രേണുകാദേവി… ഈ തറവാടും നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരവും എന്റെ അച്ഛന്റെ കമ്പനിയുടെ വെറുമൊരു ദിവസത്തെ ലാഭം കൊണ്ടു വാങ്ങാൻ കഴിയുന്നവയാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്….

​”രേണുകാദേവി… ഈ തറവാടും നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരവും എന്റെ അച്ഛന്റെ കമ്പനിയുടെ വെറുമൊരു ദിവസത്തെ ലാഭം കൊണ്ടു വാങ്ങാൻ കഴിയുന്നവയാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് അരുണിന്റെ സ്നേഹം എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് അറിയാൻ മാത്രമാണ്. ഇനി അരുൺ ഇവിടെ ജോലി അന്വേഷിച്ചു നടക്കില്ല. അവൻ എന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനാണ്. ഈ തറവാട്ടിലെ നിങ്ങളുടെ അധികാരഭരണമെല്ലാം
ഇന്നത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു!”
​ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള വാക്കുകൾ ആ വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചപ്പോൾ, അതുവരെ അഹങ്കാരത്തോടെ നിന്നിരുന്ന രേണുകാദേവിയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും കാലത്തിനടിയിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോവുകയായിരുന്നു…
​ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടിച്ചിതറുന്ന കനത്ത മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ പൂർണ്ണമായും കീറിമുറിച്ചിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിന്ന തണുത്ത കാറ്റ് തറവാട്ടു വീടിന്റെ പഴയ ജനലുകളെ അടിച്ചുകുലുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അരുണിന്റെ കൈകൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ ആ വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ പടവുകൾ കയറി. ദേവിക അതായിരുന്നു അവളുടെ പേര്. നനഞ്ഞൊട്ടിയ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ആ വീടിന്റെ പഴമയാർന്ന ആകൃതിയെയും ഇരുണ്ട കോണുകളെയും നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം വീടിറങ്ങി, അവനെ മാത്രം വിെടുത്തുവിശ്വസിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ട ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു പുറമേക്ക് അവൾക്ക്. ആരും തുണയില്ലാത്തവളാണെന്നും, തന്റെ മകന്റെ തണലിൽ മാത്രം കഴിയാൻ വന്നവളാണെന്നും ഈ വീട്ടുകാർ ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ശാന്തതയ്ക്ക് പിന്നിൽ ആരും അറിയാത്ത വലിയ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പ്രതികാരത്തിന്റെ തീക്കനലുകൾ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിയാണ് അവൾ ആ പടി ചവിട്ടിയത്.
​ആ വലിയ വീടിന്റെ ഓരോ തൂണുകളിലും അധികാരത്തിന്റെയും ആഭിജാത്യത്തിന്റെയും അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഇരുളടഞ്ഞ ഹാളും ചുവരുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന പഴയ കാരണവന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങളും ആ വീടിന്റെ കർക്കശമായ നിയമങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അരുൺ അവളെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഭയവും ആശങ്കയും മാത്രമായിരുന്നു. തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സ്വഭാവം അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. പണവും പദവിയും മാത്രം നോക്കി മനുഷ്യരെ വിലയിരുത്തുന്ന തന്റെ അമ്മായിയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും മുന്നിലേക്കാണ് അവൻ പ്രാണനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നത്. അവൾ ഒരു സാധാരണക്കാരിയാണെന്ന ധാരണയിലാണ് അവൻ അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഉറച്ചത്. എന്നാൽ ദേവികയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഈ കുടുംബത്തോട് ചില കണക്കുകൾ തീർക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.
​അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം പതിവിലും കൂടുതൽ വലിഞ്ഞുമുറുകിയതായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് പെയ്തുതോർന്ന മഴയുടെ നനവും അന്തരീക്ഷത്തിലെ തണുപ്പും ആ വീടിന്റെ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടി. അരുൺ തന്റെ പുതിയ ജോലിനായുള്ള അഭിമുഖത്തിന് പോകാൻ തയ്യാറായി ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, അമ്മായി രേണുകാദേവി വലിയ അഹങ്കാരത്തോടെ ഉммаറത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് പുച്ഛവും അധികാരഭാവവും വ്യക്തമായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ ചായ തിളപ്പിക്കുന്ന ദേവികയെ നോക്കി അവർ വന്യമായ ഒരു ഭാവത്തോടെ അരുണിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവർ അരുണിന്റെ വഴി തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നിന്നു.
​”എടാ അരുൺ… നീ ഏതോ വലിയ കുടുംബത്തിലെ പെണ്ണാണെന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടുവന്ന ഈ നക്കാപ്പിച്ചയെ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ എങ്ങനെ വാഴിക്കുമെന്ന് കാണിച്ചു തരാം. അധികം വൈകാതെ തന്നെ നിന്റെ ഈ ഭാര്യയെക്കൊണ്ട് ഞാൻ ഈ തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് മൂക്ക് കൊണ്ട് ‘ഇശ്ചാ,ണ്ണാ’ എന്ന് എഴുതിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്റെ പേര് രേണുകാദേവി എന്നല്ല! അത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരമാണ് ഇവൾക്ക്!” അമ്മായി പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് ആക്രോശിച്ചു. അവരുടെ ശബ്ദം ആ വലിയ ഹാളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അടുക്കളയിൽ ഇരുന്ന ദേവിക ആ വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി കേട്ടു. എന്നാൽ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രമാണ് വിരിഞ്ഞത്.
​അമ്മായിയുടെ ഈ കടുപ്പമേറിയ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അരുൺ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. ദേവിക അവിടെ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ ശാന്തമായി ചായ ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് പകരുന്നതേയുള്ളൂ. അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചതേയില്ല. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ പരിഭ്രമം പോലുമില്ലായിരുന്നു. അരുൺ പതുക്കെ അമ്മായിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വളരെ താഴ്ന്ന എന്നാൽ ഗൗരവമേറിയ ശബ്ദത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ പൊന്നമ്മേ… നിങ്ങൾ കരുതുന്ന അത്ര പാവമല്ല അവൾ. വെറുതെ അവളെ ചൊറിയാൻ നിൽക്കരുത്. അവൾ ആരാണെന്നോ അവളുടെ സ്വഭാവം എന്താണെന്നോ നിങ്ങൾക്കും ഈ വീട്ടുകാർക്കും അറിയില്ല. ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒരു പാവമാണ്, എന്നാൽ അവളെ തൊട്ടാൽ പിന്നെ ഈ വീട് തന്നെ കാണില്ല. ദയവുചെയ്ത് എന്നെ ഓർത്തെങ്കിലും അവളെ വെറുതെ വിട്ടേക്ക്.”
​അരുണിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് രേണുകാദേവി ഉറക്കെ പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു. അവരുടെ ചിരിയിൽ വന്യമായ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞുനിന്നു. “പോടാ പേടിത്തൊണ്ടാ! നിന്നെപ്പോലെ അവളെ കണ്ട് പേടിക്കാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല. നോക്കിക്കോ, ഇന്ന് നിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചുതന്നെ അവളെയെടുത്ത് ഞാൻ നിലത്തടിക്കും.” അപ്പോഴേക്കും അമ്മാവൻ ശേഖരനും നാത്തൂൻ അഞ്ജനയും അങ്ങോട്ട് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അരുണിന്റെ വാക്കുകൾ അവർ തമാശയായാണ് എടുത്തത്. അവർ രണ്ടുപേരും രേണുകാദേവിക്ക് പിന്തുണയുമായി അഹങ്കാരത്തോടെ നിന്നു. തങ്ങളുടെ അധികാരത്തിന് മുന്നിൽ ആ പെൺകുട്ടി വെറുമൊരു ഇര മാത്രമാണെന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചു.
​അരുൺ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ, വലിയ ആശങ്കകളോടെ ജോലി തിരഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് പോയ നിമിഷം, ആ വീട് ദേവികയ്ക്കുള്ള ഒരു കെണിയായി മാറ്റാൻ രേണുകാദേവി തീരുമാനിച്ചു. അവർ അഞ്ജനയ്ക്കും ശേഖരനും കണ്ണ് കാണിച്ചു. നാത്തൂൻ അഞ്ജന മനപ്പൂർവ്വം ഹാളിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വിലകൂടിയ ഒരു ചില്ലുപാത്രം കൈകൊണ്ട് തട്ടി താഴെയിട്ട് പൊട്ടിച്ചു. ചില്ലുകൾ ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ദേവിക അടുക്കളയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നു. “എടി ഭിക്ഷക്കാരി! ഓടിവാടി ഇങ്ങോട്ട്. ഇതൊക്കെ ആരാടി വൃത്തിയാക്കുക?” അഞ്ജന ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൂവി.
​ദേവിക കൈയിൽ മോപ്പുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു വന്യത മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും ദിവസം എല്ലാം സഹിച്ചത് തന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു, അരുണിന്റെ സമാധാനത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ അരുണിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് പോലും തള്ളിക്കളഞ്ഞ് തന്നെ അപമാനിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ഇവരെ ഇന്ന് വെറുതെ വിടാൻ അവൾ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ല. അവൾ അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തേക്ക് തറപ്പിച്ചു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു സിംഹത്തിന്റെ വീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
​”എന്താടി നോക്കുന്നത്? അമ്മായി പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? മൂക്കുകൊണ്ട് നിലത്ത് ‘ഇശ്ചാ,ണ്ണാ’ എന്ന് എഴുതാൻ റെഡിയായിക്കോ!” അഞ്ജന പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, ഒപ്പം ദേവികയുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് ശക്തിയായി തള്ളാൻ ആഞ്ഞു. അവൾ ദേവികയെ തറയിലേക്ക് വീഴ്ത്താനാണ് ശ്രമിച്ചത്. എന്നാൽ കഥ മാറിയത് അവിടെവെച്ചായിരുന്നു! അഞ്ജനയുടെ കൈ ദേവികയുടെ ശരീരത്തിൽ തൊട്ട നിമിഷം, വായുവിൽ ഒരു മിന്നിപ്പിണർ പോലെ ദേവികയുടെ ശരീരം ചലിച്ചു. ദേവിക അഞ്ജനയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് ഒരൊറ്റ സെക്കൻഡിനുള്ളിൽ വന്യമായ ഒരു തിരിപ്പ് തിരിച്ചു. അഞ്ജനയുടെ എല്ലുകൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. വേദനകൊണ്ട് അലറിക്കൊണ്ട് അഞ്ജന തറയിലേക്ക് മുട്ടുകുത്തി വീണു. അവൾക്ക് കൈ അനക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം ദേവിക ആ പൂട്ട് മുറുക്കിയിരുന്നു.
​അത് കണ്ട് കലിതുള്ളി ശേഖരമ്മാവൻ അടുക്കളയിൽ ഇരുന്ന ഇരുമ്പ് വടിയുമായി ദേവികയുടെ തലയ്ക്കടിക്കാൻ പാഞ്ഞടുത്തു. അവൻ തന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും സംഭരിച്ചാണ് ആഞ്ഞടിക്കാൻ വന്നത്. ദേവിക ഒട്ടും പരിഭ്രമിച്ചില്ല. അവൾ തന്റെ കാൽപ്പാദങ്ങൾ തറയിൽ ഉറപ്പിച്ചു, ശേഖരൻ വടിയോങ്ങി അടുത്തേക്ക് എത്തിയ നിമിഷം വായുവിൽ ഉയർന്നു ചാടി ഒരു മനോഹരമായ ഫ്ലയിംഗ് കിക്ക് ശേഖരന്റെ നെഞ്ചിന്റെ മധ്യഭാഗത്തേക്ക് തൊടുത്തുവിട്ടു! ആ അടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ ശേഖരൻ വായുവിൽ ഉയർന്നു തെറിച്ചുപോയി അപ്പുറത്തെ വലിയ അലമാരയിലേക്ക് ഇടിച്ച് താഴെ വീണു. അവന്റെ കൈയിലെ ഇരുമ്പുവടി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. അവന്റെ വായയിൽ നിന്നും ചോര പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​രേണുകാദേവി പേടുത്തുവിറച്ചുപോയി. തങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു സാധാരണ പെണ്ണല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളെ ഒരൊറ്റ കൈകൊണ്ട് തീർക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ആയോധനമുറകളുടെ രാജ്ഞിയായ കരാട്ടെ ബ്ലാക്ക് ബെൽറ്റുകാരിയാണെന്ന് അവർക്ക് ബോധ്യമായി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവർ പുറകോട്ട് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. തറയിൽ കിടന്ന് വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന ശേഖരനെയും അഞ്ജനയെയും നോക്കി ദേവിക രേണുകാദേവിയുടെ കഴുത്തിന് ഒരൊറ്റ കൈയാൽ പിടിച്ച് സോഫയിലേക്ക് ശക്തിയായി ഇരുത്തി. അവളുടെ വിരലുകളുടെ കരുത്ത് രേണുകാദേവിയുടെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
​”എന്താ അമ്മായി… രാവിലെ ഒരു ചലഞ്ച് ഒക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ? ആരാണ് മൂക്കുകൊണ്ട് എഴുതേണ്ടത് എന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായോ?” ദേവികയുടെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം ആ ഹാളിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടു. അവളുടെ മുന്നിൽ രേണുകാദേവി ഒരു ജീവനുള്ള ശവത്തെപ്പോലെ ഇരുന്നു.
​കൃത്യം അതേ സമയത്താണ് അരുൺ പടിവാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിവന്നത്. ഹാളിലെ കാഴ്ച്ച കണ്ട് അവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അവിടെ തകർന്നു കിടക്കുന്ന പാത്രങ്ങളും ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കിടക്കുന്ന ശേഖരനെയും കണ്ട് അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടില്ല. അവൻ പതുക്കെ രേണുകാദേവിയെ നോക്കി തലയാട്ടി. “ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞതല്ലേ അമ്മേ… അവൾ നിങ്ങൾ കരുതുന്ന ആൾ അല്ലെന്ന്. കേട്ടില്ലല്ലോ, ഇപ്പോൾ അനുഭവിച്ചോ.” അരുണിന്റെ വാക്കുകൾ രേണുകാദേവിയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം ഇരട്ടിയാക്കി.
​ദേവിക തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഇത്രയും കാലം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ആഡംബര സ്മാർട്ട്ഫോൺ പുറത്തെടുത്ത് ഒരു നമ്പറിലേക്ക് വിരലമർത്തി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു രാജ്ഞിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. “ഇങ്ങോട്ട് കയറിക്കോളൂ,” അവൾ ഫോണിലൂടെ കൽപ്പിച്ചു.
​അടുത്ത നിമിഷം, ആ തറവാട്ടു മുറ്റത്തേക്ക് മൂന്ന് വലിയ കറുത്ത റോൾസ് റോയ്സ് കാറുകൾ ചരൽക്കല്ലുകൾ തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇരച്ചുകയറി വന്നു. കാറുകളുടെ ആഡംബരവും വലിപ്പവും ആ ഗ്രാമത്തെത്തന്നെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നും കറുത്ത സ്യൂട്ട് ധരിച്ച ആയുധധാരികളായ ഒട്ടനവധി ബോഡിഗാർഡുകൾ ഹാളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവർ ഹാളിൽ ഇരുവശത്തുമായി അച്ചടക്കത്തോടെ അണിനിരന്നു.
​അവർക്കൊപ്പം ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച ദേവികയുടെ പിതാവ് വിക്രം രാഘവനും അവളുടെ കുടുംബവും വളരെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. വിക്രം രാഘവന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവവും അധികാരവും ആരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ അഞ്ച് കോടീശ്വരന്മാരിൽ ഒരാളായ വിക്രം രാഘവനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുരക്ഷാ സൈന്യത്തെയും കണ്ട് രേണുകാദേവിയും കുടുംബവും ആകെ ഭയന്നുവിറച്ചുപോയി. തങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം ദ്രോഹിച്ച പെൺകുട്ടി ഈ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏക അവകാശിയാണെന്ന് അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചീഫ് സെക്യൂരിറ്റി ഓഫീസർ ദേവികയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് ആദരവോടെ തലകുനിച്ചു നിന്നു: “മാഡം, വിക്രം ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് ഇൻഡസ്ട്രീസിന്റെ കമാൻഡോസ് സജ്ജമാണ്.”
​തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്ന് തറ തുടച്ചതും സാധാരണക്കാരിയെപ്പോലെ ജീവിച്ചതും വിക്രം ഗ്രൂപ്പിലെ ഏക മകളാണെന്ന സത്യം പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊള്ളാനാകാതെ രേണുകാദേവിയുടെ കിളി പാറിപോയി. വിക്രം രാഘവന്റെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ പോലുമാകാതെ രേണുകാദേവിയും ശേഖരനും അഞ്ജനയും തറയിലേക്ക് വീണ് കൈകൂപ്പി കരയാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ അഹങ്കാരമെല്ലാം ആ നിമിഷം ഇല്ലാതായി. “മോളേ… ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം, ഞങ്ങൾക്ക് ആളെ മനസ്സിലായില്ല,” രേണുകാദേവി അപേക്ഷിച്ചു.
​ദേവിക അരുണിന്റെ കൈകൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവൾ തന്റെ പിതാവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു, തുടർന്ന് തന്റെ കുടുംബത്തെയും കൂട്ടി ആ ആഡംബര കാറിലേക്ക് കയറാൻ നടന്നു. പുറത്ത് കനത്ത മഴമാറി, ആകാശത്ത് മനോഹരമായ പ്രണയനീലാവ് തെളിഞ്ഞു വന്നിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ അരുണിന്റെയും ദേവികയുടെയും പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.

“പ്രണയ നിലാവ്”
✍️രചന:അനിഷ