എനിക്കറിയാം നിന്റെ മനസ്സിലെ പേടി. അരുൺ ചെയ്തത് ഒരു വഞ്ചനയാണ്. പക്ഷേ, എല്ലാ പുരുഷന്മാരും അങ്ങനെയല്ല. എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.…

” എല്ലാ ആണുങ്ങളും ഒരുപോലെ അല്ല അനു. നീ വിചാരിച്ചോ അരുൺ ചെയ്തതുപോലെ നിന്നെ ഈ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് കടന്നുകളയുന്ന ഒരുത്തനാണ് ഞാനെന്ന്? അനുരാധാ, എന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ട് ഞാൻ പറയുന്നു… അവൻ തകർത്ത നിന്റെ ജീവിതം ഉണ്ടല്ലോ, അത് എന്റെ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതമായിരിക്കും.”

റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ, പെയ്തു തോർന്ന മഴയുടെ തണുപ്പിൽ ഉണ്ണിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനുരാധയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായി താൻ ചുമന്ന വേദനകളുടെ, വഞ്ചനയുടെ ഭാരമെല്ലാം ആ ഒറ്റ വാക്കിൽ ഒലിച്ചു പോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി ഉണ്ണിയെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും ദയയും ആത്മാർത്ഥതയും മാത്രമേ അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. അരുൺ നൽകിയ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ ഉണക്കാൻ ഉണ്ണിയെന്ന ഈ മനുഷ്യന് കഴിയുമെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ ഗുൽമോഹർ മരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ചാണ് അനുരാധ അരുണിനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. സുന്ദരനായ, വാക്ചാതുരിയുള്ള, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായ അരുൺ. അവൻ പ്രണയം നടിച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ, അതൊരു കെണിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള പ്രായമോ പക്വതയോ അനുരാധയ്ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു.

മൂന്ന് വർഷം… സ്വന്തം ശ്വാസത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അവൾ അരുണിനെ വിശ്വസിച്ചു. അവന്റെ ആഡംബര ജീവിതത്തിനും ആവശ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി സ്വർണ്ണവും പണവും വരെ അവൾ നൽകി. പക്ഷേ, ഒടുവിൽ മറ്റൊരു സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയുമായി അരുണിന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ദിവസം, അവൻ അനുരാധയെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു:

“അനു, പ്രണയം വേറെ, കല്യാണം വേറെ. നിന്റെ ഈ ഇടത്തരം കുടുംബ പശ്ചാത്തലം വെച്ച് എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നെ ആരും സ്വീകരിക്കില്ല. തന്നെയുമല്ല, ഇക്കാലത്ത് പ്രേമിച്ച പെണ്ണിനെത്തന്നെ കെട്ടണം എന്ന് വാശിപിടിക്കാൻ ഞാൻ അത്ര പൊട്ടനല്ല.”

ആ വാക്കുകൾ അനുരാധയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഇരുമ്പാണി പോലെയാണ് തറച്ചുകയറിയത്. കരഞ്ഞു തളർന്ന്, ആത്മഹത്യയുടെ വക്കിലെത്തിയ അവളെ അന്ന് ആ അവസ്ഥയിൽ നിന്നും കൈപിടിച്ചുയർത്തിയത് ഉണ്ണിയായിരുന്നു.

അരുൺ പോയതിനു ശേഷം അനുരാധ തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടു. വീട്ടുകാരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസച്ചിരികളും അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ആ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഉണ്ണി അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു തണലായി കടന്നുവരുന്നത്.

ഓരോ ദിവസവും അവൻ അവളെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവൾക്ക് ജോലി കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചു. നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ഡാറ്റാ അനലിസ്റ്റായി അവൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ച ദിവസം, ഉണ്ണി അവളെ കാണാൻ എത്തി.

ഒരു ചെറിയ കോഫി ഷോപ്പിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണി അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“അനു, എനിക്കറിയാം നിന്റെ മനസ്സിലെ പേടി. അരുൺ ചെയ്തത് ഒരു വഞ്ചനയാണ്. പക്ഷേ, എല്ലാ പുരുഷന്മാരും അങ്ങനെയല്ല. എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. നിന്റെ ഭൂതകാലമല്ല, നിന്റെ ഭാവിയാണ് എനിക്ക് പ്രധാനം.”

അനുരാധ കൈകൾ പതുക്കെ പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “ഉണ്ണീ… എനിക്ക് ഇനിയൊരു പ്രണയത്തിന് വയ്യ. ആരെയും വിശ്വസിക്കാനുള്ള കരുത്ത് എന്റെ മനസ്സിനില്ല. എന്നെ വെറുതെ വിട്ടേക്ക്.”

“ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ല അനു,” ഉണ്ണി തികഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥതയോടെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, എനിക്ക് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കണം. നിന്റെ കണ്ണീര് തുടയ്ക്കണം. നീ സമയം എടുത്ത് ചിന്തിക്ക്. ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും, എപ്പോഴും.”

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഉണ്ണിയുടെ കരുതലും സ്നേഹവും അനുരാധയുടെ മനസ്സിലെ മഞ്ഞുരുക്കാൻ തുടങ്ങി. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ബൈക്കുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഉണ്ണി, അവൾക്ക് സുഖമില്ലാതാകുമ്പോൾ മരുന്നുകളുമായി ഓടിയെത്തുന്ന ഉണ്ണി… അങ്ങനെ പതുക്കെ പതുക്കെ അനുരാധ ഉണ്ണിയെ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി കണ്ടുതുടങ്ങി. അവൾ അവനെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചു, പ്രണയിച്ചു.

ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം അവർ കടൽത്തീരത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അനുരാധ പറഞ്ഞു:

“ഉണ്ണീ, എനിക്ക് ചിലപ്പോഴൊക്കെ പേടിയാകും. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന സന്തോഷങ്ങളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായിട്ടുണ്ട്. ഈ സ്നേഹവും അങ്ങനെ എങ്ങാനും…”

ഉണ്ണി അവളുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് അണച്ചുപിടിച്ചു. “പെണ്ണേ, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ? എന്റെ ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം നിന്നെ ഞാൻ കൈവിടില്ല. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഒരുപാട് ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാനുണ്ട്. ചെറിയൊരു വീട്, അവിടെ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ… അതൊക്കെയാണ് എന്റെ മനസ്സ് നിറയെ.”

ആ വാക്കുകൾ അനുരാധയ്ക്ക് വലിയൊരു സുരക്ഷിതത്വം നൽകി. അരുൺ തനിക്ക് നൽകാത്ത ബഹുമാനവും സ്നേഹവും ഉണ്ണി നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. വീട്ടിൽ അമ്മ അവളുടെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അനുരാധ ഉണ്ണിയോട് ആ കാര്യം പറയാൻ തീരുമാനിച്ചത്.

അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം അവർ പതിവായി കാണാറുള്ള പാർക്കിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. ഉണ്ണി പതിവിലും സന്തോഷവാനായി കാണപ്പെട്ടു.

“എന്താ അനു, ഇന്ന് പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഗൗരവം മുഖത്തുണ്ടല്ലോ?” ഉണ്ണി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

അനുരാധ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “ഉണ്ണീ, വീട്ടിൽ അമ്മ എന്റെ കല്യാണ ആലോചനകൾ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾ കാര്യങ്ങൾ നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് ശരിയല്ല. നീയൊന്ന് നിന്റെ വീട്ടിൽ സംസാരിക്കണം. നമുക്ക് ഈ പ്രണയം വീട്ടുകാരുടെ സമ്മതത്തോടെ ഒരു വിവാഹത്തിലേക്ക് എത്തിക്കണം.”

അതുവരെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഉണ്ണിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നുമുള്ള പിടി അയച്ചു.

“വീട്ടിൽ സംസാരിക്കാനോ? ഇപ്പഴോ?” ഉണ്ണിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പരിഭ്രമം നിഴലിച്ചു.

“അതെന്താ ഉണ്ണീ അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിലായിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ടു വർഷത്തോളമായില്ലേ? ഇനിയെന്നാണ് വീട്ടിൽ പറയുക?” അനുരാധ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“അതല്ല അനു… എന്റെ വീട്ടിലെ സാഹചര്യം നിനക്കറിയില്ലല്ലോ. അമ്മയ്ക്ക് അത്ര സുഖമില്ല. ചേട്ടന്റെ ബിസിനസ്സ് പ്രശ്നങ്ങളിലാണ്. ഈ സമയത്ത് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം ചെന്നു പറഞ്ഞാൽ…” അവൻ വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി.

“ഉണ്ണീ, നീ ഭയപ്പെടുന്നത് എന്താണ്? നമ്മൾ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ. നീ ധൈര്യമായി വീട്ടിൽ പറ. അവർക്ക് എന്നെ നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെടും,” അവൾ അവനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ശരി, ഞാൻ നോക്കാം. എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം,” വളരെ തണുത്ത മട്ടിൽ മറുപടി നൽകി ഉണ്ണി അവിടെനിന്നും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റുപോയി.

അവന്റെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം അനുരാധയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അലാറം മുഴക്കി. എങ്കിലും അവൾ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു, അവന് വീട്ടിലെ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കൊണ്ടായിരിക്കുമെന്ന്.

ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം ഉണ്ണിയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങി. ദിവസവും പത്തും ഇരുപതും തവണ വിളിക്കാറുള്ള ഉണ്ണി, ഇപ്പോൾ ഒരു തവണ പോലും വിളിക്കാതായി. അനുരാധ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാൽ ഒന്നുകിൽ ഫോൺ ബിസിയായിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അവൻ ഫോൺ എടുക്കില്ല. എപ്പോഴെങ്കിലും എടുത്താൽത്തന്നെ:

“ഞാൻ ബിസിയാണ് അനു, പിന്നെ വിളിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യും.

ഒരു ദിവസം, രണ്ടു ദിവസം, ഒരാഴ്ച… അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അനുരാധയുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും ആധിയുടെ കനലിൽ വെന്തുരുകാൻ തുടങ്ങി. അരുൺ തന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ തുടങ്ങിയ നാളുകളിലും ഇതേ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ഭയത്തോടെ ഓർത്തു.

ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് അവൾ ഉണ്ണിയുടെ ഓഫീസിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് കാത്തുനിന്നു. വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് വിട്ടിറങ്ങിയ ഉണ്ണി, തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന അനുരാധയെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷിക്കുന്നതിന് പകരം ദേഷ്യപ്പെടുകയാണ് ചെയ്തത്.

“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്? ഓഫീസിലുള്ളവർ കണ്ടാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും?” അവൻ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം ഉണ്ണീ. നീ എന്താണ് എന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നത്? ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തോ?” അനുരാധയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.

“ഇവിടെ വെച്ചല്ല, നമുക്ക് ആ പാർക്കിലേക്ക് പോകാം,” അവൻ ബൈക്ക് തിരിച്ചു.

പാർക്കിന്റെ വിജനമായ ഒരു കോണിൽ അവർ നിന്നു. അനുരാധ ഉണ്ണിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ പണ്ടത്തെ ആ പ്രണയമോ കരുതലൊ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരു അപരിചിതന്റെ ഭാവമായിരുന്നു.

“ഉണ്ണി, എന്താണ് പ്രശ്നം? നീ എന്തിനാണ് എന്നിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നത്?”

ഉണ്ണി ഒരു ദീർഘശ്വാസമടുത്തു. പിന്നെ തികച്ചും നിർവികാരമായി പറഞ്ഞു:

“അനു, ഞാൻ വീട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ… എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഈ ബന്ധം ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല. അവർക്ക് ഇത്തരം പ്രേമബന്ധങ്ങളോട് കടുത്ത എതിർപ്പാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്…” അവൻ ബാക്കി പറയാൻ മടിച്ചു.

“പ്രത്യേകിച്ച് എന്താ ഉണ്ണീ? പറ…” അനുരാധയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“പ്രത്യേകിച്ച്, നിനക്ക് മുൻപ് ഒരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം അവർക്ക് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അരുണുമായുള്ള നിന്റെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് നാട്ടിൽ ചില സംസാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അച്ഛൻ അറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട്, ഈ കല്യാണം നടക്കില്ല എന്ന് അവർ തീർത്തു പറഞ്ഞു. അവരുടെ വാക്കിനെതിരായി വരാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അനു. എനിക്ക് എന്റെ കുടുംബമാണ് വലുത്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അനുരാധയുടെ കാതുകളിൽ ഒരു വലിയ ഇരമ്പൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഭൂമി പിളർന്ന് താഴേക്ക് പോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

“ഉണ്ണീ… നീ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്?” അവൾ ഉണ്ണിയുടെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചുലച്ചു. “നീ തന്നെയല്ലേ അന്ന് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞത് നീ അരുണിനെപ്പോലെയല്ല എന്ന്? എന്റെ ഭൂതകാലം നിനക്ക് പ്രശ്നമല്ലെന്ന് എത്ര തവണ നീ നിന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്! എന്നിട്ടിപ്പോൾ വെറുമൊരു വാക്കിന്റെ പേരിൽ നീ എന്നെ തള്ളിക്കളയുകയാണോ?”

ഉണ്ണി അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. “അന്ന് ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് നിന്റെ അന്നത്തെ അവസ്ഥ കണ്ടിട്ടാണ്. നിനക്കൊരു ആശ്വാസം തരാൻ വേണ്ടി. പക്ഷേ, വിവാഹം എന്ന് പറയുമ്പോൾ അത് പ്രാക്ടിക്കൽ ആകണം അനു. എന്റെ വീട്ടുകാരെ സങ്കടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അവരെ എതിർത്ത്
എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. നീ എന്നെ മറന്നേക്കൂ. എന്നെക്കാൾ നല്ലൊരു ചെറുക്കനെ നിനക്ക് കിട്ടും.”

“മതി… നിർത്ത്!” അനുരാധ അലറി വിളിച്ചു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിശ്ചലമായി. “നിനക്കൊക്കെ എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു ഉണ്ണീ ഇങ്ങനെ അഭിനയിക്കാൻ? അരുൺ എന്നെ വഞ്ചിച്ചപ്പോൾ അവൻ മൃഗമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ നീ… നീ അവനേക്കാൾ വലിയ ക്രൂരനാണ്. എന്നെ സ്നേഹമെന്ന മരുന്ന് തന്ന് സുഖപ്പെടുത്തിയിട്ട്, ഒടുവിൽ അതേ മുറിവിൽ വീണ്ടും കത്തി വെച്ചു കീറുകയാണ് നീ ചെയ്തത്.”

ഉണ്ണി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ അവൻ ആ പാർക്കിൽ നിന്നും ബൈക്ക് ഓടിച്ചുപോയി.

അനുരാധ പാർക്കിലെ ആ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് വിതുമ്പി വിതുമ്പി കരഞ്ഞു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അരുണിന്റെ മുഖവും ഉണ്ണിയുടെ മുഖവും മാറിമാറി വന്നു. രണ്ടുപേരും ചെയ്തത് ഒന്നുതന്നെയാണ്. ഒരാൾ തുറന്നു പറഞ്ഞു വഞ്ചിച്ചു, മറ്റേയാൾ നന്മയുടെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞു വഞ്ചിച്ചു.

വീട്ടിലെത്തിയ അനുരാധ ദിവസങ്ങളോളം മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്നു. ആഹാരം കഴിച്ചില്ല, ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. അമ്മയും സഹോദരനും അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ ഒരു ജീവച്ഛവമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എന്നാൽ, രണ്ടാമത്തെ ആഴ്ചയുടെ ഒടുവിൽ, ഒരു പുലർച്ചെ അനുരാധ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത് കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും വിളറിയ മുഖവുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെയായിരുന്നു. അവൾ സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് നോക്കി സ്വയം ചോദിച്ചു:

“ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇവർക്ക് വേണ്ടി എന്റെ ജീവിതം കളയുന്നത്? അരുണും ഉണ്ണിയും എന്റെ ജീവിതം തകർക്കാൻ വന്നവരാണ്. അവർക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റുകൊടുക്കലാണോ എന്റെ ജീവിതം?”

ആ ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ അഗ്നി പടർത്തി. അവൾ കുളിച്ചു റെഡിയായി, ഭംഗിയുള്ള ഒരു ചുരിദാറും ധരിച്ച് മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് വന്നു. മകളുടെ മാറ്റം കണ്ട് അമ്മയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു.

“അമ്മേ, എനിക്ക് കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുക്കു . എനിക്ക് വിശക്കുന്നു. ഇന്ന് മുതൽ ഞാൻ വീണ്ടും ഓഫീസിൽ പോകും,” അനുരാധ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അനുരാധ തന്റെ ജോലിയിൽ പൂർണ്ണമായും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പഴയ പ്രണയത്തിന്റെയോ വഞ്ചനയുടെയോ നിഴലുകൾ തന്റെ പ്രൊഫഷണൽ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. രാപ്പകലില്ലാതെ അവൾ അധ്വാനിച്ചു. അവളുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിന് ഫലമുണ്ടായി. ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ കമ്പനി അവൾക്ക് വിദേശത്തേക്ക് പോകാനുള്ള അവസരവും ടീം ലീഡർ പദവിയും നൽകി.

അവൾ ലണ്ടനിലേക്ക് മാറാൻ തീരുമാനിച്ചു. പോകുന്നതിന് തലേദിവസം, അവൾ നഗരത്തിലെ അതേ കോഫി ഷോപ്പിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരാളെ കണ്ടു. അത് ഉണ്ണിയായിരുന്നു.

കൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിയുടെ വീട്ടുകാർ അവന് വേണ്ടി കണ്ടെത്തിയ സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. ഉണ്ണി അവളെ കണ്ടു. അവന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ലജ്ജയും ഭയവും കലർന്ന ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അനുരാധ ഉറച്ച ചുവടുകളോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു.

“ഹലോ ഉണ്ണി, സുഖമാണോ?” അവൾ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

ഉണ്ണി പരുങ്ങി. “ആഹ്… അനു… സുഖമാണ്. നീ… നീ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല.”

“ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട് ഉണ്ണീ. നിന്നെപ്പോലെ ഒളിച്ചോടിയിട്ടില്ല,” അനുരാധ കൂടെയുള്ള പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “വിവാഹം കഴിഞ്ഞോ? ആശംസകൾ!”

“ഇല്ല, അടുത്ത മാസമാണ്,” ഉണ്ണി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അനുരാധയെ നേരിടാനുള്ള ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു.

“വളരെ സന്തോഷം. ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം ഉണ്ണീ…” അനുരാധ ഉണ്ണിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു, “അന്ന് നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോൾ ഞാൻ തകർന്നുപോകുമെന്നാണ് നീ വിചാരിച്ചതെങ്കിൽ നിനക്ക് തെറ്റി. അരുൺ എന്നെ പ്രണയം കൊണ്ട് വഞ്ചിച്ചപ്പോൾ, നീ എന്നെ വഞ്ചിച്ചത് സഹതാപത്തിന്റെ മുഖംമൂടി ഇട്ടാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നത് എന്നെ തകർക്കാനല്ല, പകരം എന്നെ കൂടുതൽ ശക്തയാക്കാനാണ്. അടുത്ത ആഴ്ച ഞാൻ ലണ്ടനിലേക്ക് പോവുകയാണ്, ഒരു വലിയ പ്രൊജക്റ്റിന്റെ ഹെഡ് ആയിട്ട്.”

ഉണ്ണി അത്ഭുതത്തോടെയും അല്പം അസൂയയോടെയും അവളെ നോക്കി. അന്ന് താൻ കണ്ട, കരഞ്ഞു തളർന്ന അനുരാധയല്ല ഇന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. അവൾ ഒരു ഫീനിക്സ് പക്ഷിയെപ്പോലെ ചാരത്തിൽ നിന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു.

“All the best, Unni. നിന്റെ ജീവിതമെങ്കിലും നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഭദ്രമായിരിക്കട്ടെ. ഈ പെൺകുട്ടിയെ എങ്കിലും ചതിക്കാതിരിക്കുക,” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് അനുരാധ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

അവളുടെ ആ നടത്തത്തിൽ ഒരു തോൽവിയുടെയും ഭാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ലോകത്തെ ജയിച്ചടക്കിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആത്മവിശ്വാസം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. പ്രണയ തകർച്ചകൾ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനമല്ല, മറിച്ച് പുതിയൊരു തുടക്കത്തിന്റെ മുന്നോടിയാണെന്ന് അവൾ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആകാശത്ത് അപ്പോൾ പുതിയൊരു പുലരി വിരിയുകയായിരുന്നു.

✍️ആമി