എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ബന്ധം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ താല്പര്യമില്ല,” അഖിൽ ദേഷ്യത്തോടെ ബെഡ്ഷീറ്റും എടുത്ത് ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് പോയി. …..

“കേസ് നമ്പർ 425/2026… അഖിൽ വേഴ്സസ് ആരതി…”

എറണാകുളം ഫാമിലി കോർട്ടിന്റെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഇടനാഴിയിൽ എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേകതരം അന്തരീക്ഷമുണ്ട്. അവിടെ വായുവിന് കനപ്പുകൂടുതലാണ്. പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും സഹകരിച്ചും ജീവിച്ചവർ, ഒടുവിൽ അപരിചിതരെപ്പോലെയോ ശത്രുക്കളെപ്പോലെയോ മാറിമാറി നോക്കുന്ന കാഴ്ചകൾ അവിടെ സർവ്വസാധാരണമാണ്.

ആ ഇടനാഴിയുടെ ഒരു കോണിൽ, കറുത്ത കോട്ടിട്ട അഭിഭാഷകർക്കിടയിലൂടെ അഖിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു. വെളിയിൽ നല്ല മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടികളുടെ ഹോൺ ശബ്ദവും നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളും ആ മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. അഖിലിന്റെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരു വൻകടൽ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അഖിൽ, ദാ ഇത് ഒപ്പിടൂ…”

അവന്റെ വക്കീൽ മാധവൻ പിള്ള ഒരു ഫയൽ നീട്ടി. അഖിൽ യാന്ത്രികമായി പേന വാങ്ങി അതിൽ ഒപ്പിട്ടു. ജോയിന്റ് ഡിവോഴ്സ് പെറ്റീഷൻ അവസാന ഘട്ടത്തിലാണ്.

തൊട്ടപ്പുറത്തെ ബെഞ്ചിൽ ആരതി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പഴയ ആരതിയായിരുന്നില്ല. എപ്പോഴും ചിരിച്ചും തമാശകൾ പറഞ്ഞും നടന്നിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി ഇന്ന് മൗനത്തിന്റെ തടവുകാരിയാണ്. അവളുടെ വക്കീൽ മീര നായർ അവൾക്ക് എന്തൊക്കെയോ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരതി ഇടയ്ക്കിടെ തലയാട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ശൂന്യമായിരുന്നു. ഒരൊറ്റ തവണ പോലും അവൾ അഖിലിന്റെ നേർക്ക് നോക്കിയില്ല.

അഖിലും ആരതിയും. അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് ഒരു പ്രണയവിവാഹത്തിലൂടെ ഒന്നായവർ. തിരുവനന്തപുരം എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ തുടങ്ങിയ പ്രണയം. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പുകളെല്ലാം മറികടന്ന്, അഖിൽ ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയിലും ആരതി ഒരു പ്രമുഖ ബാങ്കിലും ജോലി നേടിയ ശേഷമാണ് അവർ വിവാഹിതരായത്. ആദ്യത്തെ രണ്ടു വർഷം ഒരു സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് എവിടെയോ വെച്ച് താളം തെറ്റി.

“കേസ് നമ്പർ 425/2026… അഖിൽ വേഴ്സസ് ആരതി…”

കോർട്ട് അസിസ്റ്റന്റിന്റെ വിളി ഉയർന്നപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി ഉണർന്നു. ഉള്ളിലെ ഭയം പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവർ കോടതിമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

ജഡ്ജി മാത്യു പി. ജോൺ ഗൗരവക്കാരനായ മനുഷ്യനാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് ദാമ്പത്യങ്ങളുടെ തകർച്ചകൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ആ കണ്ണുകളിൽ വികാരങ്ങളൊന്നും പ്രകടമായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചുനോക്കി.

“അഖിൽ, ആരതി… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ആലോചിച്ചു എടുത്ത തീരുമാനം തന്നെയാണോ ഇത്? ആരുടെയും പ്രേരണയൊന്നുമില്ലല്ലോ?” ജഡ്ജി ചോദിച്ചു.

“അതെ, യുവർ ഓണർ,” അഖിൽ പതറാത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ആരതി വെറുതെ തലയാട്ടി. ‘അതെ’ എന്ന് അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല.

“നിങ്ങൾക്ക് ആറുമാസത്തെ കൗൺസിലിംഗ് സമയം തന്നിരുന്നല്ലോ. അതിലും യാതൊരു മാറ്റവുമുണ്ടായില്ലേ? ഒരുമിച്ച് പോകാൻ ഒട്ടും സാധ്യതയില്ലേ?” ജഡ്ജി വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല യുവർ ഓണർ. ഇവർ പരസ്പരം ഒത്തുപോകാൻ ഒത്തിരി ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, സാധിക്കുന്നില്ല. ഇനിയും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചാൽ അത് രണ്ടുപേരുടെയും ജീവിതം നശിപ്പിക്കും,” അഖിലിന്റെ വക്കീൽ മാധവൻ പിള്ള പറഞ്ഞു.

“ആരതിയുടെ വക്കീലിന് എന്താണ് പറയാനുള്ളത്?” ജഡ്ജി മീര നായരോട് ചോദിച്ചു.

“യുവർ ഓണർ, എന്റെ കക്ഷിക്ക് ജീവനാംശമോ മറ്റ് ആവശ്യങ്ങളോ ഇല്ല. അവർക്ക് പരസ്പര സമ്മതത്തോടെ വേർപിരിഞ്ഞാൽ മതി. പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് അവർ മുതിരുന്നില്ല,” മീര നായർ വ്യക്തമാക്കി.

ജഡ്ജി അഖിലിനെയും ആരതിയെയും മാറിമാറി നോക്കി. സാധാരണയായി കോർപ്പറേറ്റ് ദമ്പതികൾക്കിടയിൽ കാണുന്ന ഈഗോയും കരിയർ ഭ്രാന്തുമാണോ ഇവരെയും ഇവിടെ എത്തിച്ചത് എന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചിരിക്കാം.

“ശരി, വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്നതിനായി കേസ് ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള സെഷനിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. രണ്ടുപേരും ഒപ്പിട്ട റെക്കോർഡുകൾ ഇവിടെ സമർപ്പിക്കുക,” ജഡ്ജി ഉത്തരവിട്ടു.

അവർ കോടതി മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. ഇനി ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം. അതിനുശേഷം അവർ നിയമപരമായി അപരിചിതരാകും.

കോടതിയുടെ കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അഖിലിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി കടന്നുവന്നു. അവർ തമ്മിൽ എവിടെയാണ് തെറ്റിയത്?

തുടക്കത്തിൽ എല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നു. കാക്കനാടുള്ള ഒരു ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു അവരുടെ താമസം. ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്ന് രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് പാചകം ചെയ്യും, സിനിമയ്ക്ക് പോകും, രാത്രി വൈകും വരെ സംസാരിക്കും. എന്നാൽ അഖിലിന് പ്രൊമോഷൻ കിട്ടി പ്രോജക്റ്റ് ഹെഡ് ആയതോടെ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റുകളും യു.എസ് ക്ലയന്റുകളുമായുള്ള മീറ്റിംഗുകളും അവന്റെ സമയം മുഴുവൻ കവർന്നു.

ഒരു ദിവസം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് അഖിൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആരതി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. അവൾ ഉണ്ടാക്കി വെച്ച ഭക്ഷണം തണുത്തുറഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

“ആരതി… എന്തിനാ ഇവിടെ കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നത്? ബെഡ്റൂമിൽ പോയി കിടക്കാമായിരുന്നില്ലേ?” അഖിൽ അവളെ തട്ടിവിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

ആരതി കണ്ണ് തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും സങ്കടവുമുണ്ടായിരുന്നു. “നീ വന്നിട്ട് ഒന്നിച്ച് കഴിക്കാമല്ലോ എന്ന് കരുതി. ഒരു ഫോൺ ചെയ്ത് പറഞ്ഞുകൂടായിരുന്നോ വൈകും എന്ന്? ഞാൻ എത്ര വട്ടം വിളിച്ചു?”

“ഞാൻ മീറ്റിംഗിലായിരുന്നു ആരതി. ഫോൺ സൈലന്റ് ആയിരുന്നു. നിനക്ക് ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിക്കൂടെ? ഞാൻ കളിക്കാനല്ലല്ലോ പോയത്, പണിയെടുക്കാനല്ലേ!” അഖിൽ അല്പം ശബ്ദമുയർത്തി പറഞ്ഞു.

“നിനക്ക് എപ്പോഴും ജോലി മാത്രമാണ് അഖിൽ. ഈ വീടും ഞാനും നിനക്ക് വെറും ഒരു സ്റ്റോപ്പ് ഓവർ മാത്രമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്,” ആരതി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു മുറിയിലേക്ക് പോയി.

ഇത്തരം ചെറിയ തർക്കങ്ങൾ പിന്നീട് പതിവായി മാറി. ആരതിക്കും ബാങ്കിൽ ജോലിഭാരം കൂടിവന്നു. രണ്ടുപേരും വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ തളർന്നിട്ടുണ്ടാകും. പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ സമയമില്ലാതായി, അല്ലെങ്കിൽ സംസാരിച്ചാൽ അത് വഴക്കിൽ കലാശിച്ചു.

ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം നടന്ന സംഭവമാണ് കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കിയത്. അഖിലിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരു ഗെറ്റ്-ടുഗെദർ പ്ലാൻ ചെയ്തിരുന്നു.

“ആരതി, ഇന്ന് വൈകുന്നേരം വിനയും രാഹുലുമൊക്കെ ഫാമിലിയായി വരുന്നുണ്ട്. നീ ഇത്തിരി നേരത്തെ ഇറങ്ങണം,” അഖിൽ രാവിലെ പറഞ്ഞിരുന്നു.

എന്നാൽ അന്ന് ബാങ്കിൽ ഇയർ-എൻഡിങ് ക്ലോസിങ് ആയതിനാൽ ആരതിക്ക് കൃത്യസമയത്ത് ഇറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ രാത്രി എട്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അഖിലിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും അവരുടെ ഭാര്യമാരും എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അഖിൽ തന്നെ പുറത്തുനിന്ന് ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ കയറിവന്നപ്പോൾ അഖിലിന്റെ മുഖം കറുത്തിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അവൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ദാ വരുന്നു ബാങ്ക് മാനേജർ! ഞങ്ങൾക്ക് വിശന്നിട്ട് വയറൊട്ടി, എന്നാലും കുഴപ്പമില്ല വലിയ ആളല്ലേ, തിരക്ക് കാണും.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ ആരതിക്ക് വല്ലാത്ത അപമാനം തോന്നി. അവൾ എല്ലാവരോടും കൃത്രിമമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് പോയി ഡ്രസ്സ് മാറി വന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് അവൾ അപ്പോൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ അവർ പോയതിനുശേഷം വലിയൊരു പൊട്ടിത്തെറിയുണ്ടായി.

“നീ എന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അപമാനിക്കുകയായിരുന്നു അഖിൽ,” ആരതി ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“അപമാനിച്ചതോ? നീ കാരണം ഞാനാണ് അവിടെ നാണംകെട്ടത്. ഒരു ഗെറ്റ്-ടുഗെദർ വെച്ചിട്ട് ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം എവിടെപ്പോയി കിടക്കുകയായിരുന്നു? നിനക്ക് നിന്റെ കരിയർ മാത്രമാണ് വലുത്,” അഖിൽ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

“എന്റെ കരിയർ എനിക്ക് വലുത് തന്നെയാണ്. നിന്റെ കാശുകൊണ്ട് മാത്രം ജീവിക്കാൻ ഞാനില്ല. എനിക്കും എന്റെതായ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്,” ആരതി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി നീ ജീവിച്ചോ. എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ബന്ധം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ താല്പര്യമില്ല,” അഖിൽ ദേഷ്യത്തോടെ ബെഡ്ഷീറ്റും എടുത്ത് ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് പോയി.

അന്ന് അവർക്കിടയിൽ വീണ വിള്ളൽ പിന്നീട് ഒരിക്കലും നികത്താൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സംശയങ്ങളും ഈഗോയും ആ വിള്ളലിന്റെ ആഴം കൂട്ടി. പരസ്പരം സംസാരിക്കാതെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം ആരതി സ്വന്തം ബാഗുകളുമെടുത്ത് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ഒരു വർഷത്തെ വേർപിരിഞ്ഞുള്ള താമസത്തിന് ശേഷമാണ് അവർ ഇന്ന് കോടതിയിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നത്.

ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് അഖിൽ ഉണർന്നപ്പോൾ സമയം ഉച്ചയ്ക്ക് ഒന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാന്റീനിൽ തിരക്ക് കുറവാണ്. അഖിൽ ഒരു ചായ വാങ്ങി ദൂരെയുള്ള ഒരു മേശയിലിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആരതി അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവളും തനിച്ചായിരുന്നു. അവളുടെ വക്കീൽ ആരോടോ സംസാരിക്കാൻ മാറിനിന്നിരിക്കുകയാണ്.

അവൾ ചായ വാങ്ങാൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അഖിൽ ഓർത്തു—അവൾക്ക് പഞ്ചസാര കുറഞ്ഞ ചായയാണ് ഇഷ്ടം. ഇപ്പോഴും അത് അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കുമോ?

ആരതി ചായയുമായി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അഖിലിന്റെ മേശ മാത്രമാണ് ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നത്. അവൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചുനിന്നു, പിന്നെ പതുക്കെ അഖിലിന്റെ എതിരെയുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.

അവർക്കിടയിൽ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. ചായക്കപ്പിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന നീരാവി അവൾ നോക്കിയിരുന്നു.

“സുഖമാണോ ആരതി?” അഖിൽ തന്നെയാണ് മൗനം ഭേദിച്ചത്.

“ഉം… സുഖം. അഖിലിനോ?” അവൾ മുഖമുയർത്താതെ ചോദിച്ചു.

“പഴയപോലെ പോകുന്നു. അടുത്ത മാസം യു.എസിലേക്ക് ഒരു ലോങ് ട്രിപ്പ് ഉണ്ട്. പ്രോജക്റ്റ് അവിടെ ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്യുകയാണ്.”

“അതാണല്ലോ അഖിലിന്റെ വലിയ ആഗ്രഹം. സന്തോഷം,” ആരതിയുടെ സ്വരത്തിൽ നേരിയൊരു പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് അഖിലിന് സംശയം തോന്നി.

“നീ ഇപ്പോഴും എന്നെത്തന്നെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത്, അല്ലേ ആരതി? നമ്മുടെ ബന്ധം തകരാൻ കാരണം എന്റെ ജോലി മാത്രമാണെന്നാണോ നീ വിചാരിക്കുന്നത്?” അഖിൽ ചോദിച്ചു.

ആരതി ചായക്കപ്പ് താഴെ വെച്ചു. അവൾ അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും ദേഷ്യവും കലർന്നിരുന്നു.

“ഞാൻ അഖിലിനെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും പരാജയപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അഖിൽ ഒന്നുലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ഞാൻ ചോദിച്ചത് കുറച്ചു സമയമായിരുന്നു. ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് ഒരു ചായ കുടിക്കാൻ, വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ… അതിനൊന്നും അഖിലിന് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നെക്കാൾ വലിയ പ്രാധാന്യം അഖിലിന്റെ ലാപ്ടോപ്പിനും കോൺഫറൻസ് കോളുകൾക്കുമായിരുന്നു.”

“അത് എന്റെ കരിയറിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട സമയമായിരുന്നു ആരതി. ഞാൻ അധ്വാനിച്ചത് നമുക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു, നമ്മുടെ നല്ലൊരു ഭാവിക്കുവേണ്ടി,” അഖിൽ ന്യായീകരിച്ചു.

“നല്ല ഭാവി ഉണ്ടായപ്പോഴേക്കും വർത്തമാനകാലം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി അഖിൽ. നമ്മൾ ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോയി,” ആരതിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

അഖിലിന് അതിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞതിൽ സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. പണവും പദവിയും നേടുന്നതിനിടയിൽ, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ അവർ മറന്നുപോയിരുന്നു.

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം മൂന്ന് മണിക്ക് കോടതി വീണ്ടും കൂടി. അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതായി തോന്നി. അഖിലിന്റെയും ആരതിയുടെയും പേരുകൾ വീണ്ടും വിളിക്കപ്പെട്ടു.

അവർ ജഡ്ജിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. ജഡ്ജി മാത്യു പി. ജോൺ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഫയലുകൾ ഒരിക്കൽ കൂടി പരിശോധിച്ചു. സാധാരണയായി ഇങ്ങനെയുള്ള കേസുകളിൽ ഞാൻ ദമ്പതികളോട് കുറച്ചുകൂടി ചിന്തിക്കാൻ പറയാറുണ്ട്. കാരണം പലപ്പോഴും ചെറിയ ഈഗോകളുടെ പുറത്താണ് ആളുകൾ ഇവിടെ വരുന്നത്. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ, നിങ്ങൾ ഒരു വർഷമായി പിരിഞ്ഞു താമസിക്കുകയാണ്. രണ്ടുപേരും വിദ്യാസമ്പന്നരാണ്, സ്വന്തമായി തീരുമാനമെടുക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവരാണ്.”

ജഡ്ജി അല്പം നിർത്തി, അഖിലിനോട് ചോദിച്ചു, “അഖിൽ, ഈ വിവാഹമോചന കരാറിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകളെല്ലാം നിങ്ങൾക്ക് സമ്മതമാണോ?”

“അതെ യുവർ ഓണർ,” അഖിൽ പറഞ്ഞു.

“ആരതി, നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?”

ആരതി ഒരു നിമിഷം അഖിലിനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അഞ്ച് വർഷത്തെ ജീവിതവും, അതിനു മുൻപുള്ള പ്രണയകാലവും എല്ലാം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഇല്ല യുവർ ഓണർ. എനിക്ക് സമ്മതമാണ്.”

ജഡ്ജി പേനയെടുത്ത് വിധിന്യായത്തിൽ ഒപ്പിട്ടു. ആ ഒരു ഒപ്പിലൂടെ അഖിലിന്റെയും ആരതിയുടെയും ദാമ്പത്യം നിയമപരമായി അവസാനിച്ചു. അവർ ഇനി ഭർത്താവും ഭാര്യയുമല്ല. കേവലം രണ്ട് വ്യക്തികൾ മാത്രം.

“വിവാഹമോചനം അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും നല്ലൊരു ഭാവി ആശംസിക്കുന്നു,” ജഡ്ജി പറഞ്ഞു.

കോടതി മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ തോർന്നിരുന്നു. എങ്കിലും ആകാശം ഇപ്പോഴും മേഘാവൃതമായിരുന്നു.

മാധവൻ പിള്ള അഖിലിന്റെ തോളിൽ തട്ടി, “എല്ലാം കഴിഞ്ഞു അഖിൽ. ഇനി പുതിയൊരു ജീവിതം നോക്കൂ. ഓൾ ദി ബെസ്റ്റ്.”

മീര നായരും ആരതിയോട് യാത്രപറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞു.

അഖിലും ആരതിയും കോടതിയുടെ വലിയ കവാടത്തിന് മുന്നിൽ എത്തി. അവിടെ വെച്ചാണ് അവർ ഇനി പിരിയേണ്ടത്. ആരതി ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ കൈകാണിച്ച് നിർത്തി.

അവൾ കയറാൻ പോയപ്പോൾ അഖിൽ വിളിച്ചു, “ആരതി…”

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“നിനക്ക്… നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ?” അഖിൽ ചോദിച്ചു.

ആരതി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വലിയൊരു സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു. “ഇല്ല അഖിൽ. എനിക്ക് ആരോടും ദേഷ്യമില്ല. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും നല്ല മനുഷ്യരായിരിക്കാം, പക്ഷേ നമ്മൾ പരസ്പരം ചേരുന്നവരായിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. നന്നായി ജീവിക്കണം.”

അവൾ ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ കയറി. വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു. അഖിൽ ആ ഓട്ടോറിക്ഷ മറയുന്നതുവരെ നോക്കിനിന്നു.

അവന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച ഭാവമായിരുന്നില്ല അവന്. മറിച്ച്, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു തോൽവിയുടെ ഭാരമായിരുന്നു അവന് അനുഭവപ്പെട്ടത്. നിയമം അവരെ വേർപെടുത്തിയിരിക്കാം, പക്ഷേ പരസ്പരം പങ്കിട്ട ആ നല്ല നാളുകളുടെ ഓർമ്മകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് അത്ര പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞുപോകില്ലായിരുന്നു.

അഖിൽ പതുക്കെ തന്റെ കാറിലേക്ക് നടന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് അവൻ വണ്ടി ഓടിച്ചുപോകുമ്പോൾ, റേഡിയോയിൽ പഴയൊരു ഗാനം ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു… നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്റെ ഈണം.

✍️ആമി