“പണം കൊണ്ട് നീ വാങ്ങിയ ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നെ മൂടുമായിരിക്കും മാളവികാ, പക്ഷേ ഇതിനുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഒരു മനുഷ്യനുണ്ട്… അത് കാണാൻ നിന്റെ ഈ വലിയ കണ്ണുകൾക്ക് കഴിയില്ല!”
ശരത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവിക ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. സോഫയിൽ കാലിന്മേൽ കാൽ വെച്ചിരുന്ന് അവൾ തന്റെ ഐഫോൺ മേശപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
“മതി ശരത്, നിന്റെ ഈ സീരിയൽ ഡയലോഗ് ഒന്നു നിർത്താമോ? ഈ വീട്ടിൽ നീ കഴിക്കുന്ന ആഹാരവും, നീ കിടന്നുറങ്ങുന്ന എയർകണ്ടീഷണർ മുറിയും എന്റെ അച്ഛന്റെ കാശാണ്. അന്തസ്സ് സംസാരിക്കാൻ നിനക്ക് എന്ത് യോഗ്യതയാണുള്ളത്?”
അപ്പുറത്തെ കസേരയിലിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്ന മാളവികയുടെ അമ്മ സുലോചന അതിലേക്ക് കനൽ കോരിയിട്ടു. “അല്ലെങ്കിലും സ്വന്തമായി ഒരു നിലയും വിലയും ഇല്ലാത്തവന്മാരെ വീട്ടിൽ കയറ്റിയാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഇരിക്കും. മേനോൻ ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് കമ്പനീസിന്റെ മരുമകനാണെന്ന ബോധം വേണം. വെറുമൊരു സാധാരണ ഐടി ജീവനക്കാരൻ! നിന്നെ എന്റെ മകൾ കല്യാണം കഴിച്ചതുതന്നെ നിന്റെ ഭാഗ്യം.”
ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്ന മാളവികയുടെ അച്ഛൻ മാധവമേനോൻ മാത്രം ഇടപെട്ടു. “സുലോചനാ, മാളൂ… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അതിരുവിടുകയാണ്. അവൻ എന്റെ മരുമകനാണ്.”
“അച്ഛൻ മിണ്ടാതിരിക്ക്,” മാളവിക ദേഷ്യപ്പെട്ടു. “ഇവന്റെ ഈ മിഡിൽ ക്ലാസ് ഇമേജ് കാരണം എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ ഇടയിൽ എനിക്ക് തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നാളെ എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടിന്റെ പാർട്ടിയുണ്ട്. ഇവനെപ്പോലൊരാളെ കൂടെക്കൂട്ടാൻ എനിക്ക് നാണക്കേടാണ്.”
ശരത് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ആ വീട്ടിൽ അവനൊരു ഭർത്താവായിരുന്നില്ല, മാളവികയ്ക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മാറ്റിനിർത്താൻ പറ്റുന്ന ഒരു വെറും ‘ചോയ്സ്’ മാത്രമായിരുന്നു.
“നാളെ എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ ഒരു ഗെറ്റ് ടുഗതർ ഉണ്ട്. മാളൂ, നീ വരുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലേ? കൂടെ ഇവനെയും കൂട്ടാം, പക്ഷേ ഒന്ന് നന്നായി ഒരുക്കി കൊണ്ടുവരണമെന്ന് മാത്രം. എന്റെ ഫ്രണ്ട്സ് ഒക്കെ ദുബായിലും ലണ്ടനിലും ബിസിനസ്സ് ചെയ്യുന്നവരാ. ഇവനെ കണ്ട് അവർ നമ്മളെ കളിയാക്കരുത്.”
മാളവികയുടെ അനിയൻ മാധവ് പറഞ്ഞു.
“നീ പേടിക്കേണ്ട മാധവ്,” മാളവിക പറഞ്ഞു. “ഇവൻ നാളെ എന്റെ കൂടെ വരുന്നില്ല. എന്റെ കാറിന്റെ ഡ്രൈവർക്ക് നാളെ ലീവാണ്. അമ്മയെ നാളെ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടാൻ ഒരാൾ വേണം. ശരത് നാളെ വണ്ടി ഓടിക്കും. ശരിയല്ലേ ശരത്?”
ശരത് മാളവികയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പൂർണ്ണമായ അധികാരമായിരുന്നു. ഭർത്താവെന്ന നിലയിലല്ല, ശമ്പളം കൊടുക്കാത്ത ഒരു വേലക്കാരനോടെന്ന പോലെയായിരുന്നു അവൾ അത് ചോദിച്ചത്.
“ഞാൻ വണ്ടി ഓടിക്കാം മാളവികാ… എന്റെ ജോലി ശനിയാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് നാളെ ലീവാണ്. ഒരു ഡ്രൈവറുടെ റോൾ കൂടി എനിക്ക് തന്നതിന് നന്ദി,” ശരത് ഇത്രയും പറഞ്ഞ് മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, സുലോചനയെയും കൊണ്ട് കാർ യാത്ര തിരിച്ചു. വഴിയിലുടനീളം സുലോചന ഫോണിൽ അവരുടെ ബന്ധുക്കളോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അതെടീ, മാളൂന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ ആറുമാസമായില്ലേ… അവൻ ഇവിടെത്തന്നെയാണ് താമസം. പിന്നെന്താ ചെയ്യാ, സ്വന്തമായി ഒരു വീടുപോലുമില്ലാത്തവർക്ക് ഞങ്ങളുടെ ഈ കൊട്ടാരം സ്വർഗ്ഗമല്ലേ? എന്റെ മേനോൻ കാശ് കൊടുത്ത് വാങ്ങിയ കാറിലാണ് അവൻ ഇപ്പോൾ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. ഡ്രൈവർ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവനെ അങ്ങ് കൂടെക്കൂട്ടി, അത്രതന്നെ.”
പിറകിലെ സീറ്റിലിരുന്ന് സുലോചന പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും ശരത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ ആണി തറയ്ക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. അവൻ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി അമ്മായിയുടെ വീടിനു മുന്നിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ സുലോചന പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഒരു അഞ്ഞൂറ് രൂപയുടെ നോട്ട് എടുത്ത് ശരത്തിന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി.
“ദാ… വഴിയിൽ എവിടെയെങ്കിലും നിർത്തി എന്തെങ്കിലും ചായയോ ലഞ്ചോ കഴിച്ചോ. പിന്നെ വണ്ടി ഇവിടെത്തന്നെ ഇട്ടേക്ക്, വൈകുന്നേരം ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ വന്നാൽ മതി.”
ശരത് ആ നോട്ടിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ആത്മാഭിമാനം അലറിവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ നോട്ട് വാങ്ങിയില്ല. “വേണ്ട അമ്മേ… എന്റെ കയ്യിൽ കാശുണ്ട്. ഞാൻ വൈകുന്നേരം വരാം.”
അവൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു. ആഡംബരത്തിന്റെ തണലിൽ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം കത്തുന്ന വെയിലിൽ നടക്കുകയാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ തട്ടുകടയിൽ കയറി ഒരു ചായ കുടിച്ചു. അവിടെയിരുന്നപ്പോൾ അവന് സ്വന്തം വീടും അമ്മയെയും ഓർമ്മ വന്നു. അമ്മ ഉണ്ടാക്കി തരുന്ന ചൂടു കഞ്ഞിയുടെയും ചമ്മന്തിയുടെയും സ്വാദ്… അവിടെ അവനൊരു രാജാവായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ അവനൊരു വെറും നിഴൽ മാത്രമാണ്.
ദിവസവും അനുഭവിക്കുന്ന ഈ അപമാനത്തിന്റെ പടുകുഴിയിൽ നിന്ന് കയറാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു, തന്റെ പഴയ കുറച്ചു വസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രം ഒരു ചെറിയ ബാഗിലെടുത്തു.
താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന ശരത്ത് മാധവമേനോന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു. “അച്ഛാ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഈ ആഡംബര നരകത്തിൽ എന്റെ ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ച് ജീവിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ്.”
മാളവിക അവനെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, “പൊയ്ക്കോ… രണ്ടു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ കാശിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടറിയുമ്പോൾ നീ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ മൂട്ടിലിഴഞ്ഞു വരും.”
എന്നാൽ ശരത് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ആ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി.
മാസങ്ങൾ മൂന്ന് കഴിഞ്ഞു. മാളവിക വിചാരിച്ചതുപോലെ ശരത് തിരികെ വന്നില്ല. അവൻ തന്റെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും, സ്വന്തം വീട്ടിൽ അമ്മയോടൊപ്പം സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതിനിടയിലാണ് മാളവികയുടെ കുടുംബത്തിൽ വലിയൊരു ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്. മാളവികയുടെ അനിയൻ മാധവ് നടത്തിയ തെറ്റായ ബിസിനസ്സ് ഇടപാടുകളും ആഡംബര ജീവിതവും കാരണം അവരുടെ കമ്പനി വലിയ കടക്കെണിയിലായി. ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപയുടെ കടം. ബാങ്കുകൾ അവരുടെ വലിയ കൊട്ടാരസദൃശ്യമായ വീട് ജപ്തി ചെയ്യാൻ നോട്ടീസ് അയച്ചു.
പണത്തിന്റെ തിളക്കത്തിൽ മാളവികയുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളും ബിസിനസ്സ് പങ്കാളികളും കൈയൊഴിഞ്ഞു. സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ, ആഡംബരമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട്, തെരുവാധാരമാകുന്ന അവസ്ഥയിൽ മാളവികയും കുടുംബവും എത്തിപ്പെട്ടു.
ഒടുവിൽ, മറ്റ് വഴികളൊന്നുമില്ലാതെ, സ്വന്തം അഹങ്കാരം മാറ്റിവെച്ച് ശരത്തിനെ തിരക്കി പോകാൻ മാളവിക തീരുമാനിച്ചു. അവൾ ശരത്തിന്റെ ചെറിയ വാടകവീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി.
മുറ്റത്ത് ഒരു കസേരയിട്ടിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു ശരത്. പഴയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ശാന്തനും സന്തോഷവാനുമായിരുന്നു അവൻ.
മാളവിക കണ്ണീരോടെ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. “ശരത്… ഞങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് തകർന്നു. വീട് ജപ്തിയാകാൻ പോവുകയാണ്. എന്റെ അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത്. പണമില്ലാതായപ്പോഴാണ് എനിക്ക് നിന്റെ വില മനസ്സിലായത്. എന്നോട് ക്ഷമിച്ച് നീ എന്റെ കൂടെ വരണം. അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ നിന്റെ കൂടെ താമസിപ്പിക്കണം.”
ശരത് ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അവൻ മാളവികയെ നോക്കി സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ വിഷമമോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം തികഞ്ഞ അന്യതയായിരുന്നു.
“മാളവികാ, നിനക്ക് പണം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴല്ലേ നീ എന്നെ ഓർക്കാൻ തുടങ്ങിയത്? അല്ലാതെ എന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലല്ലോ,” ശരത് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെയല്ല ശരത്… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. നമുക്ക് വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാം,” മാളവിക അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു.
എന്നാൽ ശരത് ഒരടി പുറകോട്ടുമാറി. “ഇല്ല മാളവികാ. അന്ന് ആ വലിയ വീട്ടിൽ വെച്ച് നീ എന്നോട് പറഞ്ഞ ഒരു വാക്കുണ്ട്, ഞാൻ നിനക്കൊരു ചോയ്സ് മാത്രമാണെന്ന്. നിനക്ക് ബോറടിക്കുമ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കാനും, നിന്റെ ആവശ്യത്തിന് മാത്രം ഓർക്കാനുമുള്ള ഒരു ചോയ്സ്. നിന്റെ ആഡംബര ലോകത്തുനിന്ന് എന്നെ നീ ഇറക്കിവിട്ട അന്ന്, ശരത് എന്ന മനുഷ്യൻ അവിടെ തീർന്നു.”
“ശരത്… പ്ലീസ്…” മാളവിക കരഞ്ഞു.
“നിന്റെ അച്ഛനോട് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ബഹുമാനമുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു മകനെപ്പോലെ ഞാൻ സഹായിക്കും. പക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇനി മാളവിക എന്നൊരു പെൺകുട്ടിക്ക് സ്ഥാനമില്ല. എന്റെ ഈ ചെറിയ വീട്ടിലെ സമാധാനമാണ് എനിക്ക് വലുത്. നീ വന്ന വഴിക്ക് തിരികെ പോകാം,” ശരത് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മാളവിക തകർന്നുപോയി. പണം കൊണ്ട് എല്ലാം വാങ്ങാമെന്ന് കരുതിയ അവൾക്ക് മുന്നിൽ, ഒരുകാലത്ത് താൻ പുച്ഛിച്ചു തള്ളിയ മനുഷ്യൻ ആത്മാഭിമാനത്തോടെ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും ശരത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തനിക്ക് തിരികെ കയറാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, കണ്ണീരോടെ മാളവിക പടികളിറങ്ങി നടന്നു.
ശരത് തിരികെ തന്റെ കസേരയിലിരുന്ന് ശാന്തമായി ചായ കുടിച്ചു. അവന് ചുറ്റും ഇപ്പോൾ സമാധാനം മാത്രമായിരുന്നു.
✍️ആമി
