദേവിക ഹരിയുടെ തുടയിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

മാളവിക അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഹരി ആ ഓർമ്മയിൽ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ രണ്ടുപേരും അവരുടെ പഴയ ലോകത്തിലേക്ക് തുഴഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി മാളവികയ്ക്ക്. അവൾ അവിടെ ഒരു അപരിചിതയെപ്പോലെ നിന്നു. ഹരി അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുപോലുമില്ലായിരുന്നു. പതുക്കെ മാളവിക അടുക്കളയിലേക്ക് ഉൾവലിഞ്ഞു.

അടുത്ത രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ മാളവികയ്ക്ക് തീർത്തും അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ദേവിക ആ വീട്ടിലെ അതിഥിയല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ അവകാശിയെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറിയത്. രാവിലെ ഹരി എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ ദേവിക അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് അനുവാദമില്ലാതെ കയറിവരും.

“ഡാ മടിയാ, എഴുന്നേൽക്കെടാ. ലണ്ടനിൽ ഞാൻ പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്നതാ. ഇവിടെ വന്നിട്ട് നിന്റെ ഉറക്കം തൂങ്ങി മുഖം കണ്ട് മടുത്തു,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഹരിയുടെ പുതപ്പ് വലിച്ചുമാറ്റുന്നത് മാളവിക കണ്ടു.

ഭർത്താവിന്റെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് മറ്റൊരു സ്ത്രീ, അവൾ എത്ര വലിയ കൂട്ടുകാരിയാണെങ്കിലും, ഇങ്ങനെ കടന്നുകയറുന്നത് മാളവികയ്ക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. ഉള്ളിൽ സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഇരച്ചുകയറിയെങ്കിലും അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്തും ഇത് തുടർന്നു. മാളവിക ഉണ്ടാക്കിയ മീൻകറി എടുത്ത് ദേവിക സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഹരിയുടെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വിളമ്പിക്കൊടുത്തു.

“ഇവന് ഈ മീനിന്റെ തലഭാഗം ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാ മാളു. . പണ്ട് കോളേജിൽ വെച്ച് ഞാൻ തന്നെയാണ് ഇവന് മീൻ മുള്ളു കളഞ്ഞ് കൊടുത്തിരുന്നത്,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദേവിക മീൻ കഷണത്തിലെ മുള്ളെടുത്ത് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.

ഹരി അതൊരു കുറ്റബോധവുമില്ലാതെ വാങ്ങി കഴിച്ചു. “അതെ, ദേവൂന്റെ കൈകൊണ്ട് തരുമ്പോൾ അതിന്റെ രുചി വേറെയാ,” അവൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു.

മാളവികയുടെ തൊണ്ടയിൽ ചോറിറങ്ങിയില്ല. അവൾ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി വെറുതെ ചോറ് ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന് എന്ത് ഇഷ്ടമാണ്, എന്ത് താല്പര്യമാണ് എന്ന് നോക്കേണ്ടത് ഭാര്യയായ തന്റെ ചുമതലയല്ലേ? അതിലേക്ക് ദേവിക എന്തിനാണ് ഇടപെടുന്നത്?

വൈകുന്നേരം അവർ മൂവരും കൂടി പുറത്തുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ കയറാൻ മാളവിക ഒരുങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ദേവിക ഓടിവന്ന് മുൻവശത്തെ ഡോർ തുറന്നു.

“മാളു, ഞാൻ മുന്നിൽ ഇരുന്നോട്ടെ? എനിക്ക് ഹരിയോട് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്. നീ ബാക്കിൽ ഇരുന്നോ,” ഒരു അനുവാദത്തിന് കാത്തുനിൽക്കാതെ ദേവിക മുന്നിൽ കയറിയിരുന്നു.

ഹരി അത് വിലക്കിയില്ല. അവൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ദേവികയോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ കണ്ണുനീർ ഒഴുക്കി. റോഡിലെ കാഴ്ചകളൊന്നും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കയറിയില്ല. ദേവിക ഹരിയുടെ കൈയിൽ തൊടുന്നതും, അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരി ചിരിക്കുന്നതുമെല്ലാം കണ്ണാടിയിലൂടെ മാളവിക കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി മാളവിക ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിച്ചില്ല. ദേവിക ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് പോയതിനു ശേഷം ഹരി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് വന്നു. അവൻ വന്ന് മാളവികയെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു. എന്നാൽ മാളവിക അവനെ തള്ളിമാറ്റി.

“എന്താ മാളു? എന്തുപറ്റി? നീ വൈകുന്നേരം മുതൽ ഭയങ്കര മൂഡ് ഓഫാണല്ലോ,” ഹരി നിഷ്കളങ്കമായി ചോദിച്ചു.

“എനിക്ക് ഒന്നു സംസാരിക്കണം ഹരിയേട്ടാ,” മാളവികയുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.

“എന്താ മോളേ? നീ എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്?”

“ഹരിയേട്ടന് ദേവിക ആരാണ്?” മാളവിക നേരിട്ട് ചോദിച്ചു.

“അതെന്താ നീ അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്? അവൾ എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടാണ്. കുട്ടിക്കാലം തൊട്ട് ഒന്നിച്ച് വളർന്നതാ ഞങ്ങൾ. നിനക്ക് അവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?” ഹരി അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“അവൾ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരിയായിരിക്കാം. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കൊരു ഭാര്യയുണ്ട് എന്ന ബോധം അവൾക്കുണ്ടോ? അതോ ഹരിയേട്ടന് ആ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടോ?” മാളവികയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി.

“മാളു! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? അവൾ എന്റെ വെറുമൊരു ഫ്രണ്ട് മാത്രമാ. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നുമില്ല,” ഹരി സ്വരമുയർത്തി.

“എനിക്കറിയാം ഹരിയേട്ടാ, നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ തെറ്റായ ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, ഒരു ആൺകുട്ടിയും പെൺകുട്ടിയും എത്ര വലിയ സുഹൃത്തുക്കളാണെങ്കിലും, ആ ആൺകുട്ടിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ആ സൗഹൃദത്തിന് ചില അതിർവരമ്പുകൾ ഉണ്ട്. അത് പാലിക്കാൻ ദേവികയ്ക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്, അതിന് അവളെ അനുവദിക്കാതിരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കും ബാധ്യതയുണ്ട്,” മാളവിക ദൃഢതയോടെ പറഞ്ഞു.

“അവൾ ലണ്ടനിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വരുന്നതാ മാളു. ആ സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ടാണ് അവൾ…” ഹരി ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“സ്നേഹക്കൂടുതൽ ഉള്ളവർ ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഭർത്താവിന്റെ തുടയിൽ തട്ടിയും തോളിൽ കൈയിട്ടും സംസാരിക്കില്ല ഹരിയേട്ടാ. രാവിലെ റൂമിലേക്ക് അനുവാദമില്ലാതെ കയറിവന്ന് പുതപ്പ് വലിച്ചു മാറ്റുന്നത് ഏത് തരം സൗഹൃദമാണ്? കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ ഭാര്യ ഇരിക്കേണ്ട സ്ഥാനത്ത് അവൾ കയറിയിരിക്കുമ്പോൾ, അത് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയില്ലല്ലോ. എനിക്ക് മീൻ മുള്ള് കളഞ്ഞു തരാൻ അറിയിഞ്ഞിട്ടല്ല ഞാൻ തരാത്തത്. അതൊക്കെ നിങ്ങളുടെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അവിടെ ഭാര്യയായ എനിക്ക് എന്താണ് സ്ഥാനം?” മാളവികയുടെ ശബ്ദം വിക്കി.

ഹരി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. മാളവിക പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിലെ യുക്തി അവന് പതുക്കെ മനസ്സിലാവുകയായിരുന്നു.

“ഹരിയേട്ടാ, ഒരു പെണ്ണിന് തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം വേണം. സൗഹൃദങ്ങൾ ആകാം, പക്ഷെ അത് കുടുംബജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന രീതിയിലാകരുത്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരു പുരുഷനോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഇടപഴകുമ്പോഴും മറ്റൊരു സ്ത്രീ സൂക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു അകലമുണ്ട്. അത് ദേവിക മറക്കുന്നു. അതിലും സങ്കടം നിങ്ങൾ അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നാളെ എന്റെ ഒരു ആൺസുഹൃത്ത് ഇവിടെ വന്ന് എന്നോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറിയാൽ നിങ്ങൾക്ക് സഹിക്കുമോ?” മാളവിക ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഹരിക്ക് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു.

അവൻ മാളവികയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മാളു… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ ആ രീതിയിൽ ചിന്തിച്ചില്ല. ദേവൂനെ എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എനിക്ക് അസ്വാഭാവികത തോന്നിയില്ല. പക്ഷെ, ഒരു ഭാര്യ എന്ന നിലയിൽ നിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു. ഞാൻ അവളോട് സംസാരിക്കാം.”

“വേണ്ട ഹരിയേട്ടാ, സംസാരിച്ച് സീൻ വഷളാക്കണ്ട. പക്ഷേ, പെരുമാറ്റത്തിൽ ആ അകലം കാണിച്ചാൽ മതി. അവൾക്ക് സ്വയം മനസ്സിലാകണം,” മാളവിക പറഞ്ഞു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹരി നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു. അവൻ മാളവികയെ അടുക്കളയിൽ സഹായിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചായയുമായി ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ദേവിക അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“ഡാ ഹരി, ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നേ. എനിക്ക് ഷോപ്പിംഗിന് പോകണം. നീ കൂടെ വരണം,” ദേവിക പതിവുപോലെ ആജ്ഞാപിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ദേവൂ, ഇന്ന് എനിക്ക് ഓഫീസിൽ കുറച്ച് അർജന്റ് വർക്കുണ്ട്. ഞാൻ മാളുവിനോട് പറയാം, അവൾ നിന്റെ കൂടെ വരും. ഷോപ്പിംഗിനൊക്കെ പെണ്ണുങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് പോകുന്നതല്ലേ നല്ലത്?” ഹരി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

ദേവികയുടെ മുഖമൊന്ന് കറുത്തു. “അതെന്താ നീ വന്നാൽ? പണ്ടൊക്കെ ഞാൻ വിളിച്ചാൽ നീ എപ്പോളും കൂടെ വരാറുള്ളതാണല്ലോ.”

“പണ്ടത്തെപ്പോലെയല്ലല്ലോ ദേവൂ ഇപ്പോൾ. എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു കുടുംബമായി, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളായി.” ഹരി പുഞ്ചിരിയോടെ മാളവികയുടെ തോളിൽ കൈയിട്ടു.

ദേവിക ഹരിയെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഹരിയുടെ വാക്കുകളിൽ വന്ന മാറ്റം അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണ സമയത്ത് ദേവിക വീണ്ടും ഹരിയുടെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് കറി വിളമ്പാൻ ആഞ്ഞപ്പോൾ ഹരി പതുക്കെ തടഞ്ഞു. “ഇരിക്കൂ ദേവൂ, എനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് മാളുവിന് കൃത്യമായി അറിയാം. അവൾ വിളമ്പിക്കോളും. നീ നിന്റെ ആഹാരം കഴിക്ക്.”

മാളവിക ഹരിക്ക് കറി വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. ഹരി മാളവികയെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു. ദേവികയ്ക്ക് ആ മാറ്റം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നെങ്കിലും, താൻ അതിരു ലംഘിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് പതുക്കെ ബോധ്യമായി. ഒരു സുഹൃത്ത് എപ്പോഴും സുഹൃത്ത് മാത്രമായിരിക്കണം, പങ്കാളിയുടെ സ്ഥാനത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിക്കരുത് എന്ന സത്യം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

വൈകുന്നേരം ദേവിക തിരികെ പോകാനായി ബാഗുകളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു. ഉമ്മറത്ത് ടാക്സി വന്ന് നിന്നു.

യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ദേവിക മാളവികയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൾ മാളവികയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.

“മാളു… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഹരി എന്റെ സുഹൃത്താണ് എന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ ഞാൻ ചില അതിരുകൾ മറന്നുപോയി. നിന്റെ സങ്കടം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയില്ല. പക്ഷേ ഹരി നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ നല്ലൊരു ഭർത്താവാണ്. നിനക്ക് വിഷമമുണ്ടായതിൽ എനിക്ക് ഖേദമുണ്ട്,” ദേവിക ആത്മാർത്ഥമായി പറഞ്ഞു.

മാളവികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ ദേവികയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അതൊന്നും സാരമില്ല ദേവിക. ഹരിയേട്ടന് നിങ്ങളെപ്പോലൊരു കൂട്ടുകാരി ഉള്ളതിൽ എനിക്കും സന്തോഷമേയുള്ളൂ. ഇനിയും വരണം ഇവിടെ വരാൻ.”

ടാക്സി ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ ഹരിയും മാളവികയും കൈകോർത്തുപിടിച്ച് നോക്കിനിന്നു. സൗഹൃദത്തിന്റെ ആഴം അളക്കേണ്ടത് പ്രകടനങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള ബഹുമാനവും അതിർവരമ്പുകളും പാലിച്ചുകൊണ്ടാവണം എന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും അപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

✍️ആമി