“നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും എന്നോർത്ത് എന്റെ ജീവിതം ഈ നരകത്തിൽ ഹോമിക്കാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല അമ്മേ! പക്ഷേ, അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ആരുടെയും അനുവാദം ആവശ്യമില്ല!”
അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആ വാക്കുകൾ വെടിയുണ്ട പോലെയാണ് വന്ന് വീണത്. ഭദ്രയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വിറച്ചിലുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ഒരു കരിങ്കല്ലിന്റെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദത ആ ഉമ്മറത്ത് പടർന്നു.
അമ്മ മാധവിയമ്മ ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ചാരി ഇരുന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മകളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയേക്കാൾ, നാളത്തെ നേരം പുലരുമ്പോൾ അയൽപക്കത്തെ ശാരദയും കാർത്തുവും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയമായിരുന്നു.
“എന്റെ ഭദ്രേ… നീ ഈ പറയുന്നത് എന്താന്ന് നിനക്ക് വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ?” മാധവിയമ്മ വിതുമ്പി. “ആദ്യത്തെ ബന്ധം തകർന്നപ്പോൾ നമ്മൾ അനുഭവിച്ച നാണക്കേട് മാറിയിട്ടില്ല. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും രണ്ടാമതും… ഒരു പെണ്ണ് രണ്ടു വട്ടം കെട്ടുക, രണ്ടു വട്ടവും ഇറങ്ങിപ്പോരുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഈ സമൂഹം നിന്നെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല മോളേ. അവർ നിന്നെ ‘പിഴച്ചവൾ’ എന്ന് വിളിക്കും.”
ഭദ്ര ഒരു തടിച്ച ബാഗ് തോളിലിട്ടുകൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായി അനുഭവിച്ച മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പീഡനങ്ങൾ അവളുടെ കണ്ണീരെയെല്ലാം വറ്റിച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.
“സമൂഹം എന്നെ ഊട്ടുന്നുമില്ല, ഊറ്റുന്നുമില്ല അമ്മേ,” ഭദ്ര ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം അധ്വാനം കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നവളാണ്. ആ സമൂഹത്തെ പേടിച്ച് ഒരു കുടിയന്റെയും സ്വഭാവദൂഷ്യമുള്ളവന്റെയും ചവിട്ടടിയേറ്റ് മരിക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല.”
അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ ജ്യേഷ്ഠൻ ഹരി അങ്ങോട്ട് കയറിവന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. “എടി എന്താ നിന്റെ വിചാരം? ഭയങ്കര സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യവാദിയാണെന്നോ? ആദ്യത്തെയാൾക്ക് സ്ത്രീധനം പോരെന്നായിരുന്നു പരാതി, നമ്മൾ ഒഴിവാക്കി. രണ്ടാമത് വന്ന വിനു ഭേദപ്പെട്ട കുടുംബത്തിലെ പയ്യനാണ്. ഗവൺമെന്റ് ജോലിയുണ്ട്. അവൻ വല്ലപ്പോഴും ഇത്തിരി കഴിച്ചാൽ, അല്ലെങ്കിൽ വല്ല ദേഷ്യവും കാണിച്ചാൽ നീ അതൊക്കെ സഹിക്കണം. കുടുംബം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വിട്ടുവീഴ്ച വേണം.”
ഭദ്ര ഹരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തികഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഏട്ടാ, വിനു വല്ലപ്പോഴും കഴിക്കുന്ന കുടിയൻ മാത്രമല്ല. അവൻ ഒരു സ്ത്രീലമ്പടനാണ്. പോരാത്തതിന് എന്നെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിക്കുന്ന ക്രൂരനും. ഏട്ടൻ അത് കാണാത്തത് പോലെ നടിക്കുകയാണ്, കാരണം ഏട്ടന് നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിലെ അന്തസ് നിലനിർത്തണം.”
“നീ നാവ് അടക്ക് ഭദ്രേ!” ഹരി കൈയോങ്ങി.
“കൈ ഓങ്ങണ്ട ഏട്ടാ,” ഭദ്ര ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. “വിനുവിന്റെ കൈയേറ്റം സഹിച്ചാണ് ഞാൻ ഈ വരുന്നത്. ഇനിയും എന്നെ തല്ലാൻ വന്നാൽ ഞാൻ പോലീസിൽ കേസ് കൊടുക്കും. അത് ഏട്ടനായാലും ശരി.”
ഹരിയുടെ കൈ താനേ താണുപോയി. ഭദ്രയുടെ ആ മാറ്റം അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അവൾ ആ വീടിന്റെ പടികളിറങ്ങി, റോഡിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ അമ്മയുടെ വിലാപവും ഏട്ടന്റെ ശാപവാക്കുകളും ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഭദ്ര ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബാങ്കിലെ സീനിയർ ക്ലർക്കാണ്. സ്വന്തമായി സമ്പാദ്യമുള്ള, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടി. ആദ്യ വിവാഹം നടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ചെയ്ത വിവാഹം. എന്നാൽ ഭർത്താവിനും വീട്ടുകാർക്കും കൂടുതൽ സ്ത്രീധനം വേണമായിരുന്നു. ദിവസേനയുള്ള പീഡനങ്ങൾ സഹിക്കവയ്യാതെയാണ് അവൾ അന്ന് ആ ബന്ധം വേർപെടുത്തിയത്.
അതിന് ശേഷം നാല് വർഷം അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിച്ചു. അപ്പോഴാണ് വിനുവിന്റെ ആലോചന വരുന്നത്. ഭാര്യ മരിച്ചുപോയ ആളായിരുന്നു വിനു. പക്വതയുള്ള ഒരാളാണെന്നും, ആദ്യത്തെ ബന്ധം തകർന്ന ഭദ്രയ്ക്ക് വിനു ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരനായിരിക്കുമെന്നും വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ഒരേസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഭദ്രയും വിശ്വസിച്ചു, തനിക്കിനി ഒരു സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം ഉണ്ടാകുമെന്ന്. പക്ഷേ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ ആഴ്ചകളിൽ തന്നെ വിനുവിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തുവന്നു.
ബാങ്കിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലുടനീളം ആളുകൾ അവളെ ഒളികണ്ണാലെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാർത്തകൾ കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നിരുന്നു “രാമൻ നായരുടെ മകൾ ഭദ്ര രണ്ടാമത്തെ കെട്ടും പൊട്ടിച്ചുപോന്നു.”
ബാങ്കിലെ ലഞ്ച് റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ സഹപ്രവർത്തകയായ സൗമ്യ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. സൗമ്യയ്ക്ക് ഭദ്രയോട് സഹതാപമുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും നാട്ടിലെ സംസാരം അവൾ ഭദ്രയെ അറിയിച്ചു.
“ഭദ്രേ, നീ എടുത്ത തീരുമാനം ഇത്തിരി ധൃതിപിടിച്ചതായിപ്പോയോ? ഓഫീസിലും പുറത്തും ആളുകൾ പലതും പറയുന്നുണ്ട്. ഒരു പെണ്ണാകുമ്പോൾ ഇത്തിരി ഒതുക്കവും സഹനവുമൊക്കെ വേണമെന്നാണ് സിതാമ്മയൊക്കെ പറയുന്നത്.”
ഭദ്ര തന്റെ ലഞ്ച് ബോക്സ് അടച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് സൗമ്യയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “സൗമ്യാ, സിതാമ്മയ്ക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് അറിയില്ലല്ലോ. സഹിക്കാൻ ഒരു പരിധിയുണ്ട്. അത് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ സഹിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് തുല്യമാണ്.”
“പക്ഷേ എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചത്? നീ ആരോടും വ്യക്തമായി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് ആളുകൾ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത്,” സൗമ്യ ചോദിച്ചു.
ഭദ്രയുടെ മനസ്സിലേക്ക് കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിലെ ഭീകരമായ ഓർമ്മകൾ കടന്നുവന്നു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നാം മാസം. ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി. വിനു അമിതമായി മദ്യപിച്ചാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. ഭദ്ര അവന് ഭക്ഷണം വിളമ്പി വെച്ചു.
“എന്താടീ ഇത്? മീൻ കറിക്ക് ഒട്ടും എരിവില്ല. നിന്റെ തന്തപ്പടിയുടെ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെയാണോ ഉണ്ടാക്കുന്നത്?” വിനു പ്ലേറ്റ് തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട് ആക്രോശിച്ചു.
“വിനു, എരിവ് കൃത്യമാണ്. നിങ്ങൾ ഒരുപാട് കുടിച്ചിട്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് രുചി അറിയാത്തത്,” ഭദ്ര ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
ആ മറുപടി വിനുവിനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ചുവരിലേക്ക് ഇടിച്ചു. “എനിക്ക് നേരെ നാവെടുക്കുന്നോടീ …… മോളേ? ആദ്യത്തെവൻ നിന്നെ ചവിട്ടിപ്പുറത്താക്കിയത് നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം കൊണ്ടായിരിക്കും. അവന് പറ്റിയ തെറ്റ് എനിക്ക് പറ്റില്ല. ഞാൻ നിന്നെ ഒതുക്കിത്തരാം.”
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ അവളെ ശാരീരികമായി പീഡിപ്പിച്ചു. അതൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു. പിന്നീട് പല ദിവസങ്ങളിലും അവൻ അർദ്ധരാത്രിയിൽ അപരിചിതരായ സ്ത്രീകളോട് ഫോണിൽ ശൃംഗരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് ഭദ്ര നേരിട്ട് കണ്ടു. ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോഴൊക്കെ ക്രൂരമായ മർദ്ദനമായിരുന്നു മറുപടി.
ഏറ്റവും ഒടുവിൽ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച നടന്ന സംഭവമാണ് ഭദ്രയെ പൂർണ്ണമായും ആ ബന്ധം ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. വിനു തന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കളെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി മദ്യസൽക്കാരം നടത്തി. മദ്യം തലയ്ക്കുപിടിച്ചപ്പോൾ, അവൻ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഭദ്രയെ അധിക്ഷേപിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഇവൾ വലിയ ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥയാണെന്നാ ഭാവം. ആദ്യത്തെവൻ വേണ്ടാന്ന് വെച്ച ചര ക്കാ. ഞാൻ കെട്ടിയതുകൊണ്ട് ഇവൾക്കൊരു ജീവിതമുണ്ടായി,” വിനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളോട് പറഞ്ഞു.
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്ത് ഭദ്രയുടെ കൈയിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഭദ്ര ഭയന്നുവിറച്ച് വിനുവിനെ നോക്കിയെങ്കിലും, അവൻ അത് കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ ആ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖത്തടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. അന്ന് രാത്രി തന്നെ അവൾ തന്റെ തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു.
ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഭദ്ര ഉണർന്നു. അവൾ സൗമ്യയോട് പറഞ്ഞു, “സൗമ്യാ, ഒരു പുരുഷന്റെ ക്രൂരതയ്ക്കും സ്വഭാവദൂഷ്യത്തിനും ഇരയായി സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ച് ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നതാണ്. സമൂഹം എന്ത് വേണമെങ്കിലും പറയട്ടെ.”
വൈകുന്നേരം ബാങ്ക് വിട്ടിറങ്ങിയ ഭദ്ര നേരെ പോയത് ഒരു വക്കീലിന്റെ അടുത്തേക്കാണ്. വിവാഹമോചനത്തിനുള്ള നോട്ടീസ് അയക്കണം. വക്കീൽ രാഘവൻ നായർ ഭദ്രയുടെ അച്ഛന്റെ പഴയ സുഹൃത്തായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അവളെ അനുഭാവപൂർവ്വം നോക്കി.
“മോളേ ഭദ്രേ, നീ എടുക്കുന്ന തീരുമാനം നിന്റെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കും. നീ ഒന്നുകൂടി ചിന്തിക്കൂ. വിനുവിനെ നമുക്ക് കൗൺസിലിംഗിന് വിട്ടാലോ?”
“ഇല്ല അങ്കിൾ,” ഭദ്ര ദൃഢമായി പറഞ്ഞു. “മാറാൻ ആഗ്രഹമുള്ളവർക്കാണ് കൗൺസിലിംഗ് കൊടുക്കേണ്ടത്. വിനുവിന് താൻ ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെന്ന ബോധം പോലുമില്ല. എനിക്ക് ഡിവോഴ്സ് വേണം. യാതൊരുവിധ ജീവനാംശവും എനിക്ക് അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വേണ്ട. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രം മതി.”
വക്കീൽ നോട്ടീസ് വിനുവിന് ലഭിച്ചതോടെ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളായി. വിനുവും അവന്റെ വീട്ടുകാരും ഭദ്രയ്ക്കെതിരെ കള്ളപ്രചാരണങ്ങൾ തുടങ്ങി. ഭദ്രയ്ക്ക് മറ്റാരോടും ബന്ധമുണ്ടെന്നും, അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ വിവാഹമോചനം ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്നും അവർ നാട്ടിൽ പാട്ടാക്കി.
ഒരു ദിവസം ഭദ്ര സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി വരുമ്പോൾ, നാട്ടിലെ പ്രമാണിയായ ശേഖരൻ പിള്ള അവളെ വഴിയിൽ തടഞ്ഞുനിർത്തി.
“എന്താടീ ഭദ്രേ, നിന്റെ ഭാവം?” ശേഖരൻ പിള്ള മീശ പിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “നാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾക്കൊക്കെ നീ ഒരു ചീത്ത മാതൃകയാവുകയാണല്ലോ. ഒരുവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു, രണ്ടാമത്തവനെയും ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഭാവിക്കുന്നു. നിനക്കെന്താ വല്ല ഇളക്കവുമുണ്ടോ? കുടുംബ മഹിമയുള്ള രാമൻ നായരുടെ പേര് കളയാൻ നീ ഒരൊറ്റയാൾ മതി.”
ചുറ്റും ആളുകൾ കൂടാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ പരിഹാസവും കുറ്റപ്പെടുത്തലുമായിരുന്നു. ഭദ്ര ഭയന്നോടിയില്ല. അവൾ ശേഖരൻ പിള്ളയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
“ശേഖരൻ പിള്ളേച്ചാ,” അവൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “എന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് കളയുന്നത് ഞാനല്ല. അർദ്ധരാത്രിയിൽ പരസ്ത്രീകളുടെ കൂടെ നടക്കുകയും, സ്വന്തം ഭാര്യയെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് കാഴ്ചവെയ്ക്കാൻ മടിക്കാത്തവനുമായ വിനുവാണ്. അവന്റെ ഈ സ്വഭാവം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നെ അങ്ങോട്ട് കെട്ടിച്ചുവിട്ട ഈ നാട്ടുകാർക്കാണ് നാണക്കേട് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. ഒരു പെണ്ണ് പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ‘ഇളക്കമാണ്’ എന്ന് പറയുന്ന നിങ്ങളുടെ ഈ മനസ്സിനാണ് രോഗം. വഴിമാറി നിൽക്കൂ, എനിക്ക് പോകണം.”
ഭദ്രയുടെ ആ മറുപടിയിൽ ശേഖരൻ പിള്ളയുടെ മുഖം കറുത്തു. ചുറ്റും നിന്നവർ പരസ്പരം നോക്കി പിറുപിറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭദ്ര അന്തസ്സോടെ നടന്നുനീങ്ങി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കോടതിയിൽ കേസ് ആരംഭിച്ചു. ഭദ്ര വാടകയ്ക്ക് ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് എടുത്ത് അങ്ങോട്ട് താമസം മാറിയിരുന്നു. സ്വന്തം വീട്ടുകാർ പോലും അവളെ പൂർണ്ണമായി പിന്തുണച്ചില്ല. അമ്മ വല്ലപ്പോഴും ഫോണിൽ വിളിച്ച് കരയും, വിനുവിന്റെ കാലുപിടിച്ച് തിരിച്ചുപോകാൻ പറയും. ജ്യേഷ്ഠൻ ഹരി അവളോട് സംസാരിക്കാറേയില്ലായിരുന്നു.
കോടതിയിൽ ആദ്യത്തെ സിറ്റിംഗ് ദിവസം. വിനുവും അവന്റെ വക്കീലും ഭദ്രയെ മാനസികമായി തകർക്കാൻ എല്ലാ അടവുകളും പുറത്തെടുത്തു.
വിനുവിന്റെ വക്കീൽ കോടതിയിൽ വാദിച്ചു: “യുവതിക്ക് കടുത്ത മാനസിക അസ്വാസ്ഥ്യമുണ്ട്. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും വഴക്കുണ്ടാക്കി ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന സ്വഭാവമാണ് ഇവരുടേത്. ആദ്യത്തെ ഭർത്താവും ഇവരുടെ ഈ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് ഇവരെ ഉപേക്ഷിച്ചത്. എന്റെ കക്ഷി വിനു ഒരു പാവമാണ്. അദ്ദേഹം ഇവരെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറാണ്.”
ഭദ്ര കോടതിക്കൂട്ടിൽ നിന്നു. ജഡ്ജി അവളോട് ചോദിച്ചു, “ഭദ്രാ, ഭർത്താവ് നിങ്ങളെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറാണെന്ന് പറയുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് ഒപ്പം ജീവിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലേ?”
ഭദ്ര ജഡ്ജിയെ നോക്കി വന്ദിച്ചു. “ബഹുമാനപ്പെട്ട ജഡ്ജി അവർകളെ, ഇയാൾ കോടതിയിൽ പറയുന്നത് കള്ളമാണ്. ഞാൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇയാൾ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവുകളുടെ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഹാജരാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിലുപരി അയാൾ ഒരു സ്ത്രീലമ്പടൻ ആണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഒരു പെൻഡ്രൈവ് ഞാൻ ഇവിടെ ഏല്പിച്ചിരുന്നു …”
“ഇതിൽ ഇയാൾ രാത്രികാലങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളോട് സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ ഓഡിയോ റെക്കോർഡിംഗുകളും, ഇയാളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ വീട്ടിൽ മദ്യസൽക്കാരത്തിനു വന്നപ്പോൾ എന്നെ മോശമായി പറയുന്നതിന്റെ വിഡിയോയും ഉണ്ട്.”
അത് കേട്ടതും വിനുവിന്റെ മുഖത്തെ ചോര വറ്റാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല ഭദ്ര ഇത്രയും തെളിവുകൾ ശേഖരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന്.
തെളിവുകൾ പരിശോധിച്ച കോടതിക്ക് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി. വിനുവിന്റെ വക്കീലിന് പിന്നീട് ഒന്നും വാദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കോടതിക്ക് പുറത്തിറങ്ങിയ വിനു ഭദ്രയുടെ അടുത്ത് വന്ന് പല്ലിറുമ്മി. “നീ ജയിച്ചു എന്ന് കരുതേണ്ട ഭദ്രേ. കോടതി നിനക്ക് ഡിവോഴ്സ് തരുമായിരിക്കും. പക്ഷേ ഈ സമൂഹത്തിൽ നീ ഒരു ‘രണ്ടാംകെട്ടൊഴിഞ്ഞവൾ’ മാത്രമായിരിക്കും. നിന്നെ ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല. നീ ഒറ്റപ്പെട്ടു ചത്തുപോകും.”
ഭദ്ര അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “വിനു, ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നത് ഒരു ശാപമല്ല. അതൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. നിന്നെപ്പോലൊരു മൃഗത്തോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ സുരക്ഷിതമാണ് എന്റെ ഒറ്റപ്പെടൽ. എന്നെ ഓർത്ത് നീ വിഷമിക്കേണ്ട, നിന്റെ ഈ യഥാർത്ഥ മുഖം ഇനി വരാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടികളെങ്കിലും അറിയട്ടെ.”
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കോടതി ഭദ്രയ്ക്ക് അനുകൂലമായി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു. അവൾ ഔദ്യോഗികമായി വിവാഹമോചിതയായി.
വിധി വന്ന ദിവസം അവൾ നേരെ പോയത് തന്റെ പഴയ തറവാട്ടു വീട്ടിലേക്കാണ്. അവിടെ അമ്മയും ഹരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭദ്ര വരുന്നത് കണ്ട് ഹരി മുഖം തിരിച്ചു.
“അമ്മേ, എനിക്ക് ഡിവോഴ്സ് കിട്ടി,” ഭദ്ര മാധവിയമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
മാധവിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഹരി അങ്ങോട്ട് വന്ന് പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ആഹാ, വലിയ കാര്യം സാധിച്ചു വന്നതാണോ? ഇനിയിപ്പോ എന്താ പരിപാടി? മൂന്നാമതും ഒരെണ്ണത്തിനെ കണ്ടുപിടിക്കണോ?”
ഭദ്ര ഹരിക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. “ഏട്ടാ, ഇനിയൊരു വിവാഹം എന്റെ ചിന്തയിൽ പോലുമില്ല. ഞാൻ ജീവിച്ചു കാണിക്കാൻ പോവുകയാണ്. ഒരു പുരുഷന്റെ തുണയില്ലാതെയും ഒരു പെണ്ണിന് ഈ സമൂഹത്തിൽ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം. നിങ്ങളുടെയൊക്കെ തലയിലെ ആ പഴയ ചിന്താഗതി മാറ്റിവെയ്ക്കാൻ സമയമായി.”
അവൾ അമ്മയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് അവരുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അമ്മേ, വിഷമിക്കേണ്ട. നിങ്ങളുടെ മകൾ ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിച്ചിട്ടില്ല. തെറ്റ് ചെയ്തത് ഞാനല്ല. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഭയവുമില്ല.”
ഭദ്ര അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി തന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങി. വൈകുന്നേരം അവൾ തന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ, പടിഞ്ഞാറൻ മാനത്ത് സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാളെ വീണ്ടും ഒരു പുതിയ പുലരിയുണ്ടാകും. ആ പുലരി ഭദ്രയുടേതായിരുന്നു സ്വതന്ത്രയായ, ആത്മാഭിമാനമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ പുലരി.
നാട്ടുകാരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും സമൂഹത്തിന്റെ കപട സദാചാരവും അവളെ തളർത്തിയില്ല. കാരണം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കാവൽക്കാരി താൻ മാത്രമാണെന്ന്. അവൾ തന്റെ ഡയറി തുറന്ന് ഒരു വരി കുറിച്ചിട്ടു:
“പെണ്ണ് സഹിക്കേണ്ടവളല്ല, ജീവിക്കേണ്ടവളാണ്. അന്തസ്സോടെ, സ്വന്തം വ്യവസ്ഥകളിൽ!”
✍️ആമി
